asemaneshab

آنها بزرگترين سياهچاله هاي جهان هستند كه شناخته شده اند، ميلياردها برابر جرم خورشيد ما، اما اطلاعات كمي در مورد چگونگي شكل گيري و بزرگ شدن اين هيولاها وجود دارد. تلسكوپ ها و تكنيك هاي جديد روش جديدي را براي نگاه كردن به اين غول ها به ما مي دهند.
 

✅ پيدايش سياهچاله هاي جهان
در نيمه راه بين شكم دلفين و سم عقب پگاسوس اسب پرنده، يك چرخ دنده بكر در فضا سقوط مي كند. براي ميلياردها سال، بازوهاي مارپيچي كهكشان UCG 11700 در آرامش چرخيده اند و از برخوردها و ادغام هايي كه بسياري از كهكشان هاي ديگر را تغيير شكل داده اند، دست نخورده اند. اما در حالي كه كهكشان مارپيچي مانند UCG 11700 ديدني است، چيزي هيولايي در ميان آن پنهان شده است. در قلب اين چرخ كيهاني زيباي كاترين، يكي از مرموزترين اجرام در كيهان است - يك سياهچاله بسيار پرجرم. در حالي كه سياهچاله هاي استاندارد با جرمي حدود چهار برابر خورشيد ما شروع مي شوند، اقوام عظيم آنها ميليون ها و گاهي ميلياردها برابر جرم دارند. دانشمندان بر اين باورند كه تقريباً هر كهكشان بزرگي در قلب خود يك سياهچاله بسيار پرجرم دارد. جز اينكه هيچ كس نمي داند چگونه به آنجا رسيده اند. اينجاست كه كهكشان UCG 11700 مي تواند مفيد واقع شود.
 

✅ سياهچاله هاي پرجرم
بكي اسمتو رست، محقق جوان در دانشگاه آكسفورد كه سياهچاله هاي كلان پرجرم را مطالعه مي كند، مي گويد: «كهكشان هاي ايده آل براي مطالعه من، زيباترين و كامل ترين مارپيچ هايي هستند كه مي توانيد به آنها فكر كنيد. زيباترين كهكشان‌هايي هستند كه مي‌توانند به ما در حل معماي چگونگي رشد اين سياه‌چاله‌ها كمك كنند.» بزرگترين سياهچاله هاي جهان آنقدر متراكم هستند كه حتي نور نيز نمي تواند از مركز آن فرار كند، يادگيري در مورد آن را دشوار مي كند. اما تكنيك‌هاي جديدي كه به دنبال اثرات سياه‌چاله‌هاي كلان جرم بر روي اجرام بين‌ستاره‌اي اطرافشان هستند و حتي در امواجي كه در بافت فضا و زمان ايجاد مي‌كنند، سرنخ‌هاي جديدي ارائه مي‌دهند. راز كمي در مورد چگونگي شكل گيري و رشد سياهچاله ها وجود دارد. سوخت يك ستاره در حال مرگ تمام مي شود، در يك ابرنواختر منفجر مي شود، در خود فرو مي ريزد و چنان متراكم مي شود كه حتي نور نيز نمي تواند از گرانش شديد آن فرار كند. ايده سياهچاله ها يك قرن است كه وجود داشته و در نظريه نسبيت عام آلبرت انيشتين پيش بيني شده است.
 

✅ خطرناك ترين سياهچاله هاي جهان
در فرهنگ عامه، بزرگ ترين سياهچاله هاي جهان كاملا تاريك و بي نهايت گرسنه هستند. آن‌ها در سراسر جهان حركت مي‌كنند و هر چيزي را كه در مسيرشان است مي‌مكند، بزرگ‌تر و حريص‌تر مي‌شوند. شايد بتوان فكر كرد راز حل شد - خطرناك ترين سياهچاله هاي جهان و سياهچاله هاي كلان جرم به سادگي گرسنه ترين و قديمي ترين سياهچاله ها در نوع خود هستند. با اين حال، در واقعيت، سياهچاله ها به شهرت هيولايي خود عمل نمي كنند. آنها به طرز شگفت آوري در برافزايش (اصطلاحات اصطلاحي فيزيكدانان براي "مكيدن") مواد اطراف، حتي در يك هسته متراكم كهكشاني ناكارآمد هستند. در واقع، ستارگان فروپاشيده به قدري آهسته رشد مي‌كنند كه احتمالاً نمي‌توانند تنها با جذب مواد جديد، بزرگ شوند. اسمتو رست مي‌گويد: «فرض كنيم اولين ستاره‌ها سياهچاله‌ها را حدود 200 ميليون سال پس از انفجار بزرگ تشكيل داده‌اند. "بعد از فروپاشي آنها، شما سيزده و نيم ميليارد سال فرصت داريد تا سياهچاله خود را تا ميلياردها برابر جرم خورشيد افزايش دهيد. اين مدت زمان بسيار كوتاهي است تا آن را فقط با برافزايش بزرگ كنيد." حتي اسرارآميزتر، سياهچاله هاي كلان پرجرم از قبل وجود داشتند كه كيهان هنوز در مراحل ابتدايي نسبي خود بود. اختروش‌هاي دوردست، برخي از درخشان‌ترين اجرام در آسمان شب، در واقع سياه‌ چاله‌ هاي بسيار پرجرم باستاني هستند كه هسته‌هاي كهكشان‌هاي در حال مرگ را به آتش كشيده‌اند. برخي از اين غول‌ها حداقل از زماني كه كيهان تنها 670 ميليون سال قدمت داشت - در زماني كه برخي از قديمي‌ترين كهكشان‌هاي شناخته شده در حال شكل‌گيري بودند، وجود داشته‌اند. در حالي كه قلب يك سياهچاله براي ناظران خارجي ناشناخته باقي مي ماند، سياهچاله هاي پرجرم مي توانند درخشان تر از كل كهكشان ستارگان بدرخشند، و حتي مي توانند "آوغ زدن" تابش فرابنفش را هنگام مصرف مواد اطراف خود توليد كنند. 
 

 
✅ افق رويداد چيست؟
سياهچاله ها داراي يك مرز كروي هستند كه به عنوان "افق رويداد" شناخته مي شود. در درون اين كره، نور، انرژي و ماده به طور اجتناب ناپذيري به دام افتاده اند. فضا و زمان روي خود جمع مي شوند و قوانين فيزيكي كه نحوه عملكرد بيشتر كيهان ما را توصيف مي كنند، از بين مي روند. اما، درست خارج از افق رويداد، يك سياه چاله در حال چرخش مي تواند مواد مجاور را به يك ديسك در حال چرخش و فوق گرم تبديل كند. با رسيدن به دماي بالاتر از 10 ميليون درجه سانتيگراد، ديسك برافزايشي در يك اختروش تابش درخشان كوركننده اي را در سراسر طيف الكترومغناطيسي منتشر مي كند.
 

 
براي اطلاع از مقاله عكاسي از كهكشان راه شيري چگونه است؟ بر روي لينك كليك كنيد
 
 

✅ موثر ترين سياهچاله هاي جهان
مارتا ولونتري، محقق سياهچاله در l'Institut d'Astrophysique de Paris مي گويد: سياهچاله ها موثرترين و كارآمدترين موتورهاي جهان هستند. آنها جرم را با بازدهي تا 40 درصد به انرژي تبديل مي‌كنند. اگر به هر چيزي فكر مي‌كنيد كه ما با كربن يا انرژي شيميايي مي‌سوزانيم، يا حتي در ستاره‌ ها چه اتفاقي مي‌افتد، فقط كسري كوچك و كوچك از چيزي است كه يك سياه‌ چاله توليد مي‌كند. سياهچاله هاي كلان پرجرم دانشمندان را به چيزي فراتر از صرفه جويي انرژي آنها علاقه مند مي كند. شكل‌گيري و تكامل آن‌ها به وضوح با توسعه كهكشان‌ها و حتي با داستان بزرگ‌تر كل تاريخ و ساختار جهان ما مرتبط است. حل معماي اين غول هاي كيهاني گام مهمي در تلاش مداوم دانشمندان براي درك اينكه چرا همه چيز به اين شكل است را نشان مي دهد.
 

✅ امواج گرانشي
انتشار انرژي يكي از راه هايي است كه سياهچاله ها اسرار خود را فاش مي كنند. هنگامي كه سياه چاله ها با اجرام با چگالي كمتري مانند ستاره هاي نوتروني ادغام يا برخورد مي كنند، اين رويدادها موج هايي در فضا-زمان ايجاد مي كنند كه امواج گرانشي ناميده مي شوند. اين امواج با سرعت نور در سراسر كيهان حركت مي كنند و براي اولين بار در سال 2015 روي زمين شناسايي شدند. از آن زمان رصدخانه هاي عظيمي مانند رصدخانه امواج گرانشي تداخل سنج ليزري (Ligo) در ايالات متحده و تأسيسات ويرجو در نزديكي پيزا، ايتاليا وجود داشته است. برداشتن امواج ايجاد شده توسط اين برخوردها. اما در حالي كه اين رصدخانه ها از ابزارهايي به اندازه چندين كيلومتر استفاده مي كنند، آنها فقط مي توانند امواج سياه چاله هايي با اندازه نسبتاً متوسط را تشخيص دهند. نادين نويماير، سرپرست گروه تحقيقاتي هسته‌هاي كهكشاني در موسسه نجوم ماكس پلانك، مي‌گويد: «لايگو ادغام‌هايي را تا حدود 150 جرم خورشيدي شناسايي كرده است». شكافي در داده‌ها درباره آنچه كه مردم «سياه‌چاله‌هاي با جرم متوسط» مي‌نامند با جرم حدود 10000 خورشيدي يا بيشتر وجود دارد. او مي‌گويد سياهچاله‌هاي كيهان با جرم متوسط مي‌توانستند در اوايل كيهان از فروپاشي ابرهاي گازي غول‌پيكر يا برخوردهاي فراري ستاره‌ها شكل گرفته باشند. در محيط تنگ كيهان جوان، برخوردهاي پي در پي بين اين سياهچاله‌هاي متوسط، همراه با تجمع سريع مواد اطراف، مي‌توانست رشد آنها را به مقياس‌هاي بسيار عظيم تسريع كند.
 

 
✅ نظريه دانه سياهچاله
با اين حال، نظريه دانه سياهچاله با جرم متوسط مشكلاتي دارد. كيهان اوليه و كوچك نيز بسيار داغ بود. ابرهاي گازي در تابش غوطه ور مي شدند و احتمالاً انرژي زيادي به آنها مي داد تا روي خود فرو بريزند. و حتي در يك كيهان متراكم، قوانين فيزيك همچنان حداكثر سرعتي را كه سياه چاله ها مي توانند ماده را جذب كنند، محدود مي كند. ولونتري مي‌گويد كه هر توضيح كنوني براي سياه‌ چاله‌ هاي كلان جرم «گلوگاه‌ها و اشكالاتي» دارد كه مانع از هم‌ گرايي دانشمندان براي يافتن پاسخ قطعي مي‌شود. او مي‌گويد: «تئوري‌هايي كه ما آن را «فرايندهاي ديناميكي» مي‌ناميم، به اين معني كه شما يك سياه‌ چاله را از تعداد بسيار زيادي ستاره تشكيل مي‌دهيد به جاي يك ستاره، امكان‌پذير است، اما اين فرآيندها بايد در شرايط بسيار خاصي اتفاق بيفتند. همچنين نظريه‌هايي درباره «سياهچاله‌هاي اوليه» وجود دارد كه مي‌توانستند قبل از وجود ستاره‌ ها وجود داشته باشند و رشد كنند. اما اين قلمرو كاملاً ناشناخته است. ما هيچ مدرك رصدي براي آزمايش اين اصل نداريم.» او مي‌گويد كه عاشق فيزيك فرآيندهاي ديناميكي است، اما اذعان مي‌كند كه پيش‌بيني معتبر هر چيزي كه بزرگ‌تر از حدود 1000 جرم خورشيد باشد، براي اين نظريه بسيار دشوار است. او مي‌گويد: «وقتي اختروش‌هايي را در نظر مي‌گيريم كه قبلاً يك ميليارد جرم خورشيدي داشتند، زماني كه كيهان يك ميليارد ساله بود، رسيدن به اين اعداد بسيار سخت است. او معتقد است كه داستان واقعي چگونگي به وجود آمدن سياه چاله هاي كلان جرم هنوز گفته نشده است. "هر چه بيشتر حفاري مي كنيم، بيشتر متوجه مي شويم كه در مورد چيزهايي كه فكر مي كرديم فهميده ايم مشكلاتي وجود دارد. ما يك چيز اساسي را از دست مي دهيم."
 

✅ رصد سياهچاله ها
نسل كنوني ابزارهاي رصدي شروع به پر كردن شكاف‌ها كرده‌اند. رصدخانه‌هاي Virgo، Ligo و مشابه در حال ارائه «اطلاعات جمعيت‌شناختي» عميق‌تر در مورد اندازه، سن و مكان جمعيت سياهچاله‌هاي كيهان هستند. اما براي پر كردن اين نوع داده ها در مورد سياهچاله هاي كلان جرم، محققان به آشكارسازهاي بزرگتري نياز دارند. در دهه 2030، ناسا و آژانس فضايي اروپا (ESA) آنتن فضايي تداخل سنج ليزري (Lisa) جاه طلبانه را پرتاب خواهند كرد كه شامل سه ماهواره است كه در يك مثلث با اضلاع به طول 2.5 ميليون كيلومتر پرواز مي كنند. اين آرايه بر اساس اصول مشابه Ligo و Virgo كار مي كند، اما مقياس عظيم آن به آن اجازه مي دهد امواج گرانشي را از سياهچاله هاي بسيار بزرگ فراتر از دسترس فناوري موجود تشخيص دهد. در حال حاضر اشاراتي وجود دارد مبني بر اينكه امواج گرانشي ايجاد شده توسط سياه چاله هاي عظيم در حال شستن ما هستند. در آغاز سال 2021، اخترشناسان اعلام كردند كه اختلافات كوچكي را در پالس هاي تشعشعاتي كه از 45 تپ اختر مي آيد - ستارگان فشرده اي كه پرتوهاي نور را در فواصل زماني منظم منتشر مي كنند، شناسايي كرده اند. اگرچه نتايج هنوز تاييد نشده است، اما محققان پيشنهاد مي‌كنند كه اين مي‌تواند به دليل «پس‌زمينه موج گرانشي» باشد كه احتمالاً از ادغام سياه چاله‌هاي بزرگ ايجاد مي‌شود.
 

