asemaneshab asemaneshab .

asemaneshab

حقايق جالب در مورد تـلسكوپ

اولين كسي كه تـلسكوپ را ثبت اختراع كرد، هانس ليپرشي، عينك‌ساز هلندي، در سال ۱۶۰۸ بود. ليپرشي اسم اختراع خود را «نگاهگر» گذاشت و توانست با استفاده از آن اشيا را تا سه برابر اندازه معمولي بزرگنمايي كند. «نگاهگر» حاصل اتصال يك تكه شيشه مقعر به يك تكه شيشه محدب بود.

 

گاليله
در سال ۱۶۰۹، گاليله درباره اختراع ليپرشي شنيد و شروع به ساخت تـلسكوپ خود كرد. گاليله پيشرفت‌ زيادي در اين زمينه داشت و تلسكوپي ساخت كه بزرگنمايي آن ۲۰ برابر بود.

گاليله با اختراع خود دهانه‌هاي ماه را ديد، كهكشان راه شيري را توصيف كرد و حلقه‌هاي زحل و قمرهاي مشتري را كشف كرد.

گاليله بر اساس مشاهده‌هاي خود اعلام كرد كه زمين و سياه‌ها دور خورشيد مي‌چرخند. او به‌ همين دليل توسط دادگاه تفتيش عقايد كاتوليك دستگير شد و تا زمان مرگش در سال ۱۶۴۲ در زندان بود.

 

 

نيوتن
در سال ۱۶۶۸، اسحاق نيوتن اولين تـلسكوپ بازتابي را ساخت تا نظريه خود را مبني بر اينكه نور سفيد طيف رنگي دارد، اثبات كند.

تا آن زمان، تـلسكوپ ها شكستي بودند و از عدسي استفاده مي‌كردند كه بسيار شبيه منشورهايي بود كه نيوتن استفاده مي‌كرد.

ايده نيوتن اين بود كه از آينه استفاده كند تا ايجاد رنگ توسط عدسي از بين برود. اين ايجاد رنگ به‌ عنوان اعوجاج رنگي شناخته مي‌شود و باعث رنگ گرفتن حاشيه‌ها مي‌شود كه تصوير را تار مي‌كند.

تـلسكوپ جديد اصلاح‌شده نيوتن اعوجاج رنگي نداشت، ساخت آن ارزان‌تر بود، طراحي ساده‌تر و ميدان ديد وسيع‌تري داشت و قابل‌حمل بود.

 

هرشل
در سال ۱۷۸۹ در انگلستان، ويليام هرشل اولين تـلسكوپ بازتابي بزرگ را ساخت كه طول آن به ۱۲ متر مي‌رسيد. در طول چند صد سال بعدي پيشرفت‎هاي نجومي زيادي اتفاق افتاد ولي همه تـلسكوپ ها دو چيز مشترك دارند: مي‌توانند نور محيط را جمع‌آوري كنند و سوژه‌ها را بزرگنمايي كنند.

سر برنارد لاول در طول جنگ جهاني دوم و پس از آن روي رادار كار مي‌كرد. او قصد داشت يك تـلسكوپ راديويي بزرگ بسازد.

اين تـلسكوپ كه در سال ۱۹۵۷ تكميل شد، يك بشقاب راديويي با قطر ۲۵۰ فوت داشت كه مي‌توانست به سمت آسمان نشانه بگيرد.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

تـلسكوپ هابل
در سال ۱۹۹۰، تلسكوپ فضايي هابل توسط شاتل فضايي به مدار زمين منتقل شد. اين دستگاه دور زمين مي‌چرخد و فضا را مشاهده مي‌كند و تصاوير شگفت‌انگيزي از كهكشان‌ها و ستاره‌ها به زمين مي‌فرستد.

تلسكوپ راديويي لاول نقش اساسي در تحقيق در مورد شهاب‌ها، اختروش‌ها و تپ‌اخترها داشته است. اين اختراع در واقع آغاز عصر فضا بود.

اين تلسكوپ فضايي براي رديابي فضاپيماها (كاوشگرهاي فضايي) كه در فضا سفر مي‌كنند و دور سياره‌ها و قمرها مي‌چرخند تا اطلاعات علمي جمع‌آوري كنند، استفاده شده است.

در سال ۱۹۹۱، يك تلسكوپ فضايي جديد و انقلابي براي تشخيص پرتوهاي ايكس و گاما به فضا فرستاده شد. اين تلسكوپ فضايي رصدخانه پرتو گاما كامپتون (CGRO) است كه چهار تلسكوپ دارد. اين تلسكوپ‌ها روي يك سكو نصب شده‌اند و در مدار زمين مي‌چرخند.

رصدخانه كامپتون توسط شاتل فضايي آتلانتيس در مدار قرار گرفت و از سال ۱۹۹۱ تا زماني كه در سال ۲۰۰۰ از مدار خارج شد، كار كرد. وزن اين رصدخانه ۱۷ هزار كيلوگرم و قيمت آن حدود ۶۱۷ ميليون دلار بود.

بزرگ‌ترين تلسكوپ فروسرخ كه تاكنون به فضا پرتاب شده است، رصدخانه فضايي هرشل بود كه از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ فعاليت كرد. اين تلسكوپ يك آينه ۳.۵ متري و همچنين ابزارهاي تخصصي ديگر داشت و قادر بود امواج فروسرخ را بخواند.

 

 

 

تلسكوپ دابسوني
تلسكوپ دابسوني ۱۱۴ ميلي‌متري ميد مدل Eclipseview را مي‌توان يك شاهكار مدرن دانست. بهترين انتخاب براي كساني است كه مشتاق تماشاي آسمان شب و خورشيد هستند و در ابتداي راه يادگيري نجوم. تلسكوپ طوري طراحي و مهندس شده است كه به راحتي آن را همراه خود به هر كجا كه مي‌خواهيد ببريد و بلافاصله در روز يا شب به مشاهده آسمان مشغول شويد.

فيلتر خورشيدي آن داري گواهينامه ISO و CE است تا با خيال راحت و بدون نگراني به تماشا و رصد خورشيد مشغول شويد. اگر قصد تهيه يك تلسكوپ را داريد كه مناسب  همه اعضاي خانواده باش،  دابسوني 114 ميليمتري انتخابي عالي است چراكه كاركرد با آن بسيار ساده و حمل و نقل آن بسيار راحت است و مطمئنا نيازهاي شما را برآورده خواهد كرد بهترين انتخاب براي هديه به كساني كه دوستشان داريد تا قدم در مسير زيبا و شگفت نجوم بگذارند. 

 

تـلسكوپ دابسوني

 

اين تلسكوپ شامل ويژگي هاي زير است:

تلسكوپ دابسوني-نيوتوني با دهانه ۱۱۴ ميلي‌متري و فاصله كانوني ۴۵۰ ميلي‌متر
داراي فيلتر خورشيد  با تاييديه‌هاي معتبر ISO & CE Certified Solar filter
سبك، كوچك و با قابليت جابجايي  و حمل بسيار راحت
مناسب رصد اجرام منظومه شمسي، اجرام اعماق آسمان و ايده‌آل براي عكاسي و رصد خورشيد
داراي مقر و پايه سمتي-ارتفاعي دابسوني با چرخش ۳۶۰ درجه
داراي دو چشمي ۹ و ۲۶ ميلي‌متري با بزرگ‌نمايي ۱۸ و ۵۰ برابر
با قابليت جمع‌آوري نور معادل ۲۷۰ برابر چشم انسان  و حداكثر بزرگ‌نمايي 228 برابر
مجهز به فوكوسر ۱.۲۵ اينچي و جوينده نقطه قرمز
 

تـلسكوپ خورشيدي
اين تلسكوپ با فاصله كانوني 400 ميليمتر و قطر عدسي شيئي 40 ميليمتر، قابل‌ حمل‌ترين و شايد بتوان گفت كوچكترين تلسكوپ حرفه‌اي رصد خورشيد در بازار است و اين امكان را به كاربر مي‌دهد تا به راحتي آن را براي مشاهدات خورشيدي در هر مكاني همراه خود داشته باشد. استفاده از فيلتر با پهناي باند عبوري بسيار كوچك براي امواج نور معادل 1 آنگستروم (0.1 نانومتر) اين تلسكوپ را براي مشاهده زبانه‌هاي خورشيدي ، لكه‌هاي خورشيد، گرانول خورشيدي و غيره كه در تصوير زير مي‌بيند به ابزاري عالي تبديل كرده است.

 

تـلسكوپ خورشيدي

 

تلسكوپ خورشيدي داراي ويژگي هاي :

تلسكوپ رصد خورشيد، ساخت شركت معتبر Meade ، سازنده تخصصي تلسكوپ‌هاي خورشيدي
تلسكوپ P.S.T(Personal Solar Telescope) منحصرا براي رصد خورشيد  
كنتراست تصوير بسيار بالا در زمان رصد زبانه‌هاي خورشيدي ، لكه‌هاي خورشيد، گرانول خورشيدي 
ايمني بسيار خوب در مشاهده‌ و رصد خورشيد
داراي ساختار مستحكم، مناسب براي استفادهي مكرر و طولاني ‌مدت
راه‌اندازي بسيار آسان، بدون نياز به پيچيدگي‌هاي تلسكوپ‌هاي بزرگ
با دهانه 40 ميلي‌متري داراي فيلتر داخلي خورشيدي ثابت (غير قابل جداسازي)
پهناي باند عبوري بسيار كوچك براي امواج نور، 1 آنگستروم معادل 0.1 نانومتر  
اجازه عبور براي باند يا فركانس مختص نور هيدروژن-آلفا  قرمز رنگ H-Alpha (656.28nm)
داراي جوينده(فايندر) خورشيدي، نمايشگر مستقل يافتن سريع خورشيد
مجهز به چشمي  ۱۸ ميلي‌متري با بزرگنمايي ۲۲ برابر Cemax  18.0mm (1.25″)
بسيار كوچك و قابل حمل به وزن 1.5 كيلوگرم – قابل نصب روي اغلب سه پايه‌هاي عكاسي
تلسكوپ خورشيدي كورونادو مدل Coronado PST مناسب رصد حرفه‌اي و تخصصي پديده‌هاي خورشيدي
 

نتيجه

تلسكوپ ها مدل هاي مختلفي دارند كه هر مدل توسط شركت هاي مختلف نيز ساخته شده است. شما مي توانيد براي ديدن يا خريد تلسكوپ مدل هاي مختلف به سايت موسسه طبيعت آسمان شب مراجعه كنيد. شما مي توانيد در سايت ما خريد تلسكوپ مد نظر خود را با بهترين قيمت و كيفيت انجام دهيد.

 

براي دانلود مقاله حقايق جالب در مورد تـلسكوپ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و حقايق جالب در مورد تـلسكوپ


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۵ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۶:۰۶:۰۴ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

تلسكوپ ها چطور كار مي‌كنند؟

پاسخ كوتاه به اين سوال اين است كه تلسكوپ هاي اوليه نور را با استفاده از قطعه‌هاي شيشه منحني و شفاف به نام لنز متمركز مي‌كردند.

امروزه، بيشتر تلسكوپ ها از آينه‌هاي منحني براي جمع‌آوري نور از آسمان شب استفاده مي‌كنند. شكل آينه يا لنز در تلسكوپ نور را متمركز مي‌كند. اين نور همان چيزي است كه داخل تلسكوپ ها مي‌بينيم. براي آشنايي بيشتر با اجزا و نحوه كار تلسكوپ تا انتهاي اين مقاله با ما همراه باشيد.

 

تلسكوپ چيست؟
تلسكوپ ابزاري است كه ستاره‌شناسان از آن براي ديدن اجرام دور استفاده مي‌كنند. بيشتر تلسكوپ‌ها و همه تلسكوپ ها بزرگ، آينه‌هاي خميده‌اي دارند كه از آن براي جمع‌آوري و متمركز كردن نور آسمان شب استفاده مي‌كنند.

اولين تلسكوپ ها نور را با استفاده از قطعه‌هاي شيشه‌اي منحني و شفاف به نام لنز متمركز مي‌كردند. سوال اين است كه چرا امروزه از آينه استفاده مي‌كنيم؟ زيرا آينه‌ها سبك‌تر هستند و راحت‌تر از لنزها صاف مي‌شوند.

آينه‌ها يا لنزهاي يك تلسكوپ، «اپتيك» ناميده مي‌شوند. تلسكوپ هاي واقعا قدرتمند اين قابليت را دارند كه چيزهاي بسيار كم‌نور يا سوژه‌هاي بسيار دور را نشان دهند. براي اين كار، اپتيك، چه آينه يا لنز، بايد واقعا بزرگ باشد.

هر چقدرآينه‌ها يا لنزها بزرگ‌تر باشند، تلسكوپ نور بيشتري جمع مي‌كند. سپس، نور توسط شكل اپتيك متمركز مي‌شود. اين نور همان چيزي است كه داخل چشمي تلسكوپ مي‌بينيم.

اپتيك تلسكوپ بايد تقريبا بي‌نقص باشد. اين يعني آينه‌ها و لنزها براي متمركز كردن نور بايد شكل درستي داشته باشند و نبايد هيچ نقطه، خراش يا نقص ديگري روي آن‌ها وجود داشته باشد.

در غير اين صورت، تصوير تار يا تاب‌برداشته مي‌شود و به‌ راحتي قابل مشاهده نخواهد بود. ساخت يك آينه بي‌نقص سخت است ولي ساخت يك لنز بي‌نقص دشوارتر است.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

لنز تلسكوپ ها
تلسكوپي كه با استفاده از لنز ساخته شده باشد به تلسكوپ شكستي معروف است. در اين نوع تلسكوپ، لنز درست مانند عينك، نور عبوري را خم مي‌كند.

 

تلسكوپ هاي شكستي

 

تلسكوپ شكستي 80 ميلي متري اسكاي واچر يك نمونه از تلسكوپ هاي اسكاي واچر است كه از ويژگي هاي زير برخوردار است:

تلسكوپ آكروماتيك با دهانه ۸۰ ميلي‌متري،  فاصله كانوني ۹۰۰ ميلي‌متر و نسبت كانوني f/11
داراي چشمي ۲۰ و ۱۰ ميلي‌متري با بزرگ‌نمايي ۴۵  و ۹۰ برابر
سطوح لنزها پوشش ضد انعكاس نور
بدنه فلزي مستحكم با پوشش رنگ الكترواستاتيك
مجهز به سه‌پايه استيل سبك و مستحكم با قابل تنظيم ارتفاع
داراي مقر استوايي – مناسب دنبال كردن اجرام آسماني در حركت
مقر استوايي مجهز به دستگيره‌هاي حركت نرم با وزنه و ميله تعادل
مجهز به چپقي تصحيح كننده جهت تصوير و مجهز به جوينده نقطه قرمز
نصب سريع و آسان – سبك با قابليت حمل ‌و نقل آسان
 گزينۀ عالي براي شروع نجوم براي كودكان و نوجوانان
مناسب رصد اجرام روشن آسمان شب مانند ماه و سيارات، خوشه‌هاي ستاره‌اي، سحابي‌ها و كهكشان‌ها
تلسكوپ شكستي ۸۰ ميلي‌متري اسكاي واچر مدل 809NEQ2 انتخابي مناسب براي شروع نجوم
تلسكوپي كلاسيك براي آغاز نجوم و مناسب كساني كه علاقمند به شروع رصد آسمان شب هستند و البته براي كاربران متوسط نيز كه آشنايي مختصري با آسمان شب دارند نيز مي‌تواند مناسب باشد. اين تلسكوپ آكروماتيك توانايي بالا و كيفيت تصوير خوبي دارد كه لنزهاي آن با استانداردهاي بالا و اجزاي مكانيكي آن با دقت ساخته شده است.

اين ويژگي در عينك ميزان تاري را كاهش مي‌دهد، ولي در تلسكوپ ها باعث مي‌شود چيزهاي دور نزديك‌تر به‌ نظر برسند.

افراد با چشم‌هاي بسيار ضعيف، به عينكي با لنزهاي بسيار ضخيم نياز دارند. زيرا لنزهاي بزرگ و ضخيم قوي‌تر هستند. همين مساله در مورد تلسكوپ ها نيز صادق است.

اگر مي‌خواهيد سوژه‌هاي خيلي دور را ببينيد، به يك لنز قدرتمند و بزرگ نياز داريد. متاسفانه، لنز بزرگ بسيار سنگين است.

همچنين، ساخت لنزهاي سنگين كار راحتي نيست و مستقر كردن آن‌ها در جاي مناسب هم دشوار است. هر چقدر لنز ضخيم‌تر شود، ميزان نوري كه از آن عبور مي‌كند كمتر مي‌شود.

از آن‌ جايي كه نور از لنز عبور مي‌كند، سطح لنز بايد كاملا صاف باشد. كوچك‌ترين نقص در لنز باعث تغيير تصوير مي‌شود.

 

چرا آينه‌ها بهتر كار مي‌كنند؟
تلسكوپ‌هايي كه با استفاده از آينه كار مي‌كنند به تلسكوپ بازتابي معروف هستند. آينه برخلاف لنز مي‌تواند بسيار نازك باشد. همچنين آينه بزرگ‌تر لزوما ضخيم‌تر نيست.

 

 

تلسكوپ بازتابي 130 ميلي متري اسكاي واچر يك مدل از تلسكوپ هاي بازتابي است كه داراي ويژگي هاي زير است:

تلسكوپ هاي نيوتوني با دهانه 130 ميليمتري با فاصله كانوني 650 ميلي‌متر و نسبت كانوني f5
مجهز به آينه بازتابنده سهمي شكل با كمترين ميزان خطاي كروي براي ايجاد تصاويري روشن و شفاف
توان گردآوري نور 340 برابر چشم انسان و 30 درصد بيشتر از مدل 114 ميلي‌متر
مجهز به دو چشمي ۱۰ ميليمتري و ۲۵ ميليمتري ۱.۲۵ اينچي (با بزرگ‌نمايي ۲۶ و ۶۵ برابر)
 توانايي رسيدن به حداكثر بزرگ‌نمايي 260 برابر
تصاويري روشن و شفاف بويژه در رصد ماه و سيارات،‌ با قابليت نصب، راه‌اندازي و رصد بسيار ساده
نسبتا كوچك و قابل حمل – مناسب براي تورهاي رصدي نجومي
مجهز به مقر استوايي براي رديابي دقيق اجرام آسماني
داراي سه‌ پايه استيل سبك، مستحكم و بدون لرزش با قابليت تنظيم ارتفاع و داراي سيني ابزار
تلسكوپ بازتابي ۱۳۰ ميلي‌متري اسكاي‌واچر مدل STARQUEST-P130 داراي جوينده نقطه قرمز
بدنه مستحكم فلزي و سبك با پوشش رنگ الكترواستاتيك و مقاوم
تلسكوپي مقرون به صرفه با توجه به كيفيت و بزرگي دهانه تلسكوپ
مناسب رصد ماه، سيارات، ستاره‌هاي دوتايي، خوشه‌هاي ستاره‌اي، كهكشانها و سحابي‌ها
امتياز بالا و نقدهاي مثبت خريداران در سايت‌هاي فروش جهاني 
انتخابي عالي براي شروع رصد براي مشتاقان جدي رصد و نجوم
اين تلسكوپ يك انتخاب عالي براي مبتديان و علاقمنداني است كه مي خواهند شگفتي هاي آسمان شب را كشف كنند. اين تلسكوپ داراي يك آينه سهموي 130 ميلي‌متري (5.1 اينچي) است كه 30 درصد نور بيشتري نسبت به تلسكوپ 114 ميلي‌متري جمع‌آوري مي‌كند و تصاوير روشن و واضحي از ماه، سيارات، سحابي‌ها، كهكشان‌ها و خوشه‌هاي ستاره‌اي ارائه مي‌دهد. پايه استوايي به شما امكان مي‌دهد كه سوژه مورد نظر خود را درحاليكه در آسمان شب در حركت است به راحتي دنبال كنيد. دستگيره‌هاي كنترل حركت آهسته تنظيم موقعيت و فوكوس را آسان مي كند.

نور با بازتاب از سطح آينه متمركز مي‌شود. بنابراين، كافي است كه آينه شكل منحني مناسبي داشته باشد.

ساختن يك آينه بزرگ و تقريبا بدون‌ نقص بسيار ساده‌تر از ساختن يك لنز بزرگ و تقريبا عالي است. همچنين از آن‌ جايي كه آينه‌ها يك‌ طرفه هستند، تميز كردن و جلا دادن آن‌ها در مقايسه با لنزها راحت‌تر است.

 

براي اطلاع از مقاله 40 رويداد مهم در تاريخ اكتشاف‌هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 

با اين‌ حال، آينه‌ها مشكلات خاص خود را دارند. آيا تا به‌ حال به قاشق نگاه كرده‌ايد و انعكاس وارونه خود را ديده‌ايد؟ آينه خميده در تلسكوپ مثل قاشق است و تصوير را وارونه مي‌كند. خوشبختانه يك راه‌حل ساده براي اين مشكل وجود دارد، كافي است از آينه‌هاي ديگر براي برگرداندن تصوير استفاده كنيم.

مزيت اصلي استفاده از آينه در تلسكوپ وزن كم آن است. از آن‌جايي كه آينه‌ها بسيار سبك‌تر از لنزها هستند، پرتاب آينه‌ها به فضا بسيار آسان‌تر است.

تلسكوپ هاي فضايي مثل تلسكوپ فضايي هابل و تلسكوپ فضايي اسپيتزر، ما را قادر كرده‌اند كه از كهكشان‌ها و سحابي‌هاي دور از منظومه شمسي عكس بگيريم.

تلسكوپ فضايي جيمز وب كه در دسامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد، بزرگ‌ترين و قدرتمندترين تلسكوپ فضايي است كه تا كنون ساخته شده است. اين تلسكوپ دانشمندان را قادر مي‌كند تا ببينند جهان ما حدود ۲۰۰ ميليون سال بعد از انفجار بزرگ چگونه بوده است.

 

نتيجه

 هر كدام از مدل هاي تلسكوپ يك ويژگي دارند و كارايي هاي مختلفي دارند. انواع مدل تلسكوپ در سرتاسر جهان در حال استفاده هستند. شما هم اگر به رصد آسمان علاقمند هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب روياي خود را به حقيقت تبديل كنيد. خريد تلسكوپ در سايت ما با بهترين قيمت و بهترين كيفيت به آساني انجام مي شود.

 

 

براي دانلود مقاله ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و تلسكوپ ها چطور كار مي‌كنند؟


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۵ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۲:۴۳:۵۶ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

۲1 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ

همه ما هر روز با اشيا مختلف در تماس هستيم ولي احتمالا هرگز آن‌ها را از نزديك نديده‌ايم. زير ميكروسكوپ، حتي ساده‌ترين چيزها به‌ طور باورنكردني پيچيده هستند. بدون شك هيچ وقت اين اشيا روزمره را به اين شكل نديده‌ايد. آيا مي‌توانيد آن‌ها را از روي تصاوير زير ميكروسكوپ شناسايي كنيد؟

 

گلبرگ رز زير ميكروسكوپ 

 

  1. گلبرگ رز زير ميكروسكوپ
    آيا باورتان مي‌شود كه اين غده‌هاي كوچك گل زيبايي مثل رز بسازند؟ پيشنهاد مي‌كنيم تصوير كوچك‌نمايي‌شده بناهاي تاريخي معروف را نيز ببينيد.

 

نمك مارگاريتا زير ميكروسكوپ

 

2. نمك مارگاريتا
تكه‌هاي بسيار كوچك نمك زير ميكروسكوپ مثل تخته سنگ‌هاي عظيم به ‌نظر مي‌رسند. دفعه بعدي كه از نمك مارگاريتا استفاده مي‌كنيد، به كريستال‌هاي ريز روي لبه آن توجه كنيد.

