asemaneshab

اولین انسان ها با پرتاب تاریخی ماموریت آپولو 11 به سمت ماه رفتند. این دو نفر برای اولین بار در تاریخ بشر قدم بر روی سطح ماه گذاشتند. میلیون ها نفر در سراسر جهان گام های آنها را در تلویزیون تماشا کردند. خدمه آپولو 11 همگی فضانوردانی با تجربه بودند که قبلاً به فضا رفته بودند.

? فضانوردان
نیل آرمسترانگ خلبان جمینی 8 بود. ماموریت آپولو 11 اولین ماموریتی بود که دو وسیله نقلیه در کره ماه فرود آمدند. آرمسترانگ متولد 5 آگوست 1930 در اوهایو، 38 سال داشت و اولین غیرنظامی بود که فرماندهی دو ماموریت فضایی آمریکا را برعهده داشت.

سرهنگ ادوین یوجین "باز" آلدرین، 39 ساله، اولین فضانورد با مدرک دکترا بود که در فضا پرواز کرد. آلدرین متولد 20 ژانویه 1930 در نیوجرسی، خلبان جمینی 12 بود و 140 دقیقه پیاده روی در فضا انجام داد تا نشان دهد که یک فضانورد می تواند به طور موثر خارج از وسیله نقلیه کار کند. او برای آپولو 11 به عنوان خلبان ماژول قمری خدمت کرد. خلبان ماژول فرماندهی، سرهنگ دوم مایکل کالینز، 38 ساله، 31 اکتبر 1930 در ایتالیا به دنیا آمد. کالینز در جولای 1966 خلبان Gemini 10 بود و تقریباً 1.5 ساعت خارج از فضاپیما پیاده روی فضایی کرد.
 

برای اطلاع از مقاله ایستگاه فضایی بین المللی بر روی لینک کلیک کنید.
 

? از زمین تا ماه 
محققان ماموریت در ناسا به مدت دو سال سطح ماه را مطالعه کردند و به دنبال بهترین مکان برای فرود تاریخی در ماه بودند. محققان برای اینکه به راحتی اولین انسان بر روی ماه قدم بگذارد، بهترین عکس های با کیفت مربوط به آن زمان که از برنامه های مدارگرد گرفته شده بود، بررسی کردند و تعداد دهانه‌ها، تخته سنگ‌ها، صخره‌ها و تپه‌ها را در هر محل فرود احتمالی با توجه به سوخت و زمان مورد نیاز آنها تحلیل کردند. این به محققین کمک کرد تا 30 نامزد اولیه سایت را به سه نفر محدود کنند.

آپولو 11 از مرکز فضایی کندی در فلوریدا مورخ 16 ژوئیه 1969 ساعت 9:32 صبح به فضا پرتاب شد. در حین پرواز، فضانوردان دو برنامه تلوزیونی از داخل سفینه ساختند و یک تصویر سوم هم ارسال شد که لحظات نزدیک شدن به ماه را نشان می داد. در 20 ژوئیه، آرمسترانگ و آلدرین وارد ماژول ماه با نام مستعار "عقاب" شدند، از ماژول خدمات فرماندهی - "کلمبیا" - جدا شدند و به سمت سطح ماه حرکت کردند.
برای 2 ساعت اول روی ماه، آرمسترانگ و آلدرین در ماژول باقی ماندند و همه سیستم ها را بررسی کردند، سفینه را برای اقامت در ماه پیکربندی کردند. با مشورت ناسا، آنها تصمیم گرفتند از استراحت برنامه ریزی شده 4 ساعته خود صرف نظر کنند و به جای آن تصمیم گرفتند سطح ماه را کاوش کنند.
20 ژوئیه 1969 ساعت 11:56 شب یک دوربین فیلمبرداری نصب شده در پنل داخل عقاب، به صورت پخش زنده آرمسترانگ را که در حال پائین آمدن از نردبان بود نشان می داد. در این لحظه آرمسترانگ این جمله را به زبان آورد: "این یک گام کوچک برای انسان، یک جهش عظیم برای بشر است" 20 دقیقه بعد، آرمسترانگ از فرود آلدرین عکس گرفت. آرمسترانگ مسئولیت ثبت مستندات این فرود را بر عهده داشت، بنابراین بیشتر تصاویر گرفته شده از ماموریت آپولو 11 مربوط به آلدرین بود.
زمانی که فضانوردان روی سطح ماه بودند، چندین آزمایش انجام دادند، نمونه‌هایی از خاک و سنگ ماه را جمع‌آوری کردند تا به خانه بیاورند، پرچم ایالات متحده را برافراشتند و نمونه‌هایی از پوسته ماه گرفتند. آنها با ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، که صدای او از کاخ سفید مخابره می شد، صحبت کردند و پلاکی روی زمین گذاشتند که روی آن نوشته شده بود:
"مردانی از سیاره زمین برای اولین بار در تاریخ ژوئیه 1069 روی ماه قدم گذاشتند. ما برای صلح همه بشریت آمدیم."
فضانوردان همچنین مدال های یادبودی را با نام چندین فضانورد که در پرواز و حین آموزش از بین رفته بودند (از جمله خدمه آپولو 11 و اولین نفر در فضا، یوری گاگارین) روی ماه گذاشتند. آنها همچنین یک دیسک سیلیکونی 1.5 اینچی با پیام های حسن نیت از 73 کشور و اسامی رهبران کنگره و ناسا به جا گذاشتند.
آرمسترانگ بیشتر از 2.5 ساعت را بیرون از عقاب گذراند. فضانوردان در حین قدم زدن روی ماه مجموعا مسافتی حدود 3300 فوت (1 کیلومتر) را طی کردند تا از یک دهانه بزرگ بازدید کنند. آنها 47.51 پوند (21.55 کیلوگرم) نمونه از ماه جمع آوری کردند. در ضمن این گزارش را ثبت کردند که تحرک در ماه آسان تر از حد انتظار است.

در ساعت 1:54 بعد از ظهر، با گذراندن 21.5 ساعت روی ماه، ماژول قمری به جایی که کالینز در کلمبیا منتظر بود، ارسال شد. دو وسیله نقلیه فرود آمدند و خدمه و نمونه ها قبل از پرتاب شدن عقاب به کلمبیا منتقل شدند. سپس فضانوردان به خانه برگشتند.
این تیم در 24 ژوئیه ساعت 12:50 بعد از ظهر به وقت شرقی در اقیانوس آرام سقوط کرد. خدمه پس از پوشیدن لباس های عایق بیولوژیکی (برای عدم امکان انتقال میکروب های مضر از ماه توسط فضانوردان)، کلمبیا را ترک کردند و داخل یک قایق رفتند و بدلیل اینکه آلودگی احتمالی به حداقل برسد خدمه را با ید مالیدند. آنها سپس با هلیکوپتر به یک مرکز قرنطینه متحرک در کشتی سفر کردند و سپس به هیوستون منتقل شدند و تا تاریخ 10 اوت در قرنطینه ماندند.
 
 

 
?  میراث آپولو 11
ماموریت آپولو 11 پنجاهمین سالگردش را در سال 2019 جشن گرفت. ضرابخانه ایالات متحده سکه های ویژه ای را برای این جشن آماده کرده بود. در جولای 2009، موزه ملی هوا و فضا میزبان جشنی برای چهلمین سالگرد آپولو 11 که شامل سخنرانی سه خدمه آپولو 11 بود. صف علاقه مندان فضا به سرعت در طول طبقه موزه گسترش یافت.

آرمسترانگ 82 ساله در 25 آگوست 2012 بر اثر عوارض ناشی از مشکلات قلبی-عروقی درگذشت. مراسم یادبود عمومی مورخ 13 سپتامبر در کلیسای جامع ملی واشنگتن برگزار شد و آرمسترانگ روز بعد به خاک سپرده شد. در سال 2015، ناسا اعلام کرد که همسر آرمسترانگ، کارول آرمسترانگ، کیفی پر از مصنوعات ماه در میان وسایل آرمسترانگ پیدا کرده و او این کیف را به موزه اهدا کرد.
مدارگرد شناسایی ماه ناسا در سال 2012 از محل فرود آپولو 11 از فضا تصویربرداری کرد و نشانه هایی از فضانوردان، برخی از آزمایشات، دوربین دور انداخته شده و مرحله فرود ماژول قمری عقاب را مشاهده کرد. در سال 2014 یک نمای سه بعدی از سایت بر اساس تصاویر مدارگرد ایجاد شد.

یک کیف نمونه قمری از آپولو 11 پس از اینکه به طور تصادفی در حراجی تگزاس سال 2015 به نمایندگی از خدمات مارشال های ایالات متحده فروخته شده بود، باعث اختلاف حقوقی شد. نانسی کارلسون زن ایلینویزی این کیف را به قیمت 995 دلار خرید. دولت ایالات متحده از دادگاه درخواست کرد که کیف نمونه قمری را به ناسا بازگرداند و فروش لغو شود، اما کارلسون در سال 2016 مالک قانونی آن اعلام شد. در اصل، این کیف از مکس آری، که سال 2006 به جرم دزدی و فروش آثار فضایی محکوم شده بود، مصادره شد. آثاری که متعلق به موزه فضایی کیهان در هاچینسون، کانزاس بودند.

? نتیجه
در پنجاهمین سالگرد آپولو 11 مورخ جولای 2019، یونیورسال پیکچرز «نخستین انسان» را منتشر کرد، فیلمی که بر اساس سفر آموزشی آرمسترانگ برای تبدیل شدن به اولین انسان روی ماه ساخته شده است. یک مستند جدید درباره آپولو 11، به کارگردانی تاد داگلاس میلر، در مارس 2019 نمایش داده شد.
 

برای دانلود مقاله اولین انسان روی ماه روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اولین انسان روی ماه

ایستگاه فضایی بین المللی از سال 1998 میزبان بیش از 250 نفر بوده است. ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) یک پروژه ساخت‌ و ساز چند ملیتی و بزرگترین سازه‌ای است که بشر تا به حال در فضا قرار داده است. ساخت و ساز اصلی آن بین سال های 1998 و 2011 تکمیل شد، اگرچه ایستگاه به طور مداوم در حال تکامل است و ماموریت ها و آزمایشات جدیدی در آن انجام می شود.

? ایستگاه فضایی بین المللی چقدر بزرگ است؟
ایستگاه فضایی بین المللی 356 فوت (109 متر) با جرم 925335 پوند (419725 کیلوگرم) بدون احتساب وسایل نقلیه است. پنل های خورشیدی خود به تنهایی یک هکتار را پوشش می دهند. در این ایستگاه 13696 فوت مربع (1272.4متر مربع) حجم قابل سکونت برای اعضای خدمه بدون احتساب وسایل نقلیه وجود دارد. ایستگاه فضایی دارای هفت محل خواب است، با قابلیت افزایش در طول دوره اقامت خدمه، همچنین دارای دو حمام، یک باشگاه ورزشی - یک پنجره با دید 360 درجه از زمین.
 

?  ارتفاع ایستگاه فضایی بین المللی چقدر است؟
ایستگاه فضایی در ارتفاع تقریبی 350 کیلومتری از سطح زمین حرکت می کند و مسیر مداری آن بیش از 90 درصد جمعیت زمین را در بر می گیرد. به لطف اندازه پنل های خورشیدی ایستگاه فضایی، می توان آن را هنگام غروب یا سحر در حال پرواز بر فراز یک منطقه محلی با چشم غیر مسلح دید. شما می توانید مسیر ایستگاه فضایی را در spotthestation.nasa.gov ردیابی کنید. 
 

?  چه کسی صاحب ایستگاه فضایی بین المللی است؟
ایستگاه فضایی بین المللی مختص یک شخص یا کشور خاصی نیست. این ایستگاه با همکاری پنج آژانس فضایی از 15 کشور ساخته شده است، و همه اشخاص حاضر در ایستگاه کمک می‌کنند تا ایستگاه را به طور مداوم در 24 ساعت شبانه‌روز، فعال نگه دارند. ایستگاه فضایی از قطعاتی تشکیل شده است که توسط ایالات متحده، روسیه، ژاپن، کانادا و کشورهای متشکل از آژانس فضایی اروپا ارائه شده است.
ISS شامل کمک های 15 کشور است. ناسا (ایالات متحده)، Rosغیر مجاز می باشدmos (روسیه) و آژانس فضایی اروپا شرکای اصلی ایستگاه فضایی هستند و بیشتر بودجه را تامین می‌کنند. شرکای دیگر آژانس، اکتشافات هوافضای ژاپن و آژانس فضایی کانادا هستند. فضانوردان خصوصی هر چند وقت یکبار از طریق یک شرکت خصوصی به نام Axiom Space بر روی مجموعه مداری کار می کنند. علاوه بر این، فضانوردان کشورهای دیگر مانند امارات متحده عربی گاهی اوقات به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز می‌کنند.
 

? نحوه دیدن ایستگاه فضایی بین المللی
ایستگاه فضایی بین‌المللی در شب از زمین قابل مشاهده است و به‌ عنوان یک نقطه متحرک نورانی ظاهر می‌شود و از نظر روشنایی با سیاره درخشان ناهید رقابت می‌کند. رصدگران آسمان شب حرفه ای می دانند چه زمانی و کجا، می توانند آن را بدون استفاده از تلسکوپ مشاهده کرد. همچنین برای عکس گرفتن از ایستگاه فضایی می توانید با تجهیزات مناسب عکسی خوب بگیرید. ایستگاه فضایی بین المللی هر 90 دقیقه با سرعتی در حدود 17500 مایل بر ساعت (28000 کیلومتر بر ساعت) دور زمین می چرخد. بنابراین این ایستگاه در روز حدود 15 دور بر دور زمین می چرخد.
 

برای اطلاع از مقاله چند خورشید در کیهان وجود دارد؟ بر روی لینک کلیک کنید.
 

? زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی
معمولاً یک خدمه بین المللی متشکل از هفت نفر در داخل ایستگاه فضایی بین المللی زندگی و کار می کنند. با این حال، در زمان تغییر اعضای خدمه، این تعداد می تواند متفاوت باشد. به عنوان مثال، در سال 2009، 13 خدمه از ISS بازدید کردند. این همچنین رکورد بیشترین افراد داخل فضا در یک محدوده زمانی است. گاهی اوقات، ماموریت های خصوصی مانند ماموریت های Axiom Space، فضانوردان غیرحرفه ای را نیز به ایستگاه فضایی می آورند.
به طور معمول، فضانوردان از طریق کپسول Crew Dragon SpaceX یا در مورد فضانوردان روسی، یک کپسول سایوز روسی به ایستگاه فضایی سفر می کنند. پس از پایان برنامه شاتل فضایی ناسا در سال 2011، سایوز وظیفه حمل و نقل فضانوردان را بر عهده دارد. 