نتيجه
نيوماير با اسمتورست موافق است كه هيجان‌انگيزترين اكتشافات در مورد خطرناك ترين سياهچاله‌ هاي جهان سؤالاتي وجود دارد كه هنوز كسي نپرسيده است. او مي گويد: «اين يك قرن شگفت انگيز از پيشرفت هاي فني بوده است كه اين اكتشافات را ممكن مي كند. "ما مشكلات شناخته شده زيادي داريم كه مي خواهيم حل كنيم. اما چيزهاي جديدي را نيز خواهيم ديد كه حتي نمي توانيم تصور كنيم. و من فكر مي كنم اين شگفت انگيز است."
 

 
براي دانلود مقاله منشا مرموز بزرگترين سياهچاله هاي جهان روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و منشا مرموز بزرگترين سياهچاله هاي جهان
 

اولين انسان ها با پرتاب تاريخي ماموريت آپولو 11 به سمت ماه رفتند. اين دو نفر براي اولين بار در تاريخ بشر قدم بر روي سطح ماه گذاشتند. ميليون ها نفر در سراسر جهان گام هاي آنها را در تلويزيون تماشا كردند. خدمه آپولو 11 همگي فضانورداني با تجربه بودند كه قبلاً به فضا رفته بودند.

? فضانوردان
نيل آرمسترانگ خلبان جميني 8 بود. ماموريت آپولو 11 اولين ماموريتي بود كه دو وسيله نقليه در كره ماه فرود آمدند. آرمسترانگ متولد 5 آگوست 1930 در اوهايو، 38 سال داشت و اولين غيرنظامي بود كه فرماندهي دو ماموريت فضايي آمريكا را برعهده داشت.

سرهنگ ادوين يوجين "باز" آلدرين، 39 ساله، اولين فضانورد با مدرك دكترا بود كه در فضا پرواز كرد. آلدرين متولد 20 ژانويه 1930 در نيوجرسي، خلبان جميني 12 بود و 140 دقيقه پياده روي در فضا انجام داد تا نشان دهد كه يك فضانورد مي تواند به طور موثر خارج از وسيله نقليه كار كند. او براي آپولو 11 به عنوان خلبان ماژول قمري خدمت كرد. خلبان ماژول فرماندهي، سرهنگ دوم مايكل كالينز، 38 ساله، 31 اكتبر 1930 در ايتاليا به دنيا آمد. كالينز در جولاي 1966 خلبان Gemini 10 بود و تقريباً 1.5 ساعت خارج از فضاپيما پياده روي فضايي كرد.
 

براي اطلاع از مقاله ايستگاه فضايي بين المللي بر روي لينك كليك كنيد.
 

? از زمين تا ماه 
محققان ماموريت در ناسا به مدت دو سال سطح ماه را مطالعه كردند و به دنبال بهترين مكان براي فرود تاريخي در ماه بودند. محققان براي اينكه به راحتي اولين انسان بر روي ماه قدم بگذارد، بهترين عكس هاي با كيفت مربوط به آن زمان كه از برنامه هاي مدارگرد گرفته شده بود، بررسي كردند و تعداد دهانه‌ها، تخته سنگ‌ها، صخره‌ها و تپه‌ها را در هر محل فرود احتمالي با توجه به سوخت و زمان مورد نياز آنها تحليل كردند. اين به محققين كمك كرد تا 30 نامزد اوليه سايت را به سه نفر محدود كنند.

آپولو 11 از مركز فضايي كندي در فلوريدا مورخ 16 ژوئيه 1969 ساعت 9:32 صبح به فضا پرتاب شد. در حين پرواز، فضانوردان دو برنامه تلوزيوني از داخل سفينه ساختند و يك تصوير سوم هم ارسال شد كه لحظات نزديك شدن به ماه را نشان مي داد. در 20 ژوئيه، آرمسترانگ و آلدرين وارد ماژول ماه با نام مستعار "عقاب" شدند، از ماژول خدمات فرماندهي - "كلمبيا" - جدا شدند و به سمت سطح ماه حركت كردند.
براي 2 ساعت اول روي ماه، آرمسترانگ و آلدرين در ماژول باقي ماندند و همه سيستم ها را بررسي كردند، سفينه را براي اقامت در ماه پيكربندي كردند. با مشورت ناسا، آنها تصميم گرفتند از استراحت برنامه ريزي شده 4 ساعته خود صرف نظر كنند و به جاي آن تصميم گرفتند سطح ماه را كاوش كنند.
20 ژوئيه 1969 ساعت 11:56 شب يك دوربين فيلمبرداري نصب شده در پنل داخل عقاب، به صورت پخش زنده آرمسترانگ را كه در حال پائين آمدن از نردبان بود نشان مي داد. در اين لحظه آرمسترانگ اين جمله را به زبان آورد: "اين يك گام كوچك براي انسان، يك جهش عظيم براي بشر است" 20 دقيقه بعد، آرمسترانگ از فرود آلدرين عكس گرفت. آرمسترانگ مسئوليت ثبت مستندات اين فرود را بر عهده داشت، بنابراين بيشتر تصاوير گرفته شده از ماموريت آپولو 11 مربوط به آلدرين بود.
زماني كه فضانوردان روي سطح ماه بودند، چندين آزمايش انجام دادند، نمونه‌هايي از خاك و سنگ ماه را جمع‌آوري كردند تا به خانه بياورند، پرچم ايالات متحده را برافراشتند و نمونه‌هايي از پوسته ماه گرفتند. آنها با ريچارد نيكسون، رئيس جمهور ايالات متحده، كه صداي او از كاخ سفيد مخابره مي شد، صحبت كردند و پلاكي روي زمين گذاشتند كه روي آن نوشته شده بود:
"مرداني از سياره زمين براي اولين بار در تاريخ ژوئيه 1069 روي ماه قدم گذاشتند. ما براي صلح همه بشريت آمديم."
فضانوردان همچنين مدال هاي يادبودي را با نام چندين فضانورد كه در پرواز و حين آموزش از بين رفته بودند (از جمله خدمه آپولو 11 و اولين نفر در فضا، يوري گاگارين) روي ماه گذاشتند. آنها همچنين يك ديسك سيليكوني 1.5 اينچي با پيام هاي حسن نيت از 73 كشور و اسامي رهبران كنگره و ناسا به جا گذاشتند.
آرمسترانگ بيشتر از 2.5 ساعت را بيرون از عقاب گذراند. فضانوردان در حين قدم زدن روي ماه مجموعا مسافتي حدود 3300 فوت (1 كيلومتر) را طي كردند تا از يك دهانه بزرگ بازديد كنند. آنها 47.51 پوند (21.55 كيلوگرم) نمونه از ماه جمع آوري كردند. در ضمن اين گزارش را ثبت كردند كه تحرك در ماه آسان تر از حد انتظار است.

در ساعت 1:54 بعد از ظهر، با گذراندن 21.5 ساعت روي ماه، ماژول قمري به جايي كه كالينز در كلمبيا منتظر بود، ارسال شد. دو وسيله نقليه فرود آمدند و خدمه و نمونه ها قبل از پرتاب شدن عقاب به كلمبيا منتقل شدند. سپس فضانوردان به خانه برگشتند.
اين تيم در 24 ژوئيه ساعت 12:50 بعد از ظهر به وقت شرقي در اقيانوس آرام سقوط كرد. خدمه پس از پوشيدن لباس هاي عايق بيولوژيكي (براي عدم امكان انتقال ميكروب هاي مضر از ماه توسط فضانوردان)، كلمبيا را ترك كردند و داخل يك قايق رفتند و بدليل اينكه آلودگي احتمالي به حداقل برسد خدمه را با يد ماليدند. آنها سپس با هليكوپتر به يك مركز قرنطينه متحرك در كشتي سفر كردند و سپس به هيوستون منتقل شدند و تا تاريخ 10 اوت در قرنطينه ماندند.
 
 

 
?  ميراث آپولو 11
ماموريت آپولو 11 پنجاهمين سالگردش را در سال 2019 جشن گرفت. ضرابخانه ايالات متحده سكه هاي ويژه اي را براي اين جشن آماده كرده بود. در جولاي 2009، موزه ملي هوا و فضا ميزبان جشني براي چهلمين سالگرد آپولو 11 كه شامل سخنراني سه خدمه آپولو 11 بود. صف علاقه مندان فضا به سرعت در طول طبقه موزه گسترش يافت.

آرمسترانگ 82 ساله در 25 آگوست 2012 بر اثر عوارض ناشي از مشكلات قلبي-عروقي درگذشت. مراسم يادبود عمومي مورخ 13 سپتامبر در كليساي جامع ملي واشنگتن برگزار شد و آرمسترانگ روز بعد به خاك سپرده شد. در سال 2015، ناسا اعلام كرد كه همسر آرمسترانگ، كارول آرمسترانگ، كيفي پر از مصنوعات ماه در ميان وسايل آرمسترانگ پيدا كرده و او اين كيف را به موزه اهدا كرد.
مدارگرد شناسايي ماه ناسا در سال 2012 از محل فرود آپولو 11 از فضا تصويربرداري كرد و نشانه هايي از فضانوردان، برخي از آزمايشات، دوربين دور انداخته شده و مرحله فرود ماژول قمري عقاب را مشاهده كرد. در سال 2014 يك نماي سه بعدي از سايت بر اساس تصاوير مدارگرد ايجاد شد.

يك كيف نمونه قمري از آپولو 11 پس از اينكه به طور تصادفي در حراجي تگزاس سال 2015 به نمايندگي از خدمات مارشال هاي ايالات متحده فروخته شده بود، باعث اختلاف حقوقي شد. نانسي كارلسون زن ايلينويزي اين كيف را به قيمت 995 دلار خريد. دولت ايالات متحده از دادگاه درخواست كرد كه كيف نمونه قمري را به ناسا بازگرداند و فروش لغو شود، اما كارلسون در سال 2016 مالك قانوني آن اعلام شد. در اصل، اين كيف از مكس آري، كه سال 2006 به جرم دزدي و فروش آثار فضايي محكوم شده بود، مصادره شد. آثاري كه متعلق به موزه فضايي كيهان در هاچينسون، كانزاس بودند.

? نتيجه
در پنجاهمين سالگرد آپولو 11 مورخ جولاي 2019، يونيورسال پيكچرز «نخستين انسان» را منتشر كرد، فيلمي كه بر اساس سفر آموزشي آرمسترانگ براي تبديل شدن به اولين انسان روي ماه ساخته شده است. يك مستند جديد درباره آپولو 11، به كارگرداني تاد داگلاس ميلر، در مارس 2019 نمايش داده شد.
 

براي دانلود مقاله اولين انسان روي ماه روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و اولين انسان روي ماه

ايستگاه فضايي بين المللي از سال 1998 ميزبان بيش از 250 نفر بوده است. ايستگاه فضايي بين‌المللي (ISS) يك پروژه ساخت‌ و ساز چند مليتي و بزرگترين سازه‌اي است كه بشر تا به حال در فضا قرار داده است. ساخت و ساز اصلي آن بين سال هاي 1998 و 2011 تكميل شد، اگرچه ايستگاه به طور مداوم در حال تكامل است و ماموريت ها و آزمايشات جديدي در آن انجام مي شود.

? ايستگاه فضايي بين المللي چقدر بزرگ است؟
ايستگاه فضايي بين المللي 356 فوت (109 متر) با جرم 925335 پوند (419725 كيلوگرم) بدون احتساب وسايل نقليه است. پنل هاي خورشيدي خود به تنهايي يك هكتار را پوشش مي دهند. در اين ايستگاه 13696 فوت مربع (1272.4متر مربع) حجم قابل سكونت براي اعضاي خدمه بدون احتساب وسايل نقليه وجود دارد. ايستگاه فضايي داراي هفت محل خواب است، با قابليت افزايش در طول دوره اقامت خدمه، همچنين داراي دو حمام، يك باشگاه ورزشي - يك پنجره با ديد 360 درجه از زمين.
 

?  ارتفاع ايستگاه فضايي بين المللي چقدر است؟
ايستگاه فضايي در ارتفاع تقريبي 350 كيلومتري از سطح زمين حركت مي كند و مسير مداري آن بيش از 90 درصد جمعيت زمين را در بر مي گيرد. به لطف اندازه پنل هاي خورشيدي ايستگاه فضايي، مي توان آن را هنگام غروب يا سحر در حال پرواز بر فراز يك منطقه محلي با چشم غير مسلح ديد. شما مي توانيد مسير ايستگاه فضايي را در spotthestation.nasa.gov رديابي كنيد. 
 

?  چه كسي صاحب ايستگاه فضايي بين المللي است؟
ايستگاه فضايي بين المللي مختص يك شخص يا كشور خاصي نيست. اين ايستگاه با همكاري پنج آژانس فضايي از 15 كشور ساخته شده است، و همه اشخاص حاضر در ايستگاه كمك مي‌كنند تا ايستگاه را به طور مداوم در 24 ساعت شبانه‌روز، فعال نگه دارند. ايستگاه فضايي از قطعاتي تشكيل شده است كه توسط ايالات متحده، روسيه، ژاپن، كانادا و كشورهاي متشكل از آژانس فضايي اروپا ارائه شده است.
ISS شامل كمك هاي 15 كشور است. ناسا (ايالات متحده)، Rosغير مجاز مي باشدmos (روسيه) و آژانس فضايي اروپا شركاي اصلي ايستگاه فضايي هستند و بيشتر بودجه را تامين مي‌كنند. شركاي ديگر آژانس، اكتشافات هوافضاي ژاپن و آژانس فضايي كانادا هستند. فضانوردان خصوصي هر چند وقت يكبار از طريق يك شركت خصوصي به نام Axiom Space بر روي مجموعه مداري كار مي كنند. علاوه بر اين، فضانوردان كشورهاي ديگر مانند امارات متحده عربي گاهي اوقات به ايستگاه فضايي بين‌المللي پرواز مي‌كنند.
 

? نحوه ديدن ايستگاه فضايي بين المللي
ايستگاه فضايي بين‌المللي در شب از زمين قابل مشاهده است و به‌ عنوان يك نقطه متحرك نوراني ظاهر مي‌شود و از نظر روشنايي با سياره درخشان ناهيد رقابت مي‌كند. رصدگران آسمان شب حرفه اي مي دانند چه زماني و كجا، مي توانند آن را بدون استفاده از تلسكوپ مشاهده كرد. همچنين براي عكس گرفتن از ايستگاه فضايي مي توانيد با تجهيزات مناسب عكسي خوب بگيريد. ايستگاه فضايي بين المللي هر 90 دقيقه با سرعتي در حدود 17500 مايل بر ساعت (28000 كيلومتر بر ساعت) دور زمين مي چرخد. بنابراين اين ايستگاه در روز حدود 15 دور بر دور زمين مي چرخد.
 

براي اطلاع از مقاله چند خورشيد در كيهان وجود دارد؟ بر روي لينك كليك كنيد.
 