 

فلس‌هاي پروانه

 

ميكروسكوپ هاي مناسب براي ديدن اشيا زير ميكروسكوپ
 

استريو ميكروسكوپ و لوپ مدل ZTX-3E-C3
استريو ميكروسكوپ و لوپ مدل ZTX-3E-C3 يك مدل از انواع ميكروسكوپ است كه مي توانيد با استفاده از آن اشيا را با دقت بيشتري ببينيد. ويژگي هاي اين ميكروسكوپ عبارتند از:

داراي چشمي سوم براي نصب دوربين و تجهيزات تصويربرداري
چشمي‌ با ميدان ديد وسيع WF10X/20mm و مناسب استفاده با عينك
قابليت تنظيم فاصله بين دوچشمي  از 55 تا 75 ميليمتر– مناسب همه افراد
كله‌گي با زاويه 45 درجه و قابليت چرخش 360 درجه
قابليت بررسي نمونه‌ها با فاصله زياد برابر با 9 سانتي‌متر- مناسب بررسي قطعات حجيم
اتصال به برق شهري و دراي پيچ تنظيم ميزان شدت روشنايي 
ميز كار داراي شيشه مات و مشجر – واضح‌تر و شفاف‌تر شدن تصوير نمونه در زير ميكرسكوپ
بدنه مستحكم با طول عمر بالا و تصاويري شفاف با كيفيت عالي
محدوده كاربرد اين ميكروسكوپ نيز شامل موارد زير است:

تعميرگاه‌هاي موبايل ، قطعات كامپيوتري و دستگاه‌هاي الكترونيكي
مناسب كارگاههاي صنعتي
مدارس و كلاس‌هاي آموزشي
جواهرسازي
بررسي ساختار مواد معدني و انواع سنگ‌ها
كارگاه‌هاي ساخت و تعمير ساعت
كارگاه‌هاي مونتاژ قطعات الكترونيكي و كنترل كيفيت
مطالعه حشرات و موجودات ذره بيني
مناسب حوزه كشاورزي و غلات(بررسي دانه‌ها، بذرها و…)
مطالعات و بررسي‌هاي شخصي
 

استريو ميكروسكوپ

 

ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100
ميكروسكوپ زيستي و نوري عبوري معكوس -با كيفيت تصوير فوق‌العاده يكي از ميكروسكوپ هاي خوب براي ديدن اشيا زير ميكروسكوپ است.

ميكروسكوپ زيستي و نوري عبوري معكوس -با كيفيت تصوير فوق‌العاده 
چشمي‌ها با ميدان ديد فوق‌العاده گسترده Extra wide field EW10X22
قابليت بررسي نمونه‌ها به صورت نور زمينه روشن و اختلاف فاز Phase-contrast microscopy (PCM)
مناسب براي بررسي نمونه‌هاي زيستي شفاف با كنتراست پايين
 ايده‌آل براي بررسي ظروف كشت در آزمايشگاه – با حداكثر بزرگنمايي 400 برابر
ايده‌آل براي بررسي بافت‌ها، باكتري‌ها و ميكرواُرگانيسم‌ها
داراي كاندنسور ELWD NA0.3 با قابليت كاركرد از فاصله دور- مناسب بررسي نمونه‌هاي حجيم
عدسي‌هاي شيئي تخت كننده تصوير با قابليت فوكوس با فاصله زياد  LWD Plan Objective
مناسب براي بررسي‌هاي آزمايشگاهي طولاني مدت 
ميز كار مجهز به انواع هولدر براي قرار دادن انواع متفاوت اسلايد و ظرف كشت
با «سامانه نوري اصلاح شده در بينهايت» مخصوص ميكروسكوپ‌هاي آزمايشگاهي Infinity Corrected Optics
كله‌گي با زاويه 30 درجه و قابليت تنظيم فاصله چشمي‌ها 48-75 ميلي‌متر
هد سه چشم با قابليت اتصال دوربين براي ثبت تصاوير و قابليت چرخش
پايه ستوني محكم با چارچوب تمام فلزي
داراي گواهينامه‌هاي بين‌المللي كيفيت CE & ISO
دراي سيستم روشنايي كوهلر Kohler با قابليت تنظيم ميزان نور و لامپ هالوژن Halogen lamp 6V30W
ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100 – مدل بدون فيلتر رنگي
ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100 مجهز به «عدسي‌هاي شيئي تخت كننده تصوير با قابليت فوكوس دور»  LWD Infinitive Plan Objective است كه در چنين ميكروسكوپ‌هايي تصاوير روشن‌تر، واضح‌تر و كنتراست بالاتر دارند و انحناي تصوير را در گوشه‌ها ديده نمي‌شود. علاوه بر اين به دليل توانايي فوكوس دور آزادي عمل بيشتري در هنگام كاركردن به كاربر مي‌دهند.

 

ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس

 

3. فلس‌هاي پروانه
فلس‌هاي پروانه تقريبا شبيه پر يا يك سبد بافته‌شده هستند. به شكنندگي بال پروانه فكر كنيد و اين بافت در هم تنيده را تصور كنيد. منطقي به ‌نظر نمي‌رسد، درست است؟

 

نوك مداد زير ميكروسكوپ

 

4. نوك مداد
اين نوك ظريف و پيچيده، گرافيت را روي كاغذ مي‌ريزد تا آن را ببينيم.

 

موي انسان

 

5. موي انسان
وقتي موي ظريف انسان را بزرگ‌نمايي كنيم، شبيه تنه درخت مي‌شود. شايد در كلاس علوم موهاي خود را زير ميكروسكوپ نگاه كرده باشيد.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

6. پارچه كشمير
هيچ چيزي مثل احساس نرمي كشمير در يك روز سرد لذت‌بخش نيست. الياف اين پارچه از نزديك شبيه موي انسان است.

 

برگ گوچه فرنگي زير ميكروسكوپ

 

7. برگ گوجه‌فرنگي
برگ‌هايي كه معمولا موقع بريدن گوجه‌فرنگي دور مي‌ريزيم، در واقع طراحي خيره‌كننده و استادانه‌اي دارند.

 

نوك خودكار

 

8. نوك خودكار
جوهري كه در اين عكس مي‌بينيد، تقريبا شبيه يك نقاشي آبرنگ ملايم به ‌نظر مي‌رسد. بااين‌حال، اگر خودكارتان جوهر پس داده باشد، حتما مي‌دانيد كه جوهر به‌شدت غليظ است.

 

خيارشور زير ميكروسكوپ

 

9. خيارشور
خيارشور زير ميكروسكوپ كاملا شبيه خيارشور است.

 

گرد و خاك

 

10. گرد و خاك
گرد و خاك مزاحمي كه به‌سرعت جارو مي‌كنيم و دور مي‌اندازيم، واقعا به يك نقاشي هنري مدرن شباهت دارد كه ممكن است روي ديوار اتاق نشيمن ببينيد. گرد و خاك زير ميكروسكوپ تقريبا شبيه يك توهم نوري است.

 

11. كاغذ پاره‌شده
اين همان چيزي است كه باعث ايجاد يك بريدگي ريز و دردناك مي‌شود.

 

براي اطلاع از مقاله ستاره‌هاي نوتروني چه هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

12. شكر قهوه‌اي
شكر قهوه‌اي زير ميكروسكوپ شبيه نمك به‌نظر مي‌رسد، با اين تفاوت كه رنگ مكعب‌هاي آن قهوه‌اي است.

 

 

13. قطعه ساعت
اين پيچ كوچك كه گرفتن آن با انگشتان دست كار راحتي نيست، شبيه چرخ‌دنده‌اي است كه مستقيما از يك كارخانه بزرگ بيرون آمده است. باوركردني نيست كه چيزي به اين كوچكي چطور مي‌تواند اين‌قدر پيچيده باشد.

 

14. موي مسواك
موهاي كوچك مسواك زير ميكروسكوپ بسيار بلند و باشكوه به‌نظر مي‌رسند.

 

براي اطلاع از مقاله ميكروسكوپ را بيشتر بشناسيد روي لينك كليك كنيد.
 

15. نخ و سوزن
رد كردن نخ از سوراخ سوزن زير ميكروسكوپ راحت به‌ نظر مي‌رسد ولي هركسي كه خياطي را امتحان كرده باشد، مي‌داند كه اين كار چقدر سخت است.

 

  نخ دندان

 

16. نخ دندان
نخ دندان از نزديك به‌ طرز شگفت‌انگيزي صاف به ‌نظر مي‌رسد.

 

تراشه كامپيتر

 

17. تراشه كامپيوتر
اين قطعه همان‌ طور كه انتظار داريم به ‌نظر مي‌رسد، ولي يادآوري مي‌كند كه در يك فناوري خاص چند قطعه متحرك به‌ كار رفته است.

 

زنجير تزئيني

 

18. زنجير تزئيني
اين زنجير كاملا به هم پيوسته يك اكسسوري شيك است.

 

شيارهاي روي صفحه موسيقي زير ميكروسكوپ

 

19. شيارهاي روي صفحه موسيقي زير ميكروسكوپ
وقتي صفحه موسيقي را زير ميكروسكوپ تماشا مي‌كنيم، واقعا شگفت‌انگيز است چطور چيزي به اين سادگي مي‌تواند موسيقي بسازد.

 

فلس ماهي

 

20. فلس ماهي
فلس‌هاي ماهي از نزديك شبيه اثر انگشت انسان است و توضيح دادن آن درست مثل ساير اسرار اقيانوسي دشوار است.

 هويج زير ميكروسكوپ

21. هويج
هويج سفت و تردي كه به ‌نظر مي‌رسد مي‌توانند دندان‌هايتان را بشكند، از حباب‌ها و شيارهاي ريز تشكيل شده است.

 

نتيجه

شما هم اگر علاقه به ديدن اشيا زير ميكروسكوپ داريد مي توانيد با خريد ميكروسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب به اين روياي خود جامعه عمل بپوشانيد. خريد ميكروسكوپ از سايت ما با بهترين قيمت و بهترين كيفيت انجام مي شود.

 

براي دانلود مقاله 21 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و 21 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۳ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۹:۲۷:۱۲ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي

از پرتاب اولين ماهواره‌ها تا اكتشاف هاي فضايي فراتر از منظومه شمسي، در اين مقاله فهرستي از جالب‌ترين و فراموش‌نشدني‌ترين اكتشاف هاي فضايي را بر اساس زمان معرفي مي‌كنيم.

 

1. اسپوتنيك ۱
تاريخ: ۴ اكتبر ۱۹۵۷

اتحاد جماهير شوروي رقابت فضايي را با پرتاب اولين ماهواره مصنوعي بشر آغاز كرد. اين كره كه قطر آن ۲۳ اينچ بود به ‌مدت ۲۲ روز سيگنال‌هايي را به زمين مخابره كرد. اين ماهواره تا تمام شدن سوخت خود در چهارم ژانويه ۱۹۵۸ در مدار باقي ماند. ايالات متحده كه از شكاف فناوري بين خود و اتحاد جماهير شوروي مي‌ترسيد با ديدن ماموريت اسپوتنيك ۱ بهت‌زده شد و شروع به نوسازي آموزش علوم و مهندسي كشور كرد. يك سال بعد، ناسا به منظور بررسي و توسعه اكتشاف هاي فضايي ايجاد شد.

 

اولين موجود زنده در اكتشاف هاي فضايي

 

2. اولين موجود زنده در فضا
تاريخ: ۳ نوامبر ۱۹۵۷

لايكا، سگي با نژاد هاسكي و اسپيتز، اولين موجود زنده‌اي بود كه دور زمين چرخيد. همچنين اولين قرباني در عصر فضا بود. بر اساس اسناد موجود در موزه ملي هوا و فضا، لايكا با اسپوتنيك ۲ به مدار زمين رسيد و در ۱۰۳ دقيقه دور زمين چرخيد. دماي داخل كپسول پس از چهارمين گردش دور زمين به ‌دليل از دست دادن سپر حرارتي به بالاي ۹۰ درجه رسيد و لايكا بلافاصله جان خود را از دست داد. اين كپسول 5 ماه به گردش خود دور زمين ادامه داد. اين يك قدم براي رسيدن به اكتشاف هاي فضايي ديگر بود.

3. آمريكا اولين ماهواره خود را به فضا پرتاب كرد
 تاريخ: ۳۱ ژانويه ۱۹۵۸

ايالات متحده با پرتاب اكسپلورر ۱ در ۳۱ ژانويه ۱۹۵۸ به مدار زمين وارد رقابت فضايي شد. اين ماهواره از كيپ كاناورال در فلوريدا تحت مديريت دانشمند افسانه‌اي آلماني‌الاصل به اسم «ورنر فون براون»، به فضا رفت. اكسپلورر ۱ كه ۸۰ اينچ طول و ۶.۲۵ اينچ قطر داشت در مداري حلقه‌اي دور زمين مي‌چرخيد. اين ماهواره در نزديك‌ترين نقطه ۲۲۰ مايل و در دورترين نقطه ۱۵۶۳ مايل از زمين فاصله داشت.  اكسپلورر ۱ پيش از اتمام سوخت در ۳۱ مارس ۱۹۷۰ بيش از ۵۸ هزار بار دور زمين چرخيد تا اكتشاف هاي فضايي جديدي را ثبت كند.

4. اولين موجودهايي كه زنده از فضا برگشتند
تاريخ: ۲۸ مي ۱۹۵۹

كمتر از دو سال بعد از مرگ لايكا در حين گردش دور زمين، دو ميمون به نام‌هاي ابيل و بيكر به فضا رفتند و زنده به زمين برگشتند. ايبل، يك ميمون رزوس ماده و بيكر، يك ميمون سنجاب ماده، توسط ايالات متحده با موشك مشتري به فضا فرستاده شدند. اين پرواز حدود ۱۵ دقيقه طول كشيد و سرعت فضاپيما به بيش از ۱۰ هزار مايل در ساعت رسيد.

ميمون‌ها بعد از اين پرواز كه شامل يك دوره بي‌وزني بود، هيچ عارضه‌اي از خود نشان ندادند. موفقيت اين ماموريت دانشمندان را تشويق كرد تا روي سفر انسان در فضا كار كنند. ايبل مدت كوتاهي بعد از پرواز فضايي در طي يك عمل پزشكي جان خود را از دست داد، ولي بيكر زنده ماند و روزانه ۱۵۰ نامه از دانش‌آموزان دريافت مي‌كرد.

 

5. يوري گاگارين
تاريخ: ۱۲ آپريل ۱۹۶۱

«يوري گاگارين»، فضانورد اهل شوروي، اولين انساني بود كه به فضا پرواز كرد و سالم به زمين برگشت. تنها چند هفته بعد ايالات متحده نيز موفق شد فضانورد خود را به فضا بفرستد و او را سالم به زمين برگرداند. گاگارين با فضاپيماي وستوك ۱ كه با سرعت ۱۷ هزار مايل در ساعت حركت مي‌كرد در طول ۱۰۸ دقيقه دور زمين چرخيد. پرتاب اسپوتنيك و سفر موفقيت‌آميز انسان به فضا شوكي بزرگي براي غرور آمريكايي بود و آتش رقابت فضايي را بيشتر كرد.

 

اولين مرد آمريكايي در فضا

 

6. اولين مرد آمريكايي در فضا
تاريخ: ۱ مي ۱۹۶۱

ايالات متحده اميدوار بود اولين كشوري باشد كه يك انسان را به فضا مي‌فرستد ولي اتحاد جماهير شوروي با يوري گاگارين در اين مسابقه پيروز شد. چند هفته بعد، «آلن شپرد» فضاپيماي فريدوم ۷ را در يك پرواز زير مداري ۱۵ دقيقه‌اي به پرواز درآورد كه به اوج ارتفاع ۱۱۶ مايلي و حداكثر سرعت ۵۱۸۰ مايل در ساعت رسيد. برخلاف گاگارين كه كپسولش به‌ طور خودكار كنترل مي‌شد، شپرد توانست براي مدت كوتاهي كنترل فضاپيماي خود را در دست بگيرد.

 

7. سخنراني كندي درباره اكتشاف هاي فضايي
تاريخ: ۲۵ مي ۱۹۶۱

چند هفته بعد از موفقيت آلن شپرد به‌ عنوان اولين آمريكايي در فضا، رئيس جمهور اين كشور يعني «جان اف، كندي» در مقابل هر دو مجلس كنگره درباره تعهد كشور به اكتشاف هاي فضايي سخنراني كرد. درخواست روشن كندي براي يك برنامه فضايي جاه‌طلبانه شامل فرود آمريكايي‌ها روي ماه و بازگرداندن ايمن آن‌ها به زمين تا پايان دهه و همچنين ساير پروژه‌هاي فضايي بود.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

8. گلن دور زمين چرخيد
تاريخ: ۲۰ فوريه ۱۹۶۲

كمتر از يك سال بعد از اينكه يوري گاگارين دور زمين چرخيد، «جان گلن» اولين آمريكايي بود كه اين كار را انجام داد. او با كپسول فرندشيپ ۷ سه بار دور زمين چرخيد. گلن قبل از اينكه به‌ عنوان فضانورد براي پروژه مركوري انتخاب شود يك قهرمان نظامي بود. پس از اتمام ماموريت، گلن به‌ عنوان سناتور از ايالت اوهايو به يك حرفه سياسي موفق ادامه داد. او در سال ۱۹۹۸ در سن ۷۷ سالگي به مسن‌ترين فردي تبديل شد كه با شاتل در فضا پرواز كرده است و دوباره تاريخ‌ساز شد.

 

9. اولين زن در فضا
تاريخ: ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳

«والنتينا ترشكووا» در ايالات متحده خيلي شناخته‌شده نيست ولي در روسيه مورد احترام است زيرا اولين زني بود كه در فضا پرواز كرد. در واقع، ترشكووا اين كار را ۲۰ سال قبل از سالي رايد آمريكايي انجام داد. ترشكووا در تنها سفر فضايي خود با كپسول فضايي وستوك ۶، ۴۸ بار دور زمين چرخيد. او بالاترين افتخارها را از اتحاد جماهير شوروي و مدال طلاي صلح سازمان ملل را دريافت كرد. ترشكووا سپس به كشورهاي مختلف سفر كرد و به يك مدافع سرسخت علم شوروي تبديل شد و از اكتشاف هاي فضايي كه توسط روسيه انجام شده بود نيز سخن مي گفت.

 

10. اولين پياده‌روي فضايي
تاريخ: ۲۵ مارس ۱۹۶۵

«الكسي لئونوف»، فضانورد روسي، پس از خروج از فضاپيماي وسخود كه دو فضانورد را حمل مي‌كرد، به اولين فردي تبديل شد كه در فضا قدم گذاشت. لئونوف حدود ۱۰ دقيقه در فضا راه رفت. لباس فضانوردي او دقايقي پس از وارد شدن به فضا به دليل كمبود فشار، گشاد شد و زماني كه سعي كرد به فضاپيما برگردد، نتوانست از در آن عبور كند. لئونوف مجبور شد يكي از دريچه‌هاي لباسش را كمي باز كند تا فشار آن كاهش پيدا كند و بتواند به سفينه فضايي برگردد. سه ماه بعد، «اد وايت» اولين آمريكايي بود كه در فضا قدم زد.

 

اولين عكس از مريخ

 

11. اولين عكس از مريخ
تاريخ: ۱۴ ژوئن ۱۹۶۵

مارينر ۴ اولين فضاپيمايي بود كه به مريخ رفت و تصاويري از آن را مخابره كرد. اين فضاپيما تمام ۲۵ دقيقه را صرف گرفتن ۲۱ عكس از سياره سرخ از فواصل بين ۶۲۰۰ تا ۱۰۵۰۰ مايلي بالاي سياره كرد. اولين تصاوير مبهم از دهانه‌ها و زمين‌هاي باير مريخ به دانشمندان نشان داد كه اين سياره شبيه به ماه زمين است و اميد وجود حيات در آن را از بين برد.

 

12. فرود فضاپيماي شوروي در ماه و زهره
تاريخ: ۳ فوريه ۱۹۶۶

سال ۱۹۶۶ براي برنامه فضايي شوروي تاريخي بود. در فوريه اين سال، اتحاد جماهير شوروي يك فضاپيماي بدون سرنشين به نام لونا را روي ماه فرود آورد كه به زمين سيگنال بفرستد. كمتر از يك ماه بعد، در اول ماه مارس، اتحاد جماهير شوروي موفق شد يك فضاپيما را روي زهره فرود آورد. ونرا ۳ اولين فضاپيمايي بود كه روي سياره ديگري فرود آمد ولي سيستم‌هاي ارتباطي آن قبل از فرستادن اطلاعات از كار افتاد.

 

براي اطلاع از مقاله 10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان روي لينك كليك كنيد.
 

13. فرود فضاپيماي آمريكايي روي ماه
تاريخ: ۲ ژوئن ۱۹۶۶

ايالات متحده كه در رقابت فضايي از شوروي عقب بود، اولين فضاپيماي بدون سرنشين خود با نام نقشه‌بردار ۱ را را در ماه ژوئن روي ماه فرود آورد. اين ماموريت موفقيت‌آميز تلقي شد و فناوري فرود و انجام عمليات روي سطح ماه كار خود را به‌ درستي انجام داد. نقشه بردار ۱ فعاليت‌هاي مهندسي انجام داد و عكس گرفت. همچنين، تصاوير تلويزيوني از سكوي فضاپيما و سطح ماه ارسال كرد.

 

14. فضاپيماي شوروي براي اولين بار دور ماه چرخيد
تاريخ: ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۸

فضاپيماي روسي زوند ۵ اولين فضاپيمايي بود كه دور ماه چرخيد و به زمين بازگشت. زوند ۵ حامل چند لاك‌پشت، كرم‌هاي آرد، دانه‌ها، باكتري‌ها و ساير موجودات زنده بود. پس از فرود زوند ۵ در اقيانوس هند، تمامي مسافران بيولوژيكي آن به سلامت بازيابي شدند. اين پرواز پيشگامي براي فرود فضاپيماي سرنشين‌دار روي ماه در نظر گرفته شد.

 

15. آپولو ۸
تاريخ: ۲۸-۲۱ دسامبر ۱۹۶۸

آپولو ۸ يكي از معروف‌ترين ماموريت‌هاي فضايي آمريكا بود. آپولو ۸ اولين فضاپيماي سرنشين‌دار بود كه نيروي جاذبه زمين را ترك كرد و به ماه رسيد. اين ماموريت تعدادي آزمايش را انجام داد كه براي فرود روي ماه در سال بعد بسيار مهم بود. خدمه اين فضاپيما از سطح ماه، هر دو سمت دور و نزديك و همچنين از زمين عكس گرفتند. عكس طلوع زمين كه توسط اين ماموريت گرفته شد، يكي از مشهورترين عكس‌هاي قرن بيستم است. تصوير فضانوردان از 6 شبكه تلويزيوني به‌ صورت زنده پخش مي‌شد.

 

پياده‌روي انسان روي ماه

 

16. پياده‌روي انسان روي ماه
تاريخ: ۲۹ جولاي ۱۹۶۹

فضانوردان آمريكايي «نيل آرمسترانگ» و «باز آلدرين» اولين انسان‌هايي بودند كه در ۲۰ جولاي ۱۹۶۹ پا بر سياره‌اي غير از زمين گذاشتند و آرزوي جان اف كندي را براي فرود انسان روي ماه قبل از پايان دهه برآورده كردند. جمله آرمسترانگ هنگام قدم گذاشتن روي سطح ماه، «اين يك قدم كوچك براي انسان و يك جهش عظيم براي بشريت است»، جاودانه شده است.

اين يكي از افتخارآميزترين لحظه‌هاي تاريخ آمريكا بود كه صدها ميليون نفر در سراسر جهان در تلويزيون شاهد آن بودند. آرمسترانگ و آلدرين دو ساعت و نيم روي سطح ماه بودند و نمونه‌هاي سنگ و خاك جمع‌آوري كردند. همچنين، فاصله دقيق بين ماه و زمين را با ليزر اندازه‌گيري كردند. آرمسترانگ و آلدرين اولين نفر از ۱۲ مرد آمريكايي بودند كه همگي روي ماه قدم گذاشتند.

 

17. اولين ايستگاه فضايي
تاريخ: ۱۹ آپريل ۱۹۷۱

اولين ايستگاه فضايي به اسم ساليوت ۱ كه توسط اتحاد جماهير شوروي در ۱۹ آپريل ۱۹۷۱ به فضا پرتاب شد، منجر به پيشرفت قابل‌توجهي در توانايي بشر براي زندگي و كار در فضا شد. ساليوت ۱ استوانه‌اي شكل بود و براي استفاده با فضاپيماي سايوز سرنشين‌دار تنظيم شده بود. ساليوت ۱ در پهن‌ترين قسمت خود حدود ۶۵ فوت طول و ۱۳ فوت قطر داشت. ساليوت ۱۷۵ روز را در فضا گذراند تا اينكه در اقيانوس آرام سقوط كرد. هنگام بازگشت به زمين، فضاپيماي سايوز به‌ طور تصادفي هواي خود را از دست داد و خدمه سه نفره اتحاد جماهير شوروي كه ۲۳ روز را در سالويت ۱ گذرانده بودند، جان خود را از دست دادند.