زمانی که فضانوردان به ایستگاه می‌رسند، معمولاً یک دوره ماموریتی حدوداً شش ماهه را برای انجام آزمایش‌های علمی مختلف و نگهداری و تعمیر ایستگاه فضایی بین‌المللی طی می‌کنند. در خارج از محل کار، فضانوردان حداقل دو ساعت را صرف ورزش و مراقبت شخصی خواهند کرد. آنها همچنین گاهی اوقات پیاده‌روی فضایی انجام می‌دهند، رویدادهای رسانه‌ای را برای اطلاع‌رسانی برگزار می‌کنند و به‌روزرسانی‌هایی را در رسانه‌های اجتماعی ارسال می‌کنند. اولین فضانوردی که از فضا توییت کرد مایک ماسیمینو بود که این کار را از یک شاتل فضایی در می 2009 انجام داد.

اتاق‌های خواب در این ایستگاه معمولاً شامل تخت‌های دو طبقه کوچک است. فضانوردان بسته به ترجیحشان خود را به دیوار می بندند یا به خود اجازه می دهند آزادانه در فضای کوچک شناور باشند. افرادی که برای مدتی کوتاه به این ایستگاه سفر می کنند ممکن است برای استراحت و یا خواب به سفینه خود بروند یا در ایستگاه فضایی بمانند.
 

? داخل ایستگاه فضایی بین المللی
ایستگاه فضایی بین المللی به صورت قطعاتی مجزا به فضا برده شد و به تدریج با استفاده از فضانوردان راهپیمایی فضایی و رباتیک در مدار ساخته شد. در بیشتر مأموریت‌ها از شاتل فضایی ناسا برای حمل قطعات سنگین‌تر استفاده می‌کردند، اگرچه برخی از ماژول‌های خاص روی موشک‌های یکبار مصرف پرتاب شدند.

اولین ماژول، روسیه زاریا، در 20 نوامبر 1998 با موشک پروتون پرتاب شد. دو هفته بعد، شاتل فضایی STS-88 ماژول Unity/Node 1 ناسا را پرتاب کرد. فضانوردان در طول STS-88 پیاده روی فضایی انجام دادند تا دو بخش ایستگاه را به یکدیگر متصل کنند.
 

? چه چیز دیگری از ایستگاه فضایی بازدید می کند؟
علاوه بر شاتل فضایی و سایوز، ایستگاه فضایی مورد بازدید بسیاری از فضاپیماهای دیگر نیز قرار گرفته است. وسایل نقلیه بدون خدمه پروگرس (روسیه) به طور منظم از ایستگاه بازدید می کنند. خودروی انتقال خودکار اروپا و خودروی انتقالی H-II ژاپن نیز تا زمانی که برنامه‌هایشان بازنشسته شود، از ایستگاه فضایی بین‌المللی بازدید می‌کردند.

ناسا شروع به توسعه فضاپیمای باری-تجاری برای ایستگاه فضایی، تحت برنامه خدمات حمل و نقل مداری-تجاری کرد که از سال 2006 تا 2013 ادامه داشت. از سال 2012، اولین فضاپیمای تجاری، SpaceX's Dragon، از ایستگاه فضایی بازدید کرد. امروزه بازدیدها با فضاپیمای Cygnus متعلق به Dragon و Northrop Grumman تحت برنامه خدمات بازرگانی ناسا ادامه دارد. بوئینگ در حال توسعه Starliner نیز برای بازدید های انسانی در آینده است.
 

? نتیجه
به گفته آژانس فضایی اروپا (ESA)، ISS متعلق به یک کشور واحد نیست و یک "برنامه همکاری" بین اروپا، ایالات متحده، روسیه، کانادا و ژاپن است. به گفته دفتر بازرس کل آژانس، ایستگاه فضایی بین‌المللی حدود 3 میلیارد دلار در سال برای عملیات ناسا هزینه می‌کند که تقریباً یک سوم بودجه پروازهای فضایی انسان است. تا ماه می 2022، 258 نفر از 20 کشور از ایستگاه فضایی بین المللی بازدید کرده اند. کشورهای برتر شرکت کننده شامل ایالات متحده (158 نفر) و روسیه (54 نفر) هستند. زمان فضانوردان و زمان تحقیق در ایستگاه فضایی بر اساس میزان پول یا منابع (مانند ماژول ها یا روباتیک) به آژانس های فضایی اختصاص می یابد.
 
برای دانلود مقاله ایستگاه فضایی بین المللی روی لینک کلیک کنید.
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ایستگاه فضایی بین المللی
 
 

جسمی که ما از آن به عنوان خورشید یاد می کنیم در مرکز منظومه شمسی ما به شدت می سوزد. این تنها منبع گرما و نور ما است، و بدون آن، زمین به سرعت در مکانی تاریک و غیر قابل مهمان‌نواز یخ می‌زند. در این مقاله نگاهی می اندازیم به تعداد خورشید در جهان.
 

☀️ خورشید
خورشید ما ستاره ای است که عمدتاً از هیدروژن تشکیل شده است که به اتم های هلیوم می پیوندد. این فرآیند که به عنوان همجوشی هسته ای شناخته می شود، گرما و نوری را که راه خود را به زمین (و فراتر از آن) باز می کند، ساطع می کند. خورشید در مقایسه با سیاره ما پرجرم است، اما در واقع در کنار ستاره های دیگر کاملاً متوسط است. هیچ چیزی در مورد شمس وجود ندارد که واقعاً آن را متمایز کند. این یک ستاره کوتوله زرد است که دمای آن در سطح آن به طور متوسط 5700 کلوین است. این در مقایسه با ستارگانی که می توانند به بیش از 50000 کلوین برسند، چیزی نیست. همچنین از نظر قطر یا جرم بسیار روشن یا بزرگ نیست. بزرگترین ستاره در جهان شناخته شده، UY Scuti، قطری تقریباً 1500 برابر ستاره ما دارد. UY Scuti همچنین ده برابر حجیم تر است و 340000 برابر روشن تر می درخشد. آیا می توانید تصور کنید که ما به جای شمس خود با UY Scuti به پایان می رسیدیم؟ در حالی که خورشید در طرح بزرگ چیزها چندان خاص نیست، اما ستاره ماست. این اندازه عالی است و گرما و نور کافی برای زنده نگه داشتن ما دارد.
 

☀️ فقط یک خورشید وجود دارد
کلمه "خورشید" اغلب برای توصیف تعداد زیادی از ستارگان در کهکشان ما و فراتر از آن استفاده می شود، اما انجام این کار یک نام اشتباه است. شمس نام ستاره ما است، همانطور که سیریوس درخشان ترین ستاره در Canis Major است. وقتی به این توپ های گازی خارج از منظومه شمسی اشاره می کنیم، همیشه باید از اصطلاح "ستاره" استفاده کنیم.
 

☀️ طبقه بندی دیگر "خورشیدها"
برخی از دانشمندان دیگر ستاره‌های دارای اجسام سیاره‌ای که به دور آن‌ها می‌چرخند را شمس می‌نامند تا آنها را از ستاره‌های بدون ماهواره متمایز کنند. زمین تنها خانه‌ای است که تا به حال شناخته‌ایم، اما دانستن اینکه چه چیز دیگری در آنجا وجود دارد، می‌تواند باعث صرفه‌جویی در زمان ما شود. ما هنوز در توانایی خود برای مشاهده سایر منظومه های خورشیدی در کهکشان راه شیری بسیار محدود هستیم، چه رسد به کهکشان های فراتر از کهکشان خودمان. نکته منفی در مورد شکار سیارات دیگر این است که آنها هیچ نوری از خود ساطع نمی کنند و واقعاً فقط زمانی قابل تشخیص هستند که نور ستاره خود را مسدود کنند.
 

برای اطلاع از مقاله نظریه انفجار بزرگ(بیگ بنگ) چیست؟ بر روی لینک کلیک کنید.
 
☀️ چند "خورشید" در کهکشان راه شیری وجود دارد؟
از تحقیقاتی که تاکنون بر روی کهکشان راه شیری ما انجام شده است، دانشمندان بیش از 3500 ستاره را با سیاراتی که در اطراف آنها می چرخند، پیدا کرده اند. هر یک از این اجسام در حال چرخش «سیاره‌های فراخورشیدی» نامیده می‌شوند، که به سادگی نشان‌دهنده سیاره‌ای هستند که به دور ستاره‌ای خارج از منظومه شمسی ما می‌چرخد. جالب اینجاست که پروکسیما قنطورس نزدیکترین ستاره به خورشید ماست و دو سیاره فراخورشیدی تایید شده دارد. یکی از این دو جهان ممکن است در منطقه میزبان ستاره وجود داشته باشد و حتی می تواند اقیانوسی از آب مایع داشته باشد. پروکسیما قنطورس که یک ستاره کوتوله قرمز است، دارای برخی فعالیت های شعله ور است که می تواند به جو سیاره فراخورشیدی یا مقدار آب آن آسیب برساند. حتی اگر این دنیا برای زندگی انسان با آب و هوای قابل تنفس مناسب تلقی شود، باز هم این سوال را مطرح می کند که چگونه می توان به آنجا رسید. سفر با سرعت نور، هنوز 4.2 سال طول می کشد تا این سفر انجام شود. کپلر-47 یک منظومه ستاره ای دوتایی با سه سیاره فراخورشیدی تایید شده است که به دور این دو ستاره می چرخند. یک ستاره 85 درصد خروجی شمس ما را دارد، در حالی که ستاره دیگر تنها 1 درصد از نور خورشید را تامین می کند. این منظومه حداقل یک ستاره در منطقه میزبان خود دارد اما در فاصله بیش از 3000 سال نوری از ما وجود دارد. اگرچه ما فقط سطح آنچه را که در آنجا وجود دارد خراشیده ایم، تخمین زده می شود که بیش از 6 میلیارد سیاره شبیه زمیندر کهکشان راه شیری وجود داشته باشد. این را به سیارات گازی و دیگر جهان‌های اندازه اضافه کنید، به راحتی می‌توانید 100 میلیارد سیاره فراخورشیدی تنها در کهکشان ما وجود داشته باشد.
 

☀️ چند "خورشید" در جهان هستی وجود دارد؟
اخیراً، اخترشناسان بر این باورند که اولین سیاره فراخورشیدی را در کهکشان گرداب در فاصله 23 میلیون سال نوری از کهکشان ما پیدا کرده اند. چنین یافته‌ای تعجب‌آور نبود و احتمالاً اولین مورد از بسیاری از یافته‌ها است. با فرض وجود 200 میلیارد کهکشان، زمین ما ممکن است تنها یکی از بیش از 20 سیاره سیاره باشد.
 

☀️ اگر زمین 2 خورشید داشت چه می شد؟
اگر ما بخشی از یک منظومه ستاره ای با دو خورشید متمایز بودیم، زندگی روی زمین بسیار متفاوت به نظر می رسید. ما مطمئناً درک متفاوتی از روز و شب خواهیم داشت، و آسمان احتمالاً در آن روزهای طولانی بسیار روشن تر (و شاید گرمتر) خواهد بود. بسته به اینکه در کدام قسمت از منطقه قابل سکونت سیستم دوتایی قرار داشته باشیم، ممکن است همچنان از آب و هوای معتدل همراه با تغییرات آب و هوا و فصول لذت ببریم.
 

? نتیجه
در نظر گرفتن نقش کوچکی که منظومه شمسی ما در این بازی کیهانی ایفا می کند شگفت انگیز است. در جایی که اجداد ما فکر می کردند ما مرکز جهان هستیم، اکنون کشف کرده ایم که زمین یکی از احتمالاً میلیاردها سیاره تنها در کهکشان راه شیری است.
اگر فناوری به پیشرفت خود ادامه دهد، ممکن است این شانس را داشته باشیم که قبل از اینکه شمس ما چند میلیارد سال دیگر بمیرد، به دنیای مهمان نواز دیگری برسیم. مهم نیست به کجا می رسیم، ستاره ما همیشه تنها ستاره ای خواهد بود که واقعاً می توانیم خورشید بنامیم. در ضمن شما می توانید برای اطلاع و مطالعه مطالب جذاب تر به سایت موسسه طبیعت اسمان شب مراجعه کنید.
 
برای دانلود مقاله چند خورشید در کیهان وجود دارد روی لینک کلیک کنید.
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و چند خورشید در کهکشان وجود دارد؟

نظریه انفجار بزرگ چگونگی آغاز جهان را توضیح می دهد. تئوری بیگ بنگ توضیح اصلی برای چگونگی شروع جهان است. به بیان ساده‌تر، می‌گوید جهان همانطور که می‌دانیم با یک نقطه منفرد بی‌نهایت داغ و متراکم آغاز شد که در طی 13.7 میلیارد سال آینده به کیهانی که هنوز در حال انبساط است متورم و کشیده شد - ابتدا با سرعت‌های غیرقابل تصور و سپس با سرعتی قابل اندازه‌گیری. که امروز می دانیم. فناوری موجود هنوز به اخترشناسان اجازه نمی دهد که به معنای واقعی کلمه به تولد کیهان نگاه کنند، بسیاری از آنچه در مورد انفجار بزرگ می فهمیم از فرمول ها و مدل های ریاضی می آید. با این حال، ستاره شناسان می توانند "پژواک" انبساط را از طریق پدیده ای به نام پس زمینه مایکروویو کیهانی ببینند.

⭕ تولد کیهان
حدود 13.7 میلیارد سال پیش، همه چیز در کل جهان در یک تکینگی بی نهایت کوچک متراکم شد، نقطه ای از چگالی و گرمای بی نهایت. ناگهان، یک انبساط انفجاری آغاز شد و جهان ما را با سرعتی بیشتر از سرعت نور به سمت بیرون پرتاب کرد. این دوره تورم کیهانی بود که تنها کسری از ثانیه طول کشید - طبق نظریه فیزیکدان آلن گوث در سال 1980 که طرز فکر ما را در مورد بیگ بنگ برای همیشه تغییر داد. هنگامی که تورم کیهانی به پایانی ناگهانی و هنوز مرموز رسید، توصیفات کلاسیک تری از انفجار بزرگ مطرح شد. سیل ماده و تشعشع، که به عنوان "گرم شدن مجدد" شناخته می شود، شروع به پر کردن جهان ما با موادی کرد که امروز می شناسیم: ذرات، اتم ها، موادی که به ستاره ها و کهکشان ها تبدیل می شوند و غیره. به گفته ناسا، همه اینها تنها در اولین ثانیه پس از شروع جهان اتفاق افتاد، زمانی که دمای همه چیز هنوز به طرز دیوانه کننده ای گرم بود، در حدود 10 میلیارد درجه فارنهایت (5.5 میلیارد سانتیگراد). کیهان اکنون حاوی مجموعه وسیعی از ذرات بنیادی مانند نوترون‌ها، الکترون‌ها و پروتون‌ها است - مواد خامی که به بلوک‌های ساختمانی برای هر چیزی که امروز وجود دارد تبدیل می‌شوند.
 