? زندگي در ايستگاه فضايي بين المللي
معمولاً يك خدمه بين المللي متشكل از هفت نفر در داخل ايستگاه فضايي بين المللي زندگي و كار مي كنند. با اين حال، در زمان تغيير اعضاي خدمه، اين تعداد مي تواند متفاوت باشد. به عنوان مثال، در سال 2009، 13 خدمه از ISS بازديد كردند. اين همچنين ركورد بيشترين افراد داخل فضا در يك محدوده زماني است. گاهي اوقات، ماموريت هاي خصوصي مانند ماموريت هاي Axiom Space، فضانوردان غيرحرفه اي را نيز به ايستگاه فضايي مي آورند.
به طور معمول، فضانوردان از طريق كپسول Crew Dragon SpaceX يا در مورد فضانوردان روسي، يك كپسول سايوز روسي به ايستگاه فضايي سفر مي كنند. پس از پايان برنامه شاتل فضايي ناسا در سال 2011، سايوز وظيفه حمل و نقل فضانوردان را بر عهده دارد. 

زماني كه فضانوردان به ايستگاه مي‌رسند، معمولاً يك دوره ماموريتي حدوداً شش ماهه را براي انجام آزمايش‌هاي علمي مختلف و نگهداري و تعمير ايستگاه فضايي بين‌المللي طي مي‌كنند. در خارج از محل كار، فضانوردان حداقل دو ساعت را صرف ورزش و مراقبت شخصي خواهند كرد. آنها همچنين گاهي اوقات پياده‌روي فضايي انجام مي‌دهند، رويدادهاي رسانه‌اي را براي اطلاع‌رساني برگزار مي‌كنند و به‌روزرساني‌هايي را در رسانه‌هاي اجتماعي ارسال مي‌كنند. اولين فضانوردي كه از فضا توييت كرد مايك ماسيمينو بود كه اين كار را از يك شاتل فضايي در مي 2009 انجام داد.

اتاق‌هاي خواب در اين ايستگاه معمولاً شامل تخت‌هاي دو طبقه كوچك است. فضانوردان بسته به ترجيحشان خود را به ديوار مي بندند يا به خود اجازه مي دهند آزادانه در فضاي كوچك شناور باشند. افرادي كه براي مدتي كوتاه به اين ايستگاه سفر مي كنند ممكن است براي استراحت و يا خواب به سفينه خود بروند يا در ايستگاه فضايي بمانند.
 

? داخل ايستگاه فضايي بين المللي
ايستگاه فضايي بين المللي به صورت قطعاتي مجزا به فضا برده شد و به تدريج با استفاده از فضانوردان راهپيمايي فضايي و رباتيك در مدار ساخته شد. در بيشتر مأموريت‌ها از شاتل فضايي ناسا براي حمل قطعات سنگين‌تر استفاده مي‌كردند، اگرچه برخي از ماژول‌هاي خاص روي موشك‌هاي يكبار مصرف پرتاب شدند.

اولين ماژول، روسيه زاريا، در 20 نوامبر 1998 با موشك پروتون پرتاب شد. دو هفته بعد، شاتل فضايي STS-88 ماژول Unity/Node 1 ناسا را پرتاب كرد. فضانوردان در طول STS-88 پياده روي فضايي انجام دادند تا دو بخش ايستگاه را به يكديگر متصل كنند.
 

? چه چيز ديگري از ايستگاه فضايي بازديد مي كند؟
علاوه بر شاتل فضايي و سايوز، ايستگاه فضايي مورد بازديد بسياري از فضاپيماهاي ديگر نيز قرار گرفته است. وسايل نقليه بدون خدمه پروگرس (روسيه) به طور منظم از ايستگاه بازديد مي كنند. خودروي انتقال خودكار اروپا و خودروي انتقالي H-II ژاپن نيز تا زماني كه برنامه‌هايشان بازنشسته شود، از ايستگاه فضايي بين‌المللي بازديد مي‌كردند.

ناسا شروع به توسعه فضاپيماي باري-تجاري براي ايستگاه فضايي، تحت برنامه خدمات حمل و نقل مداري-تجاري كرد كه از سال 2006 تا 2013 ادامه داشت. از سال 2012، اولين فضاپيماي تجاري، SpaceX's Dragon، از ايستگاه فضايي بازديد كرد. امروزه بازديدها با فضاپيماي Cygnus متعلق به Dragon و Northrop Grumman تحت برنامه خدمات بازرگاني ناسا ادامه دارد. بوئينگ در حال توسعه Starliner نيز براي بازديد هاي انساني در آينده است.
 

? نتيجه
به گفته آژانس فضايي اروپا (ESA)، ISS متعلق به يك كشور واحد نيست و يك "برنامه همكاري" بين اروپا، ايالات متحده، روسيه، كانادا و ژاپن است. به گفته دفتر بازرس كل آژانس، ايستگاه فضايي بين‌المللي حدود 3 ميليارد دلار در سال براي عمليات ناسا هزينه مي‌كند كه تقريباً يك سوم بودجه پروازهاي فضايي انسان است. تا ماه مي 2022، 258 نفر از 20 كشور از ايستگاه فضايي بين المللي بازديد كرده اند. كشورهاي برتر شركت كننده شامل ايالات متحده (158 نفر) و روسيه (54 نفر) هستند. زمان فضانوردان و زمان تحقيق در ايستگاه فضايي بر اساس ميزان پول يا منابع (مانند ماژول ها يا روباتيك) به آژانس هاي فضايي اختصاص مي يابد.
 
براي دانلود مقاله ايستگاه فضايي بين المللي روي لينك كليك كنيد.
 
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ايستگاه فضايي بين المللي
 
 

جسمي كه ما از آن به عنوان خورشيد ياد مي كنيم در مركز منظومه شمسي ما به شدت مي سوزد. اين تنها منبع گرما و نور ما است، و بدون آن، زمين به سرعت در مكاني تاريك و غير قابل مهمان‌نواز يخ مي‌زند. در اين مقاله نگاهي مي اندازيم به تعداد خورشيد در جهان.
 

☀️ خورشيد
خورشيد ما ستاره اي است كه عمدتاً از هيدروژن تشكيل شده است كه به اتم هاي هليوم مي پيوندد. اين فرآيند كه به عنوان همجوشي هسته اي شناخته مي شود، گرما و نوري را كه راه خود را به زمين (و فراتر از آن) باز مي كند، ساطع مي كند. خورشيد در مقايسه با سياره ما پرجرم است، اما در واقع در كنار ستاره هاي ديگر كاملاً متوسط است. هيچ چيزي در مورد شمس وجود ندارد كه واقعاً آن را متمايز كند. اين يك ستاره كوتوله زرد است كه دماي آن در سطح آن به طور متوسط 5700 كلوين است. اين در مقايسه با ستارگاني كه مي توانند به بيش از 50000 كلوين برسند، چيزي نيست. همچنين از نظر قطر يا جرم بسيار روشن يا بزرگ نيست. بزرگترين ستاره در جهان شناخته شده، UY Scuti، قطري تقريباً 1500 برابر ستاره ما دارد. UY Scuti همچنين ده برابر حجيم تر است و 340000 برابر روشن تر مي درخشد. آيا مي توانيد تصور كنيد كه ما به جاي شمس خود با UY Scuti به پايان مي رسيديم؟ در حالي كه خورشيد در طرح بزرگ چيزها چندان خاص نيست، اما ستاره ماست. اين اندازه عالي است و گرما و نور كافي براي زنده نگه داشتن ما دارد.
 

☀️ فقط يك خورشيد وجود دارد
كلمه "خورشيد" اغلب براي توصيف تعداد زيادي از ستارگان در كهكشان ما و فراتر از آن استفاده مي شود، اما انجام اين كار يك نام اشتباه است. شمس نام ستاره ما است، همانطور كه سيريوس درخشان ترين ستاره در Canis Major است. وقتي به اين توپ هاي گازي خارج از منظومه شمسي اشاره مي كنيم، هميشه بايد از اصطلاح "ستاره" استفاده كنيم.
 

☀️ طبقه بندي ديگر "خورشيدها"
برخي از دانشمندان ديگر ستاره‌هاي داراي اجسام سياره‌اي كه به دور آن‌ها مي‌چرخند را شمس مي‌نامند تا آنها را از ستاره‌هاي بدون ماهواره متمايز كنند. زمين تنها خانه‌اي است كه تا به حال شناخته‌ايم، اما دانستن اينكه چه چيز ديگري در آنجا وجود دارد، مي‌تواند باعث صرفه‌جويي در زمان ما شود. ما هنوز در توانايي خود براي مشاهده ساير منظومه هاي خورشيدي در كهكشان راه شيري بسيار محدود هستيم، چه رسد به كهكشان هاي فراتر از كهكشان خودمان. نكته منفي در مورد شكار سيارات ديگر اين است كه آنها هيچ نوري از خود ساطع نمي كنند و واقعاً فقط زماني قابل تشخيص هستند كه نور ستاره خود را مسدود كنند.
 

براي اطلاع از مقاله نظريه انفجار بزرگ(بيگ بنگ) چيست؟ بر روي لينك كليك كنيد.
 
☀️ چند "خورشيد" در كهكشان راه شيري وجود دارد؟
از تحقيقاتي كه تاكنون بر روي كهكشان راه شيري ما انجام شده است، دانشمندان بيش از 3500 ستاره را با سياراتي كه در اطراف آنها مي چرخند، پيدا كرده اند. هر يك از اين اجسام در حال چرخش «سياره‌هاي فراخورشيدي» ناميده مي‌شوند، كه به سادگي نشان‌دهنده سياره‌اي هستند كه به دور ستاره‌اي خارج از منظومه شمسي ما مي‌چرخد. جالب اينجاست كه پروكسيما قنطورس نزديكترين ستاره به خورشيد ماست و دو سياره فراخورشيدي تاييد شده دارد. يكي از اين دو جهان ممكن است در منطقه ميزبان ستاره وجود داشته باشد و حتي مي تواند اقيانوسي از آب مايع داشته باشد. پروكسيما قنطورس كه يك ستاره كوتوله قرمز است، داراي برخي فعاليت هاي شعله ور است كه مي تواند به جو سياره فراخورشيدي يا مقدار آب آن آسيب برساند. حتي اگر اين دنيا براي زندگي انسان با آب و هواي قابل تنفس مناسب تلقي شود، باز هم اين سوال را مطرح مي كند كه چگونه مي توان به آنجا رسيد. سفر با سرعت نور، هنوز 4.2 سال طول مي كشد تا اين سفر انجام شود. كپلر-47 يك منظومه ستاره اي دوتايي با سه سياره فراخورشيدي تاييد شده است كه به دور اين دو ستاره مي چرخند. يك ستاره 85 درصد خروجي شمس ما را دارد، در حالي كه ستاره ديگر تنها 1 درصد از نور خورشيد را تامين مي كند. اين منظومه حداقل يك ستاره در منطقه ميزبان خود دارد اما در فاصله بيش از 3000 سال نوري از ما وجود دارد. اگرچه ما فقط سطح آنچه را كه در آنجا وجود دارد خراشيده ايم، تخمين زده مي شود كه بيش از 6 ميليارد سياره شبيه زميندر كهكشان راه شيري وجود داشته باشد. اين را به سيارات گازي و ديگر جهان‌هاي اندازه اضافه كنيد، به راحتي مي‌توانيد 100 ميليارد سياره فراخورشيدي تنها در كهكشان ما وجود داشته باشد.
 

☀️ چند "خورشيد" در جهان هستي وجود دارد؟
اخيراً، اخترشناسان بر اين باورند كه اولين سياره فراخورشيدي را در كهكشان گرداب در فاصله 23 ميليون سال نوري از كهكشان ما پيدا كرده اند. چنين يافته‌اي تعجب‌آور نبود و احتمالاً اولين مورد از بسياري از يافته‌ها است. با فرض وجود 200 ميليارد كهكشان، زمين ما ممكن است تنها يكي از بيش از 20 سياره سياره باشد.
 

☀️ اگر زمين 2 خورشيد داشت چه مي شد؟
اگر ما بخشي از يك منظومه ستاره اي با دو خورشيد متمايز بوديم، زندگي روي زمين بسيار متفاوت به نظر مي رسيد. ما مطمئناً درك متفاوتي از روز و شب خواهيم داشت، و آسمان احتمالاً در آن روزهاي طولاني بسيار روشن تر (و شايد گرمتر) خواهد بود. بسته به اينكه در كدام قسمت از منطقه قابل سكونت سيستم دوتايي قرار داشته باشيم، ممكن است همچنان از آب و هواي معتدل همراه با تغييرات آب و هوا و فصول لذت ببريم.
 

? نتيجه
در نظر گرفتن نقش كوچكي كه منظومه شمسي ما در اين بازي كيهاني ايفا مي كند شگفت انگيز است. در جايي كه اجداد ما فكر مي كردند ما مركز جهان هستيم، اكنون كشف كرده ايم كه زمين يكي از احتمالاً ميلياردها سياره تنها در كهكشان راه شيري است.
اگر فناوري به پيشرفت خود ادامه دهد، ممكن است اين شانس را داشته باشيم كه قبل از اينكه شمس ما چند ميليارد سال ديگر بميرد، به دنياي مهمان نواز ديگري برسيم. مهم نيست به كجا مي رسيم، ستاره ما هميشه تنها ستاره اي خواهد بود كه واقعاً مي توانيم خورشيد بناميم. در ضمن شما مي توانيد براي اطلاع و مطالعه مطالب جذاب تر به سايت موسسه طبيعت اسمان شب مراجعه كنيد.
 
براي دانلود مقاله چند خورشيد در كيهان وجود دارد روي لينك كليك كنيد.
 
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و چند خورشيد در كهكشان وجود دارد؟

نظريه انفجار بزرگ چگونگي آغاز جهان را توضيح مي دهد. تئوري بيگ بنگ توضيح اصلي براي چگونگي شروع جهان است. به بيان ساده‌تر، مي‌گويد جهان همانطور كه مي‌دانيم با يك نقطه منفرد بي‌نهايت داغ و متراكم آغاز شد كه در طي 13.7 ميليارد سال آينده به كيهاني كه هنوز در حال انبساط است متورم و كشيده شد - ابتدا با سرعت‌هاي غيرقابل تصور و سپس با سرعتي قابل اندازه‌گيري. كه امروز مي دانيم. فناوري موجود هنوز به اخترشناسان اجازه نمي دهد كه به معناي واقعي كلمه به تولد كيهان نگاه كنند، بسياري از آنچه در مورد انفجار بزرگ مي فهميم از فرمول ها و مدل هاي رياضي مي آيد. با اين حال، ستاره شناسان مي توانند "پژواك" انبساط را از طريق پديده اي به نام پس زمينه مايكروويو كيهاني ببينند.