 

ايالات متحده دور مريخ مي‌چرخد

 

18. ايالات متحده دور مريخ مي‌چرخد
تاريخ: ۱۳ نوامبر ۱۹۷۱

مارينر ۹، كاوشگر بدون‌سرنشين ناسا، اولين فضاپيمايي بود كه پس از تكميل مدار خود دور مريخ، سياره ديگري را دور زد. بر اساس خلاصه‌اي از ماموريت ناسا، عكس‌هاي ارسال‌شده از مارينر ۹ نشان مي‌دهد كه مريخ زمين‌شناسي و آب‌وهواي متفاوتي دارد، از جمله بستر رودخانه‌هاي باستاني، آتشفشان‌هاي خاموش، دره‌ها، جبهه‌هاي آب‌وهوا، ابرهاي يخي و مه‌هاي صبحگاهي.

 

19. روس‌ها روي مريخ فرود مي‌آيند
تاريخ: ۲۸ مي ۱۹۷۲

در ۲۸ مي ۱۹۷۲، فضاپيماي شوروي، مريخ ۳، اولين فرود نرم را روي سياره‌اي ديگر انجام داد. مريخ ۳ دسامبر گذشته به سياره سرخ رسيده بود. اين فضاپيما بعد از ارسال ۲۰ ثانيه داده‌هاي ويدئويي به مدارگرد از كار افتاد. مدارگرد تا آگوست ۱۹۷۲ به ارسال داده‌ها به دانشمندان شوروي ادامه داد و دماي سطح و شرايط جوي مريخ را اندازه‌گيري كرد.

 

20. اسكاي‌لب ۱
تاريخ: ۱۴ مي ۱۹۷۳

ايالات متحده اولين آزمايشگاه مداري خود را به نام اسكاي‌لب ۱ در ۱۴ مي ۱۹۷۳ راه‌اندازي كرد. اسكاي‌لب با وجود ايرادهاي فني در ابتدا موفقيت‌آميز بود. اسكاي‌لب 6 سال دور زمين چرخيد تا اينكه خراب شد و در اقيانوس هند و غرب استراليا سقوط كرد. اين آزمايشگاه ميزبان سه خدمه متشكل از سه فضانورد بود كه در مجموع ۱۶۸ روز در مدار زندگي كردند. آن‌ها آزمايش‌هايي در حوزه علوم زيستي و نجوم خورشيدي انجام دادند. اسكاي‌لب همچنين در درك نحوه تحمل انسان در زمان طولاني در فضا مهم بود.

 

 

 

21. فضانوردان ايالات متحده و شوروي در فضا به يكديگر رسيدند
 تاريخ: ۱۹-۱۷ جولاي ۱۹۷۵

آتش جنگ سرد در سال ۱۹۷۵، زماني كه فضانوردان آمريكايي و فضانوردان شوروي براي پروژه آزمايشي آپولو-سايوز گرد هم آمدند، تا حدودي خاموش شد. فضاپيماي سايوز حامل دو فضانورد به نام‌هاي «الكسي لئونوف» و «والري كوباسوف» بود، در حاليكه آپولو «توماس استافورد»، «ونس برند» و «دونالد اسليتون» را حمل مي‌كرد. اين دو فضاپيما به مدت دو روز در فضا كنار هم پهلو گرفتند. مسافران فضايي با يكديگر دست دادند و هدايا، لوح‌ها و پرچم‌هاي كشورهاي خود را رد و بدل كردند. پروژه آزمايشي آپولو-سايوز اولين ماموريتي بود كه در آن دو كشور همكاري را در فضا آغاز كردند.

 

22. وايكينگ ۱ و ۲
تاريخ: جولاي/سپتامبر ۱۹۷۶

ناسا فضاپيماي وايكينگ ۱ و ۲ را در سال ۱۹۷۵ به فضا پرتاب كرد و هر دو سال بعد روي مريخ فرود آمدند. آن‌ها اولين فضاپيماهاي ايالات متحده بودند كه روي سياره سرخ فرود آمدند. عكس‌هايي كه اين دو فضاپيما به زمين بازگرداندند، درك ما را از بخار آب در جو مريخ، شرايط جوي و زمين‌شناسي اين سياره عميق‌تر كرد. وايكينگ‌هاي ۱ و ۲ آزمايش‌هاي زيست‌شناسي را با هدف جستجوي نشانه‌هاي حيات انجام دادند. اين آزمايش‌ها هيچ نشانه‌اي از وجود ميكروارگانيسم‌هاي زنده را در نزديكي مناطق فرود ارائه نكرد.

 

23. وويجر ۱ و ۲ تصاوير مشتري را ارسال مي‌كنند
تاريخ: آگوست و سپتامبر ۱۹۷۷

وويجرهاي ۱ و ۲ با فاصله دو هفته توسط ناسا در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شدند تا به اكتشاف هاي فضايي بيشتري برسيم هدف ناسا استفاده از همترازي منحصر‌به‌فرد سياره‌ها بود كه هر ۱۷۶ سال يك بار اتفاق مي‌افتد.

اين هم‌ترازي با كمك گرانش سياره مي‌تواند هر فضاپيمايي را از يك سياره به سياره ديگر شليك كند. وويجر ۱ اولين فضاپيمايي بود كه در كنار مشتري و زحل پرواز كرد و اولين تصاوير خود را از مشتري در آپريل ۱۹۷۸ از فاصله ۱۶۵ ميليون مايلي به زمين فرستاد. وويجر ۱ اولين فضاپيمايي بود كه در سال ۲۰۱۲ به فضاي بين ستاره‌اي سفر كرد. وويجر ۲ از كنار مشتري، زحل، اورانوس و نپتون عبور كرد. از زمان پرتاب، اين دو فضاپيما در مسيرهاي پروازي مختلف و با سرعت‌هاي متفاوتي حركت مي‌كنند.

 

شاتل فضايي به فضا مي‌رود

 

24. شاتل فضايي به فضا مي‌رود
تاريخ: ۱۲ آپريل ۱۹۸۱

شاتل كلمبيا ناسا اولين سفينه فضايي بالدار بود كه دور زمين چرخيد و روي باند فرود آمد. كلمبيا ۲۸ ماموريت را انجام داد و بيش از ۳۰۰ روز را در فضا گذراند. ماموريت‌هاي اوليه اين سفينه روي تعمير و استقرار ماهواره‌ها و تلسكوپ‌ها متمركز بود. بعدها، ناسا اولويت‌هاي كلمبيا را به علم تغيير داد. در يكم فوريه ۲۰۰۳ ، كلمبيا هنگام ورود مجدد به جو آتش گرفت و خدمه آن جان خود را از دست دادند. اين فاجعه برنامه شاتل را براي بيش از دو سال تعطيل كرد.

 

25. اولين زن آمريكايي وارد فضا شد
تاريخ: ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳

«سالي رايد» اولين زن آمريكايي بود كه حدود ۲۰ سال پس از ترشكوا، اولين زن فضانورد اهل شوروي، به فضا رفت. رايد كه مدرك دكتراي فيزيك داشت، به‌ عنوان يكي از شش فضانورد زن اول ناسا انتخاب شد. او با شاتل فضايي چلنجر وارد فضا شد. از جمله كارهايي كه او در پرواز انجام داد، كار با بازوي رباتيك شاتل بود.

 

وويجر ۲ تصاويري از اورانوس مخابره كرد

 

26. وويجر ۲ تصاويري از اورانوس مخابره كرد
تاريخ: ۲۴ ژانويه ۱۹۸۶

وويجر ۲ كه همراه با وويجر ۱ در سال ۱۹۷۷ به مدار زمين پرتاب شد، در سال ۱۹۸۶ شروع به ارسال تصاويري از اورانوس كرد. اين سياره عظيم شواهدي از آب اقيانوس جوشان را نشان داد. وويجر ۲ همچنين ده قمر جديد و دو حلقه جديد در اطراف اورانوس پيدا كرد. وويجر ۲ تنها فضاپيمايي خواهد بود كه هر چهار سياره بيروني منظومه شمسي را از فاصله نزديك مطالعه مي‌كند.

 

27. وويجر ۲ تصاوير نپتون را مخابره مي‌كند
تاريخ: ۱ آگوست ۱۹۸۹

وويجر ۲ براي بررسي دورترين نقاط منظومه شمسي ساخته شد و اين شامل سياره نپتون نيز مي‌شود. اين فضاپيما تنها شي ساخت بشر است كه به اين سياره پرواز كرده است. وويجر ۲ در طول سفر خود پنج قمر و چهار حلقه در اطراف نپتون پيدا كرد. همچنين به كشف اين موضوع كمك كرد كه بزرگ‌ترين قمر نپتون، تريتون، سردترين جرم سياره‌اي شناخته‌شده در منظومه شمسي است. اين سياره همچنين بيش از آنچه قبلا تصور مي‌شد فعال است و بادهايي با سرعت بيش از ۶۸۰ مايل در ساعت دارد.

 

تلسكوپ فضايي هابل

 

28. تلسكوپ فضايي هابل
تاريخ: ۲۵ آپريل ۱۹۹۰

تلسكوپ فضايي هابل اولين دستگاهي بود كه در فضا قرار گرفت تا دور زمين بچرخد. اين رويداد جهشي بزرگ به سوي درك ما از كيهان و انقلابي در نجوم ايجاد كرد. اين تلسكوپ كه نام خود را از ادوين پاول هابل گرفته است، توسط ناسا و آژانس فضايي اروپا ساخته شد و توسط شاتل فضايي ديسكاوري در مدار قرار گرفت. اين تلسكوپ بالاي ابرها و فراتر از آلودگي نوري قرار دارد و قادر است تصاويري با وضوح بالا از فضا ثبت كند. ناسا با كمك اين تلسكوپ شاتل‌هاي فضايي و پياده‌روي‌هاي فضايي را بهتر مشاهده مي‌كند.

 

29. نقشه‌برداري از زهره
تاريخ: ۱۰ آگوست ۱۹۹۰

فضاپيماي ماژلان ناسا نقشه‌برداري از سطح زهره را با استفاده از تجهيزات رادار آغاز كرد. هدف از اين ماموريت مطالعه نحوه شكل‌گيري سطح سياره، تكتونيك صفحه‌ها و فرسايش بود. اين فضاپيما همچنين وظيفه مدل‌سازي فضاي داخلي زهره را بر عهده داشت. ماموريت ماژلان نشان داد كه زهره هيچ شواهدي از تكتونيك صفحه‌اي مانند زمين نشان نمي‌دهد و ۸۵درصد از سطح آن از جريان گدازه‌هاي آتشفشاني و بقيه از ساختارهاي كوهستاني تشكيل شده است.

 

30. كشف سياره‌هاي فراخورشيدي
تاريخ: ۶ اكتبر ۱۹۹۶

جامعه علمي در ششم اكتبر ۱۹۹۵ اعلاميه مهمي صادر كرد: اخترشناسان سوئيسي «ديديه كوئلوز» و «ميشل مايور» اولين سياره به‌ اصطلاح فراخورشيدي را پيدا كردند كه دور ستاره‌اي مانند خورشيد ما مي‌چرخيد. اين سياره به اين دليل كه خارج از منظومه شمسي ما است، سياره فراخورشيدي 51 Pegasi b نامگذاري شده كه به آن ديميديوم نيز مي‌گويند. سطح اين سياره داغ و گازي بوده و اندازه آن تقريبا نصف مشتري است. از آن زمان، ستاره‌شناسان چندين هزار سياره فراخورشيدي ديگر پيدا كرده‌اند.

 

كاوشگر گاليله و اكتشاف هاي فضايي

 

31. كاوشگر گاليله
تاريخ: ۷ دسامبر ۱۹۹۵

فضاپيماي گاليله ناسا در سال ۱۹۸۹ از شاتل فضايي آتلانتيس پرتاب شد و شش سال بعد به مشتري رسيد. اين فضاپيما تقريبا در عرض چهار سال مشتري و قمرهاي آن را كاوش كرد. در اين ماموريت، نشانه‌هايي از اقيانوس آب شور ذوب‌شده زير يك لايه يخ در قمر مشتري، اروپا، پيدا شد. همچنين، شواهدي از آب شور مايع در دو قمر ديگر پيدا شد. ماموريت گاليله در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۳، وقتي كه در جو مشتري فرود آمد، پايان يافت.

 

32. رهياب به مريخ مي‌رسد و داده‌ها را منتقل مي‌كند
تاريخ: ۴ جولاي ۱۹۹۷

رهياب مريخ كه در سال ۱۹۹۷ در روز تولد آمريكا به مريخ رسيد، از اين نظر مهم بود كه اولين مريخ‌نورد موفق را به مريخ رساند. اين مريخ‌نورد سوجورنر نام داشت. يكي از جنبه‌هاي جالب اين ماموريت، استفاده ناسا از تكنيك فرود متفاوت براي فرودگر بود. ناسا به جاي استفاده از موشك براي فرود آمدن روي سطح، از كيسه هوا استفاده كرد.

اين مريخ‌نورد سنگريزه‌ها و سنگفرش‌هاي گرد را در محل فرود بررسي كرد. شكل اين سنگ‌ها نشان داد كه اين به‌اصطلاح كنگلومراها در نتيجه جريان آب از گذشته و زماني كه هوا گرم‌تر بوده است، تشكيل شده‌اند. رهياب مريخ همچنين در اوايل صبح ابرهاي يخي آب را در پايين جو مشاهده كرد.

 

ايستگاه فضايي بين‌المللي و اكتشاف هاي فضايي آن

 

33. ايستگاه فضايي بين‌المللي (ISS)
تاريخ: ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸

ايستگاه فضايي بين‌المللي كه در سال ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد، يك ماهواره چند مليتي قابل‌سكونت است كه در مدار پايين زمين قرار دارد. ايستگاه فضايي بين‌المللي بزرگ‌ترين جسم مصنوعي در فضا است و گاهي با چشم غيرمسلح نيز مي‌توان آن را ديد. ISS از زمان پرتاب خود نقش مهمي در ماموريت‌هاي فضايي آمريكا و روسيه ايفا كرده است. پانزده كشور ISS را مديريت كرده و از آن استفاده مي‌كنند كه ناسا (ايالات متحده)، روسكوسموس (روسيه) و آژانس فضايي اروپا به‌ عنوان شركاي اصلي، بيشترين كمك مالي را به آن مي‌كنند.

ايستگاه فضايي بين‌المللي شاهد نقاط عطف بسياري بوده است، از جمله بزرگ‌ترين گردهمايي در فضا (۱۳ نفر) و طولاني‌ترين راهپيمايي فضايي به مدت ۸ ساعت و ۵۶ دقيقه در طول يك ماموريت ساخت و ساز در سال ۲۰۰۱ با حضور فضانوردان «جيم ووس» و «سوزان هلمز».

«جين كرو»، يك مهندس زن در ناسا، سپر چندلايه‌اي را اختراع كرد كه به اندازه آلومينيوم سبك ولي از آن قوي‌تر است و هنوز در ايستگاه فضايي بين‌المللي استفاده مي‌شود.

 

34. فرود آمدن روي يك سيارك
تاريخ: ۱ فوريه ۲۰۰۱

NEAR Shoemaker اولين فضاپيمايي بود كه به‌ طور خاص براي مطالعه يك سيارك يعني سيارك اروس، طراحي شد. اروس نزديك‌ترين سيارك به زمين است. وقتي اين فضاپيما روي اروس فرود آمد، ده‌ها عكس با وضوح بالا ارسال كرد. اگرچه NEAR براي فرود روي سيارك طراحي نشده بود، ناسا تصميم به انجام اين كار گرفت. اين فضاپيما در ۲۸ فوريه ۲۰۰۱ سيگنال نهايي خود را ارسال كرد.

 

اولين گردشگر فضايي براي ديدن اكتشاف هاي فضايي

 

35. اولين گردشگر فضايي
تاريخ: ۲۸ آپريل ۲۰۰۱

«دنيس تيتو»، يك تاجر ميليونر از كاليفرنيا، اولين مسافري بود كه به فضا سفر كرد و فرصت تجاري‌سازي پرواز فضايي را به‌وجود آورد. تيتو ۲۰ ميليون دلار براي كار هزينه كرد. او براي يك سفر هشت روزه با فضاپيماي روسي سايوز از قزاقستان به ايستگاه فضايي بين‌المللي رفت.

 

36. فضاپيماي كاسيني تصاويري از حلقه‌هاي زحل ارسال مي‌كند
تاريخ: ۱ ژانويه ۲۰۰۴

ماموريت كاسيني، تلاش مشترك ناسا، آژانس فضايي اروپا و آژانس فضايي ايتاليا، در اكتبر ۱۹۹۷ پرتاب شد و حدود هفت سال بعد به زحل رسيد. از زماني كه كاسيني به زحل رسيد، بيش از ۴۵۰ هزار تصوير از اين سياره، حلقه‌هاي معروف و قمرهاي آن گرفت. اين فضاپيما به مدت ۱۳ سال قبل از فرو رفتن در جو زحل در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، فعاليت كرد. اين فضاپيما اكتشاف هاي فضايي خوبي را به تصوير كشيد.

 

37. فرود مريخ‌نورد
تاريخ: ۶ آگوست ۲۰۱۲

مريخ‌نورد كنجكاوي همچنان در مريخ فعاليت مي‌كند و عكس‌هاي دقيقي از مناظر مريخ و اكتشاف هاي فضايي در مريخ مي‌فرستد. دانشمندان معتقدند كه سياره سرخ احتمالا مدت‌ها پيش محيطي داشته است كه قادر بود از حيات پشتيباني كند. به گفته ناسا، اين ماموريت چهار هدف دارد: تعيين اينكه آيا تاكنون حيات در مريخ وجود داشته است يا خير، تجزيه و تحليل آب و هواي مريخ، مطالعه زمين‌شناسي مريخ و آماده‌سازي براي اكتشاف انسان.

 

براي اطلاع از مقاله اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد روي لينك كليك كنيد.
 

38. بازگشت موشك ماسك به زمين
تاريخ: ۸ آپريل ۲۰۱۶

«ايلان ماسك»، كارآفرين معروف وقتي در فناوري خودروهاي الكتريكي پيشگام نيست، درگير سفرهاي فضايي براي اكتشاف هاي فضايي شد. در سال ۲۰۱۶، موشك ۱۴ ساله اسپيس ايكس با نام فالكون ۹ پس از رساندن يك محموله به ايستگاه فضايي بين‌المللي، اولين فرود خود را روي يك كشتي بدون‌سرنشين در دريا انجام داد. اين اولين باري بود كه شركت ماسك توانست به يك فرود موفقيت‌آميز در اقيانوس دست يابد. فرود موفقيت‌آميز همچنين به اين معني است كه شركت ماسك مي‌تواند دوباره از موشك‌هاي خود استفاده كند تا در هزينه‌هاي اين شركت صرفه‌جويي شود.

 

39. هفت سياره به اندازه زمين پيدا شد
تاريخ: ۲۲ فوريه ۲۰۱۷

در سال‌هاي اخير، ستاره‌شناسان اكتشاف هاي فضايي هيجان‌انگيزي فراتر از سياره‌هاي منظومه شمسي داشته‌اند. در ۲۲ فوريه ۲۰۱۷، ناسا از كشف منظومه سياره‌اي تراپيست ۱ خبر داد كه شامل هفت سياره به اندازه زمين است كه دور يك ستاره كوتوله قرمز مي‌چرخند. اين منظومه حدود ۴۰ سال نوري از زمين در صورت فلكي دلو فاصله دارد. دانشمندان به اين نتيجه رسيدند كه سه سياره در اين منظومه در منطقه قابل‌سكونت هستند. به اين معني كه احتمال وجود آب مايع و جوي كه از حيات پشتيباني كند، وجود دارد.

40. كاوشگر ماه و حلقه‌ها
تاريخ: ۱۳ آپريل ۲۰۱۷

در شكار حيات فرازميني، ماموريت فضاپيماي كاسيني ناسا ممكن است احتمال جالبي فراتر از كمربند سياركي پيدا كرده باشد. يكي از قمرهاي زحل، انسلادوس، يك واكنش شيميايي زير سطح يخي خود دارد كه ممكن است نشانه اين باشد كه مي‌تواند از حيات پشتيباني كند. 

نتيجه

اكتشاف هاي فضايي كه در طول سالهاي دور تا به امروز انجام شده بسيار زياد هستند كه ما تنها به 40 مورد از اين اكتشاف هاي فضايي اشاره كرديم. مهم ترين اكتشاف هاي فضايي كه به توسعه زندگي بشريت كمك كرده اند از اولين تا آخرين آنها همه مهم هستند و هر كدام به اندازه خود نقش داشته اند.

يكي از بهترين تكنولوژي هايي كه با اختراع آن به علم نجوم و كمك شد اختراع تلسكوپ بود. تلسكوپ كمك بسيار زيادي را به دانشمندان براي درك و رصد بهتر فضا كرد. مردم نيز با خريد تلسكوپ توانستند بسياري از اكتشاف هاي فضايي را با چشم خود ببينند. شما هم اگز علاقمند به رصد اكتشاف هاي فضايي هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب به اين روياي خود جامعه عمل بپوشانيد.

 

براي دانلود مقاله ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۱ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۱۲:۲۱:۲۸ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

ناسا چيست؟ كاوش جهان به ‌مدت ۶۵ سال

اداره ملي هوانوردي و فضايي يا به‌ اختصار ناسا، آژانس فضايي غيرنظامي دولت ايالات متحده است. وب‌سايت ناسا مي‌گويد اين آژانس ناشناخته‌ها را در هوا و فضا كاوش مي‌كند، به نفع بشريت نوآوري مي‌كند و از طريق كشف به جهان الهام مي‌بخشد.

ناسا ۱۸ هزار كارمند و هزاران پيمانكار دارد و بودجه سالانه آن ۲۳ ميليارد دلار است. همچنين، اين آژانس ۲۰ مركز و تاسيسات در سراسر ايالات متحده دارد. اين تاسيسات مشغول تحقيق در حوزه‌هاي مختلف از جمله آب و هواي زمين، خورشيد، منظومه شمسي و توسعه هوانوردي هستند. پروژه‌هاي بزرگ ناسا در زمينه پرواز انسان به فضا، شامل ايستگاه فضايي بين‌المللي و برنامه آرتميس مي‌شوند كه هدف آن فرود انسان روي ماه در دهه ۲۰۲۰ است.

 

ناسا و تنوع نيروي انساني
ناسا تلاش مي‌كند تا با رويكرد دولتي قديمي مانند «ترس از اسطوخودوس» در دهه‌هاي ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ عليه جامعه ال جي بي تي كيو و حذف زنان و رنگين‌پوستان از مشاغل فضانوردي و زميني مبارزه كند و تنوع كارمندان خود را بهبود ببخشد. كلاس فضانوردي در سال ۱۹۷۸ كه با عنوان «سي و پنج مرد جديد» شناخته مي‌شود، يكي از تلاش‌هاي اوليه براي افزايش حضور سياه‌ پوستان و زنان در اين آژانس بود.

طبق گفته دفتر بازرس كل ناسا، تلاش‌هاي اخير ناسا براي افزايش تنوع نيروي انساني حداقل به سال ۲۰۱۰ باز مي‌گردد. در مي سال ۲۰۱۸، ناسا منشوري براي نشان دادن اتحاد خود با جامعه ال جي بي تي كيو وضع كرد. اين آژانس همچنين در سال ۲۰۲۰ دفتر مركزي خود را به نام يك زن سياه‌پوست و ناشناس به اسم مري جكسون، نامگذاري كرد. ناسا برنامه‌هاي متعددي در زمينه اكتشاف‌هاي هوافضا و فضا دارد ولي در اين مقاله به برنامه‌هاي اصلي اكتشاف فضايي آن، انساني و روباتيك، مي‌پردازيم.

 

شكل‌گيري ناسا

 

شكل‌گيري ناسا
ناسا به‌ طور رسمي از طريق قانون ملي هوانوردي و فضايي در سال ۱۹۵۸ تشكيل شد تا فعاليت‌هايي را در فضا دنبال كند كه اهداف صلح‌آميز به نفع همه بشريت داشته باشند. امروزه ناسا نيروي كار متنوعي دارد و براي اشاره به آن‌ها از جايگزين‌هايي مثل «انسان» استفاده مي‌كند. بررسي اجمالي ناسا نشان مي‌دهد بيشتر تحقيق‌ها، كارمندان و برنامه‌هاي آن از كميته ملي مشاوره هوانوردي كه در سال ۱۹۱۵ در بحبوحه جنگ جهاني اول تشكيل شد، به ارث رسيده است.