⭕ آیا نظریه انفجار بزرگ ثابت شده است؟
یک پاسخ کوتاه به یک سوال کمی متفاوت، این است که تمام شواهد رصدی که ما گردآوری کرده‌ایم با پیش‌بینی‌های نظریه انفجار بزرگ مطابقت دارد. سه مشاهده مهم عبارتند از: قانون هابل نشان می دهد که اجسام دور با سرعتی متناسب با فاصله خود از ما دور می شوند - که زمانی اتفاق می افتد که انبساط یکنواخت در همه جهات وجود داشته باشد. این حاکی از تاریخی است که در آن همه چیز به هم نزدیکتر بود. خواص تابش پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB). این نشان می دهد که جهان از یک گاز یونیزه شده (پلاسما) و یک گاز خنثی عبور کرده است. چنین انتقالی دلالت بر یک جهان اولیه داغ و متراکم دارد که با انبساط سرد شده است. این انتقال پس از حدود 400000 سال پس از انفجار بزرگ اتفاق افتاد. 3) فراوانی نسبی عناصر سبک (He-4، He-3، Li-7 و دوتریوم). اینها در دوران بیگ بنگ هسته ای (BBN) در چند دقیقه اول پس از انفجار بزرگ شکل گرفتند. فراوانی آن‌ها نشان می‌دهد که جهان در گذشته واقعاً داغ و واقعاً متراکم بوده است (بر خلاف شرایطی که CMB تشکیل شد، که فقط گرم و متراکم معمولی بود - حدود یک میلیون تفاوت دما بین زمانی که BBN رخ داد و زمانی که CMB رخ داد).
 

برای اطلاع از مقاله کهکشان آندرومدا بر روی لینک کلیک کنید.
 
⭕ آیا اتفاقی وجود دارد که با نظریه بیگ بنگ در تضاد باشد؟
مسائلی وجود دارد که در ساده‌ترین مدل بیگ بنگ به وجود می‌آیند، اما می‌توان آن‌ها را با فراخوانی یک فرآیند فیزیکی که همچنان با فرض اصلی تئوری بیگ بنگ سازگار است، حل کرد. به طور خاص، این واقعیت که دمای CMB در همه جا یکسان است، به نظر می‌رسد که جهان هیچ انحنای ندارد، و اینکه نوسانات چگالی ناشی از پیش‌بینی‌های مکانیکی کوانتومی امروز خوشه‌های کهکشانی با اندازه و شکل مناسب را تولید نمی‌کنند. این سه مسئله با تئوری تورم - که بخشی از نظریه انفجار بزرگتر است - حل می شود.

⭕ نظریه بیگ بنگ چه زمانی پایه گذاری شد؟
هابل واقعاً شخصی بود که مشاهدات را تنظیم کرد. شواهد به ویژه در دهه 1970 با شناسایی CMB ادامه یافت. اصطلاح "بیگ بنگ" اولین بار در اواخر دهه 1940 توسط فرد هویل منجم به کار رفت - در نهایت در دهه 1970 رایج شد.
 

⭕ مدل سازی انفجار بزرگ
از آنجایی که ما نمی‌توانیم مستقیماً آن را ببینیم، دانشمندان در تلاش بوده‌اند تا از طریق اقدامات دیگر بیگ بنگ را ببینند. در یک مورد، کیهان شناسان برای رسیدن به اولین لحظه پس از انفجار بزرگ با شبیه سازی 4000 نسخه از جهان کنونی در یک ابررایانه عظیم، به عقب فشار می آورند. با آنچه در مورد جهان امروزی شناخته شده است، محققان در این مطالعه 2021 درک خود را از نحوه برهمکنش نیروهای گرانشی در جهان اولیه با هزاران جهان مدل‌سازی شده کامپیوتری مقایسه کردند. اگر آنها می توانستند شرایط شروع جهان های مجازی خود را پیش بینی کنند، امیدوار بودند که بتوانند به طور دقیق پیش بینی کنند که جهان خودمان در ابتدا چگونه به نظر می رسید. محققان دیگر راه های مختلفی را برای بازجویی از آغاز جهان ما انتخاب کرده اند. در یک مطالعه در سال 2020، محققان این کار را با بررسی شکاف بین ماده و پادماده انجام دادند. در این مطالعه که هنوز توسط همتایان بررسی نشده است، آنها پیشنهاد کردند که عدم تعادل در مقدار ماده و پادماده در جهان به مقادیر بسیار زیاد ماده تاریک جهان مربوط می شود، ماده ناشناخته ای که بر گرانش تأثیر می گذارد و در عین حال بر هم کنش ندارد. با نور آنها پیشنهاد کردند که در لحظات حیاتی بلافاصله پس از انفجار بزرگ، جهان ممکن است برای ساختن ماده بیشتر از معکوس خود، ضد ماده، تحت فشار قرار گرفته باشد، که پس از آن می تواند منجر به تشکیل ماده تاریک شود.
 

⭕ آیا انفجار بزرگ یک انفجار بود؟
اگرچه انفجار بزرگ اغلب به عنوان یک "انفجار" توصیف می شود، اما این یک تصویر گمراه کننده است. در یک انفجار، قطعات از یک نقطه مرکزی به یک فضای از قبل موجود پرتاب می شوند. اگر در نقطه مرکزی بودید، می دیدید که تمام قطعات تقریباً با همان سرعت از شما دور می شوند. اما بیگ بنگ اینطور نبود. این خود گسترش فضا بود – مفهومی که از معادلات نسبیت عام اینشتین بیرون می‌آید، اما هیچ مشابهی در فیزیک کلاسیک زندگی روزمره ندارد. این بدان معنی است که تمام فواصل در جهان با سرعت یکسان در حال کشیده شدن هستند. هر دو کهکشان که با فاصله X از هم جدا شوند با سرعت یکسان از یکدیگر دور می شوند، در حالی که کهکشانی در فاصله 2X با سرعت دو برابر آن عقب می نشیند.

⭕ تلسکوپ جیمز وب و انفجار بزرگ
تلسکوپ تقریباً مانند یک ماشین زمان است که به ما امکان می دهد به گذشته های دور نگاه کنیم. با کمک تلسکوپ فضایی هابل، ناسا کهکشان ها را مانند میلیاردها سال پیش به ما نشان داد - و جانشین هابل، تلسکوپ فضایی جیمز وب، این توانایی را دارد که حتی عمیق تر به گذشته نگاه کند. ناسا امیدوار است که تمام راه های بازگشت به زمان شکل گیری اولین کهکشان ها، تقریبا 13.6 میلیارد سال پیش را ببیند. و برخلاف هابل که عمدتاً در باند موج مرئی می‌بیند، تلسکوپ فضایی جیمز وب یک تلسکوپ مادون قرمز است - یک مزیت بزرگ در نگاه کردن به کهکشان‌های بسیار دور. انبساط کیهان به این معنی است که امواج ساطع شده از آنها کشیده می شوند، بنابراین نوری که در طول موج های مرئی ساطع شده است در واقع در مادون قرمز به ما می رسد.
 

? نتیجه
در حالی که اکثریت جامعه نجومی این نظریه را می پذیرند، برخی از نظریه پردازان وجود دارند که علاوه بر انفجار بزرگ، توضیحات دیگری نیز دارند - مانند تورم ابدی یا جهان در حال نوسان. مشاهداتی که برای اولین بار در سال 2013 منتشر شد، نقشه CMB را با جزئیات بی سابقه ای ترسیم کرد و نشان داد که کیهان قدیمی تر از آن چیزی است که قبلاً تصور می شد: 13.82 میلیارد سال، به جای 13.7 میلیارد سال. ماموریت رصدخانه تحقیقاتی ادامه دارد و نقشه های جدید CMB به صورت دوره ای منتشر می شود.
 

برای دانلود مقاله نظریه انفجار بزرگ چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نظریه انفجار بزرگ جیست؟

کهکشان آندرومدا، نزدیکترین همسایه کهکشان راه شیری، دورترین جرمی در آسمان است که می توانید با چشم غیرمسلح خود ببینید - اما فقط در یک شب صاف از مکانی با آسمان بسیار تاریک. کهکشان یک مارپیچ زیبا است، اما یک واقعیت که ممکن است از آن آگاه نباشید: ما برای چند میلیارد سال در امان هستیم، اما کهکشان آندرومدا در مسیر ما و در مسیر برخورد با کهکشان راه شیری قرار دارد.

? مکان کهکشان آندرومدا
نزدیکی کهکشان آندرومدا به زمین - در فاصله تنها 2.5 میلیون سال نوری - آن را به یک هدف مناسب برای رصد برای برون یابی در مورد دیگر کهکشان های مارپیچی تبدیل می کند. در سال‌های اخیر، دانشمندان مطالعات دقیقی در مورد سیاه‌چاله‌ها، ستارگان و دیگر اجرام در کهکشان انجام داده‌اند.
این شامل یک موزاییک خیره کننده از تصاویر کهکشان آندرومدا است که توسط تلسکوپ فضایی هابل در سال 2015 گرفته شده است. طول ستارگان مبهم مرئی تقریباً به اندازه عرض ماه کامل و نصف عرض آن است. فقط با بزرگنمایی قابل توجه می توانید بگویید که شش برابر طول آن به طور کامل کشیده شده است.
کهکشان آندرومدا یک کهکشان مارپیچی مانند کهکشان راه شیری، حاوی یک برآمدگی متمرکز از ماده در وسط است که توسط ***ی از گاز، غبار، و ستاره ها و هاله ای عظیم احاطه شده است. اگرچه کهکشان آندرومدا دارای تقریباً یک تریلیون ستاره تا 250 میلیارد در کهکشان راه شیری است، کهکشان ما در واقع پرجرم تر است، زیرا تصور می شود که حاوی ماده تاریک بیشتری است.
 

? دوره برخورد
کهکشان آندرومدا و کهکشان راه شیری در مسیر برخوردی هستند که ساختار دو کهکشان را برای همیشه تغییر خواهد داد. کهکشان ها با سرعت 70 مایل در ثانیه (112 کیلومتر در ثانیه) به یکدیگر نزدیک می شوند. ستاره شناسان تخمین می زنند که آندرومدا در 4 میلیارد سال آینده با کهکشان راه شیری برخورد خواهد کرد و ادغام آن 6 میلیارد سال دیگر به پایان می رسد. تا آن زمان، خورشید به یک غول قرمز متورم خواهد شد و سیارات زمینی را می بلعد، بنابراین زمین چیزهای دیگری برای نگرانی خواهد داشت. با این حال، هجوم تازه غبار باید شکل‌گیری ستاره‌ها را در کهکشان جدید «میلکومدا» تقویت کند و خورشید بدون زمین ممکن است برای همیشه راه شیری را ترک کند. پس از یک مرحله درهم، که در آن بازوها به طرز دیوانه‌واری از جفت ترکیب شده بیرون می‌آیند، این دو باید در یک کهکشان بیضوی صاف مستقر شوند. برخورد کهکشان ها بخشی عادی از تکامل کیهان است. در واقع، هم آندرومدا و هم کهکشان راه شیری نشانه هایی از برخورد با کهکشان های دیگر را دارند. آندرومدا دارای حلقه بزرگی از غبار در مرکز خود است که شکل جالبی به آن بخشیده است. ستاره شناسان بر این باورند که این غبار ممکن است زمانی تشکیل شده باشد که یک کهکشان موجود را بلعیده است.

? تاریخچه رصد اولیه
در سال 964، منجم ایرانی، عبدالرحمن الصوفی، کهکشان را به عنوان یک "ابر کوچک" در "کتاب ستارگان ثابت" خود، اولین گزارش شناخته شده از نزدیکترین همسایه ما، توصیف کرد. هنگامی که چارلز مسیه در سال 1764 آن را M31 نامگذاری کرد، به اشتباه کشف آن چیزی که در آن زمان سحابی نامیده می شد را به ستاره شناس آلمانی، سیمون ماریوس، نسبت داد که اولین رصد تلسکوپی این جسم را ارائه کرد. اولین عکس های کهکشان آندرومدا در سال 1887 توسط ایزاک رابرتز گرفته شد. در دهه 1920، کهکشان دور بخشی از مناظره بزرگ بین ستاره شناسان آمریکایی هارلو شپلی و هیبر کورتیس شد. در آن زمان، اخترشناسان فکر می کردند که راه شیری کل جهان را تشکیل می دهد، و تکه های عجیب و غریبی که به نام سحابی ها شناخته می شوند در داخل آنها قرار داشتند. کورتیس نواخترهای مختلفی را در آندرومدا مشاهده کرده بود و در عوض استدلال می کرد که این کهکشان جداگانه است. بحث تا سال 1925 به پایان نرسید، زمانی که ادوین هابل نوع خاصی از ستاره معروف به متغیر قیفاووس را شناسایی کرد - ستاره ای که ویژگی های آن امکان اندازه گیری دقیق فاصله را فراهم می کند - در آندرومدا از آنجایی که شپلی قبلاً تشخیص داده بود که کهکشان راه شیری تنها 100000 سال نوری وسعت دارد، محاسبات هابل نشان داد که لکه فازی برای قرار گرفتن در کهکشان راه شیری بسیار دور است. هابل در ادامه از اندازه گیری های خود از جابجایی های داپلر کهکشان ها برای تعیین اینکه جهان در حال انبساط است استفاده کرد. فاصله محاسبه‌شده تا آندرومدا در دهه 1940 دو برابر شد، زمانی که والتر بااد اولین کسی بود که ستاره‌های منفرد را در ناحیه مرکزی کهکشان مشاهده کرد و دو نوع متفاوت از متغیرهای قیفاووسی را یافت. نقشه های رادیویی آندرومدا در دهه 1950، پس از شناسایی گسیل های رادیویی توسط Hanbury Brown و Cyril Hazard در رصدخانه Jodrell Bank دنبال شد.
 

 
برای اطلاع از مقاله نحوه شکل گیری و نظم سیارات منظومه شمسی بر روی لینک کلیک کنید.
 