⭕ تولد كيهان
حدود 13.7 ميليارد سال پيش، همه چيز در كل جهان در يك تكينگي بي نهايت كوچك متراكم شد، نقطه اي از چگالي و گرماي بي نهايت. ناگهان، يك انبساط انفجاري آغاز شد و جهان ما را با سرعتي بيشتر از سرعت نور به سمت بيرون پرتاب كرد. اين دوره تورم كيهاني بود كه تنها كسري از ثانيه طول كشيد - طبق نظريه فيزيكدان آلن گوث در سال 1980 كه طرز فكر ما را در مورد بيگ بنگ براي هميشه تغيير داد. هنگامي كه تورم كيهاني به پاياني ناگهاني و هنوز مرموز رسيد، توصيفات كلاسيك تري از انفجار بزرگ مطرح شد. سيل ماده و تشعشع، كه به عنوان "گرم شدن مجدد" شناخته مي شود، شروع به پر كردن جهان ما با موادي كرد كه امروز مي شناسيم: ذرات، اتم ها، موادي كه به ستاره ها و كهكشان ها تبديل مي شوند و غيره. به گفته ناسا، همه اينها تنها در اولين ثانيه پس از شروع جهان اتفاق افتاد، زماني كه دماي همه چيز هنوز به طرز ديوانه كننده اي گرم بود، در حدود 10 ميليارد درجه فارنهايت (5.5 ميليارد سانتيگراد). كيهان اكنون حاوي مجموعه وسيعي از ذرات بنيادي مانند نوترون‌ها، الكترون‌ها و پروتون‌ها است - مواد خامي كه به بلوك‌هاي ساختماني براي هر چيزي كه امروز وجود دارد تبديل مي‌شوند.
 

⭕ آيا نظريه انفجار بزرگ ثابت شده است؟
يك پاسخ كوتاه به يك سوال كمي متفاوت، اين است كه تمام شواهد رصدي كه ما گردآوري كرده‌ايم با پيش‌بيني‌هاي نظريه انفجار بزرگ مطابقت دارد. سه مشاهده مهم عبارتند از: قانون هابل نشان مي دهد كه اجسام دور با سرعتي متناسب با فاصله خود از ما دور مي شوند - كه زماني اتفاق مي افتد كه انبساط يكنواخت در همه جهات وجود داشته باشد. اين حاكي از تاريخي است كه در آن همه چيز به هم نزديكتر بود. خواص تابش پس زمينه مايكروويو كيهاني (CMB). اين نشان مي دهد كه جهان از يك گاز يونيزه شده (پلاسما) و يك گاز خنثي عبور كرده است. چنين انتقالي دلالت بر يك جهان اوليه داغ و متراكم دارد كه با انبساط سرد شده است. اين انتقال پس از حدود 400000 سال پس از انفجار بزرگ اتفاق افتاد. 3) فراواني نسبي عناصر سبك (He-4، He-3، Li-7 و دوتريوم). اينها در دوران بيگ بنگ هسته اي (BBN) در چند دقيقه اول پس از انفجار بزرگ شكل گرفتند. فراواني آن‌ها نشان مي‌دهد كه جهان در گذشته واقعاً داغ و واقعاً متراكم بوده است (بر خلاف شرايطي كه CMB تشكيل شد، كه فقط گرم و متراكم معمولي بود - حدود يك ميليون تفاوت دما بين زماني كه BBN رخ داد و زماني كه CMB رخ داد).
 

براي اطلاع از مقاله كهكشان آندرومدا بر روي لينك كليك كنيد.
 
⭕ آيا اتفاقي وجود دارد كه با نظريه بيگ بنگ در تضاد باشد؟
مسائلي وجود دارد كه در ساده‌ترين مدل بيگ بنگ به وجود مي‌آيند، اما مي‌توان آن‌ها را با فراخواني يك فرآيند فيزيكي كه همچنان با فرض اصلي تئوري بيگ بنگ سازگار است، حل كرد. به طور خاص، اين واقعيت كه دماي CMB در همه جا يكسان است، به نظر مي‌رسد كه جهان هيچ انحناي ندارد، و اينكه نوسانات چگالي ناشي از پيش‌بيني‌هاي مكانيكي كوانتومي امروز خوشه‌هاي كهكشاني با اندازه و شكل مناسب را توليد نمي‌كنند. اين سه مسئله با تئوري تورم - كه بخشي از نظريه انفجار بزرگتر است - حل مي شود.

⭕ نظريه بيگ بنگ چه زماني پايه گذاري شد؟
هابل واقعاً شخصي بود كه مشاهدات را تنظيم كرد. شواهد به ويژه در دهه 1970 با شناسايي CMB ادامه يافت. اصطلاح "بيگ بنگ" اولين بار در اواخر دهه 1940 توسط فرد هويل منجم به كار رفت - در نهايت در دهه 1970 رايج شد.
 

⭕ مدل سازي انفجار بزرگ
از آنجايي كه ما نمي‌توانيم مستقيماً آن را ببينيم، دانشمندان در تلاش بوده‌اند تا از طريق اقدامات ديگر بيگ بنگ را ببينند. در يك مورد، كيهان شناسان براي رسيدن به اولين لحظه پس از انفجار بزرگ با شبيه سازي 4000 نسخه از جهان كنوني در يك ابررايانه عظيم، به عقب فشار مي آورند. با آنچه در مورد جهان امروزي شناخته شده است، محققان در اين مطالعه 2021 درك خود را از نحوه برهمكنش نيروهاي گرانشي در جهان اوليه با هزاران جهان مدل‌سازي شده كامپيوتري مقايسه كردند. اگر آنها مي توانستند شرايط شروع جهان هاي مجازي خود را پيش بيني كنند، اميدوار بودند كه بتوانند به طور دقيق پيش بيني كنند كه جهان خودمان در ابتدا چگونه به نظر مي رسيد. محققان ديگر راه هاي مختلفي را براي بازجويي از آغاز جهان ما انتخاب كرده اند. در يك مطالعه در سال 2020، محققان اين كار را با بررسي شكاف بين ماده و پادماده انجام دادند. در اين مطالعه كه هنوز توسط همتايان بررسي نشده است، آنها پيشنهاد كردند كه عدم تعادل در مقدار ماده و پادماده در جهان به مقادير بسيار زياد ماده تاريك جهان مربوط مي شود، ماده ناشناخته اي كه بر گرانش تأثير مي گذارد و در عين حال بر هم كنش ندارد. با نور آنها پيشنهاد كردند كه در لحظات حياتي بلافاصله پس از انفجار بزرگ، جهان ممكن است براي ساختن ماده بيشتر از معكوس خود، ضد ماده، تحت فشار قرار گرفته باشد، كه پس از آن مي تواند منجر به تشكيل ماده تاريك شود.
 

⭕ آيا انفجار بزرگ يك انفجار بود؟
اگرچه انفجار بزرگ اغلب به عنوان يك "انفجار" توصيف مي شود، اما اين يك تصوير گمراه كننده است. در يك انفجار، قطعات از يك نقطه مركزي به يك فضاي از قبل موجود پرتاب مي شوند. اگر در نقطه مركزي بوديد، مي ديديد كه تمام قطعات تقريباً با همان سرعت از شما دور مي شوند. اما بيگ بنگ اينطور نبود. اين خود گسترش فضا بود – مفهومي كه از معادلات نسبيت عام اينشتين بيرون مي‌آيد، اما هيچ مشابهي در فيزيك كلاسيك زندگي روزمره ندارد. اين بدان معني است كه تمام فواصل در جهان با سرعت يكسان در حال كشيده شدن هستند. هر دو كهكشان كه با فاصله X از هم جدا شوند با سرعت يكسان از يكديگر دور مي شوند، در حالي كه كهكشاني در فاصله 2X با سرعت دو برابر آن عقب مي نشيند.

⭕ تلسكوپ جيمز وب و انفجار بزرگ
تلسكوپ تقريباً مانند يك ماشين زمان است كه به ما امكان مي دهد به گذشته هاي دور نگاه كنيم. با كمك تلسكوپ فضايي هابل، ناسا كهكشان ها را مانند ميلياردها سال پيش به ما نشان داد - و جانشين هابل، تلسكوپ فضايي جيمز وب، اين توانايي را دارد كه حتي عميق تر به گذشته نگاه كند. ناسا اميدوار است كه تمام راه هاي بازگشت به زمان شكل گيري اولين كهكشان ها، تقريبا 13.6 ميليارد سال پيش را ببيند. و برخلاف هابل كه عمدتاً در باند موج مرئي مي‌بيند، تلسكوپ فضايي جيمز وب يك تلسكوپ مادون قرمز است - يك مزيت بزرگ در نگاه كردن به كهكشان‌هاي بسيار دور. انبساط كيهان به اين معني است كه امواج ساطع شده از آنها كشيده مي شوند، بنابراين نوري كه در طول موج هاي مرئي ساطع شده است در واقع در مادون قرمز به ما مي رسد.
 

? نتيجه
در حالي كه اكثريت جامعه نجومي اين نظريه را مي پذيرند، برخي از نظريه پردازان وجود دارند كه علاوه بر انفجار بزرگ، توضيحات ديگري نيز دارند - مانند تورم ابدي يا جهان در حال نوسان. مشاهداتي كه براي اولين بار در سال 2013 منتشر شد، نقشه CMB را با جزئيات بي سابقه اي ترسيم كرد و نشان داد كه كيهان قديمي تر از آن چيزي است كه قبلاً تصور مي شد: 13.82 ميليارد سال، به جاي 13.7 ميليارد سال. ماموريت رصدخانه تحقيقاتي ادامه دارد و نقشه هاي جديد CMB به صورت دوره اي منتشر مي شود.
 

براي دانلود مقاله نظريه انفجار بزرگ چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و نظريه انفجار بزرگ جيست؟

كهكشان آندرومدا، نزديكترين همسايه كهكشان راه شيري، دورترين جرمي در آسمان است كه مي توانيد با چشم غيرمسلح خود ببينيد - اما فقط در يك شب صاف از مكاني با آسمان بسيار تاريك. كهكشان يك مارپيچ زيبا است، اما يك واقعيت كه ممكن است از آن آگاه نباشيد: ما براي چند ميليارد سال در امان هستيم، اما كهكشان آندرومدا در مسير ما و در مسير برخورد با كهكشان راه شيري قرار دارد.

? مكان كهكشان آندرومدا
نزديكي كهكشان آندرومدا به زمين - در فاصله تنها 2.5 ميليون سال نوري - آن را به يك هدف مناسب براي رصد براي برون يابي در مورد ديگر كهكشان هاي مارپيچي تبديل مي كند. در سال‌هاي اخير، دانشمندان مطالعات دقيقي در مورد سياه‌چاله‌ها، ستارگان و ديگر اجرام در كهكشان انجام داده‌اند.
اين شامل يك موزاييك خيره كننده از تصاوير كهكشان آندرومدا است كه توسط تلسكوپ فضايي هابل در سال 2015 گرفته شده است. طول ستارگان مبهم مرئي تقريباً به اندازه عرض ماه كامل و نصف عرض آن است. فقط با بزرگنمايي قابل توجه مي توانيد بگوييد كه شش برابر طول آن به طور كامل كشيده شده است.
كهكشان آندرومدا يك كهكشان مارپيچي مانند كهكشان راه شيري، حاوي يك برآمدگي متمركز از ماده در وسط است كه توسط ***ي از گاز، غبار، و ستاره ها و هاله اي عظيم احاطه شده است. اگرچه كهكشان آندرومدا داراي تقريباً يك تريليون ستاره تا 250 ميليارد در كهكشان راه شيري است، كهكشان ما در واقع پرجرم تر است، زيرا تصور مي شود كه حاوي ماده تاريك بيشتري است.
 

? دوره برخورد
كهكشان آندرومدا و كهكشان راه شيري در مسير برخوردي هستند كه ساختار دو كهكشان را براي هميشه تغيير خواهد داد. كهكشان ها با سرعت 70 مايل در ثانيه (112 كيلومتر در ثانيه) به يكديگر نزديك مي شوند. ستاره شناسان تخمين مي زنند كه آندرومدا در 4 ميليارد سال آينده با كهكشان راه شيري برخورد خواهد كرد و ادغام آن 6 ميليارد سال ديگر به پايان مي رسد. تا آن زمان، خورشيد به يك غول قرمز متورم خواهد شد و سيارات زميني را مي بلعد، بنابراين زمين چيزهاي ديگري براي نگراني خواهد داشت. با اين حال، هجوم تازه غبار بايد شكل‌گيري ستاره‌ها را در كهكشان جديد «ميلكومدا» تقويت كند و خورشيد بدون زمين ممكن است براي هميشه راه شيري را ترك كند. پس از يك مرحله درهم، كه در آن بازوها به طرز ديوانه‌واري از جفت تركيب شده بيرون مي‌آيند، اين دو بايد در يك كهكشان بيضوي صاف مستقر شوند. برخورد كهكشان ها بخشي عادي از تكامل كيهان است. در واقع، هم آندرومدا و هم كهكشان راه شيري نشانه هايي از برخورد با كهكشان هاي ديگر را دارند. آندرومدا داراي حلقه بزرگي از غبار در مركز خود است كه شكل جالبي به آن بخشيده است. ستاره شناسان بر اين باورند كه اين غبار ممكن است زماني تشكيل شده باشد كه يك كهكشان موجود را بلعيده است.

? تاريخچه رصد اوليه
در سال 964، منجم ايراني، عبدالرحمن الصوفي، كهكشان را به عنوان يك "ابر كوچك" در "كتاب ستارگان ثابت" خود، اولين گزارش شناخته شده از نزديكترين همسايه ما، توصيف كرد. هنگامي كه چارلز مسيه در سال 1764 آن را M31 نامگذاري كرد، به اشتباه كشف آن چيزي كه در آن زمان سحابي ناميده مي شد را به ستاره شناس آلماني، سيمون ماريوس، نسبت داد كه اولين رصد تلسكوپي اين جسم را ارائه كرد. اولين عكس هاي كهكشان آندرومدا در سال 1887 توسط ايزاك رابرتز گرفته شد. در دهه 1920، كهكشان دور بخشي از مناظره بزرگ بين ستاره شناسان آمريكايي هارلو شپلي و هيبر كورتيس شد. در آن زمان، اخترشناسان فكر مي كردند كه راه شيري كل جهان را تشكيل مي دهد، و تكه هاي عجيب و غريبي كه به نام سحابي ها شناخته مي شوند در داخل آنها قرار داشتند. كورتيس نواخترهاي مختلفي را در آندرومدا مشاهده كرده بود و در عوض استدلال مي كرد كه اين كهكشان جداگانه است. بحث تا سال 1925 به پايان نرسيد، زماني كه ادوين هابل نوع خاصي از ستاره معروف به متغير قيفاووس را شناسايي كرد - ستاره اي كه ويژگي هاي آن امكان اندازه گيري دقيق فاصله را فراهم مي كند - در آندرومدا از آنجايي كه شپلي قبلاً تشخيص داده بود كه كهكشان راه شيري تنها 100000 سال نوري وسعت دارد، محاسبات هابل نشان داد كه لكه فازي براي قرار گرفتن در كهكشان راه شيري بسيار دور است. هابل در ادامه از اندازه گيري هاي خود از جابجايي هاي داپلر كهكشان ها براي تعيين اينكه جهان در حال انبساط است استفاده كرد. فاصله محاسبه‌شده تا آندرومدا در دهه 1940 دو برابر شد، زماني كه والتر بااد اولين كسي بود كه ستاره‌هاي منفرد را در ناحيه مركزي كهكشان مشاهده كرد و دو نوع متفاوت از متغيرهاي قيفاووسي را يافت. نقشه هاي راديويي آندرومدا در دهه 1950، پس از شناسايي گسيل هاي راديويي توسط Hanbury Brown و Cyril Hazard در رصدخانه Jodrell Bank دنبال شد.
 