ساير تاسيسات ناسا پس از تشكيل آن در يكم اكتبر سال ۱۹۵۸ اضافه شد. نمونه‌هاي قابل‌ توجه اين تاسيسات عبارتند از آزمايشگاه پيش‌رانش جت (JPL) كه بعدا به اكتشاف منظومه شمسي پرداخت و تحقيقات موشكي تحت زرادخانه رداستون در شهر هانتسويل ايالت آلاباما كه در حال حاضر با عنوان مركز پرواز فضايي مارشال شناخته مي‌شود.

امروزه، فعاليت‌هاي فضانوردان در مركز فضايي جانسون ناسا در هيوستون و علوم منظومه شمسي در مركز پرواز فضايي گودارد ناسا در نزديكي بالتيمور انجام مي‌شوند.

انگيزه تشكيل ناسا پيچيده بود ولي به‌ طور خلاصه، ايالات متحده و اتحاد جماهير شوروي در بحبوحه جنگ سرد بودند. دانشنامه بريتانيكا اين جنگ سرد را به‌ عنوان «رقابت سياسي مداوم» بين اين كشورها و متحدان آن‌ها از پايان جنگ جهاني دوم در سال ۱۹۴۵ تا سال ۱۹۹۱ كه اتحاد جماهير شوروي منحل شد، توصيف مي‌كند. اين رقابت باعث رشد فناوري موشكي و توسعه موشك شد.

خود ناسا استدلال مي‌كند كه به ‌دليل «پيشرفت‌هاي تكنولوژيكي در كشورهاي ديگر» شكل گرفته و معتقد است كه «تاخير» در مسائل فضايي «آمريكا را نه ‌تنها در يك نقطه ضعف فني، بلكه اقتصادي و شايد حتي نظامي قرار مي‌دهد.»

با پايان يافتن جنگ جهاني دوم، ناسا و اتحاد جماهير شوروي مهندسان سابق موشك آلمان نازي را به استخدام خود درآوردند. «ورنر فون براون» يكي از اين مهندسان بود كه به ناسا پيوست. نقش مهندسان در جنايت‌هاي نازي‌ها قابل‌انكار نيست ولي در حوزه برنامه فضايي، نقش مهمي در توسعه موشك‌هاي اوليه ايفا كردند.

اين پيشرفت با پرتاب غافلگيركننده فضاپيماي اسپوتنيك اتحاد جماهير شوروي در سال ۱۹۵۷ به اوج رسيد. اسپوتنيك اولين ماهواره مصنوعي ساخته‌شده توسط انسان در تاريخ است. در همين دوران (از يكم ژانويه ۱۹۵۷ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۵۸)، ناسا تحت پروژه سال جهاني ژئوفيزيك روي ماهواره خود كار مي‌كرد. پس از چند تلاش ناموفق، بالاخره اولين ماهواره آمريكايي به‌ نام اكسپلورر ۱ در ۳۱ ژانويه ۱۹۵۸ به مدار زمين رسيد.

 

برنامه‌هاي پرواز فضايي انسان ناسا
كتاب‌هاي زيادي درباره تاريخچه پروازهاي فضايي ناسا وجود دارد ولي برنامه‌هاي فضانوردي قابل‌ توجه آن عبارتند از:

 

1. برنامه فضايي مركوري
برنامه فضايي مركوري اولين پروژه پرواز فضايي انسان بود كه يك فضانورد را به فضا فرستاد. در اين پروژه، فضانورد آلن شپرد در ۲۵ مي ۱۹۶۱، تقريبا 6 هفته پس از يوري گاگارين اتحاد جماهير شوروي، به فضا فرستاده شد.

2. پروژه جميناي
پروژه جميناي مجموعه‌اي از ماموريت‌هاي دونفره براي آزمايش فناوري و روش‌هاي پيش از فرود روي ماه بود كه از سال ۱۹۶۱ اولويت كليدي ناسا در نظر گرفته مي‌شد. از دستاوردهاي ديگر اين پروژه پهلوگيري فضايي و پياده‌روي‌هاي فضايي بود.

 

3. آپولو
اين پروژه با آپولو ۱۱ در ۱۲ ژانويه ۱۹۶۹ شروع شد و با فرود ۱۲ فضانورد روي ماه به اوج خود رسيد. با اين‌ حال، 3 فضانورد در جريان آتش‌سوزي سكوي پرتاب آپولو ۱ در ۲۷ ژانويه ۱۹۶۷ كشته شدند كه اعتراض‌ها و بحث‌هاي زيادي را راه انداخت.

ماموريت آپولو-سايوز در سال ۱۹۷۵ منجر به ديدار آمريكا و شوروي در فضا در طول جنگ سرد شد.

 

4. ايستگاه فضايي اسكاي‌لب
اسكاي‌لب اولين ايستگاه فضايي آمريكا بود. اين ايستگاه در طول پرتاب دچار آسيب جدي شد و مجموعه پيچيده‌اي از پياده‌روي‌هاي فضايي براي تعمير آن انجام شد. اسكاي‌لب 3 خدمه داشت و به‌ طور غيرمنتظره اي در سال ۱۹۸۱ در مناطق روستايي استراليا سقوط كرد.

 

ايستگاه فضايي اسكاي لب

 

5. شاتل فضايي
اين شاتل ۱۳۵ خدمه داشت و شهرت آن به ‌دليل به‌ كار گرفتن زنان، رنگين‌ پوستان و فضانوردان بين‌المللي پس از چندين دهه محدوديت بود. دو خدمه متشكل از هفت فضانورد جان خود را از دست دادند. يك مورد STS-51-L چلنجر در حين پرتاب در ۲۸ ژانويه ۱۹۸۶ و مورد ديگر STS-107 كلمبيا هنگام فرود در يكم فوريه ۲۰۰۳ بود. اين شاتل نقش كليدي در توسعه ايستگاه فضايي بين‌المللي (ISS) داشت. مثلا از ايستگاه فضايي مير اتحاد جماهير شوروي به‌ عنوان اولين بستر آزمايشي ISS‌ بازديد كرد.

 

6. ايستگاه فضايي بين‌المللي
ساخت ايستگاه فضايي بين‌المللي در سال ۱۹۹۸ آغاز شد و خدمه اين مجموعه در سال ۲۰۰۰ در آن ساكن شدند. هدف ايستگاه فضايي بين‌المللي اين است كه سلامت انسان را در ماموريت‌هاي فضايي طولاني بررسي كند. صدها نفر در ISS خدمت كرده‌اند. اقامت معمولي در اين ايستگاه 6 ماه است ولي تعداد انگشت‌شماري از فضانوردان ناسا يك سال را نيز در آن سپري كرده‎اند.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

7. فضاپيماي سايوز روسي
بازنشستگي شاتل در سال ۲۰۱۱ باعث شد نزديك به يك دهه، فضاپيماي روسي سايوز تنها راه دسترسي به ايستگاه فضايي بين‌المللي باشد. ناسا به‌ ازاي هر صندلي به سايوز پول پرداخت مي‌كرد. اگرچه ده‌ها ماموريت به‌ خوبي انجام شد، روابط دو كشور گاهي بد مي‌شد و يك خدمه در سال ۲۰۱۸ يك سقوط ترسناك (ولي امن) را تجربه كرد.

 

8. خدمه تجاري
ناسا به‌ عنوان اولين شركت تجاري آمريكايي، Crew Dragon اسپيس ايكس و استارلاينر بوئينگ را تامين مالي كرد تا فضاپيماي خود را به ايستگاه فضايي بين‌المللي بفرستند. اسپيس ايكس و بوئينگ اجازه دارند از اين فناوري براي ساير امور فضايي نيز استفاده كنند. اين برنامه هنوز خيلي جوان است. اسپيس ايكس اولين ماموريت با خدمه خود را در سال ۲۰۲۰ به ايستگاه فضايي بين‌المللي فرستاد، در حاليكه انتظار مي‌رود بوئينگ در سال ۲۰۲۳ يا بعد از آن همين كار را انجام دهد.

 

برنامه فضايي آرتميس
هدف ناسا از برنامه فضايي آرتميس بازگرداندن انسان به ماه در دهه ۲۰۲۰ با شركاي بين‌المللي است. آرتميس ۱ بدون‌ سرنشين در سال ۲۰۲۱ با موفقيت دور ماه پرواز كرد و انتظار مي‌رود كه يك ماموريت با خدمه به نام آرتميس ۲ در حدود سال ۲۰۲۴ همين كار را انجام دهد. آرتميس ۳ با ماموريت فرود روي ماه در سال ۲۰۲۵ يا ۲۰۲۶ به فضا پرتاب خواهد شد.

 

كاوش‌هاي ناسا در منظومه شمسي

 

كاوش‌هاي ناسا در منظومه شمسي
كاوشگرهاي متعدد ناسا زمين و منظومه شمسي را كاوش كرده‌اند. بعضي از ماموريت‌هاي قابل‌ توجه در اين زمينه به شرح زير هستند.

 

1. سري پايونير
اين فضاپيماهاي اوليه زماني منظومه شمسي را كاوش كردند كه مهندسي پروازهاي فضايي در مراحل ابتدايي خود بود. با وجود شكست‌هاي متعدد به ‌دليل بي‌تجربگي، اين برنامه با موفقيت كاوشگرهايي را به ماه، زهره، مشتري و زحل فرستاد.

 

2. سري مارينر
پروژه مارينر كه بين سال‌هاي ۱۹۶۲ و ۱۹۷۳ انجام شد، شامل بازديد از عطارد، زهره و مريخ بود. مارينر ۹ اولين مدارگرد مريخ است كه آتشفشان‌ها و دره‌هاي وسيع اين سياره را در دوراني كه دانشمندان تصور مي كردند سطح آن مانند ماه آرام زمين است، كشف كرد.

 

براي اطلاع از مقاله كهكشان آندرومدا حقايقي درباره نزديكترين همسايه كهكشاني ما روي لينك كليك كنيد.
 

3. فرود وايكينگ ۱ و وايكينگ ۲
فضاپيماهاي وايكينگ ۱ و وايكينگ ۲ در سال ۱۹۷۶ روي سطح مريخ فرود آمدند و اولين فرود روي سياره سرخ را رقم زدند. اين كاوشگرها سال‌ها روي سطح مريخ كار كردند و داده‌هاي ارزشمندي را درباره محيط آن جمع‌آوري كردند. همچنين، آزمايش‌هاي بحث‌برانگيز جستجوي حيات را انجام دادند.

 

4. وويجر ۱‍ و وويجر ۲
اين فضاپيماها در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شدند تا از هم‌ترازي نادر بين سياره‌ها استفاده كنند. وويجر ۲ با بودجه اضافي توانست در سال ۱۹۸۶ از كنار اورانوس و در سال ۱۹۸۹ از كنار نپتون عبور كند. هر دو فضاپيما مشتري و زحل را نيز كاوش كردند و دهه‌ها بعد همچنان در حال ارسال اطلاعات علمي از فضاي بين‌ستاره‌اي هستند.

 

5. تلسكوپ فضايي هابل
اين رصدخانه كه بودجه آن توسط ناسا و آژانس فضايي اروپا تامين شد در سال ۱۹۹۰ براي كاوش جهان در نور اپتيكال و مادون قرمز پرتاب شد. آينه معيوب اين تلسكوپ باعث شد يك شاتل فضايي براي تعمير آن در سال ۱۹۹۳ به فضا برود. تا سال ۲۰۰۹، چهار ماموريت خدماتي ديگر انجام شد. تلسكوپ هابل همچنان فعال است و از مهم‌ترين اكتشاف‌هاي آن مي‌توان به اثبات شتاب جهان اشاره كرد.

 

تلسكوپ فضايي هابل

 

6. سريع‌تر، بهتر، ارزان‌تر
با پيشرفت فناوري رايانه در دهه ۱۹۹۰، ناسا رويكرد «سريع‌تر، بهتر، ارزان‌تر» را در فضاپيماهاي انتخابي اجرا كرد. ناسا بيش از ده‌ها ماموريت را با استفاده از چند تكنيك براي كاهش هزينه‌ها به فضا فرستاد، مثل كار در تيم‌هاي كوچك، استفاده از فناوري آماده مصرف و كاهش بازرسي‌ها قبل از پرتاب.

قابل‌ توجه‌ترين موفقيت‌هاي اين پروژه رهياب مريخ، كاوشگر ماه و كاوشگر سياركي به‌ نام استارداست و NEAR-Shoemaker بود. با اين‌ حال، از دست دادن مدارگرد آب و هواي مريخ و كاوشگر قطبي مريخ به ‌دليل خطاهاي ساده مهندسي، باعث شد ناسا درباره اين برنامه تجديدنظر كند.

 

7. مدارگرد شناسايي ماه
مدارگرد شناسايي ماه (LRO) در سال ۲۰۰۹ براي نقشه‌برداري با وضوح بالا از سطح ماه پرتاب شد و با موفقيت گزارش‌هايي را كه ماموريت‌هاي ديگر درباره يخ آب فراهم كرده بودند، تكميل كرد.  LRO در حال حاضر به‌ عنوان ديده‌بان پروژه آرتميس عمل مي‌كند و تصاويري را براي ماموريت‌هاي فرود در قطب جنوب (يك منطقه كليدي به‌ دليل وجود احتمالي يخ آب در دهانه‌هاي آن) ارائه مي‌دهد.

 

8. برنامه مريخ‌نورد
چند مدارگرد ناسا شواهدي از آب باستاني روي سطح سياره سرخ پيدا كردند كه انگيزه بزرگي براي برنامه مريخ‌نورد در حال انجام بود. سوجورنر، اولين مريخ نورد ناسا، يك ماشين كوچك بود كه در سال ۱۹۹۶ با كاوشگر رهياب به سطح اين سياره رفت. ناسا در ادامه دو مريخ نورد اكتشافي ديگر را با نام‌هاي اسپريت و آپورچونيتي به فضا فرستاد كه در سال ۲۰۰۴ به سطح مريخ رسيدند و فراتر از عمر ۹۰ سول خود كاوش كردند.

در سال ۲۰۱۲، يك مريخ‌نورد به ‌اندازه ماشين به نام كنجكاوي و سپس در سال ۲۰۲۱، يك ماشين پيشرفته‌تر با نام استقامت به فضا رفتند. اين دو مريخ‌نورد هنوز فعال هستند. آژانس فضايي اروپا يك ماموريت بازگشت نمونه از مريخ را در دهه ۲۰۳۰ برنامه‌ريزي كرده است.

 

برنامه رصد زمين

 

9. برنامه رصد زمين
ناسا چند دهه است كه سياره زمين را رصد مي‌كند تا درباره مسائلي مانند تغيير آب و هوا، آتش‌سوزي، آب و پيش‌بيني آب و هواي شديد اطلاعات بيشتري كسب كند. ده‌ها ماهواره به فضا پرتاب شده‌اند كه از بين آن‌ها مي‌توانيم به سري لندست با همكاري سازمان زمين‌شناسي ايالات متحده، سامانه ماهواره عملياتي زيست‌محيطي زمين‌ ايستا (GOES) با همكاري اداره ملي اقيانوسي و جوي و ماهواره‌هايي مانند آكوا و ترا اشاره كنيم.

 

10. ساير اوشگرهاي منظومه شمسي
ناسا كاوشگرهاي مختلفي را به فضا ارسال كرده است، مثلا ماموريت ماژلان به زهره، مريخ‌نوردهاي متعدد مانند مدارگرد شناسايي مريخ، ماموريت‌هاي گاليله (با همراهي آژانس فضايي اروپا) و جونو (مستقل) به مشتري، ماموريت كاسيني-هويگنس (با همراهي آژانس فضايي اروپا) به زحل، ماموريت نيوهورايزنز به پلوتون و كمربند كويپر و چند فضاپيمايي كه از دنباله‌دارها و سيارك‌ها بازديد كرده يا آن‌ها را لمس كرده‌اند.

 

11. تلسكوپ فضايي جيمز وب
 Webbيا JWST در سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد تا اولين كهكشان‌ها و تاريخ كيهان را كشف كند. اكتشاف‌هاي قابل‌توجه اين تلسكوپ طيف وسيعي از اخترفيزيك در ستاره‌ها، سياره‌هاي فراخورشيدي و كهكشان‌هاي جوان را در برمي‌گيرد.

 

براي اطلاع از مقاله اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد روي لينك كليك كنيد.
 

12. دفتر هماهنگي دفاع سياره‌اي ناسا
اين آژانس با تلسكوپ‌هاي شريك همكاري مي‌كند تا تهديدهاي احتمالي سيارك‌ها يا دنباله‌دارها را اسكن كند. خوشبختانه، هيچ تهديد قريب‌الوقوعي پس از دهه‌ها جستجو پيدا نشده است. ساير آژانس‌ها يا دپارتمان‌هاي ايالات متحده نيز براي كمك به مواردي مانند آموزش و مديريت شرايط اضطراري با اين دفتر همكاري مي‌كنند.

 

نتيجه

ناسا از زمانيكه تشكيل شد تا به همين امروز اكتشافات زيادي را در منظومه شمسي و كيهان ثبت كرده است. همچنين به كمك ديگر كشورها توانسته ماموريت هاي متنوعي را انجام دهد و اطلاعات جديدي را نسبت جهان پيرامون ما كشف كند. تلسكوپ ها نيز به اين آژانس فضايي و ديگر آژانس هاي فضايي كمك قابل توجهي كردند تا سرعت اين اكتشافات بيشتر شود. مردم نيز با خريد تلسكوپ توانستند از رصد عجايب شگفت انگيز آسمان لذت ببرند. اگر شما هم به رصد آسمان علاقمند هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب روياهاي خود را به حقيقت تبديل كنيد.

 

براي دانلود مقاله ناسا چيست؟ كاوش جهان به ‌مدت ۶۵ سال روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ناسا چيست؟ كاوش جهان به ‌مدت ۶۵ سال


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۰ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۶:۴۸:۰۹ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

ستاره هاي نوتروني چه هستند؟

ستاره هاي نوتروني بقاياي هسته ستاره‌هاي عظيمي هستند كه عمرشان به پايان رسيده است. آن‌ها در كنار سياهچاله‌ها، يكي از دو نقطه پاياني احتمالي تكامل پرجرم‌ترين ستاره‌ها هستند. ستاره هاي نوتروني جداي از هر آ‌ن‌چه در دل سياهچاله وجود دارد، چگال‌ترين اجرام ستاره‌اي و از عجيب‌ترين اجرام آسماني هستند.

ناسا تخمين مي‌زند كه بيش از يك ميليارد ستاره نوتروني در كهكشان راه شيري وجود داشته باشد. بيشتر ستاره هاي نوتروني كه كشف شده‌اند، ستاره‌هاي جواني هستند كه در حين چرخش با سرعتي باورنكردني، تابش پرانرژي خود را روي زمين مي‌پاشند. ستاره هاي نوتروني قديمي‌تر كه ميلياردها سال براي كند شدن چرخش و سرد شدن فرصت داشته‌اند، كمتر به چشم مي‌آيند ولي همچنان جذاب هستند.

«ديويد تامپسون»، عضو مركز پروازهاي فضايي گودارد ناسا مي‌گويد: «ستاره هاي نوتروني تركيبي از گرانش قوي، ميدان‌هاي مغناطيسي و الكتريكي قدرتمند و سرعت‌هاي بالا هستند. آن‌ها در واقع آزمايشگاه‌هايي براي فيزيك شديد و شرايطي هستند كه نمي‌توانيم روي زمين بازتوليد كنيم.»

 

ستاره هاي نوتروني چطور تشكيل مي‌شوند؟
زندگي يك ستاره، صرف نظر از اندازه آن، يك عمل متعادل‌سازي بين فشار به سمت داخل ناشي از گرانش و فشار به سمت بيرون ناشي از فوتون‌هاي توليدشده حين انجام همجوشي هسته‌اي است.

وقتي هيدروژن ستاره تمام مي‌شود و ديگر چيزي براي همجوشي با هليوم باقي نمي‌ماند، سوخت هسته‌اي آن تمام مي‌شود و به پايان توالي اصلي زندگي خود مي‌رسد. انرژي به سمت بيرون متوقف مي‌شود و گرانش رو به درون پيروز مي‌شود، در نتيجه هسته ستاره در خود فرو مي‌ريزد.

همان‌ طور كه اين اتفاق مي‌افتد، همجوشي هسته‌اي در پوسته بيروني ستاره ادامه دارد كه باعث مي‌شود لايه‌هاي بيروني پف كنند. اين لايه‌هاي بيروني در اطراف هسته در حال فروپاشي خنك مي‌شوند كه اگر به ‌اندازه كافي عظيم باشد، دور جديدي از همجوشي هسته‌اي آغاز مي‌شود و هليوم را به عناصر سنگين‌تري مانند كربن تبديل مي‌كند.

حتي ستاره‌هايي با جرمي بين ۱۰ تا ۲۰ برابر خورشيد براي ايجاد عناصر سنگيني با اين روش محدوديت دارند و همجوشي جديد آن‌ها معمولا به هسته‌اي از آهن تقريبا خالص ختم مي‌شود. حتي اين عنصر سنگين نيز به ‌اندازه كافي متراكم نيست تا از فروپاشي بيشتر هسته‌هاي عظيم جلوگيري كند.

وقتي اين اتفاق مي‌افتد، فشار گرانشي به‌ قدري شديد است كه الكترون‌هاي با بار منفي و پروتون‌هاي با بار مثبت كه هسته‌هاي آهن اين هسته ستاره‌اي را تشكيل مي‌دهند، با هم برخورد كرده و دريايي از نوترون‌هاي بدون بار يا خنثي ايجاد مي‌كنند.

بعضي از هسته‌هاي عظيم ستاره‌اي در اين نقطه توسط پديده كوانتومي به نام «فشار انحطاط نوتروني»، از فروپاشي بيشتر نجات مي‌يابند. اين پديده زماني اتفاق مي‌افتد كه چگالي به‌ حدي زياد شود كه نوترون‌ها ديگر نتوانند به هم نزديك‌تر شوند و در نتيجه، به ستاره‌هاي نوتروني تبديل مي‌شوند.

 

ستاره هاي نوتروني چطور تشكيل مي‌شوند؟

 

چرا يك ستاره نوتروني تشكيل مي‌شود و نه يك سياهچاله؟
اگر اين فرايند تولد ستاره نوتروني آشنا به ‌نظر مي‌رسد، احتمالا به اين دليل است كه يك ستاره عظيم براي تبديل شدن به سياهچاله همين مسير را طي مي‌كند. اما سوال اين است كه چرا بعضي از ستاره‌ها تبديل به ستاره هاي نوتروني مي‌شوند ولي گروهي ديگر از خود سياهچاله باقي مي‌گذارند؟

به نظر مي‌رسد تفاوت اصلي اين است كه هسته يك ستاره در حال فروپاشي جرم كافي براي عبور از حفاظتي كه انحطاط نوتروني به ستاره هاي نوتروني مي‌دهد، دارد. در حال حاضر، دانشمندان دقيقا مطمئن نيستند كه مرز بين سياهچاله‌ها و ستاره هاي نوتروني كجا است. اين نا اطميناني به اين دليل است كه بررسي فيزيك درون ستاره هاي نوتروني امكان‌پذير نيست.

سنگين‌ترين ستاره نوتروني شناخته‌شده ۲.۵ برابر خورشيد جرم دارد، در حاليكه سبك‌ترين سياهچاله شناخته‌شده جرمي حدود ۵ برابر جرم خورشيد دارد. بنابراين، يك شكاف جرمي بين اين دو نوع ستاره مرده وجود دارد كه دانشمندان در حال حاضر در تلاش براي كشف دليل آن هستند. محققان در حال حاضر فكر مي‌كنند كه خط جداكننده ستاره هاي نوتروني و سياهچاله‌ها به ۳ برابر جرم خورشيد نزديك‌تر از ۵ برابر جرم خورشيد است.

از آن‌ جايي كه تفاوت اصلي بين يك سياهچاله و يك ستاره نوتروني جرم است، منطقي است كه ستاره هاي نوتروني كه مواد يك شريك دوتايي را جمع مي‌كنند، در نهايت به سياهچاله تبديل شوند. به گفته «جف مگنوم»، دانشمند رصدخانه ملي راديويي نجوم (NRAO)، روند انباشت جرم مي‌تواند ميليون‌ها سال طول بكشد ولي تبديل نهايي يك ستاره نوتروني به يك سياهچاله كمتر از يك ثانيه طول مي‌كشد.

 

آيا خورشيد به يك ستاره نوتروني (يا سياهچاله) تبديل خواهد شد؟
در حاليكه خط جداكننده ستاره هاي نوتروني و سياهچاله‌ها مبهم و ضعيف است، خط بين بقاياي ستاره‌اي كه خورشيد ما به آن تبديل خواهد شد، يك كوتوله سفيد و يك ستاره نوتروني كاملا واضح‌تر و قابل‌درك‌تر است.