? اکتشافات اخیر آندرومدا
درک ما از اندازه کهکشان آندرومدا در سال های اخیر بزرگتر شده است. در سال 2015، مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل نشان داد که هاله‌ای از مواد اطراف کهکشان آندرومدا شش برابر بزرگ‌تر و 1000 برابر جرم‌تر از آن چیزی است که قبلا اندازه‌گیری شده بود. (در آن زمان، اخترشناسان گفتند که راه شیری ممکن است یک هاله نیز داشته باشد - و شاید هاله‌های دو کهکشان در حال حاضر شروع به ادغام کرده باشند.) این نتیجه از برآوردهای تجدیدنظر شده اندازه در سال‌های 2005 و 2007 بر اساس رصد ستارگان و حرکت ستاره‌ها است. در سال 2015، دانشمندان با استفاده از موزاییکی از تصاویر تلسکوپ فضایی هابل، دقیق ترین عکس از آندرومدا را منتشر کردند. این تصویر شامل 7398 نوردهی است که در 411 نقطه از تلسکوپ گرفته شده است. این تصویر بیش از 100 میلیون ستاره در کهکشان و همچنین ساختارهای غبار و سایر ویژگی ها را نشان داد. در آن زمان، دانشمندان گفتند که این تصاویر به برون یابی ساختار کهکشان های مارپیچی که حتی دورتر از زمین هستند کمک می کند و مشاهده آنها را با چنین جزئیاتی دشوارتر می کند. فعالیت‌های سیاه‌چاله در آندرومدا نیز مورد بررسی قرار گرفت. در اواخر سال 2017، دانشمندان به طور غیرمنتظره ای دو سیاهچاله کلان پرجرم را پیدا کردند که به دور یکدیگر می چرخیدند. در آن زمان، تیم تحقیقاتی گفت که این سیاه‌چاله‌ ها احتمالاً «محکم‌ترین جفت‌شده‌ ها» در میان سیاه‌چاله‌ های کلان جرم شناخته شده هستند. جستجو با استفاده از تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا ناسا، 26 سیاهچاله نامزد در کهکشان آندرومدا را در سال 2013 به دست آورد، که این بزرگترین شکار چنین کاندیدی است که تاکنون در کهکشان دیگری به جز کهکشان راه شیری ما کشف شده است. 40 سیاهچاله دیگر در سال 2016 با استفاده از آرایه تلسکوپ طیف‌سنجی هسته‌ای ناسا (NuSTAR) که در رصد پرتو ایکس تخصص دارد، ردیابی شدند. دانشمندان یک تپ اختر احتمالی - ستاره مرده ای که به سرعت می چرخد - را در سال 2017 در آندرومدا ردیابی کردند. منبع اشعه ایکس ابتدا توسط ماهواره سوئیفت ناسا به عنوان شی Swift J0042.6+4112 فهرست بندی شد و سپس با NuSTAR مشخص شد. مشاهدات جدیدتر نشان داد که طیف نور این جسم شبیه تپ اخترهای کهکشان راه شیری است.
 

?نتیجه
سایر اکتشافات متفرقه در  آندرومدا شامل ردیابی تولد و مرگ ستاره در طول موج های فروسرخ در سال 2011 است. کشف تابش پرتو گاما در سال 2017 که می‌تواند نشانه‌ای از ماده تاریک باشد، ماده‌ای که تنها از طریق تأثیرات آن بر ماده «معمولی» مانند کهکشان‌ها شناخته می‌شود. و رصد حلقه ای از کهکشان های کوتوله در اطراف آندرومدا در سال 2013 - چیزی که می تواند در اطراف کهکشان راه شیری نیز وجود داشته باشد.
 

برای دانلود مقاله کهکشان آندرومدا  روی لینک کلیک کنید
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و کهکشان آندرومدا

سیارات منظومه شمسی را از نزدیکترین فاصله به خورشید تا دورترین کاوش کنید. ترتیب سیارات منظومه شمسی که از نزدیک‌ترین نقطه به خورشید شروع می‌شوند و به سمت بیرون حرکت می‌کنند به شرح زیر است: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و سپس سیاره نهم . منظومه شمسی از خورشید امتداد می‌یابد، از چهار سیاره درونی می‌گذرد، از طریق کمربند سیارکی به چهار غول گازی می‌رسد و به کمربند کویپر دیسک‌ شکل می‌رسد و بسیار فراتر از آن به هلیوپوز قطره‌ای شکل می‌رسد.

? انواع سیارات در منظومه شمسی

چهار سیاره درونی نزدیک به خورشید - عطارد، زهره، زمین و مریخ - اغلب "سیاره های زمینی" نامیده می شوند زیرا سطوح آنها سنگی است. پلوتون همچنین دارای یک سطح صخره ای، هرچند یخ زده، است، اما هرگز با چهار زمینی گروه بندی نشده است. 

چهار سیاره بیرونی بزرگ - مشتری، زحل، اورانوس و نپتون - گاهی اوقات سیارات جووین یا "مشتری مانند" نامیده می شوند، زیرا اندازه آنها نسبت به سیارات زمینی بسیار زیاد است. آنها همچنین بیشتر از گازهایی مانند هیدروژن، هلیوم و آمونیاک به جای سطوح سنگی ساخته شده‌اند، اگرچه ستاره‌شناسان معتقدند برخی یا همه آنها ممکن است دارای هسته‌های جامد باشند.مشتری و زحل را گاهی غول های گازی می نامند، در حالی که اورانوس و نپتون دورتر را غول های یخی نامیده اند. به گفته انجمن سیاره‌ها، این به این دلیل است که اورانوس و نپتون دارای آب اتمسفر بیشتری و سایر مولکول‌های یخ‌ساز مانند متان، سولفید هیدروژن و فسفن هستند که در شرایط سرد سیارات به شکل ابرها متبلور می‌شوند. برای چشم انداز، بر اساس کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده، متان در دمای منفی 296 فارنهایت (منهای 183 درجه سانتیگراد) متبلور می شود. اگر بخواهید ترتیب سیارات منظومه شمسی از لحاظ اندازه بدین ترتیب است از کوچک‌ترین به بزرگ‌تر مرتب کنید، عطارد، مریخ، زهره، زمین، نپتون، اورانوس، زحل و مشتری خواهند بود.
 
 

 
? آیا منظومه های خورشیدی دیگری در کهکشان راه شیری وجود دارد؟
اگر فقط 30 سال پیش از کسی می پرسیدید، پاسخ این بود "ما نمی دانیم". اما از آن زمان تاکنون بیش از 5000 سیاره را کشف کرده ایم که به دور ستاره هایی غیر از خورشید ما (به اصطلاح سیاره های فراخورشیدی) می چرخند. و از آنجایی که اغلب چندین مورد از آنها را می یابیم که به دور یک ستاره می چرخند، می توانیم حدود 4000 منظومه شمسی دیگر را بشماریم.

? آیا منظومه های خورشیدی حرکت می کنند؟
تمام سیارات فراخورشیدی به دور ستاره های خود می چرخند، درست مانند سیارات ما (مانند زمین و مریخ) به دور خورشید ما. علاوه بر این، منظومه شمسی ما و همچنین همه منظومه های دیگر به دور سیاهچاله در مرکز کهکشان راه شیری می چرخند! اما حتی بیشتر از این، برخی از این منظومه های شمسی دیگر در واقع نه یک، بلکه دو یا چند ستاره دارند (مانند تاتوئین!) - و سپس این ستاره ها به همراه سیارات فراخورشیدی خود یک رقص موزون در اطراف یکدیگر اجرا می کنند.
 

برای اطلاع از مقاله همه چیز در مورد کهکشان راه شیری بر روی لینک کلیک کنید.
 

? آیا همه ستارگان منظومه شمسی دارند؟
این سوال 1 میلیون یورویی است. ما در حال حاضر فقط در حال بررسی این هستیم که چه فرآیندهایی باعث شکل‌گیری و تکامل سایر منظومه‌های خورشیدی می‌شوند، و چه چیزی می‌توانیم از این در مورد تاریخچه منظومه‌های خورشیدی خود (و زمین!) بیاموزیم. ما فکر می کنیم که بسیاری از ستارگان دیگر سیارات فراخورشیدی در اطراف خود دارند اما احتمالاً نه همه آنها. به طور متوسط، مطالعات نشان دادند که در هر ستاره حدود 1 تا 2 سیاره فراخورشیدی وجود دارد - اما این یک میانگین است! برخی از ستاره ها ممکن است 8 داشته باشند، برخی دیگر ممکن است هیچ کدام نداشته باشند.

 
 
 
 
? سیاره چیست؟
IAU سیاره واقعی را به عنوان جسمی تعریف می کند که دور خورشید می چرخد بدون اینکه ماهواره جسم دیگری باشد. به اندازه‌ای بزرگ است که توسط گرانش خود گرد شود (اما نه آنقدر بزرگ که شروع به همجوشی هسته‌ای، مانند یک ستاره) کند. و همسایگی خود را از اکثر اجسام در حال گردش دیگر "پاکسازی کرده است". اما این تعریف محدود کننده به جداسازی آنچه باید و نباید سیاره در نظر گرفته شود کمک کرد - مشکلی که با کشف بیشتر و بیشتر اجرام سیاره مانند در منظومه شمسی توسط ستاره شناسان به وجود آمد. پلوتون از جمله اجرامی بود که برش را انجام نداد و دوباره به عنوان یک سیاره کوتوله طبقه بندی شد. مشکل پلوتو، جدای از اندازه کوچک و مدار غیرمنتظره اش، این است که همسایگی خود را از زباله ها پاک نمی کند - فضای خود را با بسیاری از اجرام دیگر در کمربند کویپر به اشتراک می گذارد. با این حال، تنزل پلوتون همچنان بحث برانگیز است. سرس، یک جسم گرد در کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری، نیز چکمه را دریافت کرد. سرس زمانی که در سال 1801 کشف شد یک سیاره در نظر گرفته شد، اما بعداً به عنوان یک سیارک شناخته شد. این هنوز کاملاً مناسب نبود زیرا بسیار بزرگتر (و گردتر) از سایر سیارک ها بود. ستاره شناسان در عوض در سال 2006 آن را یک سیاره کوتوله دانستند، اگرچه برخی از ستاره شناسان دوست دارند سرس را سیاره دهم بدانند (با نیبیرو یا سیاره X اشتباه گرفته نشود). 
 

? خورشید
خورشید تا حد زیادی بزرگترین جرم منظومه شمسی است که 99.8 درصد از جرم منظومه شمسی را شامل می شود. بیشتر گرما و نوری که زندگی را روی زمین و احتمالاً در جاهای دیگر ممکن می‌سازد، دفع می‌کند. سیارات در مسیرهای بیضی شکلی به نام بیضی به دور خورشید می چرخند که خورشید کمی از مرکز هر بیضی فاصله دارد.
ناسا دارای ناوگانی از فضاپیماهایی است که خورشید را رصد می کنند، مانند کاوشگر خورشیدی پارکر، تا در مورد ترکیب آن بیشتر بیاموزند و پیش بینی های بهتری در مورد آب و هوای فضا و تأثیر آن بر روی زمین انجام دهند. 
 
 

 
?لبه منظومه شمسی
گذشته از کمربند کویپر، لبه منظومه شمسی، هلیوسفر، منطقه وسیع و قطره‌ای از فضا است که حاوی ذرات باردار الکتریکی است که توسط خورشید منتشر می‌شوند. بسیاری از ستاره شناسان فکر می کنند که حد هلیوسفر که به هلیوپوز معروف است، حدود 9 میلیارد مایل (15 میلیارد کیلومتر) از خورشید فاصله دارد.
ابر اورت به خوبی پشت کمربند کویپر قرار دارد که در فاصله 2000 تا 5000 واحد نجومی (AU) از خورشید در نظر گرفته می شود. لبه بیرونی ابر اورت ممکن است به 10000 تا 100000 واحد نجومی از خورشید برسد. یک AU معادل تقریباً 93000000 مایل (150 میلیون کیلومتر) است. بر اساس اطلاعات ناسا، ابر اورت میزبان میلیاردها یا حتی تریلیون‌ها جرم است.
 

? شکل گیری و کشف منظومه شمسی
تقریباً 4.5 میلیارد سال پیش یک ابر تیره از گاز و غبار شروع به فروپاشی کرد. بر اساس اطلاعات ناسا، با کوچک شدن، ابر به صورت یک صفحه چرخان به نام سحابی خورشیدی صاف شد. گرما و فشار در نهایت آنقدر زیاد شد که اتم های هیدروژن شروع به ترکیب شدن کردند و هلیوم را تشکیل دادند. واکنش های هسته ای مقادیر زیادی انرژی آزاد کرد و خورشید ما تشکیل شد. 
خورشید حدود 99 درصد از ماده موجود را جمع آوری کرد و مواد باقی مانده دورتر از خورشید، توده های کوچک تری را در داخل *** در حال چرخش تشکیل دادند. برخی از این توده ها به اندازه کافی جرم به دست آوردند که گرانش آنها را به شکل کره در آورد و به سیاره ها، سیارات کوتوله و قمر تبدیل شد. سایر قطعات باقی مانده به سیارک ها، دنباله دارها و قمرهای کوچکتر تبدیل شدند که منظومه شمسی ما را تشکیل می دهند.
 

? نتیجه
برای هزاران سال، ستاره شناسان نقاط نورانی را که به نظر می رسید در میان ستارگان حرکت می کردند، دنبال می کردند. یونانیان باستان آن ها را سیاره ها به معنای «سرگردان» نامیدند. عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل در دوران باستان شناخته شده بودند و اختراع تلسکوپ کمربند سیارکی، اورانوس، نپتون، پلوتون و بسیاری از قمرهای این جهان ها را اضافه کرد. در طلوع عصر فضا، ده ها کاوشگر برای کاوش در سیستم ما به فضا پرتاب شدند، ماجرایی که امروز نیز ادامه دارد. تاکنون پنج جرم ساخته دست بشر به نام های وویجر 1، وویجر 2، نیوهورایزنز، پایونیر 10 و پایونیر 11 وجود داشته است که از آستانه ورود به فضای بین ستاره ای عبور کرده اند.
 
 
برای دانلود مقاله نحوه شکل گیری و نظم سیارات منظومه شمسی  روی لینک کلیک کنید
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نحوه شکل گیری و نظم سیارات منظومه شمسی

تلسکوپ فضایی جیمز وب در سراسر جهان برای کشف چیزهای جدید در مورد سیارات، کهکشان ها و سایر اجرام کیهانی است. تلسکوپ رصدی ناسا در اعماق فضا در حال نگاه کردن به کیهان است که هرگز قبلاً نبوده است. تلسکوپ فضایی جیمز وب (Webb یا JWST) رهیاب اکتشافات علمی است که بینش های باورنکردنی در مورد کهکشان ها، سیارات، ستاره ها و انواع اجرام کیهانی جالب ایجاد می کند.