 
براي اطلاع از مقاله نحوه شكل گيري و نظم سيارات منظومه شمسي بر روي لينك كليك كنيد.
 

? اكتشافات اخير آندرومدا
درك ما از اندازه كهكشان آندرومدا در سال هاي اخير بزرگتر شده است. در سال 2015، مشاهدات تلسكوپ فضايي هابل نشان داد كه هاله‌اي از مواد اطراف كهكشان آندرومدا شش برابر بزرگ‌تر و 1000 برابر جرم‌تر از آن چيزي است كه قبلا اندازه‌گيري شده بود. (در آن زمان، اخترشناسان گفتند كه راه شيري ممكن است يك هاله نيز داشته باشد - و شايد هاله‌هاي دو كهكشان در حال حاضر شروع به ادغام كرده باشند.) اين نتيجه از برآوردهاي تجديدنظر شده اندازه در سال‌هاي 2005 و 2007 بر اساس رصد ستارگان و حركت ستاره‌ها است. در سال 2015، دانشمندان با استفاده از موزاييكي از تصاوير تلسكوپ فضايي هابل، دقيق ترين عكس از آندرومدا را منتشر كردند. اين تصوير شامل 7398 نوردهي است كه در 411 نقطه از تلسكوپ گرفته شده است. اين تصوير بيش از 100 ميليون ستاره در كهكشان و همچنين ساختارهاي غبار و ساير ويژگي ها را نشان داد. در آن زمان، دانشمندان گفتند كه اين تصاوير به برون يابي ساختار كهكشان هاي مارپيچي كه حتي دورتر از زمين هستند كمك مي كند و مشاهده آنها را با چنين جزئياتي دشوارتر مي كند. فعاليت‌هاي سياه‌چاله در آندرومدا نيز مورد بررسي قرار گرفت. در اواخر سال 2017، دانشمندان به طور غيرمنتظره اي دو سياهچاله كلان پرجرم را پيدا كردند كه به دور يكديگر مي چرخيدند. در آن زمان، تيم تحقيقاتي گفت كه اين سياه‌چاله‌ ها احتمالاً «محكم‌ترين جفت‌شده‌ ها» در ميان سياه‌چاله‌ هاي كلان جرم شناخته شده هستند. جستجو با استفاده از تلسكوپ پرتو ايكس چاندرا ناسا، 26 سياهچاله نامزد در كهكشان آندرومدا را در سال 2013 به دست آورد، كه اين بزرگترين شكار چنين كانديدي است كه تاكنون در كهكشان ديگري به جز كهكشان راه شيري ما كشف شده است. 40 سياهچاله ديگر در سال 2016 با استفاده از آرايه تلسكوپ طيف‌سنجي هسته‌اي ناسا (NuSTAR) كه در رصد پرتو ايكس تخصص دارد، رديابي شدند. دانشمندان يك تپ اختر احتمالي - ستاره مرده اي كه به سرعت مي چرخد - را در سال 2017 در آندرومدا رديابي كردند. منبع اشعه ايكس ابتدا توسط ماهواره سوئيفت ناسا به عنوان شي Swift J0042.6+4112 فهرست بندي شد و سپس با NuSTAR مشخص شد. مشاهدات جديدتر نشان داد كه طيف نور اين جسم شبيه تپ اخترهاي كهكشان راه شيري است.
 

?نتيجه
ساير اكتشافات متفرقه در  آندرومدا شامل رديابي تولد و مرگ ستاره در طول موج هاي فروسرخ در سال 2011 است. كشف تابش پرتو گاما در سال 2017 كه مي‌تواند نشانه‌اي از ماده تاريك باشد، ماده‌اي كه تنها از طريق تأثيرات آن بر ماده «معمولي» مانند كهكشان‌ها شناخته مي‌شود. و رصد حلقه اي از كهكشان هاي كوتوله در اطراف آندرومدا در سال 2013 - چيزي كه مي تواند در اطراف كهكشان راه شيري نيز وجود داشته باشد.
 

براي دانلود مقاله كهكشان آندرومدا  روي لينك كليك كنيد
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و كهكشان آندرومدا

سيارات منظومه شمسي را از نزديكترين فاصله به خورشيد تا دورترين كاوش كنيد. ترتيب سيارات منظومه شمسي كه از نزديك‌ترين نقطه به خورشيد شروع مي‌شوند و به سمت بيرون حركت مي‌كنند به شرح زير است: عطارد، زهره، زمين، مريخ، مشتري، زحل، اورانوس، نپتون و سپس سياره نهم . منظومه شمسي از خورشيد امتداد مي‌يابد، از چهار سياره دروني مي‌گذرد، از طريق كمربند سياركي به چهار غول گازي مي‌رسد و به كمربند كويپر ديسك‌ شكل مي‌رسد و بسيار فراتر از آن به هليوپوز قطره‌اي شكل مي‌رسد.

? انواع سيارات در منظومه شمسي

چهار سياره دروني نزديك به خورشيد - عطارد، زهره، زمين و مريخ - اغلب "سياره هاي زميني" ناميده مي شوند زيرا سطوح آنها سنگي است. پلوتون همچنين داراي يك سطح صخره اي، هرچند يخ زده، است، اما هرگز با چهار زميني گروه بندي نشده است. 

چهار سياره بيروني بزرگ - مشتري، زحل، اورانوس و نپتون - گاهي اوقات سيارات جووين يا "مشتري مانند" ناميده مي شوند، زيرا اندازه آنها نسبت به سيارات زميني بسيار زياد است. آنها همچنين بيشتر از گازهايي مانند هيدروژن، هليوم و آمونياك به جاي سطوح سنگي ساخته شده‌اند، اگرچه ستاره‌شناسان معتقدند برخي يا همه آنها ممكن است داراي هسته‌هاي جامد باشند.مشتري و زحل را گاهي غول هاي گازي مي نامند، در حالي كه اورانوس و نپتون دورتر را غول هاي يخي ناميده اند. به گفته انجمن سياره‌ها، اين به اين دليل است كه اورانوس و نپتون داراي آب اتمسفر بيشتري و ساير مولكول‌هاي يخ‌ساز مانند متان، سولفيد هيدروژن و فسفن هستند كه در شرايط سرد سيارات به شكل ابرها متبلور مي‌شوند. براي چشم انداز، بر اساس كتابخانه ملي پزشكي ايالات متحده، متان در دماي منفي 296 فارنهايت (منهاي 183 درجه سانتيگراد) متبلور مي شود. اگر بخواهيد ترتيب سيارات منظومه شمسي از لحاظ اندازه بدين ترتيب است از كوچك‌ترين به بزرگ‌تر مرتب كنيد، عطارد، مريخ، زهره، زمين، نپتون، اورانوس، زحل و مشتري خواهند بود.
 
 

 
? آيا منظومه هاي خورشيدي ديگري در كهكشان راه شيري وجود دارد؟
اگر فقط 30 سال پيش از كسي مي پرسيديد، پاسخ اين بود "ما نمي دانيم". اما از آن زمان تاكنون بيش از 5000 سياره را كشف كرده ايم كه به دور ستاره هايي غير از خورشيد ما (به اصطلاح سياره هاي فراخورشيدي) مي چرخند. و از آنجايي كه اغلب چندين مورد از آنها را مي يابيم كه به دور يك ستاره مي چرخند، مي توانيم حدود 4000 منظومه شمسي ديگر را بشماريم.

? آيا منظومه هاي خورشيدي حركت مي كنند؟
تمام سيارات فراخورشيدي به دور ستاره هاي خود مي چرخند، درست مانند سيارات ما (مانند زمين و مريخ) به دور خورشيد ما. علاوه بر اين، منظومه شمسي ما و همچنين همه منظومه هاي ديگر به دور سياهچاله در مركز كهكشان راه شيري مي چرخند! اما حتي بيشتر از اين، برخي از اين منظومه هاي شمسي ديگر در واقع نه يك، بلكه دو يا چند ستاره دارند (مانند تاتوئين!) - و سپس اين ستاره ها به همراه سيارات فراخورشيدي خود يك رقص موزون در اطراف يكديگر اجرا مي كنند.
 

براي اطلاع از مقاله همه چيز در مورد كهكشان راه شيري بر روي لينك كليك كنيد.
 

? آيا همه ستارگان منظومه شمسي دارند؟
اين سوال 1 ميليون يورويي است. ما در حال حاضر فقط در حال بررسي اين هستيم كه چه فرآيندهايي باعث شكل‌گيري و تكامل ساير منظومه‌هاي خورشيدي مي‌شوند، و چه چيزي مي‌توانيم از اين در مورد تاريخچه منظومه‌هاي خورشيدي خود (و زمين!) بياموزيم. ما فكر مي كنيم كه بسياري از ستارگان ديگر سيارات فراخورشيدي در اطراف خود دارند اما احتمالاً نه همه آنها. به طور متوسط، مطالعات نشان دادند كه در هر ستاره حدود 1 تا 2 سياره فراخورشيدي وجود دارد - اما اين يك ميانگين است! برخي از ستاره ها ممكن است 8 داشته باشند، برخي ديگر ممكن است هيچ كدام نداشته باشند.

 
 
 
 
? سياره چيست؟
IAU سياره واقعي را به عنوان جسمي تعريف مي كند كه دور خورشيد مي چرخد بدون اينكه ماهواره جسم ديگري باشد. به اندازه‌اي بزرگ است كه توسط گرانش خود گرد شود (اما نه آنقدر بزرگ كه شروع به همجوشي هسته‌اي، مانند يك ستاره) كند. و همسايگي خود را از اكثر اجسام در حال گردش ديگر "پاكسازي كرده است". اما اين تعريف محدود كننده به جداسازي آنچه بايد و نبايد سياره در نظر گرفته شود كمك كرد - مشكلي كه با كشف بيشتر و بيشتر اجرام سياره مانند در منظومه شمسي توسط ستاره شناسان به وجود آمد. پلوتون از جمله اجرامي بود كه برش را انجام نداد و دوباره به عنوان يك سياره كوتوله طبقه بندي شد. مشكل پلوتو، جداي از اندازه كوچك و مدار غيرمنتظره اش، اين است كه همسايگي خود را از زباله ها پاك نمي كند - فضاي خود را با بسياري از اجرام ديگر در كمربند كويپر به اشتراك مي گذارد. با اين حال، تنزل پلوتون همچنان بحث برانگيز است. سرس، يك جسم گرد در كمربند سياركي بين مريخ و مشتري، نيز چكمه را دريافت كرد. سرس زماني كه در سال 1801 كشف شد يك سياره در نظر گرفته شد، اما بعداً به عنوان يك سيارك شناخته شد. اين هنوز كاملاً مناسب نبود زيرا بسيار بزرگتر (و گردتر) از ساير سيارك ها بود. ستاره شناسان در عوض در سال 2006 آن را يك سياره كوتوله دانستند، اگرچه برخي از ستاره شناسان دوست دارند سرس را سياره دهم بدانند (با نيبيرو يا سياره X اشتباه گرفته نشود). 
 

? خورشيد
خورشيد تا حد زيادي بزرگترين جرم منظومه شمسي است كه 99.8 درصد از جرم منظومه شمسي را شامل مي شود. بيشتر گرما و نوري كه زندگي را روي زمين و احتمالاً در جاهاي ديگر ممكن مي‌سازد، دفع مي‌كند. سيارات در مسيرهاي بيضي شكلي به نام بيضي به دور خورشيد مي چرخند كه خورشيد كمي از مركز هر بيضي فاصله دارد.
ناسا داراي ناوگاني از فضاپيماهايي است كه خورشيد را رصد مي كنند، مانند كاوشگر خورشيدي پاركر، تا در مورد تركيب آن بيشتر بياموزند و پيش بيني هاي بهتري در مورد آب و هواي فضا و تأثير آن بر روي زمين انجام دهند. 
 
 

 
?لبه منظومه شمسي
گذشته از كمربند كويپر، لبه منظومه شمسي، هليوسفر، منطقه وسيع و قطره‌اي از فضا است كه حاوي ذرات باردار الكتريكي است كه توسط خورشيد منتشر مي‌شوند. بسياري از ستاره شناسان فكر مي كنند كه حد هليوسفر كه به هليوپوز معروف است، حدود 9 ميليارد مايل (15 ميليارد كيلومتر) از خورشيد فاصله دارد.
ابر اورت به خوبي پشت كمربند كويپر قرار دارد كه در فاصله 2000 تا 5000 واحد نجومي (AU) از خورشيد در نظر گرفته مي شود. لبه بيروني ابر اورت ممكن است به 10000 تا 100000 واحد نجومي از خورشيد برسد. يك AU معادل تقريباً 93000000 مايل (150 ميليون كيلومتر) است. بر اساس اطلاعات ناسا، ابر اورت ميزبان ميلياردها يا حتي تريليون‌ها جرم است.
 

? شكل گيري و كشف منظومه شمسي
تقريباً 4.5 ميليارد سال پيش يك ابر تيره از گاز و غبار شروع به فروپاشي كرد. بر اساس اطلاعات ناسا، با كوچك شدن، ابر به صورت يك صفحه چرخان به نام سحابي خورشيدي صاف شد. گرما و فشار در نهايت آنقدر زياد شد كه اتم هاي هيدروژن شروع به تركيب شدن كردند و هليوم را تشكيل دادند. واكنش هاي هسته اي مقادير زيادي انرژي آزاد كرد و خورشيد ما تشكيل شد. 
خورشيد حدود 99 درصد از ماده موجود را جمع آوري كرد و مواد باقي مانده دورتر از خورشيد، توده هاي كوچك تري را در داخل *** در حال چرخش تشكيل دادند. برخي از اين توده ها به اندازه كافي جرم به دست آوردند كه گرانش آنها را به شكل كره در آورد و به سياره ها، سيارات كوتوله و قمر تبديل شد. ساير قطعات باقي مانده به سيارك ها، دنباله دارها و قمرهاي كوچكتر تبديل شدند كه منظومه شمسي ما را تشكيل مي دهند.
 