وقتي كه خورشيد حدود ۵ ميليارد سال ديگر به پايان منبع هيدروژن خود برسد، فشار بيروني محافظت‌كننده آن در برابر فروپاشي گرانشي متوقف مي‌شود و هسته آن فرو مي‌ريزد. پس از عبور از مرحله غول قرمز كه طي آن لايه‌هاي بيروني خورشيد متورم مي‌شوند و سياره‌هاي نزديك از جمله زمين را مي‌بلعند، هسته خورشيد به شكل يك كوتوله سفيد در حال سوختن و دود كردن باقي مي‌ماند.

همان‌ طور كه فشار انحطاط نوتروني جلوي تبديل شدن ستاره هاي نوتروني به سياهچاله‌ها را مي‌گيرد، ستاره‌هاي كوتوله سفيد نيز با فشار انحطاط الكتروني كه مانع از انباشته شدن الكترون‌ها با يكديگر مي‌شود، در برابر فروپاشي بيشتر محافظت مي‌شوند.

فشار انحطاط الكترون بسيار ضعيف‌تر از معادل نوتروني آن است و اخترفيزيكدانان نيز تصور بهتري از توده‌هاي مورد نياز براي غلبه بر آن دارند تا فشار انحطاط نوتروني.

طبق دايره‌المعارف نجوم SAO، كوتوله سفيد براي اينكه در نهايت به يك ستاره نوتروني تبديل شود، بايد از حدي فراتر رود كه به‌ عنوان «حد چاندراسخار» شناخته مي‌شود كه به‌ طور كلي ۱.۴ جرم خورشيد در نظر گرفته مي‌شود. اين يعني هسته خورشيد به‌ تنهايي بايد ۱.۴ برابر جرم كل آن باشد.

جرم حد چاندراسخار براي اولين بار توسط «سوبرامانيان چاندراسخار» در سال ۱۹۳۱ پيش‌بيني شد. اين حد تا امروز به‌ خوبي با مشاهده‌هاي كوتوله‌هاي سفيد مطابقت داشته است، زيرا هنوز بقاياي ستاره‌اي از اين نوع با جرم بيش از ۱.۴ جرم خورشيد پيدا نكرده‌ايم.

ناسا تخمين مي‌زند كه جرم خورشيد براي پايان دادن به زندگي خود به‌ عنوان يك ستاره نوتروني، بايد ۱۰ برابر باشد. همچنين بايد ۲۰ برابر جرم داشته باشد تا بعد از ۵ ميليارد سال به يك سياهچاله در منظومه شمسي تبديل شود.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

اندازه و جرم ستاره هاي نوتروني
براي اينكه درك كنيد فروپاشي گرانشي تقريبا كاملي كه يك ستاره نوتروني را به‌ وجود مي‌آورد چقدر چشمگير و خشن است، كافي است به مواد و ابعاد جسمي كه تشكيل مي‌شود نگاه كنيد. فروپاشي هسته‌هاي عظيم ستاره‌اي چيزي را به‌ وجود مي‌آورد كه جرمي از يك تا دو برابر خورشيد دارد، ولي عرض آن تنها بين ۶ تا ۱۲ مايل (۱۰ تا ۲۰ كيلومتر) است. تصور كنيد خورشيد به اندازه كره‌اي كوچك شود كه به‌راحتي در شهر نيويورك با عرض ۳۵ مايل (۵۶ كيلومتر) جا شود.

كاهش قطر يك جسم از ۸۷۰ هزار مايل (۱.۴ ميليون كيلومتر) به تنها ۱۲ مايل (۲۰ كيلومتر) تاثير قابل‌ توجهي روي مواد درون آن خواهد داشت و اين موضوع بدون ترديد درباره ستاره هاي نوتروني نيز صدق مي‌كند.

ناسا تخمين مي‌زند اگر يك حبه قند كه از اين ماده غني از نوترون تشكيل شده باشد به زمين آورده شود، حدود ۱ تريليون كيلوگرم (يا ۱ ميليارد تن) وزن خواهد داشت. اين حبه قند وزني معادل ۳۰۰۰ ساختمان امپاير استيت يا كل نژاد بشر خواهد داشت.

اين ماده تشكيل‌دهنده ستاره نوتروني را به متراكم‌ترين ماده‌اي كه مي‌توانيم در كيهان ببينيم تبديل مي‌كند. ستاره هاي نوتروني به‌ قدري تراكم دارند كه سرعتي كه براي فرار از تاثير گرانشي آن‌ها لازم است، نصف سرعت نور است.

در نتيجه، گرانش ستاره هاي نوتروني به‌ قدري قوي است كه مركز پرواز گودارد ناسا مي‌گويد اگر يك مارشمالو روي يكي از اين بقاياي ستاره‌هاي عجيب و غريب رها شود، آن‌ قدر سريع شتاب مي‌گيرد كه وقتي به سطح برخورد كند، انرژي آزاد مي‌كند كه معادل انفجار هزار بمب هيدروژني خواهد بود.

گازهايي كه از ستاره‌هاي همراه در جفت‌هاي دوتايي باقي مانده‌اند، معمولا با اين بقاياي ستاره‌اي برخورد مي‌كنند. وقتي كه اين گازها با سرعت ميليون‌ها مايل در ساعت به سطح ستاره نوتروني برخورد مي‌كنند، يك نمايش آتش‌بازي قدرتمند در نور پرتو ايكس ايجاد مي‌كنند كه هزاران بار در ثانيه با شدت سوسو مي‌زند يا شايد تنها هر چند سال يك بار منفجر شود. چگالي و گرانش ستاره هاي نوتروني تنها چيزي نيست كه آن‌ها را به عجيب‌ترين اجرام در جهان تبديل مي‌كند. آن‌ها چند ويژگي جذاب ديگر نيز دارند.

 

انواع ستاره هاي نوتروني: بايزرها و مگنتارها
وقتي ستاره هاي نوتروني متولد مي‌شوند، حفظ گشتاور زاويه‌اي منجر به چرخش آن‌ها با سرعت‌هاي فوق‌العاده سريع مي‌شود. براي درك دليل اين پديده، يك اسكيت‌باز را تصور كنيد كه روي يخ در حال چرخش است. او وقتي بازوهاي خود را به داخل مي‌كشد، با سرعت بيشتري مي‌چرخد.

وقتي قطر هسته ستاره‌اي در اثر فروپاشي گرانشي كاهش مي‌يابد، اتفاقي مشابه رخ مي‌دهد. ستاره نوتروني جوان حاصل سريع‌تر و سريع‌تر مي‌چرخد و به سرعت ۶۰ چرخش در ثانيه مي‌رسد. سرعت بسياري از ستاره هاي نوتروني با افزايش سن كاهش مي‌يابد و به چرخش حدود ۸ بار در ثانيه مي‌رسد. وضعيت ستاره هاي نوتروني كه مواد ستاره‌اي را از شريك دوتايي مي‌دزدند، متفاوت است.

اين ماده تكانه زاويه‌اي را با خود حمل مي‌كند و بنابراين اين انتقال ماده در واقع مي‌تواند چرخش ستاره هاي نوتروني را تسريع كند. نتيجه آن مي‌تواند چرخش بعضي از ستاره هاي نوتروني با سرعت ۶۰۰ يا ۷۰۰ بار در ثانيه باشد.

سريع‌ترين ستاره نوتروني در حال چرخش ثبت‌شده كه در سال ۲۰۰۶ توسط رصدخانه ملي نجوم راديويي (NRAO) كشف شد، PSR J1748-2446ad است. اين ستاره در يك خوشه كروي از ستاره‌ها قرار دارد كه فاصله آن از زمين حدود ۲۸ هزار سال نوري است. اين ستاره نوتروني حدود ۷۱۶ بار در ثانيه يا با سرعت ۷۱۶ هرتز مي‌چرخد كه سريع‌تر از تيغه‌هاي مخلوط‌كن آشپزخانه است.

ستاره هاي نوتروني مانند PSR J1748-2446ad به اين دليل كشف شده‌اند كه در حين چرخش، پرتوهايي از تابش از هر قطب خود، شامل طول موج‌هاي راديويي، مرئي، پرتو ايكس و پرتو گاما ساطع مي‌كنند. در نتيجه وقتي كه به سمت زمين مي‌چرخند، اين پرتوهاي تابش به سياره ما چشمك مي‌زنند و باعث مي‌شوند اين ستاره هاي نوتروني تقريبا شبيه فانوس دريايي به نظر مي‌رسند، اگرچه به‌ طور رسمي به‌ عنوان ‌تپ‌اختر شناخته مي‌شوند. همه تپ‌اخترها ستاره هاي نوتروني هستند، اما همه ستاره هاي نوتروني تپ‌اختر نيستند.

دانشمندان بر اين باورند كه پرتوهاي تابش تپ‌اخترها زماني ايجاد مي‌شوند كه ميدان‌هاي مغناطيسي قدرتمند ستاره هاي نوتروني ماده را به قطب‌هاي مغناطيسي خود هدايت كنند.

وقتي يك ستاره‌ فرو مي‌ريزد، فقط جرم آن متراكم نمي‌شود، بلكه ميدان مغناطيسي آن نيز فشرده مي‌شود. ميدان‌هاي مغناطيسي با خطوط منحني يا خطوط ميداني كه از يك جسم عبور مي‌كنند، نشان داده مي شوند. هر چه اين خطوط به هم نزديك‌تر باشند، ميدان مغناطيسي قوي‌تر است. فروپاشي يك هسته ستاره‌اي براي ايجاد يك ستاره نوتروني اين خطوط ميدان را به هم مي‌فشارد.

آژانس فضايي اروپا (ESA) مي‌گويد كه بعضي از ستاره هاي نوتروني مي‌توانند ميدان‌هاي مغناطيسي به قدرت ۱۰۰ هزار ميليون تسلا داشته باشند كه نه تنها هزاران بار قدرتمندتر از ميدان مغناطيسي ستاره‌هاي نوتروني «معمولي» است، بلكه هزار تريليون بار قوي‌تر از مگنتوسفر زمين و معادل صد تريليون آهنرباي يخچالي است.

اين موضوع باعث مي‌شود كه ميدان مغناطيسي مگنتارها يكي از شديدترين ميدان‌هاي مغناطيسي در جهان باشد. اين ميدان‌ها به‌ قدري شديد هستند كه مي‌توانند دماي سطح مگنتار را به بيش از ۱۸ ميليون درجه فارنهايت (۱۰ ميليون درجه سانتيگراد) برسانند. با تمام اين ويژگي‌هاي افراطي و ركوردشكن، تصور كنيد وقتي دو تا از اين بقاياي ستاره‌هاي افراطي كنار هم قرار بگيرند چه اتفاقي مي‌افتد.

 

اندازه و جرم ستاره‌هاي نوتروني

 

هنگام برخورد دو ستاره نوتروني چه اتفاقي مي‌افتد؟
ستاره هاي نوتروني مي‌توانند به‌ صورت مجزا وجود داشته باشند و فقط با دماي سطحشان قابل‌ تشخيص باشند يا در مشاركت با ستاره‌هاي «معمولي» زندگي كنند. در بعضي از موارد حتي مي‌توانند در سيستم‌هاي دوتايي با يك ستاره نوتروني ديگر وجود داشته باشند.

در اين شرايط طبق نظريه نسبيت عام اينشتين، وقتي كه ستاره هاي نوتروني دوتايي دور يكديگر مي‌چرخند، امواجي را در فضا زمان ايجاد مي‌كنند كه امواج گرانشي ناميده مي‌شود.

درست همان‌ طور كه موادي كه به سطح يك ستاره نوتروني مي‌افتند به آن تكانه زاويه‌اي مي‌دهند، وقتي امواج گرانشي از ستاره هاي نوتروني دوتايي به سمت بيرون موج مي‌زنند، تكانه زاويه‌اي را از منظومه خارج مي‌كنند. از دست دادن تكانه زاويه‌اي باعث مي‌شود ستاره نوتروني به هم نزديك شوند و با اين اتفاق آن‌ها امواج گرانشي را با شدت بيشتري تابش مي‌كنند و سرعت از دست رفتن تكانه زاويه‌اي را افزايش مي‌دهند.

در نهايت، اين باعث مي‌شود كه ستاره هاي نوتروني با هم برخورد كنند و يك ستاره نوتروني بزرگ‌تر ايجاد كنند. اين پديده شديد كه به‌ عنوان انفجاري به نام كيلونووا شناخته مي‌شود و پس از يك ميليارد سال مقدمه با رقص بقاياي ستاره‌اي دور يكديگر رخ مي‌دهد، تنها چند ميلي‌ثانيه طول مي‌كشد.

كيلونوواها انرژي معادل ميليون‌ها برابر خورشيد آزاد مي‌كنند و انفجار شديدي از امواج گرانشي منحرف‌كننده فضا و انفجار كوتاه اما قدرتمند پرتوهاي گاما را منتشر مي‌كنند و مسئول ايجاد عناصر سنگين مانند طلا، نقره و پلاتين هستند.  

بسته به اندازه ستاره هاي نوتروني كه در پديده كيلونوا مشاركت مي‌كنند، نتيجه مي‌تواند يك ستاره نوتروني پرجرم باشد كه به ‌دليل فشار انحطاط نوتروني بسيار عظيم است و نمي‌تواند پايدار بماند. بنابراين به‌سرعت در كمتر از يك ثانيه پس از تولد به يك سياهچاله تبديل مي‌شود.

در سال ۲۰۱۷، اخترشناسان براي اولين بار امواج گرانشي، امواج در بافت فضا زمان و نوري را كه از برخورد بين ستاره هاي نوتروني به بيرون تابش مي‌كرد، مشاهده كردند.

سيگنال‌هايي كه از برخورد ستاره هاي نوتروني دوتايي كه در فاصله ۱۳۰ سال نوري از ما قرار دارند به‌ دست مي‌آيند، كاربرد «نجوم چند پيام‌رسان» را تاييد مي‌كنند كه شامل رصد اجرام و رويدادهاي نجومي در اشكال مختلف تابش، فراتر از نور مورد استفاده در نجوم سنتي است. با اين تركيب قدرتمند از تكنيك‌ها، اخترشناسان در آستانه كشف چيزهاي بيشتري درباره ماهيت اين برخوردها، ستاره هاي نوتروني و ستاره‌هاي مرده هستند.

 

ستاره هاي نوتروني چقدر بزرگ هستند؟
قطر ستاره هاي نوتروني حدود ۱۲ مايل (۲۰ كيلومتر) و به ‌اندازه يك شهر است! تلسكوپ‌هايي مانند NICER و   XMM-Newton به ما كمك مي‌كنند شعاع ستاره هاي نوتروني را از طريق پرتو ايكس تعيين كنيم. ما مي‌دانيم كه بيشتر ستاره هاي نوتروني در كهكشان ما به اندازه جرم خورشيد هستند، با اين‌ حال هنوز مطمئن نيستيم كه بيشترين جرم يك ستاره نوتروني چقدر است.

بعضي از آن‌ها حدود دو برابر خورشيد جرم دارند و احتمال مي‌دهيم حداكثر جرمشان حدود ۲.۲ تا ۲.۵ برابر جرم خورشيد باشد. دليل نگراني ما درباره حداكثر جرم يك ستاره نوتروني اين است كه مشخص نيست ماده در چنين محيط‌هاي شديد و متراكمي چگونه رفتار مي‌كند. بنابراين بايد از يافته‌هاي مربوط به ستاره هاي نوتروني مانند جرم و شعاع، در تركيب با نظريه‌ها براي بررسي مرزهاي بين پرجرم‌ترين ستاره هاي نوتروني و كم‌جرم‌ترين سياهچاله‌ها استفاده كنيم.

چرا ستاره هاي نوتروني از نظر اندازه و جرم از اين محدوديت‌ها فراتر نمي‌روند؟
ستاره‌هاي نوتروني بسيار متراكم هستند و يك تا دو برابر جرم خورشيد ما را كه ۱۰۰ برابر عريض‌تر و ۳۳۰ هزار برابر سنگين‌تر از زمين است، در فضايي به ‌اندازه يك شهر جا داده‌اند. اگر ماده بسيار بيشتري را در چنين فضاي كوچكي جا دهيم، گرانش پيروز مي‌شود و كل آن در يك سياهچاله فرو مي‌ريزد. بنابراين، ستاره‌هاي نوتروني حاصل تعادل ارزشمند نوترون‌هايي كه به يكديگر فشار مي‌آورند (معروف به فشار انحطاط نوتروني) و گرانش هستند.

ستاره‌هاي نوتروني چقدر عمر مي‌كنند؟
در اصل يك ستاره نوتروني مي‌تواند براي هميشه زندگي كند، زيرا يكي از آخرين حالت‌هاي يك ستاره پرجرم يعني يك جسد ستاره‌اي است. با اين‌ حال اگر يك همراه دوتايي داشته باشند، مانند يك ستاره نوتروني يا سياهچاله ديگر، ممكن است در نهايت ادغام شوند و يك سياهچاله يا يك ستاره نوتروني پرجرم‌تر ايجاد كنند.

 

براي اطلاع از مقاله 10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان ما روي لينك كليك كنيد.
 

چرا ستاره‌هاي نوتروني جذاب هستند؟
يكي از حوزه‌هاي تحقيقاتي مشاهده‌هاي راديويي فوران‌هاي پرتو گامايي (GRBs) است كه از برخورد ستاره‌هاي نوتروني به‌ وجود مي‌آيد. ما مي‌توانيم از مشاهده‌هاي راديويي گرفته تا اشعه ايكس براي رديابي نوري كه از اين انفجارها مي‌آيند، استفاده كنيم.

مدل‌سازي پس‌تاب (Afterglow) نيز به ما كمك مي‌كند اطلاعات بيشتري درباره اين انفجارها كسب كنيم كه ممكن است منجر به اطلاعاتي درباره ستاره‌هاي نوتروني ادغام‌شده و همچنين محصول نهايي شود.

اگر اين ادغام يك ستاره نوتروني حتي پرجرم‌تر توليد كند، ميدان مغناطيسي بسيار بالايي خواهد داشت كه به عنوان «مگنتار» شناخته مي‌شود. اين مگنتار در حين چرخش به پرتابه ادغام انرژي مي‌دهد و باعث توليد انتشار راديويي مي‌شود كه سال‌ها پس از ادغام به اوج خود مي‌رسد.

يك حوزه تحقيقاتي ديگر جستجوي اين انتشار راديويي است تا مشخص شود آيا مگنتار توليد شده است يا خير. تا كنون هيچ يك از اين گسيل‌هاي راديويي را شناسايي نكرده‌ايم، ولي اين به ما كمك مي‌كند تا حداكثر جرم يك ستاره نوتروني را كه يك سوال بي‌پاسخ بزرگ در نجوم است، محدود كنيم.

 

بعضي از رويدادهاي مرتبط با ستاره هاي نوتروني چيست؟
چه چيزي ستاره‌هاي نوتروني را به يكي از قدرتمندترين رويدادهاي جهان تبديل مي‌كند؟ ابرنواخترها به ستاره‌هاي نوتروني گره خورده‌اند، زيرا رويدادهاي انفجاري هستند كه آن‌ها را ايجاد مي‌كنند. ستاره‌هاي نوتروني بسيار قدرتمند هستند، زيرا ستاره در مبارزه با گرانش شكست خورده است و در نهايت منفجر مي‌شود! فرض بر اين است كه ابرنواخترهاي ماوراي نور بسيار درخشان هستند، زيرا مگنتار منبع انرژي براي انتشار نور اضافي است.

همچنين انفجارهاي پرتو گاما زماني اتفاق مي‌افتند كه يك ستاره نوتروني با ستاره نوتروني ديگر يا احتمالا يك سياه‌چاله برخورد مي‌كند. اين رويدادها بسيار قدرتمند هستند، زيرا شامل جدا شدن يك ستاره نوتروني و برخورد دو جرم بسيار پرجرم و متراكم با يكديگر هستند.

 

نتيجه

بعضي از انفجارهاي راديويي سريع با ستاره هاي نوتروني در ارتباط هستند، زيرا ما يك انفجار راديويي سريع را از يك ستاره نوتروني، به‌ طور خاص يك مگنتار، در كهكشان خود شناسايي كرده‌ايم. بنابراين به‌ طور كلي، ستاره‌هاي نوتروني در ميان بسياري از پديده‌هاي موقتي كه مي‌توانيم مشاهده كنيم، هميشه حضور دارند.

تمام اطلاعاتي كه دانشمندان در مورد فضا به دست مي آورند از طريق تلسكوپ به دست آوردند و بخش زيادي از آنها را مديون كشف تلسكوپ هستيم. شما هم مي توانيد با خريد تلسكوپ از  رصد شگفتي ها و عجايب اجرام آسماني لذت ببريد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و بهترين كيفيت ارائه مي شود.

 

براي دانلود مقاله ستاره هاي نوتروني چه هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ستاره هاي نوتروني چه هستند؟


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۲۰ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۶:۴۲:۲۳ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان

كدام اجرام آسماني در كيهان عجيب‌ترين هستند؟
در سراسر كيهان، مجموعه بزرگي از اجرام آسماني وجود دارد كه درك كنوني ما از فيزيك، نجوم و به‌ طور كلي علم را به چالش مي‌كشند. از سياه‌چاله‌ها گرفته تا اجرام بين‌ستاره‌اي، كهكشان تعدادي باورنكردني از اجرام آسماني اسرارآميز را در خود جاي داده است كه ذهن انسان را مسحور و سردرگم مي‌كند.

ما در اين مقاله به به بررسي 10 تا از عجيب‌ترين اجرام آسماني شناخته شده درحال حاضر در كهكشان مي‌پردازيم. در واقع يك تحليل مستقيم از تمام اين اجرام آسماني عجيب علمي با تمركز بر نظريه‌ها، فرضيه‌ها و توضيحات درباره وجود و عملكرد آن‌ها در زمان و مكان، ارائه مي‌كنيم. اميدواريم كه در پايان به درك بهتري از اين اجرام آسماني برسيد، پس همراهمان بمانيد.

 

اجرام آسماني در كيهان

 

1. مگنتارها
مگنتارها نوعي ستاره نوتروني هستند كه اولين بار «رابرت دانكن» و «كريستوفر تامپسون»، آن‌ها را در سال 1992 كشف كردند. همان‌ طور كه از نام آن‌ها پيداست، نظريه‌اي مبني بر وجود ميدان‌هاي مغناطيسي بسيار قوي در منگتارها وجود دارد كه سطوح بالايي از تابش الكترومغناطيسي (به شكل اشعه ايكس و پرتوهاي گاما) را به فضا ساطع مي‌كنند.

در حال حاضر ميدان مغناطيسي يك مگنتار تقريبا 1000 تريليون برابر مگنتوسفر زمين تخمين زده شده‌ است. تا كنون (تا سال 2020) تنها 10 مگناتور كشف‌شده در كهكشان راه شيري شناخته شده است، اما دانشمندان معتقدند كه به‌ طور كلي ميلياردها مگناتور در جهان هستي وجود دارند. مگنتارها به‌ دليل ويژگي‌هاي قابل توجه و منحصر‌به‌فردشان عجيب‌ترين جسمي هستند كه تاكنون در جهان وجود دارد.

 

منگتارها چگونه تشكيل مي‌شوند؟
دانشمندان معتقدند كه مگنتارها پس از انفجار ابرنواختري تشكيل مي‌شوند. هنگامي كه ستارگان سنگين منفجر مي‌شوند، ستارگان نوتروني از هسته باقي‌ مانده به‌ دليل فشرده‌سازي پروتون‌ها و الكترون‌هايي كه در طول زمان با مجموعه‌اي از نوترون‌ها ادغام مي‌شوند، پديدار مي‌شوند.

تقريبا از هر ده انفجار ابرنواختري از اين ستاره‌ها، يكي بعدا به يك مگنتار تبديل مي‌شود و در نتيجه ميدان مغناطيسي شكل مي‌گيرد كه «تا هزار برابر» تقويت مي‌شود. دانشمندان هنوز نمي‌دانند كه چه چيزي باعث اين افزايش چشمگير در مغناطيس مي‌شود.با اين‌ حال، حدس مي‌زنند كه چرخش، دما و ميدان مغناطيسي يك ستاره نوتروني بايد به يك تركيب كامل برسند تا ميدان مغناطيسي را به اين روش تقويت كنند.