✅ تلسکوپ فضایی جیمز وب
این تلسکوپ نزدیک به آغاز سفر کیهانی خود است، زیرا برای 20 سال عملیات رتبه بندی شده است و به تازگی در دسامبر 2021 پرتاب شده است. وب که به عنوان جانشین تلسکوپ فضایی هابل شناخته می شود، در هیجان علمی نیز پیشرفت می کند. مردم در سراسر جهان تصاویر آن را به اشتراک می گذارند یا با دستکاری اطلاعات خام، بینش جدیدی ایجاد می کنند.

در فوریه 2023، غول موتور جستجو گوگل، ربات هوش مصنوعی (AI) جدید خود به نام Bard را با یک سوال Webb آزمایش کرد. متأسفانه، بارد یک حقیقت اساسی را نادیده گرفت: وب اولین تلسکوپی نبود که مستقیماً از یک سیاره فراخورشیدی تصویربرداری کرد. اما وب اکتشافات باورنکردنی بسیار دیگری نیز انجام داده است که می توانید در اینجا مشاهده کنید.

در زیر 12 مورد از پیشرفت های علمی برتر وب آورده شده است.
✅ 1. تلسکوپ فضایی جیمز وب بزرگترین پیشرفت علمی در سال 2022 
هنگامی که وب در روز کریسمس سال 2021 راه اندازی شد، اوج دهه ها کار دانشمندان و مهندسان ناسا بود. پرتاب بدون مشکل انجام شد، همانطور که مراحل متعدد استقرار تلسکوپ در ماه های بعد انجام شد. در اواسط جولای، وب اولین تصاویر خیره کننده خود را منتشر کرد. تلسکوپ فروسرخ به ما کمک می‌کند تقریباً تمام بخش‌های جهان را با جزئیات بیشتر ببینیم، از جمله دورترین کهکشان‌ها، و به ما اجازه می‌دهد نگاهی اجمالی به گذشته داشته باشیم.

ویراستاران مجله هابل، طی چند روز پس از آنلاین شدن [تلسکوپ] در اواخر ژوئن 2022، محققان شروع به کشف هزاران کهکشان جدید دورتر و باستانی‌تر از هر کهکشانی که قبلاً ثبت شده بود، کردند. برخی شاید بیش از 150 میلیون سال قدیمی‌تر از قدیمی‌ترین کهکشان شناسایی شده توسط هابل باشند.

ویراستاران مجله ساینس نوشتند: « این تلسکوپ قادر است نور کافی را از اجرام نجومی - از ستارگان تا سیارات فراخورشیدی - جمع‌آوری کند تا آشکار کند که از چه چیزی ساخته شده‌اند و چگونه در فضا حرکت می‌کنند. این داده ها قبلاً ترکیب اتمسفری سیاراتی را که صدها سال نوری از زمین فاصله دارند را با جزئیات زیاد نشان داده است و نکاتی را در مورد توانایی آنها در پشتیبانی بالقوه از حیات همانطور که ما می شناسیم ارائه می دهد.

✅ 2. ستارگان متولد شده در ستون های آفرینشت
ستون های آفرینش در سحابی عقاب مدت هاست که یکی از نمادین ترین تصاویر تلسکوپ فضایی هابل بوده است. اما اگرچه این تلسکوپ، که عمدتاً نور مرئی را تشخیص می‌دهد، ابرهای چشمگیر سازه را به تصویر کشید، اما «آفریدگی» درون آن‌ها پنهان بود. اکنون، تصویربرداری مادون قرمز وب توانسته است آن را به شکل پیش‌ستارگان متعددی به تصویر بکشد.

این مجموعه‌ای از غبار و گاز که هر کدام چندین برابر بزرگ‌تر از منظومه شمسی ما هستند، که در پس‌زمینه دودی ستون‌ها به صورت نقاط قرمز کوچک ظاهر می‌شوند، ستاره‌هایی هستند که متولد می‌شوند. درک وارد تامپسون، رئیس دانشکده علوم طبیعی در دانشگاه مرکزی لنکاوی در بریتانیا، در ماه اکتبر به Space.com گفت: «این ستاره‌های جوانی که در تصویر می‌بینیم هنوز هیدروژن نمی‌سوزند. اما به تدریج که مواد بیشتر و بیشتر به داخل می‌ریزند، وسط متراکم‌تر و متراکم‌تر می‌شود و سپس ناگهان آنقدر متراکم می‌شود که سوختن هیدروژن روشن می‌شود و سپس ناگهان دمای آن‌ها به حدود ۲ میلیون درجه سانتی‌گراد می‌رسد [۳.۵ میلیون درجه F].

" آنتون کوکموئر، ستاره شناس پژوهشی در موسسه علمی تلسکوپ فضایی در بالتیمور که تصویر را با استفاده از داده های وب در کنار هم قرار داده است، در ماه اکتبر به Space.com گفت که این تصویر با استفاده از رنگ های مختلف برای نمایش طول موج های مادون قرمز عمدتا نامرئی ایجاد شده است. تنها قسمت‌های قابل مشاهده تصویر آبی به نظر می‌رسند - این قسمت‌ها برای ما قرمز به نظر می‌رسند.

همانطور که تابش در طول موج افزایش می یابد، طول موج رنگ ها نیز افزایش می یابد، با قسمت های قرمز تصویر، مانند ستاره های اولیه، تشعشعاتی در حدود شش برابر طول موجی که چشم انسان می تواند ببیند، ساطع می کند. وارد تامپسون گفت، تصاویری مانند این نه تنها قابلیت های وب را به عنوان یک تلسکوپ فروسرخ نشان می دهد، بلکه می تواند به ما در درک چگونگی شکل گیری ستارگان از جمله خورشید کمک کند.

✅ 3. اولین تصویر مستقیم وب از یک سیاره فراخورشیدی
دانشمندان اولین سیارات فراخورشیدی را در دهه 1990 کشف کردند و امروزه بیش از 3000 جهان شناخته شده وجود دارد که به دور ستاره های دور می چرخند. با این حال، تنها حدود دوجین از اینها به طور مستقیم تصویربرداری شده است. بیشتر سیارات فراخورشیدی به قدری دور هستند که تنها از طریق فرورفتن در نور ستاره ای که به دور آنها می چرخند، زمانی که آن سیاره از مقابل ستاره میزبان خود عبور می کند، قابل شناسایی هستند.

اما وب می تواند آن را تغییر دهد. در ماه سپتامبر، اولین تصویر مستقیم خود از یک سیاره فراخورشیدی را گرفت. ساشا هینکلی، ستاره شناس دانشگاه اکستر در بریتانیا که این مشاهدات را رهبری می کرد، در بیانیه ای در ماه سپتامبر گفت: «این یک لحظه دگرگون کننده است، نه تنها برای وب، بلکه به طور کلی برای نجوم». این سیاره که HIP 65426 b نام دارد در سال 2017 کشف شد.

برای مشاهده آن، دانشمندان از دو دوربین وب، چندین فیلتر و تاج‌نگارهای تلسکوپ استفاده کردند، ابزارهایی که نور ستاره مرکزی را مسدود می‌کردند. در کنار حساسیت استثنایی این تلسکوپ، این سیاره دارای چندین ویژگی است که رصد آن را آسان‌تر می‌کند. این سیاره در فاصله 100 برابری از خورشید ما تا زمین، بسیار دورتر از هر سیاره ای در منظومه شمسی ما از ستاره میزبان خود قرار دارد (در مقابل، پلوتو تنها 40 برابر فاصله خورشید و زمین از خورشید ما است). یک غول عظیم گازی، همچنین فوق‌العاده بزرگ است - تقریباً 12 برابر سیاره مشتری.

برای اطلاع از مقاله اکتشافات تلسکوپ فضایی جیمز وب بر روی لینک کلیک کنید.
✅ 4. تصویربرداری مجدد از کهکشان فانتومت
اگرچه یافتن کهکشان فانتوم در آسمان شب دشوار است، اما درخشندگی آن نامرئی نیست، به خصوص هنگامی که در مادون قرمز با Webb ثبت شود. تصویر نوری هابل از کهکشان، که M74 نیز نامیده می‌شود، ساختار مارپیچی کامل کهکشان و توزیع ستاره‌های آن را نشان می‌دهد، بازوهایی که از مرکز تابشی به سمت بیرون کشیده شده‌اند.

اما یک تصویر جدید تلسکوپ فضای جیمز وب ساختارهای فیبر مانندی از غبار و گاز ساطع کننده گرما را نشان می دهد که از یک مرکز روشن که با رنگ آبی برقی روشن به نمایش درآمده است. تصویر جدید نور (مادون قرمز) را بر روی نواحی ستاره‌زایی پراکنده در میان بازوهای مارپیچی کهکشان می‌تاباند.

یک تصویر ترکیبی مسحورکننده که تلسکوپ فضایی هابل و تصاویر وب را ترکیب می کند، جنبه هایی از مشاهدات نوری و مادون قرمز کهکشان را نشان می دهد. به گفته آژانس فضایی اروپا، محققان آژانس فضایی اروپا (ESA) به ایجاد تصویر ترکیبی به عنوان بخشی از پروژه بین‌المللی به نام PHANGS کمک کردند، طبق گفته آژانس فضایی اروپا که از وب، هابل و چندین تلسکوپ زمینی برای گرفتن 19 کهکشان ستاره‌دار در نزدیکی خود استفاده می‌کند.

مادون قرمز ESA ویدئویی را در ماه آگوست منتشر کرد تا این سه تصویر را به نمایش بگذارد و همچنین آنها را در کنار هم مقایسه کند. افزودن مشاهدات وب شفاف کریستالی در طول موج‌های بلندتر به اخترشناسان این امکان را می‌دهد تا مناطق ستاره‌زایی را در کهکشان‌ها مشخص کنند، جرم و سن خوشه‌های ستاره‌ای را به دقت اندازه‌گیری کنند، و بینش‌هایی در مورد ماهیت دانه‌های کوچک غباری که در بین ستاره‌ای در حال حرکت هستند به دست آورند.

✅ 5. امواج اسرارآمیز و جعبه ای ستاره گرگ را احاطه کرده است
در ماه جولای، وب تصویری از یک ستاره دور به نام ستاره Wolf-Rayet گرفت که الگوی پراش امضای وب، یک مصنوع تصویربرداری را نشان می‌داد. اما اطراف ستاره که WR140 نام دارد، الگویی است که به همان اندازه غیر واقعی به نظر می رسد - الگویی موج مانند از حلقه های متحدالمرکز که شکلی عجیب و کمی جعبه ای دارند. بر خلاف الگوی پراش، حلقه‌های بعید شکل ویژگی‌های واقعی هستند.

مارک مک کاگرین، دانشمند میان رشته ای در گروه کاری علمی تلسکوپ فضایی جیمز وب و مشاور علمی ESA، می نویسد: ساختار آبی شش پر یک مصنوع به دلیل پراش نوری از ستاره درخشان WR140 در این تصویر #JWST MIRI است. در یک تاپیک توییتر "اما چیزهای قرمز منحنی و در عین حال جعبه ای واقعی هستند، مجموعه ای از پوسته ها در اطراف WR140.

در واقع در فضا اطراف یک ستاره " ستارگان Wolf-Rayet ستارگان عظیمی هستند که تقریباً در پایان عمر خود قرار دارند و در حال حاضر بیشتر هیدروژن خود را در فضا منتشر کرده اند. حلقه های شکل عجیب و غریب ناشی از تعامل بین WR140 و ستاره همراه کوچکتر آن است. مک‌کاگرین می‌گوید ستاره‌ها توسط ابری از غبار احاطه شده‌اند که توسط ستاره همراهش به آن شکل تراشیده شده است.

رایان لاو، اخترشناس در آریزونا، تیمی را رهبری کرد که این مشاهدات را به عنوان بخشی از برنامه علمی انتشار زودهنگام JWST مطالعه کردند. در ماه اکتبر، این تیم مطالعه ای را در مورد مشاهدات در مجله Nature Astronomy منتشر کرد.

✅ 6. پیدا کردن دورترین کهکشان های تاریخت
وب برای رصد دورترین کهکشان‌های جهان ساخته شد و در اواسط دسامبر، دانشمندان تأیید کردند که دقیقاً این کار را انجام داده‌اند. این تلسکوپ رسماً چهار کهکشان دوردست شناخته شده را رصد کرده است که به این معنی است که آنها قدیمی ترین هستند. وب کهکشان ها را در حدود 13.4 میلیارد سال پیش، زمانی که کیهان تنها 350 میلیون سال سن داشت، مشاهده کرد، یعنی حدود 2 درصد از سن کنونی آن.

دانشمندان مشکوک بودند که این چهار کهکشان بسیار باستانی هستند، مانند صدها کهکشان دیگر که وب شناسایی کرده است. به عنوان بخشی از JWST Advanced Deep Extragalactic Survey (JADES) محققان سن آنها را تأیید کردند و داده های طیف نگار فروسرخ نزدیک تلسکوپ را برای کشف سرعت دور شدن کهکشان ها از تلسکوپ تجزیه و تحلیل کردند. این انتقال به سرخ کهکشان‌ها است - طول موج‌های نوری که می‌تابند با انبساط جهان چقدر طولانی شده است.

انتقال قرمز آنها 13.2 بود که بالاترین میزان اندازه گیری شده تا کنون است. برانت رابرتسون، اخترفیزیکدان دانشگاه کالیفرنیا سانتا کروز و یکی از محققین دخیل در رصدها، در بیانیه ای گفت: «این [کهکشان ها] بسیار فراتر از آن چیزی هستند که ما می توانستیم قبل از JWST تصور کنیم. با JWST، اکنون برای اولین بار می‌توانیم چنین کهکشان‌های دوردستی را پیدا کنیم و سپس از نظر طیف‌سنجی تأیید کنیم که آنها واقعاً تا این حد دور هستند.»

✅ 7. نگاهی به اتمسفر یک سیاره فراخورشیدی با جزئیات
به لطف وب، سیاره‌ای که به دور ستاره‌ای در صورت فلکی سنبله می‌چرخد، اکنون به پر کاوش‌ترین جهان خارج از منظومه شمسی تبدیل شده است. این سیاره WASP-39b نام دارد و حدود 700 سال نوری از زمین فاصله دارد. این یک غول گازی در حال جوش به اندازه زحل است که در فاصله بسیار نزدیکی به دور ستاره میزبان خود می چرخد، تقریباً هشت برابر نزدیکتر از سیاره عطارد به خورشید ما به ستاره میزبان خود.