? نتيجه
براي هزاران سال، ستاره شناسان نقاط نوراني را كه به نظر مي رسيد در ميان ستارگان حركت مي كردند، دنبال مي كردند. يونانيان باستان آن ها را سياره ها به معناي «سرگردان» ناميدند. عطارد، زهره، مريخ، مشتري و زحل در دوران باستان شناخته شده بودند و اختراع تلسكوپ كمربند سياركي، اورانوس، نپتون، پلوتون و بسياري از قمرهاي اين جهان ها را اضافه كرد. در طلوع عصر فضا، ده ها كاوشگر براي كاوش در سيستم ما به فضا پرتاب شدند، ماجرايي كه امروز نيز ادامه دارد. تاكنون پنج جرم ساخته دست بشر به نام هاي وويجر 1، وويجر 2، نيوهورايزنز، پايونير 10 و پايونير 11 وجود داشته است كه از آستانه ورود به فضاي بين ستاره اي عبور كرده اند.
 
 
براي دانلود مقاله نحوه شكل گيري و نظم سيارات منظومه شمسي  روي لينك كليك كنيد
 
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و نحوه شكل گيري و نظم سيارات منظومه شمسي

تلسكوپ فضايي جيمز وب در سراسر جهان براي كشف چيزهاي جديد در مورد سيارات، كهكشان ها و ساير اجرام كيهاني است. تلسكوپ رصدي ناسا در اعماق فضا در حال نگاه كردن به كيهان است كه هرگز قبلاً نبوده است. تلسكوپ فضايي جيمز وب (Webb يا JWST) رهياب اكتشافات علمي است كه بينش هاي باورنكردني در مورد كهكشان ها، سيارات، ستاره ها و انواع اجرام كيهاني جالب ايجاد مي كند.

✅ تلسكوپ فضايي جيمز وب
اين تلسكوپ نزديك به آغاز سفر كيهاني خود است، زيرا براي 20 سال عمليات رتبه بندي شده است و به تازگي در دسامبر 2021 پرتاب شده است. وب كه به عنوان جانشين تلسكوپ فضايي هابل شناخته مي شود، در هيجان علمي نيز پيشرفت مي كند. مردم در سراسر جهان تصاوير آن را به اشتراك مي گذارند يا با دستكاري اطلاعات خام، بينش جديدي ايجاد مي كنند.

در فوريه 2023، غول موتور جستجو گوگل، ربات هوش مصنوعي (AI) جديد خود به نام Bard را با يك سوال Webb آزمايش كرد. متأسفانه، بارد يك حقيقت اساسي را ناديده گرفت: وب اولين تلسكوپي نبود كه مستقيماً از يك سياره فراخورشيدي تصويربرداري كرد. اما وب اكتشافات باورنكردني بسيار ديگري نيز انجام داده است كه مي توانيد در اينجا مشاهده كنيد.

در زير 12 مورد از پيشرفت هاي علمي برتر وب آورده شده است.
✅ 1. تلسكوپ فضايي جيمز وب بزرگترين پيشرفت علمي در سال 2022 
هنگامي كه وب در روز كريسمس سال 2021 راه اندازي شد، اوج دهه ها كار دانشمندان و مهندسان ناسا بود. پرتاب بدون مشكل انجام شد، همانطور كه مراحل متعدد استقرار تلسكوپ در ماه هاي بعد انجام شد. در اواسط جولاي، وب اولين تصاوير خيره كننده خود را منتشر كرد. تلسكوپ فروسرخ به ما كمك مي‌كند تقريباً تمام بخش‌هاي جهان را با جزئيات بيشتر ببينيم، از جمله دورترين كهكشان‌ها، و به ما اجازه مي‌دهد نگاهي اجمالي به گذشته داشته باشيم.

ويراستاران مجله هابل، طي چند روز پس از آنلاين شدن [تلسكوپ] در اواخر ژوئن 2022، محققان شروع به كشف هزاران كهكشان جديد دورتر و باستاني‌تر از هر كهكشاني كه قبلاً ثبت شده بود، كردند. برخي شايد بيش از 150 ميليون سال قديمي‌تر از قديمي‌ترين كهكشان شناسايي شده توسط هابل باشند.

ويراستاران مجله ساينس نوشتند: « اين تلسكوپ قادر است نور كافي را از اجرام نجومي - از ستارگان تا سيارات فراخورشيدي - جمع‌آوري كند تا آشكار كند كه از چه چيزي ساخته شده‌اند و چگونه در فضا حركت مي‌كنند. اين داده ها قبلاً تركيب اتمسفري سياراتي را كه صدها سال نوري از زمين فاصله دارند را با جزئيات زياد نشان داده است و نكاتي را در مورد توانايي آنها در پشتيباني بالقوه از حيات همانطور كه ما مي شناسيم ارائه مي دهد.

✅ 2. ستارگان متولد شده در ستون هاي آفرينشت
ستون هاي آفرينش در سحابي عقاب مدت هاست كه يكي از نمادين ترين تصاوير تلسكوپ فضايي هابل بوده است. اما اگرچه اين تلسكوپ، كه عمدتاً نور مرئي را تشخيص مي‌دهد، ابرهاي چشمگير سازه را به تصوير كشيد، اما «آفريدگي» درون آن‌ها پنهان بود. اكنون، تصويربرداري مادون قرمز وب توانسته است آن را به شكل پيش‌ستارگان متعددي به تصوير بكشد.

اين مجموعه‌اي از غبار و گاز كه هر كدام چندين برابر بزرگ‌تر از منظومه شمسي ما هستند، كه در پس‌زمينه دودي ستون‌ها به صورت نقاط قرمز كوچك ظاهر مي‌شوند، ستاره‌هايي هستند كه متولد مي‌شوند. درك وارد تامپسون، رئيس دانشكده علوم طبيعي در دانشگاه مركزي لنكاوي در بريتانيا، در ماه اكتبر به Space.com گفت: «اين ستاره‌هاي جواني كه در تصوير مي‌بينيم هنوز هيدروژن نمي‌سوزند. اما به تدريج كه مواد بيشتر و بيشتر به داخل مي‌ريزند، وسط متراكم‌تر و متراكم‌تر مي‌شود و سپس ناگهان آنقدر متراكم مي‌شود كه سوختن هيدروژن روشن مي‌شود و سپس ناگهان دماي آن‌ها به حدود ۲ ميليون درجه سانتي‌گراد مي‌رسد [۳.۵ ميليون درجه F].

" آنتون كوكموئر، ستاره شناس پژوهشي در موسسه علمي تلسكوپ فضايي در بالتيمور كه تصوير را با استفاده از داده هاي وب در كنار هم قرار داده است، در ماه اكتبر به Space.com گفت كه اين تصوير با استفاده از رنگ هاي مختلف براي نمايش طول موج هاي مادون قرمز عمدتا نامرئي ايجاد شده است. تنها قسمت‌هاي قابل مشاهده تصوير آبي به نظر مي‌رسند - اين قسمت‌ها براي ما قرمز به نظر مي‌رسند.

همانطور كه تابش در طول موج افزايش مي يابد، طول موج رنگ ها نيز افزايش مي يابد، با قسمت هاي قرمز تصوير، مانند ستاره هاي اوليه، تشعشعاتي در حدود شش برابر طول موجي كه چشم انسان مي تواند ببيند، ساطع مي كند. وارد تامپسون گفت، تصاويري مانند اين نه تنها قابليت هاي وب را به عنوان يك تلسكوپ فروسرخ نشان مي دهد، بلكه مي تواند به ما در درك چگونگي شكل گيري ستارگان از جمله خورشيد كمك كند.

✅ 3. اولين تصوير مستقيم وب از يك سياره فراخورشيدي
دانشمندان اولين سيارات فراخورشيدي را در دهه 1990 كشف كردند و امروزه بيش از 3000 جهان شناخته شده وجود دارد كه به دور ستاره هاي دور مي چرخند. با اين حال، تنها حدود دوجين از اينها به طور مستقيم تصويربرداري شده است. بيشتر سيارات فراخورشيدي به قدري دور هستند كه تنها از طريق فرورفتن در نور ستاره اي كه به دور آنها مي چرخند، زماني كه آن سياره از مقابل ستاره ميزبان خود عبور مي كند، قابل شناسايي هستند.

اما وب مي تواند آن را تغيير دهد. در ماه سپتامبر، اولين تصوير مستقيم خود از يك سياره فراخورشيدي را گرفت. ساشا هينكلي، ستاره شناس دانشگاه اكستر در بريتانيا كه اين مشاهدات را رهبري مي كرد، در بيانيه اي در ماه سپتامبر گفت: «اين يك لحظه دگرگون كننده است، نه تنها براي وب، بلكه به طور كلي براي نجوم». اين سياره كه HIP 65426 b نام دارد در سال 2017 كشف شد.

براي مشاهده آن، دانشمندان از دو دوربين وب، چندين فيلتر و تاج‌نگارهاي تلسكوپ استفاده كردند، ابزارهايي كه نور ستاره مركزي را مسدود مي‌كردند. در كنار حساسيت استثنايي اين تلسكوپ، اين سياره داراي چندين ويژگي است كه رصد آن را آسان‌تر مي‌كند. اين سياره در فاصله 100 برابري از خورشيد ما تا زمين، بسيار دورتر از هر سياره اي در منظومه شمسي ما از ستاره ميزبان خود قرار دارد (در مقابل، پلوتو تنها 40 برابر فاصله خورشيد و زمين از خورشيد ما است). يك غول عظيم گازي، همچنين فوق‌العاده بزرگ است - تقريباً 12 برابر سياره مشتري.

براي اطلاع از مقاله اكتشافات تلسكوپ فضايي جيمز وب بر روي لينك كليك كنيد.
✅ 4. تصويربرداري مجدد از كهكشان فانتومت
اگرچه يافتن كهكشان فانتوم در آسمان شب دشوار است، اما درخشندگي آن نامرئي نيست، به خصوص هنگامي كه در مادون قرمز با Webb ثبت شود. تصوير نوري هابل از كهكشان، كه M74 نيز ناميده مي‌شود، ساختار مارپيچي كامل كهكشان و توزيع ستاره‌هاي آن را نشان مي‌دهد، بازوهايي كه از مركز تابشي به سمت بيرون كشيده شده‌اند.

اما يك تصوير جديد تلسكوپ فضاي جيمز وب ساختارهاي فيبر مانندي از غبار و گاز ساطع كننده گرما را نشان مي دهد كه از يك مركز روشن كه با رنگ آبي برقي روشن به نمايش درآمده است. تصوير جديد نور (مادون قرمز) را بر روي نواحي ستاره‌زايي پراكنده در ميان بازوهاي مارپيچي كهكشان مي‌تاباند.

يك تصوير تركيبي مسحوركننده كه تلسكوپ فضايي هابل و تصاوير وب را تركيب مي كند، جنبه هايي از مشاهدات نوري و مادون قرمز كهكشان را نشان مي دهد. به گفته آژانس فضايي اروپا، محققان آژانس فضايي اروپا (ESA) به ايجاد تصوير تركيبي به عنوان بخشي از پروژه بين‌المللي به نام PHANGS كمك كردند، طبق گفته آژانس فضايي اروپا كه از وب، هابل و چندين تلسكوپ زميني براي گرفتن 19 كهكشان ستاره‌دار در نزديكي خود استفاده مي‌كند.

مادون قرمز ESA ويدئويي را در ماه آگوست منتشر كرد تا اين سه تصوير را به نمايش بگذارد و همچنين آنها را در كنار هم مقايسه كند. افزودن مشاهدات وب شفاف كريستالي در طول موج‌هاي بلندتر به اخترشناسان اين امكان را مي‌دهد تا مناطق ستاره‌زايي را در كهكشان‌ها مشخص كنند، جرم و سن خوشه‌هاي ستاره‌اي را به دقت اندازه‌گيري كنند، و بينش‌هايي در مورد ماهيت دانه‌هاي كوچك غباري كه در بين ستاره‌اي در حال حركت هستند به دست آورند.

✅ 5. امواج اسرارآميز و جعبه اي ستاره گرگ را احاطه كرده است
در ماه جولاي، وب تصويري از يك ستاره دور به نام ستاره Wolf-Rayet گرفت كه الگوي پراش امضاي وب، يك مصنوع تصويربرداري را نشان مي‌داد. اما اطراف ستاره كه WR140 نام دارد، الگويي است كه به همان اندازه غير واقعي به نظر مي رسد - الگويي موج مانند از حلقه هاي متحدالمركز كه شكلي عجيب و كمي جعبه اي دارند. بر خلاف الگوي پراش، حلقه‌هاي بعيد شكل ويژگي‌هاي واقعي هستند.

مارك مك كاگرين، دانشمند ميان رشته اي در گروه كاري علمي تلسكوپ فضايي جيمز وب و مشاور علمي ESA، مي نويسد: ساختار آبي شش پر يك مصنوع به دليل پراش نوري از ستاره درخشان WR140 در اين تصوير #JWST MIRI است. در يك تاپيك توييتر "اما چيزهاي قرمز منحني و در عين حال جعبه اي واقعي هستند، مجموعه اي از پوسته ها در اطراف WR140.

در واقع در فضا اطراف يك ستاره " ستارگان Wolf-Rayet ستارگان عظيمي هستند كه تقريباً در پايان عمر خود قرار دارند و در حال حاضر بيشتر هيدروژن خود را در فضا منتشر كرده اند. حلقه هاي شكل عجيب و غريب ناشي از تعامل بين WR140 و ستاره همراه كوچكتر آن است. مك‌كاگرين مي‌گويد ستاره‌ها توسط ابري از غبار احاطه شده‌اند كه توسط ستاره همراهش به آن شكل تراشيده شده است.

رايان لاو، اخترشناس در آريزونا، تيمي را رهبري كرد كه اين مشاهدات را به عنوان بخشي از برنامه علمي انتشار زودهنگام JWST مطالعه كردند. در ماه اكتبر، اين تيم مطالعه اي را در مورد مشاهدات در مجله Nature Astronomy منتشر كرد.

✅ 6. پيدا كردن دورترين كهكشان هاي تاريخت
وب براي رصد دورترين كهكشان‌هاي جهان ساخته شد و در اواسط دسامبر، دانشمندان تأييد كردند كه دقيقاً اين كار را انجام داده‌اند. اين تلسكوپ رسماً چهار كهكشان دوردست شناخته شده را رصد كرده است كه به اين معني است كه آنها قديمي ترين هستند. وب كهكشان ها را در حدود 13.4 ميليارد سال پيش، زماني كه كيهان تنها 350 ميليون سال سن داشت، مشاهده كرد، يعني حدود 2 درصد از سن كنوني آن.