 

ويژگي‌هاي مگنتارها
به‌ جز ميدان‌هاي مغناطيسي فوق‌العاده قوي، مگنتارها داراي تعدادي ويژگي هستند كه آن‌ها را كاملا غيرعادي مي‌كند. مثلا آن‌ها يكي از تنها اجرام آسماني در جهان هستند كه به‌ طور سيستماتيك تحت فشار ميدان مغناطيسي خود مي‌شكافند و باعث انفجار ناگهاني انرژي پرتو گاما در فضا با تقريبا سرعت نور مي‌شوند (در سال‌هاي قبل بسياري از اين انفجارها مستقيما به زمين برخورد مي‌كردند).

مورد دوم اين است كه آن‌ها تنها جسم ستاره‌اي هستند كه زمين‌لرزه را تجربه مي‌كنند. اين زمين‌لرزه‌ها كه ستاره شناسان آن‌ها را به‌ عنوان «ستاره‌لرزه» مي‌شناسند، شكاف‌هاي شديدي را در سطح مگنتار ايجاد مي‌كنند كه باعث انفجار ناگهاني انرژي (به شكل اشعه ايكس يا پرتوي گاما) مي‌شود. اين ميزان انرژي معادل آنچه است كه خورشيد ما در حدود 150000 سال ساطع مي‌كند.

به‌ دليل فاصله بسيار زياد آن‌ها از زمين، دانشمندان تقريبا چيزي درباره مگنتارها و عملكرد كلي آن‌ها در كهكشان نمي‌دانند. با اين‌ حال، با مطالعه اثرات ستارگان بر سيستم‌هاي مجاور و با تجزيه و تحليل داده‌هاي انتشار (از طريق سيگنال‌هاي راديويي و اشعه ايكس)، دانشمندان اميدوارند كه مگنتارها روزي جزئيات كليدي را درباره پيدايش هستي و تركيب آن ارائه دهند. تا زماني كه اكتشاف‌هاي بيشتري رخ ندهد، مگنتارها همچنان يكي از عجيب‌ترين اجرام آسماني شناخته شده در كهكشان ما خواهند بود.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

2. جسم هوگ
جسم هوگ به كهكشاني مي‌گويند كه تقريبا 600 ميليون سال نوري از زمين فاصله دارد. اين جسم عجيب به ‌دليل شكل و طرح غيرعاديش در جهان بي‌نظير است. جسم هوگ به‌ جاي داشتن يك شكل بيضي يا مارپيچ مانند (مانند اكثر كهكشان‌ها)، داراي يك هسته زرد مانند است كه حلقه بيروني ستارگان آن را احاطه كرده‌اند.«آرتور هوگ» اولين بار در سال 1950 اين جسم را كشف كرد. اين جرم آسماني در اصل به ‌دليل پيكربندي غيرعادي آن يك سحابي سياره‌اي بود.

اما تحقيقات بعدي شواهدي از خواص كهكشاني را به‎ دليل وجود ستارگان متعدد ارائه كرد. به‌ دليل شكل غيرعادي‌اش، جسم هوگ بعدا به‌ عنوان يك كهكشان حلقه‌اي «غيرمعمولي» توصيف شد كه در فاصله تقريبا 600 ميليون سال نوري از زمين قرار دارد.

 

ويژگي‌هاي جسم هوگ
جسم هوگ يك كهكشان فوق‌العاده بزرگ است كه هسته مركزي آن به‌ تنهايي به عرض 24000 سال نوري مي‌رسد. با اين‎ حال، دانشمندان معتقدند كه عرض كلي آن به اندازه 120000 سال نوري است.

محققان بر اين باورند كه جسم هوگ در هسته مركزي توپ مانندش، حاوي ميلياردها ستاره زرد (مشابه خورشيد خودمان) است. در اطراف اين توپ، حلقه‌اي از تاريكي قبل از تشكيل حلقه آبي مانند از ستاره‌ها، غبار، گاز و اجرام سياره‌اي وجود دارد كه امتداد آن به بيش از 70000 سال نوري مي‌رسد.

تقريبا هيچ چيزي درباره جسم هوگ شناخته نشده است، زيرا هنوز مشخص نيست كه چگونه يك كهكشان به اين بزرگي‌ مي‌تواند به چنين شكل عجيبي شكل بگيرد. اگرچه كهكشان‌هاي حلقه مانند ديگري در كيهان وجود دارند، اما هيچ كدام با يك حلقه خلاء وسيعي احاطه نشده‌اند يا هسته‌اي متشكل از ستاره‌هاي زرد رنگ ندارند.

برخي از ستاره شناسان حدس‌ مي‌زنند كه جسم هوگ ممكن است ناشي از عبور يك كهكشان كوچك‌تر از مركز آن در چندين ميليارد سال پيش باشد.  با‌ اين‌ حال حتي با اين گمان، مشكلات متعددي در رابطه با وجود مركز كهكشاني آن وجود دارد. به اين دلايل، جسم هوگ يك جسم واقعا منحصربه‌فرد از جهان هستي ما است.

 

اجرام آسماني شگفت انگيز

 

3. ستاره‌هاي نوتروني
ستارگان نوتروني ستارگاني كوچكي در اندازه شهرهاي روي زمين هستند، اما جرم كلي آن‌ها 1.4 برابر خورشيد ما است. دانشمندان معتقدند كه ستاره‌هاي نوتروني از مرگ ستارگان بزرگ‌تر با جرم بيش از 4 تا 8 برابر خورشيد ما به‌وجود‌ مي‌آيند.

همان‌ طور كه اين ستارگان منفجر‌ شده و تبديل به ابرنواختر‌ مي‌شوند، انفجار شديد اغلب لايه‌هاي بيروني ستاره را منفجر‌ كرده و هسته كوچكي (اما متراكم) ايجاد‌ مي‌كند كه همچنان به فروپاشي ادامه‌ مي‌دهد.

در همان حين كه گرانش بقاياي هسته را در طول زمان به سمت داخل فشرده‌ مي‌كند، پيكربندي فشرده مواد باعث‌ مي‌شود كه پروتون‌ها و الكترون‌هاي ستاره سابق با يكديگر ادغام شوند و در نتيجه نوترون‌ها شكل گيرند (از اين رو نام ستاره نوتروني است).

 

ويژگي‌هاي يك ستاره نوتروني
قطر ستارگان نوتروني به‌ ندرت به بيش از 12.4 كيلومتر مي‌رسد. با وجود اين، آن‌ها جرم زيادي دارند كه كشش گرانشي تقريبا 2 ميليارد برابر گرانش زمين ايجاد‌ مي‌كند. به‌ همين دليل، يك ستاره نوتروني اغلب قادر به خم‌كردن تابش (نور) در فرايندي به نام «عدسي گرانشي» است.

ستارگان نوتروني نيز از نظر سرعت چرخش منحصر به‌ فرد و سريع هستند. دانشمندان تخمين زده‌اند كه بعضي از اين ستاره‌ها قادر به انجام 43000 چرخش كامل در دقيقه هستند. چرخش سريع به‌ نوبه خود باعث‌ مي‌شود كه ستاره نوتروني با نورش ظاهري شبيه به پالس بگيرد. دانشمندان اين نوع ستاره‌هاي نوتروني را به‌ عنوان «تپ اختر» طبقه‌بندي‌ مي‌كنند.

پالس‌هاي نور ساطع شده از يك تپ‌اختر به قدري قابل پيش‌بيني و دقيق هستند كه اخترشناسان حتي‌ مي‌توانند از آن‌ها به‌ عنوان ساعت‌هاي نجومي يا راهنماهاي جهت‌يابي كيهان استفاده كنند.

 

 

 

4. اوموآموا
«اوموآموا» اولين جسم بين ستاره‌اي شناخته‌ شده در سال 2017 است كه از منظومه شمسي ما عبور كرده است. رصدخانه هاليكالا در هاوايي، اين جسم را تقريبا 21 ميليون مايل دورتر از زمين مشاهده كرد كه در حال دور شدن از خورشيد با سرعت 196000 مايل در ساعت بود. اين جسم عجيب كه تقريبا 3280 فوت طول و تقريبا 548 فوت عرض داشت، با رنگ قرمز‌تيره همراه با ظاهري شبيه سيگاربرگ مشاهده شد. اخترشناسان بر اين باورند كه اين جرم خيلي سريع در حال حركت بوده و از منظومه شمسي ما سرچشمه گرفته است، اما هيچ سرنخي درباره منشا يا پيشرفت آن ندارند.

 

اووموآموا يك دنباله دار بود يا سيارك؟
اگرچه اووموآموا (Oumuamua) براي اولين بار در سال 2017 به‌ عنوان يك دنباله دار شناخته شد، اما اين نظريه بلافاصله پس از كشف آن به‌ دليل نداشتن دنباله دنباله دارها مورد ترديد قرار گرفت (ويژگي ستاره‌هاي دنباله دار اين است كه در حاليكه به خورشيد ما نزديك‌ مي‌شوند، به‌ آرامي شروع به ذوب شدن‌ مي‌كنند).

به‌ همين دليل، دانشمندان ديگر حدس‌ مي‌زنند كه «اوموآموآ»‌ مي‌تواند يك سيارك يا يك سياره كوچك (تكه بزرگي از سنگ سياره‌اي كه توسط اعوجاج‌هاي گرانشي به فضا پرتاب شده است) باشد.

حتي با آنكه ناسا طبقه‌بندي آن را به‌ عنوان يك سيارك زير سوال برده است، با‌ اين‌ حال به ‌نظر‌ مي‌رسد اووموآموا پس از تكميل اثر كمان گرانشي خود به دور خورشيد در سال 2017 شتاب گرفته است. علاوه‌بر اين، اووموآموا تغييرات زيادي را در روشنايي كلي خود «تا 10 برابر» حفظ مي‌كند كه به چرخش كلي آن بستگي دارد.

در حاليكه اين جسم به‌ طور قطع از سنگ و فلز تشكيل شده است (به دليل رنگ مايل به قرمز)، تغييرات در روشنايي و شتابش همچنان محققان را درباره طبقه‌بندي كلي آن متحير‌ مي‌كند.

دانشمندان بر اين باورند كه اجرام آسماني متعددي شبيه به Oumuamua در نزديكي منظومه شمسي ما وجود دارند. حضور آن‌ها براي تحقيقات آينده بسيار مهم است، زيرا ممكن است سرنخ‌هاي اضافي مربوط به منظومه‌هاي خورشيدي خارج از خودمان را داشته باشند.

 

براي اطلاع از مقاله اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد ما روي لينك كليك كنيد.
 

5. سياره‌هاي بي‌ستاره
سياره‌هاي بي‌ستاره به سياره‌هايي گفته مي‌گويند كه به‌ دليل به بيرون رانده‌شدن از منظومه سياره‌اي كه در آن شكل گرفته‌اند، در سراسر كهكشان راه شيري سرگردان هستند. سياره‌هاي بي‌ستاره كه تنها به كشش گرانشي مركز كهكشان راه شيري محدود مي‌شوند، با سرعت فوق‌العاده‌ زيادي در سراسر فضا حركت مي‌كنند.

در حال حاضر اين فرضيه وجود دارد كه ميلياردها سياره بي‌ستاره در محدوده كهكشان ما وجود دارند. با‌ اين‌ حال، تنها 20 مورد از آن‌ها از زمين (تا سال 2020) مشاهده شده است.

 

سياره‌هاي بي‌ستاره از كجا‌ مي‌آيند؟
هنوز مشخص نيست كه اين اجرام آسماني چگونه شكل گرفته‌اند (و به سياره‌هاي رها تبديل شدند). با‌ اين‌ حال، اين فرضيه وجود دارد كه بسياري از اين سياره‌ها ممكن است در سال‌هاي اوليه جهان ما، زماني كه منظومه‌هاي ستاره‌اي براي اولين بار در حال شكل‌گيري بوده‌اند، ايجاد شده باشند.

با پيروي از الگويي شبيه به توسعه منظومه شمسي خودمان، تصور مي‌شود كه اين اجرام از تجمع سريع ماده در نزديكي ستاره مركزي خود شكل گرفته‌اند. پس از سال‌ها توسعه، اين اجرام سياره‌اي به‌ آرامي از مكان مركزي خود دور مي‌شوند.

بدون كشش گرانشي كافي براي حبس كردن آن‌ها در مدارهاي اطراف ستارگان مادرشان (به‌ دليل فقدان جرم كافي از منظومه ستاره‌اي خود)، تصور‌ مي‌شود كه اين سياره‌ها به‌ آرامي از منظومه شمسي خود دور شده‌اند تا در نهايت در گرداب فضا گم شوند.

دانشمندان معتقدند كه جديدترين سياره بي‌ستاره كشف‌شده، نزديك به 100 سال نوري از ما فاصله دارد و به نام CFBDSIR2149 شناخته‌ مي‌شود.

عليرغم فرضيات اساسي ما درباره سياره‌هاي بي‌ستاره، اطلاعات بسيار كمي درباره اين اجرام آسماني، منشأ آن‌ها يا مسيرهاي نهاييشان وجود دارد. به‌ همين دليل، آن‌ها يكي از عجيب‌ترين اجرام موجود در جهان امروزي هستند.

 

اختروش ها

 

6. اختروش‌ها
اختروش‌ها به فواره‌هاي نوري فوق‌العاده روشن گفته مي‌شود و اخترشناسان معتقدند كه از سياهچاله‌هاي كلان جرم در مركز كهكشان‌ها نيرو مي‌گيرند. اختروش‌ها كه نزديك به نيم ‌قرن پيش كشف شده‌اند، از نور، گاز و غباري كه با شتاب و سرعتي برابر با سرعت نور از لبه‌هاي سياهچاله دور مي‌شوند، شكل مي‌گيرند.

با توجه به سرعت فوق‌العاده حركت نور (و تجمع آن به شكل يك جريان شبيه به فواره)، نور كلي كه يك اختروش ساطع مي‌كند،‌ مي‌تواند 10 تا 100 هزار برابر روشن‌تر از كهكشان راه شيري باشد. به‌ همين دليل، اختروش‌ها در حال حاضر به‌ عنوان درخشان‌ترين اجرام كشف شده در جهان شناخته‌ مي‌شوند. براي مقايسه و درك بهتر اين موضوع، دانمشندان معتقدند كه بعضي از درخشان‌ترين اختروش‌هاي شناخته شده تقريبا 26 كوادريليون برابر خورشيد ما نور توليد‌ مي‌كنند.

 

اختروش‌ها چگونه كار‌ مي‌كنند؟
يك اختروش به ‌دليل اندازه عظيمش به انرژي زيادي نياز دارد تا منبع نور خود را تامين كند. اختروش‌ها اين كار را از طريق هدايت مواد (گاز، نور و غبار) به‌ دور از *** افزايشي يك سياهچاله كلان جرم با سرعتي كه به سرعت نور مي‌رسد، انجام مي‌دهند.

كوچك‌ترين اختروش‌هاي شناخته‌شده تقريبا معادل 1000 خورشيد در هر سال براي ادامه درخشش در جهان نياز دارند. از آن‌ جايي كه ستارگان به معناي واقعي كلمه توسط سياهچاله مركزي كهكشان خود «بلعيده»‌ مي‌شوند، منابع انرژي موجود به‌ مرور زمان به‌ طور چشمگيري كاهش‌ مي‌يابند.

هنگامي كه مجموعه ستارگان موجود كاهش‌ يابد، يك اختروش از كار‌ مي‌افتد و در يك بازه زماني نسبتا كوتاه تاريك‌ مي‌شود. عليرغم اين درك اوليه از اختروش‌ها، محققان هنوز هيچ چيزي درباره عملكرد يا هدف كلي آن‌ها نمي‌دانند. به‌ همين دليل، آن‌ها را تا حد زيادي يكي از عجيب‌ترين اجرام آسماني موجود‌ مي‌دانند.

 

اجرام آسماني و سياره هاي فرا خورشيدي

 

7. سياره‌هاي فراخورشيدي
سياره‌هاي فراخورشيدي به سياره‌هايي مي‌گويند كه فراتر از قلمرو منظومه شمسي ما وجود دارند. هزاران سياره در چند دهه گذشته توسط اخترشناسان رصد شده‌اند كه هر يك از آن‌ها خواص و ويژگي‌هاي منحصر به‌ فردي دارند.

اگرچه محدوديت‌هاي تكنولوژيكي (فعلا) مانع مشاهده اين سياره‌ها از فاصله نزديك مي‌شود، دانشمندان مي‌توانند چندين فرضيه اساسي درباره هر يك از اين سياره‌هاي فراخورشيدي كشف‌شده، استنباط كنند. اين فرضيه‌ها شامل اندازه كلي، تركيب نسبي، مناسب بودن براي زندگي و شباهت آن‌ها به زمين مي‌شوند.

در سال‌هاي اخير، آژانس‌هاي فضايي در سراسر جهان توجه ويژه‌اي به سياره‌هاي مشابه زمين در دوردست‌هاي كهكشان راه شيري نشان داده‌اند. تا كنون سياره‌هاي متعددي كشف شده‌اند كه ويژگي‌هاي مشابهي با دنياي ما دارند. قابل‌ توجه‌ترين اين سياره‌هاي فراخورشيدي، پروكسيما b است. سياره‌اي كه در منطقه قابل‌ سكونت پروكسيما قنطورس‌ مي‌چرخد.

 

چند سياره فراخورشيدي در كيهان وجود دارد؟
تا سال 2020، نزديك به 4152 سياره فراخورشيدي توسط رصدخانه‌ها و تلسكوپ‌هاي مختلف (عمدتا تلسكوپ فضايي كپلر) كشف شد‌اند. با‌ اين‌ حال به گفته ناسا، تخمين زده‌ مي‌شود كه «تقريبا هر ستاره در جهان حداقل يك سياره» در منظومه شمسي خود داشته باشد. اگر اين ادعا درست باشد، احتمالا به‌ طور كلي تريليون‌ها سياره در جهان وجود دارد. در آينده‌ دور، دانشمندان اميدوارند كه اين سياره‌هاي فراخورشيدي كليدي براي تلاش‌ها براي سكونت در سياره‌هاي ديگر باشد، زيرا خورشيد در نهايت زندگي را در زمين غيرقابل‌ سكونت خواهد كرد.

 

ماده تاريك

 

8. ماده تاريك
ماده تاريك عنصري فرضي است كه تصور مي‌شود تقريبا 85درصد از ماده جهان و 25درصد از كل انرژي خروجي آن را تشكيل مي‌دهد. اگرچه هيچ مشاهده تجربي از اين عنصر رخ نداده است، اما حضور آن در جهان به‌ دليل تعدادي از ناهنجاري‌هاي اخترفيزيكي و گرانشي ثابت شده كه با مدل‌هاي علمي فعلي قابل‌ توضيح نيستند.

ماده تاريك نام خود را از خواص نامرئي خود گرفته است، زيرا به نظر نمي‌رسد با تابش الكترومغناطيسي (نور) تعامل داشته باشد. اين امر به‌ نوبه‌ خود به توضيح اينكه چرا اين ماده توسط ابزارهاي فعلي قابل‌ مشاهده نيست، كمك مي‌كند.

 

چرا ماده تاريك مهم است؟
اگر ماده تاريك واقعا وجود داشته باشد (همان‌طور كه دانشمندان بر اين اعتقادند)، كشف اين ماده مي‌تواند نظريه‌ها و فرضيه‌هاي علمي كنوني درباره جهان را به‌ طور كلي متحول كند.

چرا اين طور است؟ براي اينكه ماده تاريك بتواند اثرات گرانشي، انرژي و خواص نامرئي خود را به‌ كار بگيرد، دانشمندان اين نظريه را مطرح مي‌كنند كه بايد از ذرات ناشناخته زير اتمي تشكيل شده باشد. محققان در حال حاضر گزينه‌هاي متعددي را مشخص كرده‌اند كه گمان مي‌رود از اين ذرات تشكيل شده باشند. از جمله:

ماده تاريك سرد: ماده‌اي كه درحال حاضر ناشناخته است، اما اعتقاد بر اين است كه به‌ طور خارق‌العاده‌اي به آهستگي در سراسر جهان حركت مي‌كند.
ويمپ‌ها: مخفف عبارت Weakly Interacting Massive Particles به معناي ذرات پرجرم با برهم‌كنش ضعيف.
ماده تاريك داغ: شكلي از ماده بسيار پرانرژي است كه محققان معتقدند سرعت آن نزديك به سرعت نور است.
ماده تاريك باريوني: اين ماده به‌ طور ويژه شامل سياهچاله‌ها، كوتوله‌هاي قهوه‌اي و ستاره‌هاي نوتروني مي‌شود.
درك ماده تاريك براي جامعه علمي بسيار مهم است، زيرا آن‌ها معتقدند كه حضور آن اثر عميقي بر كهكشان‌ها و خوشه‌هاي كهكشاني (از طريق اثر گرانشي) دارد.

با درك اين اثر، كيهان‌شناسان بهتر مي‌توانند درك كنند كه جهان ما مسطح (ثابت)، باز (در حال انبساط)، يا بسته (در حال كوچك شدن) است.

 

ريز سياه چاله ها

 

9. ريزسياه‌چاله
ريزسياه‌چاله يا ميكروسياهچاله‌ها مجموعه‌اي فرضي از سياهچاله‌ها هستند كه براي اولين بار توسط «استيون هاوكينگ» در سال 1971 پيش‌بيني شدند. گمان‌ مي‌رود كه اين ريزسياهچاله‌ها در سال‌هاي اوليه كيهان (درحوالي زمان مه‌بنگ) شكل گرفته‌اند.

ريزسياه‌چاله فرض مي‌شوند كه در مقايسه با انواع بزرگ‌ترشان بسيار كوچك باشند و ممكن است افق‌هاي رويدادي به پهناي يك ذره اتمي داشته باشند. دانشمندان درحال حاضر بر اين باورند كه ميلياردها سياهچاله كوچك در جهان ما وجود دارند كه احتمال بعضي از آن‌ها در منظومه شمسي ما باشند.

 

آيا شواهدي از ريزسياه‌چاله در كيهان وجود دارد؟
نه دقيقا. تا به امروز هيچ سياهچاله كوچكي مشاهده يا مطالعه نشده است. وجود آن‌ها در حال حاضر كاملا تئوري فرضي است. اگرچه ستاره شناسان و فيزيكدانان قادر به توليد (يا بازآفريني) شواهدي نبوده‌اند كه وجود آن‌ها را در جهان تاييد كند، با‌ اين‌ حال، نظريه‌هاي فعلي نشان‌ مي‌دهند كه يك ريزسياهچاله مي‌تواند به اندازه كوه اورست، ماده داشته باشد.

با‌ اين‌ حال، برخلاف سياه‌چاله‌هاي كلان جرم كه تصور مي‌شود در مركز كهكشان‌ها وجود دارند، مشخص نيست كه چگونه اين ريزسياه‌چاله‌ها ايجاد شده‌اند. زيرا تصور مي‌شود انواع بزرگ‌تر آن‌ها از مرگ ستارگان كلان جرم شكل گرفته باشند.

اگر ريزسياه‌چاله‌ها كشف شوند (و از مجموعه ديگري از رويدادهاي خارج از چرخه زندگي يك ستاره شكل گرفته‌اند)، كشف آن‌ها براي هميشه درك فعلي ما از سياه‌چاله‌ها در جهان را تغيير‌ مي‌دهد.

 

پادماده

 

10. پادماده
همان‌طور كه از نام آن پيداست، پادماده نقطه مقابل ماده «عادي» است و اولين بار در سال 1932 توسط «پل ديراك» كشف شد. ديراك به‌ دنبال تلاشي براي تركيب نظريه نسبيت با معادلاتي كه مربوط به حركت الكترون‌ها بودند، فرض كرد كه يك ذره (مشابه الكترون اما با بار مخالف) براي انجام محاسباتش (معروف به پوزيترون) بايد وجود داشته باشد.

با‌ اين‌ حال، دهه 1950 بود كه مشاهدات ديراك با ظهور شتاب‌دهنده‌هاي ذرات مورد آزمايش قرار گرفت. اين آزمايش‌ها نه تنها شواهدي مبني بر وجود پوزيترون‌هاي ديراك ارائه كردند، بلكه منجر به كشف عناصر پادماده اضافي به نام‌هاي پاد نوترون، پاد پروتون و پاد اتم شدند.

با ادامه تحقيقات، به‌ زودي كشف شد كه وقتي اين اشكال پادماده با ماده برخورد‌ مي‌كنند، فورا يكديگر را از بين‌ مي‌برند و باعث انفجار ناگهاني انرژي‌ مي‌شوند. تا به امروز، پادماده‌ به موضوع آثار علمي تخيلي متعددي تبديل شده است، زيرا پتانسيل آن براي پيشرفت‌هاي علمي در قلمرو فيزيك خارق‌العاده است.