دانشمندان با استفاده از دوربین اصلی وب و دو طیف‌نگار آن، دی اکسید کربن را در جو آن شناسایی کردند - اولین باری است که این گاز در اتمسفر یک سیاره فراخورشیدی یافت می‌شود، اگرچه جو ضخیم این سیاره تحت سلطه ابرهای ضخیم حاوی گوگرد و سیلیکات‌ها از جمله دی اکسید گوگرد است. محققان همچنین توانستند از آنچه در مورد جو سیاره یاد گرفتند برای استنباط جنبه هایی از تاریخچه و شکل گیری آن استفاده کنند.

دانشمندان فکر می‌کنند که این سیاره از برخورد سیاره‌های کوچک‌تر تشکیل شده است، و چون اکسیژن بیشتری در جو خود نسبت به کربن دارد، بسیار دورتر از ستاره‌اش نسبت به فعلی شکل گرفته است. لورا کریدبرگ، مدیر مؤسسه نجوم ماکس پلانک (MPIA) در آلمان که در رصدها شرکت داشت، در بیانیه ای گفت: «این مشاهدات اولیه منادی علم شگفت انگیزتری هستند که با JWST ارائه می شود. ما تلسکوپ را با سرعت‌های خود برای آزمایش عملکرد قرار دادیم و تقریباً بی‌عیب بود - حتی بهتر از آن چیزی که امیدوار بودیم.»

✅ 8. نگاه اجمالی به ابرهای تایتان
تایتان قمر زحل مکانی عجیب و جذاب است. ماه دارای "سنگ" ساخته شده از یخ آب و همچنین رودخانه ها، دریاچه ها و دریاهایی است که از متان و اتان مایع ساخته شده اند. همچنین این تنها قمر در منظومه شمسی ما است که دارای جوی ضخیم است - یک قمر مه آلود با ابرهای متان. دانشمندان در ماه نوامبر، زمانی که وب داده‌های جوی ماه عجیب و غریب را ثبت کرد، نگاهی اجمالی به برخی از این ابرها داشتند.

در بیانیه ناسا، محققانی که تایتان را با وب مطالعه می کنند، هیجان خود را از دریافت داده ها ابراز می کنند. سباستین رودریگز، ستاره شناس دانشگاه پاریس سیته و همکار در این تحقیق، در ایمیلی که در این بیانیه به اشتراک گذاشته شده است، نوشت: «در نگاه اول، به سادگی خارق العاده است. "فکر می کنم ما داریم یک ابر می بینیم!" آنها در نهایت دریافتند که این تلسکوپ نه یک بلکه دو ابر، از جمله یکی بر فراز بزرگترین دریای ماه، کراکن ماری، ثبت کرده است.

این تیم چنان کنجکاو شده بود که با رصدخانه کک در هاوایی تماس گرفتند که تنها دو روز بعد توانست تایتان را رصد کند. در مشاهدات Keck، ابری بر فراز Kraken Mare در همان مکان وجود دارد، اگرچه شکل متفاوتی دارد، که نشان می‌دهد یا ابر تغییر کرده یا ابر دیگری به همان نقطه منتقل شده است. این تیم امیدوار است که داده هایی مانند این به آنها کمک کند تا مه تیتان را ترسیم کنند و گازهای جدیدی را در جو ماه کشف کنند.

✅ 9. اسرار سحابی حلقه جنوبی
دانشمندان همیشه سحابی حلقه جنوبی را غیرقابل توجه می دانستند. تصور بر این بود که سحابی صرفاً یک ستاره در حال مرگ به نام کوتوله سفید است که لایه‌های بیرونی خود را بیرون انداخته است، لایه‌های بیرونی آن به خوبی می‌درخشند که کوتوله سفید امواج انرژی را تابش می‌کند. دانشمندان همچنین می‌دانستند که ستاره‌ای دیگر که نمی‌میرد، بخشی از یک سیستم دوتایی، تا حد زیادی در زیر این گاز روشن پنهان شده است.

اما تصویر خیره کننده تلسکوپ جیمز وب از سحابی که به عنوان بخشی از اولین تصاویر و داده های آن منتشر شد، به وضوح نشان داد که کار به این سادگی نیست. وب با دو ابزار خود، دوربین مادون قرمز نزدیک (NIRCam) و ابزار مادون قرمز میانی (MIRI) از ابر تصویربرداری کرد. با MIRI، محققان دیدند که کوتوله سفید، همانطور که انتظار داشتند در آن طول موج، نامرئی نیست، اما به رنگ قرمز می درخشد، که توسط مهی از گاز خنک احاطه شده است. گاز از کجا آمده بود؟ به نظر می رسید تنها توضیح منطقی این بود که سحابی ستاره سومی را که منبع گاز بود پنهان کرده بود.

دوربین اصلی تلسکوپ همچنین پوسته‌های جذابی را در اطراف لبه‌های بیرونی سحابی ثبت کرد، تا حدودی شبیه پوسته‌های اطراف WR140. آنها فکر می کنند یک ستاره سوم، جایی بین دو ستاره شناخته شده، می تواند باعث ایجاد پوسته های موج مانند شود. جوئل کاستنر، اخترشناس دانشگاه، می‌گوید: «ما فکر می‌کنیم تمام گاز و غباری که می‌بینیم پرتاب شده در سرتاسر مکان [در سحابی حلقه‌ی جنوبی] باید از آن یک ستاره آمده باشد، اما توسط ستارگان همراه به جهات بسیار مشخصی پرتاب شده است.» موسسه فناوری روچستر در نیویورک و یکی از نویسندگان همکار این مطالعه در بیانیه ای گفت.

✅ 10. وب کوتوله قهوه ای را با ابرهای شنی کشف کرد
اگرچه بسیاری از تلسکوپ‌ها سیارات فراخورشیدی را شناسایی کرده‌اند، اما وب برای این کار طراحی نشده است. اما یکی را کشف کنید که انجام داد - و این یک مورد فوق العاده عجیب است. برای مثال، VHS 1256 b اصلا یک سیاره نیست. این یک کوتوله قهوه ای است - بزرگتر از یک سیاره، اما کوچکتر از آن است که یک ستاره مناسب باشد.

این یک درخشش کم‌رنگ و مایل به قرمز می‌دهد، محصول شکل اصلاح‌شده همجوشی که روی اجسامی که بسیار پرجرم هستند، اما برای همجوشی هیدروژن بسیار کوچک اتفاق می‌افتد. وب که هنوز عجیب بود، مشاهده کرد که کوتوله قهوه‌ای دارای ابرهای شنی و سیلیکاتی است - اولین مورد برای این نوع شی. سیاره فراخورشیدی نیز برای یک کوتوله قهوه ای کوچک است و بنابراین جوان است. همانند WASP-39b، وب توانست مواد شیمیایی فردی مانند آب، متان، دی اکسید کربن و پتاسیم و غیره را در جو عجیب کوتوله قهوه ای شناسایی کند.

نسبت ترکیبات مختلف نشان می دهد که جسم دارای یک جو متلاطم است. تحقیقات جو را در یک مطالعه بررسی کردند که هنوز در یک مجله منتشر نشده است. ساشا هینکلی، اخترشناس دانشگاه اکستر در بریتانیا و یکی از نویسندگان همکار این مطالعه، به فوربس گفت: «در یک جو آرام، یک نسبت متان و مونوکسید کربن مورد انتظار وجود دارد. اما در بسیاری از اتمسفرهای سیارات فراخورشیدی متوجه می شویم که این نسبت بسیار کج است، که نشان می دهد اختلاط عمودی متلاطمی در این جوها وجود دارد و دی اکسید کربن را از اعماق پایین برای مخلوط شدن با متان در بالاترین سطح اتمسفر لایروبی می کند.

✅ 11. سیاره ای نه چندان بدون ابر
طیف‌نگارهای وب نور ستاره سیاره را که از اتمسفر سیاره عبور می‌کرد، تجزیه و تحلیل کردند و طیفی را به دست آوردند، نوعی «بارکد» از طول موج‌های نور جذب شده توسط جو سیاره. این طیف نشانه هایی از آسمان مه آلود، ابرها و بخار آب روی این سیاره را شناسایی کرد. این عجیب است، با توجه به اینکه دانشمندان قبلاً فکر می کردند این سیاره اصلاً ابر ندارد.

اتمسفر این سیاره دارای نشانه های سدیمی قوی است، چیزی که محققان تا همین اواخر فکر می کردند به این معنی بود که آسمانی منحصر به فرد و کاملاً بدون ابر دارد. نتایج به قدری متناقض هستند که دانشمندان در حال تجزیه و تحلیل مجدد وب و داده های قبلی هستند و سعی می کنند بفهمند چگونه نتایج به ظاهر متضاد را با هم تطبیق دهند. نشانه های آب در این سیاره دور تقریباً به طور قطع نشان نمی دهد که می تواند حیات داشته باشد.

این سیاره یک "مشتری داغ" است - یک غول گازی که نیمی از آن جرم است اما کمی بزرگتر از بزرگترین سیاره منظومه شمسی ماست، این سیاره به ستاره میزبان خود بسیار نزدیک است و هر 3.4 روز یک بار به دور آن می چرخد. دمای سطح؟ بیش از دمای ملایم 1800 درجه فارنهایت (1000 درجه سانتیگراد).

✅ 12. شکل گیری ستاره های پنهان هنگام برخورد کهکشان ها
یکی از نقاط قوت تلسکوپ جیمز وب به عنوان یک تلسکوپ فروسرخ، توانایی آن در نگاه کردن به گرد و غبار است، و چیزهای پنهان از تلسکوپ هایی مانند هابل را که عمدتاً از نور مرئی استفاده می کنند، آشکار می کند. زمانی که وب تصویری از برخورد دو کهکشان گرفت، چیزی را دید که هابل از دست داده بود - ناحیه ای از تشکیل ستاره های شدید، که دانشمندان می گویند 20 برابر سریعتر از کهکشان خودمان ستاره تولید می کند.

در تصویر جدید، کهکشان‌های در حال ادغام، به نام IC 1623، شامل ناحیه‌ای از شکل‌گیری ستاره هستند که با تابش مادون قرمز چنان درخشان می‌درخشد که الگوی پراش ستاره‌ای نوک تیز وب را ایجاد می‌کند، که معمولاً نتیجه رصد ستاره‌های درخشان آن است.

این منطقه یک لایه کاملاً جدید از تصویر را تشکیل می دهد که از هابل در پشت لایه ضخیم غبار پنهان شده است. مشاهدات جدید در یک مطالعه منتشر شده در مجله Astrophysical توضیح داده شده است. دانشمندان فکر می کنند که ادغام کهکشان ها، که حدود 270 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارند، ممکن است سیاهچاله ای بسیار پرجرم را نیز ایجاد کند که در تصویر وب قابل مشاهده نیست.

? نتیجه

تلسکوپ فضایی جیمز وب (Webb یا JWST) رهیاب اکتشافات علمی است که بینش های باورنکردنی در مورد کهکشان ها، سیارات، ستاره ها و انواع اجرام کیهانی جالب ایجاد می کند. این تلسکوپ نزدیک به آغاز سفر کیهانی خود است، زیرا برای 20 سال عملیات رتبه بندی شده است و به تازگی در دسامبر 2021 پرتاب شده است.
وب که به عنوان جانشین تلسکوپ فضایی هابل شناخته می شود، در هیجان علمی نیز پیشرفت می کند. مردم در سراسر جهان تصاویر آن را به اشتراک می گذارند یا با دستکاری اطلاعات خام، بینش جدیدی ایجاد می کنند. بنابراین تلسکوپ فضایی جیمز وب در ابتدای راه است و تا کشف موضوعات جدید دیگر نیز راه بسیاری را در پیش دارد.

برای دانلود مقاله 12 کشف شگفت انگیز تلسکوپ فضایی جیمز وب روی لینک کلیک کنید
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و 12 کشف شگفت انگیز تلسکوپ فضایی جیمز وب

کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی میله ای با قدمت حدود 13.6 میلیارد سال است که بازوهای چرخان بزرگی در سراسر کیهان کشیده شده اند. به گفته رصدخانه لاس کامبرس، *** کهکشان خانگی ما حدود 100000 سال نوری قطر و فقط 1000 سال نوری ضخامت دارد. همانطور که زمین به دور خورشید می چرخد، منظومه شمسی نیز به دور مرکز کهکشان راه شیری می چرخد. با وجود اینکه منظومه شمسی ما با سرعتی در حدود 515000 مایل در ساعت (828000 کیلومتر در ساعت) در فضا پرتاب می شود، طبق گفته مهندسی جالب، تقریباً 250 میلیون سال طول می کشد تا یک دور کامل شود. آخرین باری که سیاره ما در این موقعیت قرار داشت، دایناسورها تازه در حال ظهور بودند و پستانداران هنوز تکامل نیافته بودند.
 

✅چرا کهکشان ما کهکشان راه شیری نامیده می شود؟
شاید باید گفت کهکشان راه شیری به چه معناست؟ طبق گزارش موزه تاریخ طبیعی آمریکا (AMNH)، خانه کهکشانی ما به دلیل ظاهر سفید شیری ظاهری آن که در  آسمان شب کشیده شده، راه شیری نامیده می شود. در اساطیر یونان، این نوار شیری به این دلیل ظاهر شد که الهه هرا شیر را در سراسر آسمان پاشید.
کهکشان راه شیری در سراسر جهان با نام های مختلفی شناخته می شود. به عنوان مثال در چین به آن "رودخانه نقره ای" و در صحرای کالاهاری در آفریقای جنوبی به آن "ستون پشتی شب" می گویند.
 
 
 
✅موقعیت زمین در کهکشان راه شیری
زمین تقریباً در نیمه راه کهکشان راه شیری و در فاصله 26000 سال نوری از مرکز قرار دارد. ما در یک ویژگی به نام خار شکارچی (گاهی اوقات بازوی شکارچی نیز نامیده می‌شود) زندگی می‌کنیم، که شاخه‌ای است بین بازوهای بزرگتر قوس و پرسئوس که در داخل و خارج محل ما قرار دارند.
 
✅کهکشان راه شیری چه نوع کهکشانی است؟
کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی میله‌ای بزرگ است که در مقایسه با اکثر کهکشان‌های هم اندازه، نوار نسبتاً کوچکی دارد. میله مرکزی (یا برآمدگی مرکزی) ساختاری دایره‌ای تا بیضی شکل از ستارگان قدیمی است که در مرکز کهکشان‌های مارپیچی قرار دارد. 
 

برای اطلاع از مقاله 12 کشف شگفت انگیز تلسکوپ فضایی جیمز وب بر روی لینک کلیک کنید.
 