دانشمندان مشكوك بودند كه اين چهار كهكشان بسيار باستاني هستند، مانند صدها كهكشان ديگر كه وب شناسايي كرده است. به عنوان بخشي از JWST Advanced Deep Extragalactic Survey (JADES) محققان سن آنها را تأييد كردند و داده هاي طيف نگار فروسرخ نزديك تلسكوپ را براي كشف سرعت دور شدن كهكشان ها از تلسكوپ تجزيه و تحليل كردند. اين انتقال به سرخ كهكشان‌ها است - طول موج‌هاي نوري كه مي‌تابند با انبساط جهان چقدر طولاني شده است.

انتقال قرمز آنها 13.2 بود كه بالاترين ميزان اندازه گيري شده تا كنون است. برانت رابرتسون، اخترفيزيكدان دانشگاه كاليفرنيا سانتا كروز و يكي از محققين دخيل در رصدها، در بيانيه اي گفت: «اين [كهكشان ها] بسيار فراتر از آن چيزي هستند كه ما مي توانستيم قبل از JWST تصور كنيم. با JWST، اكنون براي اولين بار مي‌توانيم چنين كهكشان‌هاي دوردستي را پيدا كنيم و سپس از نظر طيف‌سنجي تأييد كنيم كه آنها واقعاً تا اين حد دور هستند.»

✅ 7. نگاهي به اتمسفر يك سياره فراخورشيدي با جزئيات
به لطف وب، سياره‌اي كه به دور ستاره‌اي در صورت فلكي سنبله مي‌چرخد، اكنون به پر كاوش‌ترين جهان خارج از منظومه شمسي تبديل شده است. اين سياره WASP-39b نام دارد و حدود 700 سال نوري از زمين فاصله دارد. اين يك غول گازي در حال جوش به اندازه زحل است كه در فاصله بسيار نزديكي به دور ستاره ميزبان خود مي چرخد، تقريباً هشت برابر نزديكتر از سياره عطارد به خورشيد ما به ستاره ميزبان خود.

دانشمندان با استفاده از دوربين اصلي وب و دو طيف‌نگار آن، دي اكسيد كربن را در جو آن شناسايي كردند - اولين باري است كه اين گاز در اتمسفر يك سياره فراخورشيدي يافت مي‌شود، اگرچه جو ضخيم اين سياره تحت سلطه ابرهاي ضخيم حاوي گوگرد و سيليكات‌ها از جمله دي اكسيد گوگرد است. محققان همچنين توانستند از آنچه در مورد جو سياره ياد گرفتند براي استنباط جنبه هايي از تاريخچه و شكل گيري آن استفاده كنند.

دانشمندان فكر مي‌كنند كه اين سياره از برخورد سياره‌هاي كوچك‌تر تشكيل شده است، و چون اكسيژن بيشتري در جو خود نسبت به كربن دارد، بسيار دورتر از ستاره‌اش نسبت به فعلي شكل گرفته است. لورا كريدبرگ، مدير مؤسسه نجوم ماكس پلانك (MPIA) در آلمان كه در رصدها شركت داشت، در بيانيه اي گفت: «اين مشاهدات اوليه منادي علم شگفت انگيزتري هستند كه با JWST ارائه مي شود. ما تلسكوپ را با سرعت‌هاي خود براي آزمايش عملكرد قرار داديم و تقريباً بي‌عيب بود - حتي بهتر از آن چيزي كه اميدوار بوديم.»

✅ 8. نگاه اجمالي به ابرهاي تايتان
تايتان قمر زحل مكاني عجيب و جذاب است. ماه داراي "سنگ" ساخته شده از يخ آب و همچنين رودخانه ها، درياچه ها و درياهايي است كه از متان و اتان مايع ساخته شده اند. همچنين اين تنها قمر در منظومه شمسي ما است كه داراي جوي ضخيم است - يك قمر مه آلود با ابرهاي متان. دانشمندان در ماه نوامبر، زماني كه وب داده‌هاي جوي ماه عجيب و غريب را ثبت كرد، نگاهي اجمالي به برخي از اين ابرها داشتند.

در بيانيه ناسا، محققاني كه تايتان را با وب مطالعه مي كنند، هيجان خود را از دريافت داده ها ابراز مي كنند. سباستين رودريگز، ستاره شناس دانشگاه پاريس سيته و همكار در اين تحقيق، در ايميلي كه در اين بيانيه به اشتراك گذاشته شده است، نوشت: «در نگاه اول، به سادگي خارق العاده است. "فكر مي كنم ما داريم يك ابر مي بينيم!" آنها در نهايت دريافتند كه اين تلسكوپ نه يك بلكه دو ابر، از جمله يكي بر فراز بزرگترين درياي ماه، كراكن ماري، ثبت كرده است.

اين تيم چنان كنجكاو شده بود كه با رصدخانه كك در هاوايي تماس گرفتند كه تنها دو روز بعد توانست تايتان را رصد كند. در مشاهدات Keck، ابري بر فراز Kraken Mare در همان مكان وجود دارد، اگرچه شكل متفاوتي دارد، كه نشان مي‌دهد يا ابر تغيير كرده يا ابر ديگري به همان نقطه منتقل شده است. اين تيم اميدوار است كه داده هايي مانند اين به آنها كمك كند تا مه تيتان را ترسيم كنند و گازهاي جديدي را در جو ماه كشف كنند.

✅ 9. اسرار سحابي حلقه جنوبي
دانشمندان هميشه سحابي حلقه جنوبي را غيرقابل توجه مي دانستند. تصور بر اين بود كه سحابي صرفاً يك ستاره در حال مرگ به نام كوتوله سفيد است كه لايه‌هاي بيروني خود را بيرون انداخته است، لايه‌هاي بيروني آن به خوبي مي‌درخشند كه كوتوله سفيد امواج انرژي را تابش مي‌كند. دانشمندان همچنين مي‌دانستند كه ستاره‌اي ديگر كه نمي‌ميرد، بخشي از يك سيستم دوتايي، تا حد زيادي در زير اين گاز روشن پنهان شده است.

اما تصوير خيره كننده تلسكوپ جيمز وب از سحابي كه به عنوان بخشي از اولين تصاوير و داده هاي آن منتشر شد، به وضوح نشان داد كه كار به اين سادگي نيست. وب با دو ابزار خود، دوربين مادون قرمز نزديك (NIRCam) و ابزار مادون قرمز مياني (MIRI) از ابر تصويربرداري كرد. با MIRI، محققان ديدند كه كوتوله سفيد، همانطور كه انتظار داشتند در آن طول موج، نامرئي نيست، اما به رنگ قرمز مي درخشد، كه توسط مهي از گاز خنك احاطه شده است. گاز از كجا آمده بود؟ به نظر مي رسيد تنها توضيح منطقي اين بود كه سحابي ستاره سومي را كه منبع گاز بود پنهان كرده بود.

دوربين اصلي تلسكوپ همچنين پوسته‌هاي جذابي را در اطراف لبه‌هاي بيروني سحابي ثبت كرد، تا حدودي شبيه پوسته‌هاي اطراف WR140. آنها فكر مي كنند يك ستاره سوم، جايي بين دو ستاره شناخته شده، مي تواند باعث ايجاد پوسته هاي موج مانند شود. جوئل كاستنر، اخترشناس دانشگاه، مي‌گويد: «ما فكر مي‌كنيم تمام گاز و غباري كه مي‌بينيم پرتاب شده در سرتاسر مكان [در سحابي حلقه‌ي جنوبي] بايد از آن يك ستاره آمده باشد، اما توسط ستارگان همراه به جهات بسيار مشخصي پرتاب شده است.» موسسه فناوري روچستر در نيويورك و يكي از نويسندگان همكار اين مطالعه در بيانيه اي گفت.

✅ 10. وب كوتوله قهوه اي را با ابرهاي شني كشف كرد
اگرچه بسياري از تلسكوپ‌ها سيارات فراخورشيدي را شناسايي كرده‌اند، اما وب براي اين كار طراحي نشده است. اما يكي را كشف كنيد كه انجام داد - و اين يك مورد فوق العاده عجيب است. براي مثال، VHS 1256 b اصلا يك سياره نيست. اين يك كوتوله قهوه اي است - بزرگتر از يك سياره، اما كوچكتر از آن است كه يك ستاره مناسب باشد.

اين يك درخشش كم‌رنگ و مايل به قرمز مي‌دهد، محصول شكل اصلاح‌شده همجوشي كه روي اجسامي كه بسيار پرجرم هستند، اما براي همجوشي هيدروژن بسيار كوچك اتفاق مي‌افتد. وب كه هنوز عجيب بود، مشاهده كرد كه كوتوله قهوه‌اي داراي ابرهاي شني و سيليكاتي است - اولين مورد براي اين نوع شي. سياره فراخورشيدي نيز براي يك كوتوله قهوه اي كوچك است و بنابراين جوان است. همانند WASP-39b، وب توانست مواد شيميايي فردي مانند آب، متان، دي اكسيد كربن و پتاسيم و غيره را در جو عجيب كوتوله قهوه اي شناسايي كند.

نسبت تركيبات مختلف نشان مي دهد كه جسم داراي يك جو متلاطم است. تحقيقات جو را در يك مطالعه بررسي كردند كه هنوز در يك مجله منتشر نشده است. ساشا هينكلي، اخترشناس دانشگاه اكستر در بريتانيا و يكي از نويسندگان همكار اين مطالعه، به فوربس گفت: «در يك جو آرام، يك نسبت متان و مونوكسيد كربن مورد انتظار وجود دارد. اما در بسياري از اتمسفرهاي سيارات فراخورشيدي متوجه مي شويم كه اين نسبت بسيار كج است، كه نشان مي دهد اختلاط عمودي متلاطمي در اين جوها وجود دارد و دي اكسيد كربن را از اعماق پايين براي مخلوط شدن با متان در بالاترين سطح اتمسفر لايروبي مي كند.

✅ 11. سياره اي نه چندان بدون ابر
طيف‌نگارهاي وب نور ستاره سياره را كه از اتمسفر سياره عبور مي‌كرد، تجزيه و تحليل كردند و طيفي را به دست آوردند، نوعي «باركد» از طول موج‌هاي نور جذب شده توسط جو سياره. اين طيف نشانه هايي از آسمان مه آلود، ابرها و بخار آب روي اين سياره را شناسايي كرد. اين عجيب است، با توجه به اينكه دانشمندان قبلاً فكر مي كردند اين سياره اصلاً ابر ندارد.

اتمسفر اين سياره داراي نشانه هاي سديمي قوي است، چيزي كه محققان تا همين اواخر فكر مي كردند به اين معني بود كه آسماني منحصر به فرد و كاملاً بدون ابر دارد. نتايج به قدري متناقض هستند كه دانشمندان در حال تجزيه و تحليل مجدد وب و داده هاي قبلي هستند و سعي مي كنند بفهمند چگونه نتايج به ظاهر متضاد را با هم تطبيق دهند. نشانه هاي آب در اين سياره دور تقريباً به طور قطع نشان نمي دهد كه مي تواند حيات داشته باشد.

اين سياره يك "مشتري داغ" است - يك غول گازي كه نيمي از آن جرم است اما كمي بزرگتر از بزرگترين سياره منظومه شمسي ماست، اين سياره به ستاره ميزبان خود بسيار نزديك است و هر 3.4 روز يك بار به دور آن مي چرخد. دماي سطح؟ بيش از دماي ملايم 1800 درجه فارنهايت (1000 درجه سانتيگراد).

✅ 12. شكل گيري ستاره هاي پنهان هنگام برخورد كهكشان ها
يكي از نقاط قوت تلسكوپ جيمز وب به عنوان يك تلسكوپ فروسرخ، توانايي آن در نگاه كردن به گرد و غبار است، و چيزهاي پنهان از تلسكوپ هايي مانند هابل را كه عمدتاً از نور مرئي استفاده مي كنند، آشكار مي كند. زماني كه وب تصويري از برخورد دو كهكشان گرفت، چيزي را ديد كه هابل از دست داده بود - ناحيه اي از تشكيل ستاره هاي شديد، كه دانشمندان مي گويند 20 برابر سريعتر از كهكشان خودمان ستاره توليد مي كند.

در تصوير جديد، كهكشان‌هاي در حال ادغام، به نام IC 1623، شامل ناحيه‌اي از شكل‌گيري ستاره هستند كه با تابش مادون قرمز چنان درخشان مي‌درخشد كه الگوي پراش ستاره‌اي نوك تيز وب را ايجاد مي‌كند، كه معمولاً نتيجه رصد ستاره‌هاي درخشان آن است.

اين منطقه يك لايه كاملاً جديد از تصوير را تشكيل مي دهد كه از هابل در پشت لايه ضخيم غبار پنهان شده است. مشاهدات جديد در يك مطالعه منتشر شده در مجله Astrophysical توضيح داده شده است. دانشمندان فكر مي كنند كه ادغام كهكشان ها، كه حدود 270 ميليون سال نوري از زمين فاصله دارند، ممكن است سياهچاله اي بسيار پرجرم را نيز ايجاد كند كه در تصوير وب قابل مشاهده نيست.

? نتيجه

تلسكوپ فضايي جيمز وب (Webb يا JWST) رهياب اكتشافات علمي است كه بينش هاي باورنكردني در مورد كهكشان ها، سيارات، ستاره ها و انواع اجرام كيهاني جالب ايجاد مي كند. اين تلسكوپ نزديك به آغاز سفر كيهاني خود است، زيرا براي 20 سال عمليات رتبه بندي شده است و به تازگي در دسامبر 2021 پرتاب شده است.
وب كه به عنوان جانشين تلسكوپ فضايي هابل شناخته مي شود، در هيجان علمي نيز پيشرفت مي كند. مردم در سراسر جهان تصاوير آن را به اشتراك مي گذارند يا با دستكاري اطلاعات خام، بينش جديدي ايجاد مي كنند. بنابراين تلسكوپ فضايي جيمز وب در ابتداي راه است و تا كشف موضوعات جديد ديگر نيز راه بسياري را در پيش دارد.

براي دانلود مقاله 12 كشف شگفت انگيز تلسكوپ فضايي جيمز وب روي لينك كليك كنيد
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و 12 كشف شگفت انگيز تلسكوپ فضايي جيمز وب

كهكشان راه شيري يك كهكشان مارپيچي ميله اي با قدمت حدود 13.6 ميليارد سال است كه بازوهاي چرخان بزرگي در سراسر كيهان كشيده شده اند. به گفته رصدخانه لاس كامبرس، *** كهكشان خانگي ما حدود 100000 سال نوري قطر و فقط 1000 سال نوري ضخامت دارد. همانطور كه زمين به دور خورشيد مي چرخد، منظومه شمسي نيز به دور مركز كهكشان راه شيري مي چرخد. با وجود اينكه منظومه شمسي ما با سرعتي در حدود 515000 مايل در ساعت (828000 كيلومتر در ساعت) در فضا پرتاب مي شود، طبق گفته مهندسي جالب، تقريباً 250 ميليون سال طول مي كشد تا يك دور كامل شود. آخرين باري كه سياره ما در اين موقعيت قرار داشت، دايناسورها تازه در حال ظهور بودند و پستانداران هنوز تكامل نيافته بودند.
 