 

پادماده چه نقشي در شكل گيري كيهان داشت؟
وجود پادماده در جهان كاملا نادر است، عليرغم اعتقاد گسترده دانشمندان مبني بر اينكه نقش حياتي در شكل‌گيري اوليه جهان ما (در طول مه‌بنگ يا بيگ بنگ) داشته است. در طول اين سال‌هاي شكل‌گيري، دانشمندان فرض مي‌كنند كه ماده و پادماده بايد به يك اندازه و متعادل باشند.

با‌ اين‌ حال، با گذشت زمان، اعتقاد بر اين است كه ماده به‌ عنوان عامل غالب در تركيب جهان ما، جايگزين پادماده شده است. مشخص نيست چرا اين اتفاق افتاده است، زيرا مدل‌هاي علمي فعلي قادر به توضيح اين اختلاف نيستند.

علاوه‌ بر اين، اگر پادماده و ماده در اين سال‌هاي اوليه كيهان برابر بودند، از نظر تئوري وجود چنين چيزي در جهان غيرممكن است، زيرا برخورد آن‌ها مدت‌ها پيش يكديگر را نابود مي‌كرد. به‌ همين دليل، پادماده و بارها ثابت كرده‌اند كه مفهومي جذاب هستند و همچنان بعضي از باهوش‌ترين افراد زمين را متحير مي‌كنند.

 

سخن نهايي
در پايان، جهان به معناي واقعي كلمه حاوي ميلياردها جسم عجيب و غريب است كه تخيل انسان را به چالش‌ مي‌كشد. از مگنتارها گرفته تا ماده تاريك، دانشمندان پيوسته تحت فشار هستند تا نظريه‌هاي جديدي را درباره جهان ما ارائه دهند. در حالي كه مفاهيم متعددي براي توضيح اين اجرام آسماني عجيب وجود دارد، درك ما از اين اجرام آسماني به‌ دليل ناتواني جامعه علمي در مطالعه بسياري از اين اجرام از نزديك بسيار محدود است. با‌ اين‌ حال، از آنجايي كه فناوري با سرعتي نگران‌كننده به پيشرفت خود ادامه‌ مي‌دهد، جالب است كه ببينيم چه نظريه‌ها و مفاهيم جديدي توسط ستاره شناسان درباره اين اجرام جذاب در آينده بيان خواهد شد.

تلسكوپ يكي از ابزاري است در طي اين سال ها به كمك دانشمندان و ستاره شناسان آمده تا عجايب اجرام آسماني را كشف و بررسي كنند. البته مردم نيز توانستند با خريد تلسكوپ بعضي از عجايب اجرام آسماني را رصد كنند. شما هم مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب اجرام اسماني را تماشا كنيد.

 

براي دانلود مقاله 10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و 10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۱۶ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۲:۳۰:۲۳ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد

اختروش ها هسته‌‌ها‌ي بسيار درخشان كهكشان‌‌ها‌ي فعال دور هستند، آن‌ ها شكلي غيرعادي از آنچه هستند كه ستاره‌شناسان آن را «هسته‌‌ها‌ي كهكشاني فعال» يا به اختصار AGN‌ مي‌‌نامند.

يك كهكشان فعال، كهكشاني است كه در آن سياهچاله مركزي در حال مصرف مقادير زيادي ماده است. سقوط ماده‌ در اين سياهچاله به‌قدري زياد است كه همه مواد همزمان نمي‌توانند وارد آن شوند، بنابراين توالي مانند يك *** برافزايشي (يا صفحه چرخان) مارپيچي‌شكل تشكيل مي‌شود.

اين ماده (به‌ شكل ابرهاي عظيم) به داخل اين *** سقوط مي‌كند، به‌ نحوي كه قسمت‌هاي داخلي ابر كه به سياهچاله نزديك‌تر هستند، سريع‌تر از قسمت‌هاي بيروني مي‌چرخند (درست مانند سياره‌هاي نزديك‌تر به خورشيد كه سريع‌تر از سياره‌هاي دورتر از آن مي‌چرخند).

اين اتفاق نيرويي شكاف‌دهنده‌ ايجاد مي‌كند كه ابرها را به هم مي‌پيچاند و باعث مي‌شود در حين حركت در اطراف سياهچاله با سرعتي از 10 درصد تا 80 درصد بيشتر از سرعت نور، به همسايگان خود برخورد كنند. اصطكاكي كه از حركت سريع ابرهاي گازي به‌ وجود مي‌آيد، گرما توليد‌ مي‌‌كند و صفحه مورد نظر آنقدر داغ‌ مي‌‌شود (ميليون‌ها درجه سانتي‌گراد) كه به‌ شدت‌ مي‌‌درخشد.

بعضي از مواد موجود در اين صفحه نيز مانند يك فواره بسيار درخشان و مغناطيسي از سياهچاله دور مي‌شوند. اين صفحه كه دائما داغ مي‌شود، با فواره تركيب مي‌شود تا هسته كهكشان فعال را آنقدر درخشان كنند كه‌ بتوان آن را از سراسر جهان مشاهده كرد.

 

آيا اختروش فقط يك سياهچاله است؟
بله، اختروش فقط يك سياهچاله است، اما نه هر سياهچاله‌اي. بلكه سياهچاله كلان جرمي است كه با بلعيدن مقادير زيادي از گاز همواره سريعا در حال رشد است. اين گاز اطراف سياهچاله به‌ شكل يك «*** برافزايشي» مارپيچي است كه بسيار داغ‌ مي‌‌شود و نور را ساطع‌ مي‌‌كند. اين *** همراه با چرخش سياهچاله و ميدان‌ها‌ي مغناطيسي كه بين اين دو درهم تنيده، منبع قدرت فواره درخشاني هستند كه مقدار زيادي از روشنايي اختروش‌ها را به آن‌ها مي‌دهد.

 

اختروش ها

 

اختروش ها چگونه تشكيل‌ مي‌‌شوند؟
اختروش ها زماني تشكيل‌ مي‌‌شوند كه پديده‌اي باعث تجمع مقدار زيادي گاز در سياهچاله كلان جرم مركزي يك كهكشان شود. در اوايل پيدايش جهان هستي، ممكن است جريان‌هايي از مواد از طريق رشته‌هايي در شبكه كيهاني در كهكشان در جريان بوده باشند. بعدا، نيروهاي جزر و مدي گرانشي ناشي از برخورد كهكشان‌ها ‌و برخوردهاي نزديك ممكن است باعث شده‌ باشند كه بعضي از اختروش ها نوراني شوند.

 

آيا تا به‌ حال اختروش ديده شده است؟
بله. نزديك‌ترين و درخشان‌ترين اختروش به نام 3C 273، حتي براي ستاره‌شناسان آماتور با يك تلسكوپ حداقل 8 اينچي يا دستگاه‌هاي عكاسي نجومي، قابل‌ مشاهده است، زيرا با بزرگي 12.9 در صورت فلكي سنبله‌ مي‌‌درخشد.

اختروش ها آنقدر درخشان هستند كه‌ مي‌‌توان آن‌ها را از فواصل بسيار زيادي در سراسر جهان مشاهده كرد. دورترين اختروش شناخته‌شده را به ‌همان شكل كه در 13.13 ميليارد سال پيش ظاهر شده است، مي‌توان ديد. تلسكوپ فضايي هابل نيز از كهكشان‌‌ها‌ي كم نورتر ميزبان اختروش ها، ‌تصويربرداري كرده است. بنابراين ستاره‌شناسان با اطمينان‌ مي‌‌دانند كه اختروش ها ‌هسته‌ها‌ي فعال بعضي از كهكشان‌ها‌ هستند.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

اختروش ها چقدر روشن هستند؟
دانشمندان در آزمايشگاه علوم فضايي مولارد در دانشگاه كالج لندن، براي توصيف درخشندگي يك اختروش، توضيح‌ مي‌‌دهند كه چگونه نزديك‌ترين اختروش يعني 3C 272، داراي درخشندگي 2.5×1040 وات، 25 تريليون بيشتر از درخشندگي خورشيد، است.

اخترشناسان دانشگاه ايالتي اوهايو درخشندگي اختروش را به‌ نحو ديگري بيان مي‌كنند و توضيح مي‌دهند كه چگونه اختروش ها مي‌‌توانند بين 10 تا 100 هزار برابر بيشتر از تمام كهكشان راه شيري ما بدرخشند.

 

‌اختروش ها چقدر بزرگ هستند؟
عليرغم درخشندگي باورنكردني اختروش ها، منبع انرژي يك اختروش در مقايسه با كهكشان ميزباني كه در آن قرار دارد، نسبتا كوچك است. ستاره‌شناسان‌ مي‌‌توانند نوسان نوري يك اختروش را تماشا كنند، زيرا از آن‌ جايي كه يك اختروش بسيار كوچك است، نور‌ مي‌‌تواند در مدت كوتاهي از يك طرف *** برافزايشي به طرف ديگر برود. براي كوچك‌ترين اختروش ها، عبور نور از يك طرف آن به طرف ديگر ممكن است فقط چند روز طول بكشد.

در چنين موردي، اين فاصله برابر يا كمتر از 1000 واحد نجومي (يك واحد نجومي فاصله بين زمين و خورشيد است كه تقريبا 93 ميليون مايل يا 150 ميليون كيلومتر است) قطر دارد. اين اندازه سياهچاله و *** برافزايشي آن خواهد بود. هر چه جرم سياهچاله بيشتر باشد، *** برافزايشي آن بزرگ‌تر است. اندازه بزرگ‌ترين آن‌ها ممكن است به چند سال نوري برسد.

اين اندازه به‌ شكل قابل درك براي انسان بسيار بزرگ است، اما اندازه يك اختروش در مقايسه با اندازه يك كهكشان (كهكشان راه شيري تقريبا 100000 سال نوري است كه حدود 588 كوادريليون مايل (946 كوادريليون كيلومتر) قطر دارد)، بسيار كوچك‌تر است. با اين‌ حال يك اختروش مقادير زيادي انرژي توليد‌ مي‌‌كند.

 

نور اختروش

 

اختروش ها چگونه تشكيل‌ مي‌‌شوند؟
چه چيزي باعث‌ مي‌‌شود كه مقدار زيادي ماده به سمت يك سياهچاله كلان جرم حركت كرده و آن را به‌ عنوان يك اختروش «فعال» كنند؟

يك سناريوي ممكن براي اين اتفاق، ادغام كهكشان‌ها ‌است. هنگامي كه دو كهكشان با يكديگر برخورد‌ مي‌‌كنند، اختلال ناشي از ميادين گرانشي مربوطه آن‌ها، جهت حركت ابرهاي غول پيكر گاز مولكولي را در آن كهكشان‌ها ‌تغيير‌ مي‌‌دهد و باعث‌ مي‌‌شود كه آن‌ها به طرف سياهچاله سقوط كنند.

با‌ اين‌ حال، اختروش ها ‌چگونه زندگي را در كيهان اوليه آغاز كردند، زماني كه ظاهرا وقت كافي براي تشكيل سياهچاله‌ ها‌ي كلان جرم وجود نداشته است؟ به گفته فيزيكدانان دانشگاه پورتسموث در بريتانيا، سياهچاله‌ها شروع زودتري داشتند.

شبيه‌سازي‌هاي ابررايانه‌ها نشان مي‌دهند كه چگونه تنها در عرض چند صد ميليون سال پس از انفجار بزرگ (مه‌بانگ يا بيگ بنگ)، جريان‌هاي عظيمي از گاز سرد توانستند با هم جاري شوند و ابر پوياي ناپايداري را تشكيل دهند كه تحت نيروي گرانش فرو ريخت و ستاره‌هاي اوليه‌اي را با جرم ده‌ها هزار برابر جرم خورشيد تشكيل داد.

اگر اين مدل شبيه‌سازي درست باشد، بعدا اين ستارگان با سرعت بيشتري فرو ريخته‌اند و سياهچاله‌هايي با جرم متوسط را تشكيل ‌دادند كه نقش بذرهايي را داشته‌اند كه به‌شكل سياهچاله‌هاي كلان جرمي رشد مي‌كردند و اختروش ها نيرو مي‌دادند.

اختروش ها چگونه نام‌گذاري شدند؟
اگرچه هسته‌‌ها‌ي كهكشاني فعال (AGN) در يك اختروش بسيار كوچكند، اما از ساير قسمت‌هاي كهكشان ميزبانش درخشان‌تر هستند. از آن‌جايي كه هسته‌‌ها‌ي كهكشاني فعال كوچك هستند، يك AGN از فاصله دور مانند يك نقطه به‌ نظر‌ مي‌‌رسد.

هنگامي كه اختروش ها ‌براي اولين بار در اوايل دهه 1960 كشف شدند، در نگاه اول مانند ستاره‌ها ‌به ‌نظر‌ مي‌‌رسيدند، زيرا فقط AGN به اندازه كافي براي ديده‌شدن روشن بود (كهكشان ميزبان اختروش‌ها ‌بسيار كم نور بود). در نتيجه «اختروش» يك واژه مركب از يك جرم «شبيه به ستاره» است.

اگرچه نام اختروش ها و تپ‌اخترها شبيه به يكديگر است، اما اختروش ها به تپ‌اخترها كه به ستاره‌هاي نوتروني در حال چرخش مي‌گويند، ربطي ندارند.

اختروش ها چقدر دور هستند؟
نزديك‌ترين اختروش 2.3 ميليارد سال نوري از ما فاصله دارد. بسياري از آن‌ها زماني ديده مي‌شوند كه كيهان تنها سه يا چهار ميليارد سال سن داشته است، يعني در دوره‌اي كه كهكشان‌ها به هم نزديك‌تر بودند، برخوردها بيشتر بوده و گاز بيشتري براي تغذيه سياهچاله وجود داشتهه است. در ميان دوردست‌ترين اختروش ها، اختروشي به اسم J0313-1806  است كه ما آن را طوري مي‌بينيم كه 13.13 ميليارد سال پيش وجود داشته، يعني زماني كيهان تنها 670 ميليون سال سن داشته است.

بازخورد اختروش‌
تمام تشعشعاتي كه از يك اختروش‌ ساطع مي‌شوند، مي‌‌توانند اثرات قابل‌ توجهي بر كهكشان ميزبان اختروش‌ داشته باشند. ستاره‌شناسان اين اثر را «بازخورد»‌ مي‌‌نامند و عامل مهم براي اين اثر بازخورد، جريان‌ها‌ي قدرتمندي از گاز يونيزه است كه توسط بادهاي تابشي از اختروش مي‌وزند. اين بادها به باد خورشيدي شباهت دارند اما چندين برابر قدرتمندتر هستند.

پيامدهاي اين جريان‌ها ‌اغلب‌ مي‌تواند متناقض باشد. از يك طرف، همان‌طور كه اين جريان‌ها به مقدار زياد به سمت كهكشان ميزبان گسترش‌ مي‌‌يابند، ابرهاي گاز مولكولي را به هم‌ مي‌‌فشارند و باعث انفجار ستاره‌‌ها‌ي غول پيكر (دوره‌‌ها‌ي شكل‌گيري سريع ستاره‌ها) ‌مي‌‌شوند.

از سوي ديگر، اين جريان‌ها مي‌توانند گاز را از محيط بين‌ستاره‌اي منفجر كرده و در نتيجه آن‌ قدر آن را گرم كنند كه براي تشكيل ستاره‌ها بيش‌ از‌ حد پرانرژي شود و فرو بپاشد يا آن را به‌ طور كامل از كهكشان به بيرون هدايت كنند. بنابراين، آن ستاره‌ها را از سوخت لازم براي تشكيل‌شدن محروم مي‌كند.

اثرات اين جريان‌ها از اختروش‌ها مي‌تواند عواقب ماندگاري براي تكامل كهكشان‌ها داشته باشد، اغلب فاز ستاره‌زايي آن‌ها را پس از يك انفجار كوتاه، گاهي براي صدها ميليون سال و گاهي براي هميشه، متوقف مي‌كند.

 

براي اطلاع از مقاله كهكشان آندرومدا حقايقي درباره نزديكترين همسايه كهكشاني ما روي لينك كليك كنيد.
 

آيا انواع ديگري از AGN وجود دارند؟
طيف كاملي از AGN وجود دارند كه مقادير مختلفي از انرژي را منتشر‌ مي‌‌كنند. اختروش ها نزديك به انتهاي بالاي اين طيف هستند، اما انواع ديگري از AGN وجود دارند كه اختروش نيستند.

در نظر بگيريد كه اختروش ها بسيار درخشان هستند، زيرا تقريبا روبه‌روي ما قرار دارند. هنگامي كه آن‌ها دقيقا در روبه‌رو قرار بگيرند و ما به پرتوي فواره نسبيتي آن‌ها نگاه‌ مي‌‌كنيم، آن‌ها را بلازار‌ مي‌‌ناميم. زيرا فواره آن‌ها بسيار درخشان‌تر به نظر‌ مي‌‌رسد و به ‌نظر‌ مي‌‌رسد «شعله‌ور» مي‌شود.

يكي از انواع قابل توجه بلازار جرم «BL Lac» است كه به ‌نظر‌ مي‌‌رسد، روشنايي‌اش به‌ طور چشمگيري متفاوت است و يك طيف بدون رنگ با خطوط طيفي اندك دارد يا فاقد اين خطوط است.

انواع ديگري از AGN وجود دارند. كهكشان‌هاي سيفرت يك *** برافزايشي دارند اما فواره درخشان ندارند و به‌ طور كلي فعاليت آن‌ها نسبت به اختروش ضعيف‌تر است. آن‌ها را‌ مي‌توانيم به دو كلاس مختلف تقسيم كنيم كه يك نوع جرم هستند، فقط از زواياي مختلف ديده‌ مي‌‌شوند.

هسته‌‌ها‌ي كهكشاني سيفرت تايپ يك (Seyfert Type I AGN) قابل‌توجه هستند، زيرا دو مجموعه قوي از خطوط طيفي پهن و باريك را در طيف خود دارند، در حاليكه هسته‌‌ها‌ي كهكشاني سيفرت تايپ دو (Seyfert Type II AGN) خطوط نشري پهن قوي ندارند.

علت آن اين است كه ما آن‌ها را از زواياي مختلف‌ مي‌‌بينيم. به‌ نوعي كه در سيفرت‌هاي تايپ يك، ما مستقيما به *** برافزايشي نگاه‌ مي‌‌كنيم اما در تايپ دو، بيشتر به كناره نگاه‌ مي‌‌كنيم، جايي كه يك توده ضخيم گرد و غبار بخشي از انتشار را مسدود مي‌كند.

در نقطه مقابل اختروش ها ‌و بلازارها، لاينرها ‌قرار دارند كه لاينر مخفف عبارت  Low Ionization Nuclear    Emission-line Regions  به معناي منطقه خط انتشار هسته‌اي كم يونيزاسيون است. لاينرها فعاليت  AGN  ضعيفي دارند. بعضي حتي ممكن است *** برافزايشي نداشته باشند و بنابراين AGN واقعي نخواهند بود.

تمام AGNها را‌ مي‌‌توان به دو گروه تقسيم كرد. آن‌هايي كه امواج راديويي زيادي ساطع‌ مي‌‌كنند (به‌اصطلاح «راديوهاي كهكشاني بلند») و آن‌هايي كه امواج راديويي ساطع نمي‌كنند. اين تقسيم‌بندي را‌ مي‌‌توان در يك نوع AGN انجام داد. مثلا، بعضي از اختروش ها مانند 3c 273 راديوي بلند كهكشاني است كه براي اولين بار در دهه 1950 به عنوان دويست و هفتادمين جرم در فهرست سوم منابع راديويي كمبريج شناسايي شد، در حاليكه ساير اختروش ها راديو خاموش هستند.

 

پرسش و پاسخ درباره اختروش ها
 

در كدام انتقال به سرخ احتمال دارد اختروش ها را پيدا كنيم و اختروش هاي قرمز در كجاي آن قرار مي‌گيرند؟
ما اختروش ها را در همه انتقال به سرخ‌ها پيدا مي‌كنيم، اگرچه اوج فعاليت اختروش ها حول انتقال به سرخ 2 تا 3 بود (تقريبا دو تا سه ميليارد سال پس از مه‌بنگ). ما تا حد زيادي انتظار داريم كه اختروش هاي قرمز در كنار اختروش هاي معمولي قرار داشته باشند، اما اگر به‌ طور قاطع باور داشته باشيم كه اختروش هاي قرمز در فاز جوان‌تري نسبت به اختروش هاي آبي قرار دارند، مي‌توانيم انتظار داشته باشيم كه آن‌ها به‌ طور ميانگين در كيهان اوليه (يعني در انتقال به سرخ‌هاي بالاتر) رايج‌تر باشند.

با اين‌ حال، سوگيري‌هاي آماري درباره اختروش‌هاي قرمز وجود دارد. زيرا غبار باعث خواهد شد نور اختروش هاي قرمز نسبت به يك اختروش آبي با روشنايي يكسان، تاريك‌تر باشد. بنابراين، مشاهدات شما به سمت اختروش‌‌ها‌ي قرمز روشن‌تر سوگيري دارد و مقايسه اين دو بسيار دشوار است. ما در كارهايمان در واقع هم روشنايي و هم انتقال به سرخ ‌اختروش ها را كنترل مي‌كنيم تا مطمئن شويم كه اين سوگيري‌ها را در تحليل‌هايمان لحاظ مي‌كنيم.

 

فاصله اختروش ها

 

غباري كه نور اختروش را قرمز‌ مي‌‌كند از كجا‌ مي‌‌آيد؟
اين غبار ابتدا بايد در ستاره‌ها ‌تشكيل‌ شود. محل قرارگيري غباري كه باعث قرمز شدن اختروش‌ مي‌‌شود به‌ طور كلي به اين بستگي دارد كه كدام مدل را باور داريد. بعضي از تحقيقات درباره اختروش هاي قرمز ادعا‌ مي‌‌كنند كه اين غبار (كه باعث مي‌شود اختروش قرمز باشد) به‌ دليل ساختار چنبره مانندش كه *** برافزايشي را احاطه مي‌كند، وجود دارد.

در اين مدل، يك اختروش قرمز و آبي همان اجرامي هستند كه فقط بسته به خط ديد ما فرق دارند. به‌ نحوي كه در يك‌ اختروش‌ قرمز، خط ديد ما جلوي چنبره غبارآلود را مي‌گيرد و باعث قرمز به نظر رسيدن آن‌ مي‌‌شود. مدل ديگري كه نتايج ما با بيشتر در توافق با آن قرار دارد، مدل تكاملي است. اين مدل پيش‌بيني مي‌كند كه بعضي از رويدادها، مانند ادغام، گاز را به مركز كهكشان هدايت مي‌كند و باعث ايجاد فاز ستاره‌زايي و مشتعل شدن يك اختروش مي‌شود.

اين اختروش در ابتدا به‌ دليل وجود گاز و غبار اطرافش (فاز اختروش قرمز)، مبهم يا ناپيدا است كه احتمالا علت وجود آن‌ها انفجار ستاره‌اي باشد (اگرچه بخش بزرگي از غبار مي‌تواند از فضاي بين ستاره‌اي آمده باشد). سپس از طريق جريان‌هاي خروجي، اختروش گرد و غبار اطراف را دور مي‌كند و در نهايت يك اختروش آبي و پيدا يا مشخص نمايان مي‌شود.

 

آيا كهكشان راه شيري زماني يك اختروش بوده است؟
ما فكر‌ مي‌‌كنيم كه اختروش‌ها ‌(و به‌طور كلي، كهكشان‌ها‌ي فعال) در نهايت سوختشان تمام‌ مي‌‌شود و به يك كهكشان «غيرفعال» يعني معمولي تبديل‌ مي‌‌شوند. با اين‌ حال، اختروش ها معمولا در كهكشان‌هاي عظيمي قرار مي‌گيرند كه سياهچاله‌هاي عظيمي را در مركز خود دارند. كهكشان راه شيري يك سياهچاله نسبتا كوچك در مركز خود دارد، بنابراين قادر به توليد يك اختروش بسيار درخشان نبوده است.

با وجود اين، كهكشان راه شيري احتمالا در گذشته، به علت فواره‌هايي كه مي‌توانيم از اين سياهچاله مركزي مشاهده كنيم، «فعال» بوده است. اگرچه اين كهكشان فعال در مقايسه با يك اختروش قدرت بسيار كمتري داشته است. در نهايت (تقريبا 2 ميليارد سال ديگر)، كهكشان راه شيري با كهكشان مارپيچي همسايه ما يعني آندرومدا ادغام مي‌شود و يك اختروش معمولي را تشكيل مي‌دهد كه احتمالا از يك فاز‌ اختروش‌ قرمز عبور خواهد كرد.