✅ بزرگترین سیاره کهکشان راه شیری چیست؟
بزرگترین سیاره در کهکشان راه شیری ممکن است HD 100546 b باشد که یک غول گازی بسیار بزرگ در فرآیند شکل گیری با قطری تقریباً 6.9 برابر مشتری یا 77 برابر زمین است. اندازه گیری شعاع بسیار نامشخص است، زیرا برخی از مواد اطراف سیاره ممکن است به عنوان بخشی از خود سیاره ظاهر شوند. بزرگترین سیاراتی که اندازه آنها مشخص است HAT-P-67 b و XO-6b هستند که هر دو قطری در حدود 2.1 برابر مشتری دارند. قطر هر دوی این سیاره‌ ها هنگام عبور از ستاره مادرشان مستقیماً اندازه‌گیری شده است. 
 

✅ ساختار، اندازه و جرم کهکشان راه شیری
مطالعه کهکشان راه شیری در گذشته بسیار دشوار بود. اخترشناسان گاهی این تلاش را با تلاش برای توصیف اندازه و ساختار یک جنگل در حالی که در وسط آن گم شده است مقایسه می کنند. از موقعیت خود بر روی زمین، ما به سادگی فاقد یک دید کلی هستیم. اما دو تلسکوپ فضایی پیشگام که از دهه 1990 به فضا پرتاب شدند، به آغاز عصر طلایی تحقیقات راه شیری کمک کردند. به ویژه از زمان پرتاب ماموریت گایا آژانس فضایی اروپا (ESA) در سال 2013، گام های بزرگی برداشته شده است.
تلسکوپ ها اخترشناسان را قادر ساختند تا شکل و ساختار اصلی برخی از نزدیک ترین کهکشان ها را قبل از اینکه بدانند که به کهکشان ها نگاه می کنند، تشخیص دهند. اما بازسازی شکل و ساختار خانه کهکشانی خودمان کند و خسته کننده بود. این فرآیند شامل ساخت کاتالوگ ستارگان، ترسیم موقعیت آنها در آسمان و تعیین فاصله آنها از زمین بود. 
به گفته بنیاد ملی علوم (NSF) کهکشان راه شیری در حال حاضر دارای چهار بازوی مارپیچی است. دو بازوی اصلی وجود دارد - Perseus و Scutum-Centaurus - و بازوی کمان و محلی که کمتر تلفظ می شوند. دانشمندان هنوز با استفاده از داده های Gaia درباره موقعیت و شکل دقیق این بازوها بحث می کنند.
به گفته ESA، دیسک راه شیری مسطح نیست، بلکه تاب خورده است. همانطور که می چرخد، مانند یک فرفره چرخان تاب می خورد. این لرزش، که اساساً یک موج غول‌پیکر است، بسیار آهسته‌تر از ستارگان دیسک به دور مرکز کهکشان می‌چرخد و یک چرخش کامل را در حدود 600 تا 700 میلیون سال انجام می‌دهد. ستاره شناسان فکر می کنند که این موج ممکن است در نتیجه برخورد گذشته با کهکشانی دیگر باشد.
 

 
✅خورشید کجای کهکشان راه شیری است؟
خورشید در فاصله 26000 سال نوری از سیاهچاله غیر مجاز می باشدittarius A*، تقریباً در وسط *** کهکشانی، می چرخد. خورشید با سرعت 515000 مایل در ساعت (828000 کیلومتر در ساعت) 230 میلیون سال طول می کشد تا یک مدار کامل به دور مرکز کهکشان کامل کند. خورشید در نزدیکی لبه بازوی محلی کهکشان راه شیری، یکی از دو بازوی مارپیچی کوچکتر کهکشان قرار دارد. در سال 2019، با استفاده از داده‌های مأموریت گایا، ستاره‌شناسان دریافتند که خورشید اساساً در موجی از گاز بین‌ستاره‌ای با طول 9000 سال نوری، عرض 400 سال نوری و 500 سال نوری بالا و پایین *** کهکشانی موج می‌زند.

✅سیاهچاله در کهکشان راه شیری چیست؟
سیاهچاله کهکشان راه شیری قوس A* نام دارد. سیاهچاله عمدتاً خفته است، که مشاهده آن را بسیار چالش برانگیز می کند. غیر مجاز می باشدittarius A* دارای جرمی 4.3 میلیون برابر خورشید است، اخترشناسان Reinhard Genzel و Andrea Ghez آن را در سال 2008 کشف کردند. قطر تقریبی آن 14.6 میلیون مایل (23.5 میلیون کیلومتر) است. در مقایسه، کهکشان راه شیری خود تقریباً 100000 سال نوری عرض و 1000 سال نوری ضخامت دارد. دیسک عظیمی از گاز در اطراف غیر مجاز می باشدittarius A* در فاصله 5 تا 30 سال نوری از سیاهچاله بسیار پرجرم بیرون می زند. این منطقه عظیم، اما کم حجم گاز است که مقداری مواد را برای فعالیت غیر مجاز می باشدittarius A* می دهد. این منطقه به دلیل تغذیه از گاز یا به دلیل اصطکاک درون دیسک با افزایش دما تا 18 میلیون درجه فارنهایت (10 میلیون درجه سانتیگراد) اشعه ایکس ساطع می کند. با تلاش هایی مانند اولین تصویر از سیاهچاله که در 12 مه 2022 به دست آمد، به تدریج در مورد غیر مجاز می باشدittarius A* اطلاعات بیشتری کسب می کنیم. این تصویر مقادیر ضعیفی از نور ناشی از حرکت مواد گرم شده با سرعت فوق العاده به سمت سیاهچاله را ثبت کرد. مرکز سیاهچاله؛ تصویر یک سایه با وضوح بالا است. این تصویربرداری به مجموعه بزرگی از رصدخانه ها در سراسر جهان نیاز داشت، تقریباً به اندازه زمین - که از طریق تلسکوپ افق رویداد (EHT) امکان پذیر بود.
 

 سیاهچاله های کهکشان راه شیری

✅ نوع کهکشان راه شیری و بحث بزرگ سال 1920
ما دائماً در حال ساختن دانش خود از کهکشان راه شیری هستیم، اگرچه تا همین اواخر اخترشناسان معتقد بودند که تمام ستارگان آسمان متعلق به کهکشان ما هستند. به گفته آکادمی ملی علوم، «مناظره بزرگ» در سال 1920، اخترشناسان هربر کرتیس و هارلو شپلی را در مورد مقیاس دنیا و چشم‌انداز «جهان‌های جزیره‌ای» (کهکشان‌ها) دید. در یک طرف بحث، شپلی معتقد بود کهکشان راه شیری بسیار بزرگتر از تخمین های قبلی است و ما در مرکز نیستیم. او همچنین ادعا کرد که "سحابی های مارپیچی" مانند آندرومدا بخشی از کهکشان راه شیری هستند. در طرف دیگر بحث، کورتیس ادعاهای شپلی را درباره وجود کهکشان راه شیری به مراتب بزرگتر رد نکرد، با این حال استدلال کرد که جهان های جزیره ای (کهکشان های) بزرگی مانند آندرومدا وجود دارند که فراتر از مرزهای کهکشان راه شیری قرار دارند. این اختلاف زمانی حل شد که اندازه گیری های ادوین هابل از ستارگان متغیر قیفاووسی ثابت کرد که آندرومدا در خارج از کهکشان راه شیری قرار دارد. برآوردهای مدرن حاکی از آن است که کهکشان آندرومدا، نزدیکترین همسایه کهکشان ما، 2.5 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.

?نتیجه
ما در عصر طلایی تحقیق و اکتشاف کهکشان راه شیری زندگی می کنیم. در یک شب صاف و خالی از آلودگی نوری، می‌توانیم نگاهی اجمالی به نورهای درخشان شهر کهکشانی در آسمان شب داشته باشیم. پنجره ما به دنیا، این نوار سفید شیری از ستارگان، غبار و گاز جایی است که کهکشان ما نام خود را گرفته است.
نوع کهکشان: مارپیچ میله ای - سن: 13.6 میلیارد سال (و در حال افزایش) - اندازه: 100000 سال نوری عرض – تعداد ستاره ها: حدود 200 میلیارد – زمان چرخش: 250 میلیون سال.

 
برای دانلود مقاله همه چیز در مورد کهکشان راه شیری  روی لینک کلیک کنید
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و همه چیز در مورد کهکشان راه شیری

ابرنواختر چیزی است که وقتی یک ستاره به پایان عمر خود می رسد و در یک انفجار درخشان از نور منفجر می شود اتفاق می افتد. ابرنواخترها می توانند برای مدت کوتاهی از کل کهکشان ها بدرخشند و انرژی بیشتری نسبت به خورشید ما در طول عمر خود ساطع کنند. ابر نواخترها می توانند برای مدت کوتاهی از کل کهکشان ها بدرخشند و انرژی بیشتری نسبت به خورشید ما در طول عمر خود ساطع کنند. آنها همچنین منبع اصلی عناصر سنگین در جهان هستند. به گفته ناسا، ابرنواخترها "بزرگترین انفجاری هستند که در فضا رخ می دهد."

✅ ابرنواختر چیست؟
ابرنواختر انفجار یک ستاره عظیم است. انواع مختلفی از ابرنواخترها وجود دارد، اما آنها را می توان به طور کلی به دو نوع اصلی تقسیم کرد: فرار حرارتی یا فروپاشی هسته. این نوع اول در سیستم‌های ستاره‌ای دوتایی اتفاق می‌افتد که در آن حداقل یک ستاره یک کوتوله سفید است و معمولاً نوع Ia SNe نامیده می‌شود. نوع دوم زمانی اتفاق می افتد که ستارگانی با جرم بیشتر از 8 برابر جرم خورشید ما روی خود فرو می ریزند و منفجر می شوند. انواع مختلفی از هر یک از این SNe وجود دارد که هر کدام بر اساس عناصری که در طیف آنها دیده می شود طبقه بندی می شوند.

✅ بعد از یک ابرنواختر چه اتفاقی می افتد؟
پس از یک ابرنواختر، چند اتفاق مختلف ممکن است رخ دهد. گاهی اوقات ستاره منفجر شده تا حدی به یک سیاهچاله یا یک ستاره نوترونی فرو می ریزد و بقیه جرم به انرژی تبدیل می شود یا از نیروی انفجار منفجر می شود. گاهی اوقات به این ماده منفجر شده «بقایای ابرنواختر» می گویند که نوعی سحابی است. گاهی اوقات اگر ستاره منفجر شده بسیار پرجرم بود، در طول ابرنواختر، یک انفجار طولانی پرتو گاما نیز می تواند اتفاق بیفتد! برخی از مواد ریخته شده به دور سیاهچاله حاصل یا یک ستاره نوترونی می چرخند و سپس از طریق یک جت با سرعتی نزدیک به سرعت نور به بیرون فرستاده می شوند. از آنجایی که ماده بسیار سریع حرکت می کند، می تواند فوتون ها را با انرژی های پرتو گامای بسیار بالا ساطع کند - این انفجار پرتو گاما است!

✅ چه چیزی شروع یک ابرنواختر را نشان می دهد؟
در یک ابرنواختر نوع 1a، فرآیند ابرنواختر زمانی اتفاق می‌افتد که کوتوله سفید در دوتایی جرم بیش از حدی ایجاد کند (چیزی بیش از 1.44 برابر جرم خورشید ما). علت دقیق انفجار هنوز یک منطقه فعال تحقیقاتی است، اما بسیاری فکر می کنند که جرم اضافی باعث می شود هسته کوتوله سفید گرم شود، که منجر به فشار و انرژی زیادی در داخل ستاره می شود که دیگر قادر به پشتیبانی نیست. ، و ستاره به شدت منفجر می شود. در نوع ابرنواختر فروپاشی هسته، شروع ابرنواختر زمانی مشخص می شود که هسته ستاره شروع به ذوب سیلیکون به آهن می کند. معمولاً وقتی عناصر به عناصر سنگین‌تر ادغام می‌شوند، انرژی آزاد می‌شود و این انرژی است که از سقوط ستاره به درون خود جلوگیری می‌کند. با این حال، آهن یک عنصر ویژه است که نیاز به جذب انرژی دارد تا در چیز دیگری ذوب شود. هنگامی که ستاره شروع به ساختن آهن می کند، آهن شروع به گرفتن انرژی می کند و ستاره شروع به سقوط به خود می کند. ستاره به سرعت (~1s) فرو می ریزد و هنگامی که هسته با چگالی بحرانی برخورد می کند، نیروی گرانشی هسته ای بر آن غلبه می کند که دافعه می شود و ماده به شدت به بیرون رانده می شود.

✅ وقتی ستاره ها می میرند

بر اساس تحقیقات آژانس فضایی اروپا، به طور متوسط، یک ابرنواختر هر 50 سال یک بار در کهکشانی به اندازه کهکشان راه شیری رخ می دهد. به گفته وزارت انرژی ایالات متحده، این بدان معناست که یک ستاره در هر 10 ثانیه یا بیشتر در جایی در جهان منفجر می شود. حدود 10 میلیون سال پیش، خوشه ای از ابرنواخترها "حباب محلی" را ایجاد کردند، یک حباب گازی به طول 300 سال نوری و به شکل بادام زمینی در محیط بین ستاره ای که منظومه شمسی ما را احاطه کرده است.چگونگی مرگ یک ستاره تا حدی به جرم آن بستگی دارد. برای مثال خورشید ما جرم کافی برای انفجار به عنوان یک ابرنواختر را ندارد. (اگرچه اخبار برای زمین هنوز خوب نیست، زیرا زمانی که خورشید سوخت هسته‌ای خود را تمام کند، شاید چند میلیارد سال دیگر، به غول قرمز تبدیل شود که احتمالاً جهان ما را تبخیر خواهد کرد، قبل از اینکه به تدریج سرد شود و به رنگ سفید تبدیل شود. کوتوله.) اما با مقدار مناسب جرم، یک ستاره می تواند در یک انفجار آتشین بسوزد.

✅ انواع ابرنواخترها
یک ستاره می تواند به یکی از دو روش به ابرنواختر تبدیل شود:

ابرنواختر نوع اول: یک ستاره ماده را از همسایه نزدیک خود جمع می کند تا زمانی که یک واکنش هسته ای فراری مشتعل شود.

ابرنواختر نوع دوم: سوخت هسته ای یک ستاره تمام می شود و تحت نیروی گرانش خود فرو می ریزد.

✅ سوپرنواهای نوع دوم
بیایید ابتدا به نوع دوم هیجان انگیزتر نگاه کنیم. برای اینکه یک ستاره به عنوان یک ابرنواختر نوع دوم منفجر شود، باید چندین برابر جرم خورشید باشد (برآوردها بین هشت تا 15 جرم خورشیدی دارند). مانند خورشید، در نهایت هیدروژن و سپس سوخت هلیوم در هسته اش تمام می شود. با این حال، جرم و فشار کافی برای ذوب کربن خواهد داشت. در مرحله بعد، به تدریج عناصر سنگین تری در مرکز جمع می شوند و ستاره لایه های پیاز مانندی از مواد را تشکیل می دهد که عناصر به سمت بیرون ستاره سبک تر می شوند. هنگامی که هسته ستاره از یک جرم خاص (به نام حد چاندراسخار) فراتر می رود، شروع به انفجار می کند. به همین دلیل، این ابر نواخترهای نوع دوم به عنوان ابرنواخترهای فروپاشی هسته نیز شناخته می شونددر نهایت، انفجار از هسته باز می گردد و مواد ستاره ای را به فضا می راند و ابر نواختر را تشکیل می دهد. چیزی که باقی می ماند یک جرم فوق چگال به نام ستاره نوترونی است، جرمی به اندازه شهر که جرم خورشید را در فضای کوچکی جمع می کند. زیرمجموعه‌های ابرنواختر نوع دوم بر اساس منحنی‌های نورشان طبقه‌بندی می‌شوند که چگونگی تغییر شدت نور در طول زمان را توصیف می‌کنند. نور ابرنواخترهای نوع 2-L پس از انفجار به طور پیوسته کاهش می یابد، در حالی که نور ابر نواخترهای نوع 2-P قبل از کاهش مدت طولانی تری ثابت می ماند. هر دو نوع دارای امضای هیدروژن در طیف های خود هستند. ستاره شناسان فکر می کنند ستارگانی با جرم بسیار بیشتر از خورشید (حدود 20 تا 30 جرم خورشید) ممکن است به عنوان یک ابر نواختر منفجر نشوند. در عوض، آنها فرو می ریزند و سیاهچاله ها را تشکیل می دهند.

برای اطلاع از مقاله همه چیز در مورد سیاهچاله ها بر روی لینک کلیک کنید.
 

✅ ابرنواخترهای نوع یک
فاقد امضای هیدروژنی در طیف نوری خود هستند و عموماً تصور می‌شود که از ستاره‌های کوتوله سفید در یک سیستم ستاره‌ای دوتایی نزدیک سرچشمه می‌گیرند. همانطور که گاز ستاره همراه روی کوتوله سفید انباشته می شود، کوتوله سفید به تدریج فشرده می شود. در نهایت یک واکنش هسته ای فراری را در داخل ایجاد می کند که در نهایت منجر به طغیان ابر نواختر فاجعه آمیز می شود. ستاره شناسان از ابرنواخترهای نوع 1a به عنوان "شمع های استاندارد" برای اندازه گیری فواصل کیهانی استفاده می کنند زیرا تصور می شود همه آنها در اوج خود با درخشندگی یکسان می سوزند. ابرنواخترهای نوع 1b و 1c نیز مانند ابر نواخترهای نوع دوم دچار فروپاشی هسته می شوند، اما بیشتر لایه هیدروژنی بیرونی خود را از دست داده اند. در سال 2014، دانشمندان ستاره همدم کم نور و غیرقابل تشخیص یک ابرنواختر نوع 1b را شناسایی کردند. این جستجو دو دهه طول کشید، زیرا ستاره همراه بسیار ضعیف‌تر از ابرنواختر درخشان می‌درخشید.

✅ تماشای یک سوپرنوا
مطالعات اخیر نشان داده است که ابر نواخترها مانند بلندگوهای غول پیکر مرتعش می شوند و قبل از انفجار یک زمزمه شنیداری ساطع می کنند. در سال 2008، دانشمندان برای اولین بار یک ابر نواختر را در حال انفجار شکار کردند. آلیسیا سودربرگ، اخترشناس، در حالی که به صفحه کامپیوتر خود نگاه می‌کرد، انتظار داشت لکه‌های کوچک درخشان یک ابر نواختر یک ماهه را ببیند. اما چیزی که او و همکارش در عوض دیدند یک انفجار پرتو ایکس عجیب و فوق العاده درخشان پنج دقیقه ای بود.

نتیجه

با این مشاهدات، آنها اولین ستاره شناسانی بودند که یک ستاره را در حال انفجار شکار کردند. ابرنواختر جدید SN 2008D نام گرفت. مطالعات بیشتر نشان داده است که این ابر نواختر دارای برخی خواص غیرعادی است. پائولو ماتزالی، اخترفیزیکدان ایتالیایی در رصدخانه پادووا و مکس، می‌گوید: «مشاهدات و مدل‌سازی‌های ما نشان می‌دهد که این یک رویداد نسبتاً غیرعادی است، که بهتر می‌توان آن را از نظر جسمی که در مرز بین ابرنواخترهای معمولی و انفجارهای پرتو گاما قرار دارد، درک کرد. موسسه اخترفیزیک پلانک در مصاحبه ای در سال 2008 به Space.com گفت. اخیراً، ستاره شناسان درباره یک ابرنواختر تازه کشف شده در کهکشان فرفره هیجان زده شده اند. این ابرنواختر جدید با نام SN 2023ixf و در فاصله 21 میلیون سال نوری از زمین، توجه منجمان حرفه‌ای و آماتور در سراسر جهان را به خود جلب می‌کند که تلسکوپ‌ها و دوربین‌های خود را به سمت نقطه می‌چرخانند تا این پدیده کمی نادر را مشاهده کنند. در انتها باید به این نکته اشاره کرد که برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نجوم و فضا می توانید به سایت آسمان شب مراجعه کنید.

برای دانلود مقاله ابر نواختر چیست؟ روی لینک کلیک کنید
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ابرنواختر چیست؟

شکار ماده تاریک و انرژی تاریک در جهان در حال گسترش است. گرانش ماده تاریک گاز و غبار را در ستارگان و کهکشان ها کنار هم نگه می دارد در حالی که انرژی تاریک کهکشان ها را از یکدیگر دور می کند. دانشمندان با هم فکر می‌کنند که 95 درصد جهان ما را تشکیل می‌دهند، اما اینکه دقیقاً چه هستند، هنوز مشخص نیست.

✅ ماده تاریک چیست؟
ماده تاریک نوعی ماده است که نظریه و فرضیه وجود آن در کیهان شناسی و اختر شناسی بوجود آمده تا  اتفاقات شگفت انگیز را تشریح کند. این ماده از میزان خاصی از جرم بوجود می آید که از جرمی که تا کنون مشاهده شده بیشتر است. ماده تاریک را نمی توان به طور مستقیم از طریق تلسکوپ مشاهده کرد. ماده تاریک به این دلیل تاریک نامیده می شود که هیچ کنشی با میدان مغناطیسی ندارد.

✅ انرژی تاریک چیست؟
در علم کیهان شناسی انرژی تاریک ماده است که به طور فرضی کلیه فضا را در برگرفته است. همین امر نیز باعث می شود تا سرعت انبساط افزایش پیدا کند. طبق بررسی هایی که توسط دانشمندان صورت گرفته انرژی تاریک نزدیک ترین نظریه برای توضیح مشاهدات اخیر است. در این مشاهدات گفته می شود که جهان با سرعت رو به افزایشی انبساط می شود.

✅ تفاوت انرژی تاریک و ماده تاریک
انرژی تاریک تاثیری به خصوصی بر روی کیهان دارد. این تاثیر باعث می شود که کیهان انبساط داشته باشد و سرعت این انبساط را نیز افزایش می دهد. تفاوت ماده تاریک و انرژی تاریک بدین صورت عنوان شده که  ماده تاریک بیشتر جرم کهکشان ها و خوشه های کهکشانی را تشکیل می دهد و انرژیتاریک انبساط را در می گیرد.

✅ شکار ماده تاریک و انرژی تاریک
در طول دهه‌ها، چند ماده تاریک از فهرست حذف شده‌اند (این هیچ یک از ذرات بنیادی شناخته شده نیست) و دانشمندان کهکشان‌ها و مکان‌های جدیدی را برای جستجوی سرنخ‌هایی در مورد انرژی تاریک و ماده تاریک کشف کرده‌اند.جوزف پسس، مدیر برنامه در بنیاد ملی علوم به Axios می گوید: «مشاهدات غیرمستقیم ماده تاریک همچنان در حال رشد هستند. ما به هر طرف که نگاه می کنیم ماده تاریک را می بینیم و به نظر می رسد که از ماده پیروی می کند.

 
برای اطلاع از مقاله منشا مرموز بزرگترین سیاهچاله های جهان بر روی لینک کلیک کنید.
 
✅ شناسایی ماده تاریک و انرژی تاریک
اکنون، نسل بعدی ابزارها برای شناسایی شواهدی از ماده تاریک و انرژی تاریک در حال آمدن آنلاین هستند و تلسکوپ‌های فضایی دقیق‌تر و رصدخانه‌های زمینی جدید را به شکار اضافه می‌کنند. تیموتی تایت، می‌گوید: «ما شدیداً به داده‌هایی نیاز داریم که به ما بگویند چگونه نظریه‌های خود را بسازیم و آنها را اصلاح کنیم، و ما بگوییم که کدام یک درست است، کدام یک شانس درستی دارند و کدام یک اشتباه است.» فیزیکدان دانشگاه کالیفرنیا، ایروین.

✅ جمع آوری داده ها از کهکشان ها
محرک اخبار: تلسکوپ فضایی اقلیدس آژانس فضایی اروپا قرار است در تاریخ 1 ژوئیه از کیپ کاناورال با موشک فالکون 9 اسپیس ایکس پرتاب شود. (این تلسکوپ در ابتدا قرار بود با موشک سایوز روسی پرواز کند، اما ESA پس از حمله روسیه به اوکراین این تغییر را انجام داد.) بیش از یک سوم از آسمان را بررسی می کند - جمع آوری داده ها از 1 میلیارد کهکشان که تا زمانی که کیهان تنها 3.8 میلیارد سال قدمت داشت، وجود داشتند.

گرانش ماده تاریک هنوز بر جهان حاکم بود و انبساط آن را تا حدود 7 میلیارد سال پیش کاهش داد، زمانی که نفوذ انرژی تاریک بیشتر شد و جهان با سرعت بیشتری شروع به انبساط کرد. اثرات آن را می توان در تشعشعات باقی مانده از بیگ بنگ و اینکه کهکشان ها با چه سرعتی به فضا در طول زمان فرو می روند، مشاهده می شود. اقلیدس تصاویری از کهکشان ها و سایر اجرام را در طول این انتقال می گیرد که دانشمندان امیدوارند سرنخ های جدیدی به دست آورند.

تصاویر اقلیدس
تصاویر جمع آوری شده توسط اقلیدس برای تعیین اندازه کیهان در مقاطع مختلف زمانی استفاده می شود. نور کهکشان‌ها می‌تواند توسط توده‌ های ماده تاریک هنگام حرکت در سراسر جهان منحرف شود. از این داده ها، دانشمندان می توانند نقشه ای از ماده تاریک در جهان در زمان های مختلف ایجاد کنند. این اعوجاج همچنین می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا تعیین کنند که آیا ماده تاریک از ذرات سنگین یا سبک تشکیل شده است - اطلاعاتی که می‌تواند به بهبود جستجوی نامزدهای ماده تاریک در شتاب‌دهنده‌های ذرات روی زمین کمک کند. داده‌های حاصل از تصاویر اقلیدس همچنین برای بررسی چگونگی تغییر فواصل بین خوشه‌های کهکشانی در طول تاریخ کیهان استفاده خواهد شد، زیرا آنها تحت تأثیر انرژی تاریک قرار گرفتند.

لئونیداس موستاکاس، کیهان‌شناس رصدی در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا که عضو تیم علمی اقلیدس است، می‌گوید: «چشم‌انداز زیربنایی بزرگی جهان و سرعت رشد آن، و گرانشی که ساختارها را به هم می‌کشد، با یکدیگر تعامل دارند. . اگر بتوانید میزان ساختار را در زمان‌های مختلف اندازه‌گیری کنید، می‌توانید آن را به اندازه جهان متصل کنید.بین خطوط: در نهایت پاسخ‌های مربوط به انرژی تاریک تعیین می‌کند که آیا شتاب جهان را می‌توان با یک اصلاح ریاضی نظریه گرانش انیشتین که به عنوان ثابت کیهانی شناخته می‌شود، یک نیروی کاملاً جدید یا اصلاح نظریه‌های گرانش توضیح داد.

تلسکوپ فضایی نانسی گریس روم
ناسا در حال برنامه ریزی برای پرتاب تلسکوپ فضایی نانسی گریس روم در سال 2027 است که همچنین شتاب کیهانی را با استفاده از برخی از روش های مشابه اقلیدس مطالعه خواهد کرد. این منطقه کوچکتر از آسمان - که با اقلیدس همپوشانی دارد - اما با دقت بیشتری بررسی می کند. رصدخانه زمینی ورا روبین که انتظار می‌رود در سال آینده فعالیت خود را آغاز کند، همچنین ماهیت ماده تاریک را با برداشتن نور اعوجاج گسیل شده از اجسام دور و تابیده شده توسط اجسام دیگر نزدیک‌تر بررسی خواهد کرد تا ببیند چقدر ماده تاریک است.

نتیجه

گرانش نامرئی بر جهان ما تأثیر می گذارد. ما بسیار خوش شانس هستیم که در این عصر کیهانی زندگی می کنیم. او می‌گوید که در گذشته در جهان، انرژی تاریک آنقدر تأثیر کوچکی خواهد داشت که اثرات آن قابل اندازه‌گیری نیست. و اگر در آینده دورتر زندگی می کردیم، انرژی تاریک بر همه چیز مسلط می شد. ما در میانه یک فشار و کشش کیهانی نسبتاً متعادل بین انرژی تاریک و ماده تاریک هستیم.

تایت می‌گوید که این به دانشمندان این فرصت را می‌دهد که هر دو را اندازه‌گیری کنند، اما همچنین بررسی کنند که آیا آنها ممکن است برهم‌کنش داشته باشند و آیا یکی ویژگی‌های دیگری را تعیین می‌کند یا خیر. "اگر این درست است، پس فقط در زمانی مانند اکنون است که می توانید مقادیر مشابهی از هر دوی آنها را ببینید، می توانید آن پویایی ها را ببینید و در واقع آن قطعه مهم پازل را درک کنید."

 
برای دانلود مقاله گسترش جستجو برای ماده تاریک و انرژی تاریک روی لینک کلیک کنید
 
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و گسترش جستجو برای ماده تاریک و انرژی تاریک