نتيجه

اختروش يك سياهچاله است ولي يك سياهچاله عادي نيست بلكه سياهچاله است با جرم زياد كه  هر لحظه نيز بزرگتر مي شود. ما در كهكشان خود نيز يك اختروش داريم كه مي توانيم با تلسكوپ آن را تماشا كنيم. شما هم مي توانيد با خريد تلسكوپ از رصد اين پديده شگفت انگيز فضايي لذت ببريد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت امكان پذير است.

 

براي دانلود مقاله اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۱۵ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۸:۴۲:۱۴ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

كهكشان آندرومدا حقايقي درباره نزديكترين همسايه كهكشاني ما

كهكشان آندرومدا كه مسيه 31 يا ام31 نيز ناميده مي‌شود، نزديك‌ترين كهكشان بزرگ به كهكشان راه شيري است. اين كهكشان 2.5 ميليون سال نوري از زمين فاصله دارد و يكي ديگر از اعضاي اصلي كلكسيون كهكشان‌هاي ما است.

اين كهكشان مانند كهكشان راه شيري، يك كهكشان مارپيچي ميله‌اي است كه نام آن برگرفته از ساختار ميله‌مانندي است كه ستاره‌هاي مركز آن شكل مي‌دهند. به گفته ناسا، آندرومدا حدود 260 هزار سال نوري عرض دارد كه آن را به بزرگ‌ترين كهكشان در گروه كهكشان‌هاي شناخته شده ما تبديل مي‌كند. با اين‌ حال، طبق JPL ناسا، جرم آن تقريبا قابل مقايسه با كهكشان راه شيري يا حتي كمتر از آن است.

دانشمندان فكر مي‌كنند اين كهكشان ممكن است بين 5 تا 10 ميليارد سال قدمت داشته باشد. با اين‌ حال، طبق مطالعه‌اي در سال 2018، ممكن است تا دو يا سه ميليارد سال پيش، زماني كه دو كهكشان كوچك‌تر كه به دور يكديگر مي‌چرخيدند، به‌ شكل فعلي خود وجود نداشته‌اند.

 

چگونه آندرومدا را در آسمان شب ببينيم؟
آندرومدا با چشم غيرمسلح قابل رويت است اما فقط زماني كه در آسمان تاريك و در حالت ايده‌آل در شب بدون ماه ديده شود. طبق گفته سايت EarthSky، اين كهكشان در بسياري از نقاط، در تمام سال و حداقل در بخشي از شب قابل مشاهده است، اما در بالاترين حد در آسمان قرار دارد و بنابراين در ماه‌هاي آگوست (مرداد) و سپتامبر (شهريور) به‌ راحتي ديده مي‌شود.

راه‌هاي مختلفي براي يافتن آندرومدا وجود دارد. يكي از ساده‌ترين آن‌ها يافتن صورت فلكي ذات‌الكرسي است كه نوعي شكل M يا W را در آسمان تشكيل مي‌دهد. پايين‌ترين نقطه W ستاره «صدر» است كه مستقيما به آندرومدا اشاره مي‌كند.

با استفاده از يك تلسكوپ پرقدرت در آسمان‌هاي تاريك، مي‌توان بعضي از خوشه‌هاي ستاره‌اي را در كهكشان مشاهده كرد، مانند خوشه درخشان Mayall II كه Globular One يا G1 نيز ناميده مي‌شود. اين خوشه به‌ قدري درخشان است كه برخي از محققان فكر مي‌كنند بقاياي هسته يك كهكشان كوتوله است كه در گذشته‌هاي دور با آندرومدا ادغام شده است.

 

چگونه آندرومدا را در آسمان شب ببينيم؟

 

وقتي به كهكشان آندرومدا برخورد كنيم چه اتفاقي خواهد افتاد؟
وقتي كهكشان راه شيري و آندرومدا در حدود 4.5 ميليارد سال ديگر با هم ادغام شوند، احتمالا يك كهكشان بيضوي عظيم را تشكيل خواهند داد. احتمالا منظومه شمسي ما تحت‌تأثير اين اتفاق قرار نمي‌گيرد.

ممكن است ما از مركز كهكشان دور شده يا كاملا به بيرون آن پرتاب شويم. ستارگان آن‌ قدر از هم دور هستند كه هر نوع برخوردي ميان آن‌ها بسيار بعيد است. با اين‌ حال، محققان تقريبا اطمينان دارند كه افزايش درخشندگي خورشيد ما باعث مي‌شود كه زمين براي حيات همه موجودات چند سلولي‌ نامساعد شود و در نهايت ما براي فهميدن اين موضوع ديگر زنده نخواهيم بود.

 

آيا مي‌توانيم كهكشان آندرومدا را از زمين ببيني؟
شما مي‌توانيد آندرومدا را از زمين حتي بدون تلسكوپ در آسمان تاريك ببينيد. يك راه آسان براي پيدا كردن آن، پيدا كردن شكل «W» صورت فلكي ذات‌الكرسي است كه به سمت آندرومدا مي‌رود.

آيا آندرومدا بزرگتر از كهكشان راه شيري است؟
آندرومدا از نظر مسافتي از كهكشان راه شيري بزرگ‌تر است. با وجود اين، جرم اين دو كهكشان تقريبا قابل مقايسه هستند و نمي توان گفت كه كدام يك از آن‌ها جرم بيشتري دارد.

 

برخورد كهكشان‌ها
آندرومدا و كهكشان راه شيري به‌ آرامي به سمت يكديگر پيش مي‌روند و دانشمندان را به اين نتيجه رسانده‌اند كه احتمالا در حدود 4.5 ميليارد سال آينده با هم برخورد خواهند كرد. به گفته ناسا، اين دو كهكشان به احتمال زياد يك كهكشان غول پيكر بيضي شكل را تشكيل خواهند داد.

مشخص نيست در طول اين ادغام چه اتفاقي ممكن است براي سياره و منظومه شمسي ما رخ دهد. به گفته ناسا، دانشمندان فكر مي‌كنند ممكن است ما از هسته كهكشان راه شيري بسيار دورتر شده يا به‌ طور كامل از كهكشان خود به بيرون پرتاب شويم.  با‌ اين‌ حال، هيچ يك از اين موارد اثر زيادي بر منظومه شمسي ما نخواهد گذاشت.

متأسفانه (يا خوشبختانه)، ما تقريبا قطعا زنده نخواهيم بود تا بفهميم چه اتفاقي مي‌افتد. تا حدود يك ميليارد سال ديگر، پيش‌بيني مي‌شود كه افزايش درخشندگي خورشيد زندگي روي زمين را به‌ طور كامل مختل كند باشد و تنها موجودات تك سلولي باقي بمانند.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

يك سياره فراخورشيدي احتمالي
در سال 1999، دانشمندان متوجه تغيير لحظه‌اي در آندرومدا شدند كه به‌ عنوان رويداد ميكرولنزينگ شناخته مي‌شود و آن را PA-99-N2 ناميدند. عدسي گرانشي زماني اتفاق مي‌افتد كه چيزي بسيار عظيم، مانند يك كهكشان بزرگ، نور يك جسم در پس‌زمينه بسيار دورتر را در پشت خود خم ‌كند و گاهي چندين تصوير مخدوش از آن جرم ايجاد مي‌كند.

در ميكرولنزينگ، يك جسم كوچك‌تر مانند يك ستاره يا سياره، باعث اين نوع اعوجاج مي‌شود. به گفته انجمن سياره‌اي، اعوجاج نور باعث مي‌شود منبع نور پس زمينه به‌ طور موقت روشن‌تر شود. يك توضيح براي اين رويداد اين است كه اين جسم پس‌زمينه يك ستاره غول‌پيكر قرمز رنگ در آندرومدا بود و جسم عدسي‌كننده، ستاره ديگري در كهكشان بود كه احتمالا سياره‌اي به دور آن مي‌چرخيد.

دانشمندان فكر مي‌كنند اين ستاره به‌ دليل الگوي درخشش‌ خود در طول اين رويداد، يك سياره دارد. اگر اين سياره وجود داشته باشد، اولين سياره فراخورشيدي است كه در كهكشان ديگري كشف شده است. طبق مطالعه‌اي در سال 2012، اين سياره ممكن است حدود 6.34 برابر مشتري جرم داشته باشد.

 

آندرومدا و مناظره بزرگ
در دهه 1920، اين كهكشان دور بخشي از يك مناظره بزرگ بين ستاره شناسان آمريكايي، هارلو شيپلي و هبر كورتيس شد. در آن زمان، اخترشناسان فكر مي‌كردند كه كهكشان راه شيري كل جهان را تشكيل مي‌دهد و تكه‌هاي عجيبي مانند آندرومدا (كه در آن زمان به‌عنوان «سحابي‌ها» شناخته مي‌شد) در داخل آن‌ها قرار داشتند.

كورتيس نواهاي مختلفي را در آندرومدا مشاهده كرده بود و استدلال مي‌كرد كه اين يك «سحابي» نيست، بلكه يك كهكشان جداگانه است. بحث به پايان نرسيد تا اينكه در سال 1925 ادوين هابل در آندرومدا نوع خاصي از ستاره را به نام متغير دلتا قيفاووسي (ستاره‌اي كه ويژگي‌هاي آن امكان اندازه‌گيري دقيق فاصله را فراهم مي‌كند) شناسايي كرد.

از آن‌ جايي كه شپلي قبلا تشخيص داده بود كه كهكشان راه شيري تنها 100 هزار سال نوري وسعت دارد، محاسبات هابل نشان داد كه اين قطعه مبهم براي قرار گرفتن در كهكشان راه شيري بسيار دور است.

 

يك سياره فراخورشيدي احتمالي

 

پرسش و پاسخ درباره آندرومدا
 

شباهت و تفاوت عمده بين آندرومدا و كهكشان راه شيري ما چيست؟
هر دو مارپيچ از نوع متوسط و احتمالا با ميله‌هاي مركزي سه بعدي (نه خيلي قوي) هستند. ام31 اغلب تا حدودي بزرگ‌تر گزارش مي‌شود. هر دو سياهچاله مركزي نسبتا غيرفعال هستند. ام 31 حداقل در حال حاضر از كهكشان راه شيري فعاليت كمتري دارد.

M31 احتمالا خوشه‌هاي كروي بيشتري دارد. هر دو خانواده‌اي از يك يا چند كهكشان‌ كوتوله در اطراف خود دارند. كهكشان‌هاي كوتوله راه شيري بهتر از M31 ثبت شده‌اند، زيرا رصد آن‌ها آسان‌تر است. اگر بتوانيم هر دو را از بيرون ببينيم، چقدر به هم شبيه هستند؟ كاملا مطمئن نيستيم، زيرا ما نمي‌توانيم خودمان را از بيرون ببينيم.

 

چند راه وجود دارد كه آندرومدا ممكن است در طول زمان تكامل يافته و تغيير كرده باشد؟
درك كنوني اين است كه كهكشان راه شيري و M31 (و به‌ طور كلي كهكشان‌هاي بزرگ) از ادغام چند كهكشان كوچكتر و تجمع مداوم كهكشان‌هاي كوتوله به‌ وجود آمده‌اند.

شواهد موجود جريان‌هايي از ستارگان است كه در كهكشان راه شيري با هم حركت مي‌كنند و از نزديك و شكافته شدن چندين كهكشان كوتوله باقي مانده‌اند. در نتيجه، ستارگان زيادي در كهكشان راه شيري وجود دارند كه از سن كهكشان تشكيل‌شده پيرتر هستند.

ادغام‌ها هر از گاهي هنوز هم براي كهكشان راه شيري و هم M31 رخ مي‌دهند. هر دو كهكشان همچنين در گذشته هسته‌هاي فعال‌تري داشته‌اند، يعني زماني كه سياهچاله‌هاي مركزي پديده‌هاي تجمع گاز را تجربه كرده‌اند يا ستاره‌اي به اندازه كافي به آن‌ها نزديك شده است كه از هم بپاشد (رويداد اختلال كشندي يا اختلال جزر و مدي) و به داخل سياهچاله سقوط كند.

 

چرا محققان فكر مي‌كنند كه آندرومدا با كهكشان ما برخورد مي‌كند يا ادغام خواهد شد؟
اين دو كهكشان اكنون با سرعتي در حدود 100 كيلومتر بر ثانيه به سمت يكديگر حركت مي‌كنند و حدود 685000 پارسك از هم فاصله دارند، بنابراين يك تماس يا برخورد اجتناب‌ناپذير است. احتمالا يك برخورد كوچك رخ مي‌دهد، زيرا كهكشان راه شيري و M31 دقيقا و مستقيما به سمت يكديگر نمي‌روند.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نما چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

چگونه زمين و كهكشان ما با آندرومدا و منظومه شمسي ادغام مي‌شود؟
اين اتفاق به‌ طور قطع قابل پيش‌بيني نيست، زيرا احتمال كمي براي برخورد نزديك خورشيد با يك ستاره از M31  وجود دارد. چون ستارگان در مقايسه با اندازه خود و اندازه بخش اصلي منظومه شمسي بسيار از هم فاصله دارند.

گازهاي حاصل از اين دو كهكشان قطعا با هم برخورد كرده،، يك موج را ايجاد مي‌كنند و به احتمال بسيار زياد يك مرحله از شكل‌گيري ستاره را آغاز مي‌كنند. به‌ طوري كه چند ميليون سال بعد، احتمالا ستاره‌هاي جوان و درخشان بيشتري كه به اندازه‌اي نزديك باشند تا با چشم غيرمسلح ديده شوند، پديدار خواهند شد.

 

نتيجه

همه اين مشخصاتي كه در خصوص كهكشان آندرومدا بيان شد طي سال هاي سال و توسط دانشمندان مختلفي گردآوري شده است تا امروز به دست ما برسد. اين بررسي ها و تحقيقات همچنان ادامه دارد تا اطلاعات كامل تر و مقيدتري در خصوص اين كهكشان و شايد ديگر كهكشان ها به دست آيد. شما هم مي توانيد با خريد تلسكوپ از رصد كهكشان M31 لذت ببريد و اطلاعاتي جديدي در مورد اين كهكشان به دست آوريد. علاقمندان به رصد آسمان مي توانند با خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب به اين روياي خود جامعه عمل بپوشانند.

 

براي دانلود مقاله كهكشان آندرومدا حقايقي درباره نزديكترين همسايه كهكشاني ما روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و كهكشان آندرومدا حقايقي درباره نزديكترين همسايه كهكشاني ما


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۱۳ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۹:۰۲:۰۸ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)

آسمان نماها و ظهور علم تماشايي

«ويليام فايربريس»، معمار و نويسنده مشهور در ابتداي كتاب تئاتر ستاره مي‌گويد كه رفتن به يك گنبد آسمان‌نما در دوران كودكي مي‌تواند يك تجربه بسيار مهم باشد. آسمان‌نما كه مدلي از كيهان است و سعي مي‌كند آن را توضيح دهد، اغلب اولين تجربه ما از تلاقي علم و سرگرمي است.

كتاب تئاتر ستاره يك تاريخچه فرهنگي است تا علمي، ولي به‌ طور اجتناب‌ناپذيري روي پاشنه ارتباط‌هاي علمي مي‌چرخد. اين كتاب بينش‌هاي شگفت‌انگيزي درباره اين ارائه مي‌دهد كه چطور نجوم از طريق آسمان نماها در طول قرن گذشته از ابزاري براي آموزش و يادگيري شخصي به يك نمايش عمومي خوشايند تغيير يافته است. فايربريس اشاره مي‌كند كه منشا گنبد آسمان ‌نماها مصر باستان بوده، جايي كه تصور مي‌شد بدن پرستاره نات، الهه آسمان، روي دره نيل قوس زده است.

مدل‌هاي كيهان يك تاريخچه تكنولوژيكي طولاني دارند كه شامل ساعت‌هاي نجومي، كره‌هاي گردان و مدل‌هاي مكانيكي غول‌پيكر مي‌شود كه بسياري از آن‌ها به طرز شگفت‌آوري پيچيده هستند. در اواخر قرن هجدهم، پشم‌كار و ستاره‌شناس آماتور هلندي به اسم «آيسي آيزينگا»، يك مدل پيچيده از منظومه شمسي را در اتاق نشيمن خود ساخت. با اين‌ حال، فضاي نشيمن او براي جا دادن اورانوس به‌ تازگي كشف‌شده بسيار كوچك بود.

 

گنبد آسمان نما مدرن
آسمان‌ نماهاي مدرن كه به شكل گنبد ساخته مي‌شوند و آسمان شب روي سقف آن‌ها نمايش داده مي‌شود، اختراع جديدتري هستند.

نمونه اوليه گنبد آسمان ‌نماها در سال ۱۹۲۴ روي سقف كارخانه ابزارهاي نوري كارل زايس در شهر ينا آلمان توسط مهندسي به نام «والتر بائرزفلد» ابداع شد. طراحي اين سازه كه به‌ عنوان Sternentheater يا تئاتر ستاره شناخته مي‌شد، كاملا متفاوت و به‌ شكل يك پروژكتور مركزي چندلنزي و يك گنبد سبك ژئودزيكي بود.

اين سازه زماني ساخته شد كه حوزه فيزيك و نجوم دوران هيجان‌انگيزي را سپري مي‌كرد. نظريه نسبيت عام آلبرت انيشتين و كشف كهكشان‌هاي خارج از راه شيري توسط ادوين هابل در اذهان عمومي تازه بود. همچنين پيشرفت‌هاي ديگري نيز در اين زمان رخ داد، از جمله كشف شواهد مبني بر انبساط كيهان (توسط هابل)، تلاش‌هاي اوليه «كارل جنسكي» در نجوم راديويي و كشف پلوتو توسط «كلايد تامبا».

 

آسمان نماها

 

آسمان نماها در جريان‌هاي سياسي و اجتماعي
مفهوم گنبد آسمان نما با جنبش‌هاي اجتماعي و سياسي معاصر نيز همراه بود. در جمهوري وايمار آلمان ميان دو جنگ، اين سازه‌ها متكي بر نيروي تعالي‌بخش هنر، طراحي و علم در دسترس عموم بودند. متاسفانه در جنگ جهاني دوم بسياري از آسمان نماهاي ساخته‌ شده در دوران موج اوليه آلماني كه عناصر معماري را از نئوكلاسيك و باوهاوس به عاريت گرفته بود، ويران شدند. گنبد آسمان نما ساختارگراي مسكو در سال ۱۹۲۹ تركيبي از ايده‌هاي پرولتاريايي  با مهندسي انقلابي بود. اين سازه يك گنبد سهمي‌وار بود كه روي بتن مسلح قرار داشت.

در طول جنگ سرد، اين سازه به‌ عنوان نماد پيروزي‌هاي اتحاد جماهير شوروي در فضا اهميت خاصي پيدا كرد. اين سازه در كنار ترويج ايده اكتشاف فضا به‌ عنوان سرنوشت مردم شوروي، براي آشنايي فضانوردان با صورت‌هاي فلكي و عملكرد منظومه شمسي مورد استفاده قرار گرفت.

 

رقابت‌هاي ابرقدرت‌ها بعد از جنگ، زمينه مناسبي براي شكل‌گيري موج جديدي از آسمان‌نماها بود. در اين دوران، سازه‌ها دوباره نقش‌هاي ايدئولوژيك را ايفا كردند. در ايالات متحده، طبقه ثروتمند تامين‌كنندگان اصلي گنبد آسمان نما بودند. ساختمان‌هاي اغلب عجيب و غريب آن‌ها الهام‌گرفته از مجله‌هاي علمي تخيلي عامه‌پسند بود.

همان‌ طور كه فايربريس اشاره مي‌كند، علم عامه‌ پسند ايالات متحده به سرگرمي‌هاي جمعي، ماجراجويي، اكتشاف و برخوردهاي فردي با ناشناخته‌ها وصل بود.

«چارلز هيدن»، بانكدار بشردوست، معتقد بود كه «احساس بي‌كران بودن آسمان و كوچكي خود» بايد براي همه قابل‌ دسترس باشد. در مقابل، فايربريس اشاره مي‌كند كه اندازه اين حس ممكن است به وضعيت اجتماعي و اقتصادي بستگي داشته باشد.

گنبد آسمان نمايي كه در سال ۱۹۳۵ در شهر نيويورك به نام هايدن ساخته شد، مجهز به اتصال‌هاي نوري به‌ شكل زحل بود و گنبدي برنزي داشت كه از عايق صدا براي ايجاد توهم انزوا در فضا استفاده مي‌كرد.

بريتانيا نسبتا ديرتر وارد اين بازي شد. گنبد آسمان نما نمادين لندن در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. اين سازه به سبكي ساخته شده بود كه فايربريس به آن متواضع و رسمي مي‌گفت و در كنار موزه مومي مادام توسو قرار داشت. اين تركيب تاحدودي ناخوشايند به‌ نظر مي‌رسيد ولي كار هر دو يكي يعني شبيه‌سازي بود.

 

براي اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد مي‌شوند و مي‌ميرند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

پيشرفت‌هاي گنبد آسمان نما
دوران تلسكوپ‌هاي فضايي و كاوشگرهاي روباتيك ما با انقلابي در فناوري آسمان نماها مصادف شده است. تماشاگران ديگر به يك نقطه ديد ثابت روي زمين محدود نيستند. در عوض، حالا مي‌توانند به‌ طور مجازي در سراسر منظومه شمسي و فراتر از آن از طريق تركيبي يكپارچه از تصاوير توليدشده توسط رايانه و تصاوير واقعي پرواز كنند.

اين تصاوير توسط سيستم‌هاي نقشه‌كشي ديجيتال در آسمان‌نما آدلر در شيكاگو، ايلينوي يا آسمان نما پيتر هريسون در گرينويچ لندن به‌ دست مي‌آيند. 

فايربريس بابت از دست دادن ظرافت نمايش‌هاي قديمي ابراز تاسف كرده، ولي فضاسازي‌هاي مدرن فضايي به تجديد علاقه عمومي به مسائل نجومي كمك كرده است.

شايد شباهت آسمان نماهاي جديد به سينما و بازي‌هاي رايانه‌اي در شرايطي كه موزه‌ها و نمايشگاه‌ها براي جذب مخاطبان جوان تحت فشار قرار دارند، باعث رونق آن‌ها شده است. همچنين مي‌توانيم استدلال كنيم كه آسمان نماهاي مدرن مي‌توانند دروازه‌اي بسيار مؤثر براي تعامل عميق‌تر با علم باشند.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نما چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

در حال حاضر مي‌دانيم كه بيشتر كيهان نامرئي است و روش‌هاي ما براي بررسي آن ديگر كاملا بر تابش الكترومغناطيسي متكي نيست. تئاتر ستاره با زير سوال بردن نقش گنبد آسمان نما در آينده، يعني فراهم كردن تجربه‌اي مبتني بر نور مرئي، در جهاني از امواج گرانشي، ماده تاريك و انرژي تاريك به پايان مي‌رسد.

با اين‌ حال، بعيد به‌ نظر مي‌رسد كه تركيب برنده درام، فناوري، طراحي و علم به اين زودي‌ها از مد بيافتد. همان‌ طور كه فايربريس نتيجه مي‌گيرد: «آسمان‌ها مانند هميشه پر از نور هستند.»

 

آسمان نماها و آسمان

 

نتيجه

آسمان نماها در عصر جديد با فناوري هاي جديدتري ساخته مي شوند و مردم با كيفيت بهتري آسمان را تماشا مي كنند. آسمان نماهاي جديد هم از لحاظ طراحي ظاهري هم طراحي داخلي بسيار زيبا و منحصر به فرد ساخته مي شوند. تصاويري كه در آسمان نماها نمايش داده مي شوند را شما مي توانيد در تلسكوپ نيز مشاهده كنيد. شما مي توانيد با خريد تلسكوپ آسمان نما را به خانه خود ببريد و هر موقع كه اراده كنيد مي توانيد آسمان را تماشا كنيد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت با ايمني كامل به راحتي انجام مي شود.

 

براي دانلود مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و آسمان نماها و ظهور علم تماشايي


برچسب: خريد تلسكوپ، تلسكوپ، قيمت تلسكوپ، بهترين قيمت تلسكوپ، خريد ميكروسكوپ، ميكروسكوپ، آسمان شب، ،
ادامه مطلب
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: 0
بازدید:

+ نوشته شده: ۹ اسفند ۱۴۰۲ساعت: ۰۲:۰۸:۵۳ توسط:asemaneshab موضوع: نظرات (0)