✅چرا كهكشان ما كهكشان راه شيري ناميده مي شود؟
شايد بايد گفت كهكشان راه شيري به چه معناست؟ طبق گزارش موزه تاريخ طبيعي آمريكا (AMNH)، خانه كهكشاني ما به دليل ظاهر سفيد شيري ظاهري آن كه در  آسمان شب كشيده شده، راه شيري ناميده مي شود. در اساطير يونان، اين نوار شيري به اين دليل ظاهر شد كه الهه هرا شير را در سراسر آسمان پاشيد.
كهكشان راه شيري در سراسر جهان با نام هاي مختلفي شناخته مي شود. به عنوان مثال در چين به آن "رودخانه نقره اي" و در صحراي كالاهاري در آفريقاي جنوبي به آن "ستون پشتي شب" مي گويند.
 
 
 
✅موقعيت زمين در كهكشان راه شيري
زمين تقريباً در نيمه راه كهكشان راه شيري و در فاصله 26000 سال نوري از مركز قرار دارد. ما در يك ويژگي به نام خار شكارچي (گاهي اوقات بازوي شكارچي نيز ناميده مي‌شود) زندگي مي‌كنيم، كه شاخه‌اي است بين بازوهاي بزرگتر قوس و پرسئوس كه در داخل و خارج محل ما قرار دارند.
 
✅كهكشان راه شيري چه نوع كهكشاني است؟
كهكشان راه شيري يك كهكشان مارپيچي ميله‌اي بزرگ است كه در مقايسه با اكثر كهكشان‌هاي هم اندازه، نوار نسبتاً كوچكي دارد. ميله مركزي (يا برآمدگي مركزي) ساختاري دايره‌اي تا بيضي شكل از ستارگان قديمي است كه در مركز كهكشان‌هاي مارپيچي قرار دارد. 
 

براي اطلاع از مقاله 12 كشف شگفت انگيز تلسكوپ فضايي جيمز وب بر روي لينك كليك كنيد.
 

✅ بزرگترين سياره كهكشان راه شيري چيست؟
بزرگترين سياره در كهكشان راه شيري ممكن است HD 100546 b باشد كه يك غول گازي بسيار بزرگ در فرآيند شكل گيري با قطري تقريباً 6.9 برابر مشتري يا 77 برابر زمين است. اندازه گيري شعاع بسيار نامشخص است، زيرا برخي از مواد اطراف سياره ممكن است به عنوان بخشي از خود سياره ظاهر شوند. بزرگترين سياراتي كه اندازه آنها مشخص است HAT-P-67 b و XO-6b هستند كه هر دو قطري در حدود 2.1 برابر مشتري دارند. قطر هر دوي اين سياره‌ ها هنگام عبور از ستاره مادرشان مستقيماً اندازه‌گيري شده است. 
 

✅ ساختار، اندازه و جرم كهكشان راه شيري
مطالعه كهكشان راه شيري در گذشته بسيار دشوار بود. اخترشناسان گاهي اين تلاش را با تلاش براي توصيف اندازه و ساختار يك جنگل در حالي كه در وسط آن گم شده است مقايسه مي كنند. از موقعيت خود بر روي زمين، ما به سادگي فاقد يك ديد كلي هستيم. اما دو تلسكوپ فضايي پيشگام كه از دهه 1990 به فضا پرتاب شدند، به آغاز عصر طلايي تحقيقات راه شيري كمك كردند. به ويژه از زمان پرتاب ماموريت گايا آژانس فضايي اروپا (ESA) در سال 2013، گام هاي بزرگي برداشته شده است.
تلسكوپ ها اخترشناسان را قادر ساختند تا شكل و ساختار اصلي برخي از نزديك ترين كهكشان ها را قبل از اينكه بدانند كه به كهكشان ها نگاه مي كنند، تشخيص دهند. اما بازسازي شكل و ساختار خانه كهكشاني خودمان كند و خسته كننده بود. اين فرآيند شامل ساخت كاتالوگ ستارگان، ترسيم موقعيت آنها در آسمان و تعيين فاصله آنها از زمين بود. 
به گفته بنياد ملي علوم (NSF) كهكشان راه شيري در حال حاضر داراي چهار بازوي مارپيچي است. دو بازوي اصلي وجود دارد - Perseus و Scutum-Centaurus - و بازوي كمان و محلي كه كمتر تلفظ مي شوند. دانشمندان هنوز با استفاده از داده هاي Gaia درباره موقعيت و شكل دقيق اين بازوها بحث مي كنند.
به گفته ESA، ديسك راه شيري مسطح نيست، بلكه تاب خورده است. همانطور كه مي چرخد، مانند يك فرفره چرخان تاب مي خورد. اين لرزش، كه اساساً يك موج غول‌پيكر است، بسيار آهسته‌تر از ستارگان ديسك به دور مركز كهكشان مي‌چرخد و يك چرخش كامل را در حدود 600 تا 700 ميليون سال انجام مي‌دهد. ستاره شناسان فكر مي كنند كه اين موج ممكن است در نتيجه برخورد گذشته با كهكشاني ديگر باشد.
 

 
✅خورشيد كجاي كهكشان راه شيري است؟
خورشيد در فاصله 26000 سال نوري از سياهچاله غير مجاز مي باشدittarius A*، تقريباً در وسط *** كهكشاني، مي چرخد. خورشيد با سرعت 515000 مايل در ساعت (828000 كيلومتر در ساعت) 230 ميليون سال طول مي كشد تا يك مدار كامل به دور مركز كهكشان كامل كند. خورشيد در نزديكي لبه بازوي محلي كهكشان راه شيري، يكي از دو بازوي مارپيچي كوچكتر كهكشان قرار دارد. در سال 2019، با استفاده از داده‌هاي مأموريت گايا، ستاره‌شناسان دريافتند كه خورشيد اساساً در موجي از گاز بين‌ستاره‌اي با طول 9000 سال نوري، عرض 400 سال نوري و 500 سال نوري بالا و پايين *** كهكشاني موج مي‌زند.

✅سياهچاله در كهكشان راه شيري چيست؟
سياهچاله كهكشان راه شيري قوس A* نام دارد. سياهچاله عمدتاً خفته است، كه مشاهده آن را بسيار چالش برانگيز مي كند. غير مجاز مي باشدittarius A* داراي جرمي 4.3 ميليون برابر خورشيد است، اخترشناسان Reinhard Genzel و Andrea Ghez آن را در سال 2008 كشف كردند. قطر تقريبي آن 14.6 ميليون مايل (23.5 ميليون كيلومتر) است. در مقايسه، كهكشان راه شيري خود تقريباً 100000 سال نوري عرض و 1000 سال نوري ضخامت دارد. ديسك عظيمي از گاز در اطراف غير مجاز مي باشدittarius A* در فاصله 5 تا 30 سال نوري از سياهچاله بسيار پرجرم بيرون مي زند. اين منطقه عظيم، اما كم حجم گاز است كه مقداري مواد را براي فعاليت غير مجاز مي باشدittarius A* مي دهد. اين منطقه به دليل تغذيه از گاز يا به دليل اصطكاك درون ديسك با افزايش دما تا 18 ميليون درجه فارنهايت (10 ميليون درجه سانتيگراد) اشعه ايكس ساطع مي كند. با تلاش هايي مانند اولين تصوير از سياهچاله كه در 12 مه 2022 به دست آمد، به تدريج در مورد غير مجاز مي باشدittarius A* اطلاعات بيشتري كسب مي كنيم. اين تصوير مقادير ضعيفي از نور ناشي از حركت مواد گرم شده با سرعت فوق العاده به سمت سياهچاله را ثبت كرد. مركز سياهچاله؛ تصوير يك سايه با وضوح بالا است. اين تصويربرداري به مجموعه بزرگي از رصدخانه ها در سراسر جهان نياز داشت، تقريباً به اندازه زمين - كه از طريق تلسكوپ افق رويداد (EHT) امكان پذير بود.
 

 سياهچاله هاي كهكشان راه شيري

✅ نوع كهكشان راه شيري و بحث بزرگ سال 1920
ما دائماً در حال ساختن دانش خود از كهكشان راه شيري هستيم، اگرچه تا همين اواخر اخترشناسان معتقد بودند كه تمام ستارگان آسمان متعلق به كهكشان ما هستند. به گفته آكادمي ملي علوم، «مناظره بزرگ» در سال 1920، اخترشناسان هربر كرتيس و هارلو شپلي را در مورد مقياس دنيا و چشم‌انداز «جهان‌هاي جزيره‌اي» (كهكشان‌ها) ديد. در يك طرف بحث، شپلي معتقد بود كهكشان راه شيري بسيار بزرگتر از تخمين هاي قبلي است و ما در مركز نيستيم. او همچنين ادعا كرد كه "سحابي هاي مارپيچي" مانند آندرومدا بخشي از كهكشان راه شيري هستند. در طرف ديگر بحث، كورتيس ادعاهاي شپلي را درباره وجود كهكشان راه شيري به مراتب بزرگتر رد نكرد، با اين حال استدلال كرد كه جهان هاي جزيره اي (كهكشان هاي) بزرگي مانند آندرومدا وجود دارند كه فراتر از مرزهاي كهكشان راه شيري قرار دارند. اين اختلاف زماني حل شد كه اندازه گيري هاي ادوين هابل از ستارگان متغير قيفاووسي ثابت كرد كه آندرومدا در خارج از كهكشان راه شيري قرار دارد. برآوردهاي مدرن حاكي از آن است كه كهكشان آندرومدا، نزديكترين همسايه كهكشان ما، 2.5 ميليون سال نوري از ما فاصله دارد.

?نتيجه
ما در عصر طلايي تحقيق و اكتشاف كهكشان راه شيري زندگي مي كنيم. در يك شب صاف و خالي از آلودگي نوري، مي‌توانيم نگاهي اجمالي به نورهاي درخشان شهر كهكشاني در آسمان شب داشته باشيم. پنجره ما به دنيا، اين نوار سفيد شيري از ستارگان، غبار و گاز جايي است كه كهكشان ما نام خود را گرفته است.
نوع كهكشان: مارپيچ ميله اي - سن: 13.6 ميليارد سال (و در حال افزايش) - اندازه: 100000 سال نوري عرض – تعداد ستاره ها: حدود 200 ميليارد – زمان چرخش: 250 ميليون سال.

 
براي دانلود مقاله همه چيز در مورد كهكشان راه شيري  روي لينك كليك كنيد
 
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و همه چيز در مورد كهكشان راه شيري

ابرنواختر چيزي است كه وقتي يك ستاره به پايان عمر خود مي رسد و در يك انفجار درخشان از نور منفجر مي شود اتفاق مي افتد. ابرنواخترها مي توانند براي مدت كوتاهي از كل كهكشان ها بدرخشند و انرژي بيشتري نسبت به خورشيد ما در طول عمر خود ساطع كنند. ابر نواخترها مي توانند براي مدت كوتاهي از كل كهكشان ها بدرخشند و انرژي بيشتري نسبت به خورشيد ما در طول عمر خود ساطع كنند. آنها همچنين منبع اصلي عناصر سنگين در جهان هستند. به گفته ناسا، ابرنواخترها "بزرگترين انفجاري هستند كه در فضا رخ مي دهد."

✅ ابرنواختر چيست؟
ابرنواختر انفجار يك ستاره عظيم است. انواع مختلفي از ابرنواخترها وجود دارد، اما آنها را مي توان به طور كلي به دو نوع اصلي تقسيم كرد: فرار حرارتي يا فروپاشي هسته. اين نوع اول در سيستم‌هاي ستاره‌اي دوتايي اتفاق مي‌افتد كه در آن حداقل يك ستاره يك كوتوله سفيد است و معمولاً نوع Ia SNe ناميده مي‌شود. نوع دوم زماني اتفاق مي افتد كه ستارگاني با جرم بيشتر از 8 برابر جرم خورشيد ما روي خود فرو مي ريزند و منفجر مي شوند. انواع مختلفي از هر يك از اين SNe وجود دارد كه هر كدام بر اساس عناصري كه در طيف آنها ديده مي شود طبقه بندي مي شوند.

✅ بعد از يك ابرنواختر چه اتفاقي مي افتد؟
پس از يك ابرنواختر، چند اتفاق مختلف ممكن است رخ دهد. گاهي اوقات ستاره منفجر شده تا حدي به يك سياهچاله يا يك ستاره نوتروني فرو مي ريزد و بقيه جرم به انرژي تبديل مي شود يا از نيروي انفجار منفجر مي شود. گاهي اوقات به اين ماده منفجر شده «بقاياي ابرنواختر» مي گويند كه نوعي سحابي است. گاهي اوقات اگر ستاره منفجر شده بسيار پرجرم بود، در طول ابرنواختر، يك انفجار طولاني پرتو گاما نيز مي تواند اتفاق بيفتد! برخي از مواد ريخته شده به دور سياهچاله حاصل يا يك ستاره نوتروني مي چرخند و سپس از طريق يك جت با سرعتي نزديك به سرعت نور به بيرون فرستاده مي شوند. از آنجايي كه ماده بسيار سريع حركت مي كند، مي تواند فوتون ها را با انرژي هاي پرتو گاماي بسيار بالا ساطع كند - اين انفجار پرتو گاما است!

✅ چه چيزي شروع يك ابرنواختر را نشان مي دهد؟
در يك ابرنواختر نوع 1a، فرآيند ابرنواختر زماني اتفاق مي‌افتد كه كوتوله سفيد در دوتايي جرم بيش از حدي ايجاد كند (چيزي بيش از 1.44 برابر جرم خورشيد ما). علت دقيق انفجار هنوز يك منطقه فعال تحقيقاتي است، اما بسياري فكر مي كنند كه جرم اضافي باعث مي شود هسته كوتوله سفيد گرم شود، كه منجر به فشار و انرژي زيادي در داخل ستاره مي شود كه ديگر قادر به پشتيباني نيست. ، و ستاره به شدت منفجر مي شود. در نوع ابرنواختر فروپاشي هسته، شروع ابرنواختر زماني مشخص مي شود كه هسته ستاره شروع به ذوب سيليكون به آهن مي كند. معمولاً وقتي عناصر به عناصر سنگين‌تر ادغام مي‌شوند، انرژي آزاد مي‌شود و اين انرژي است كه از سقوط ستاره به درون خود جلوگيري مي‌كند. با اين حال، آهن يك عنصر ويژه است كه نياز به جذب انرژي دارد تا در چيز ديگري ذوب شود. هنگامي كه ستاره شروع به ساختن آهن مي كند، آهن شروع به گرفتن انرژي مي كند و ستاره شروع به سقوط به خود مي كند. ستاره به سرعت (~1s) فرو مي ريزد و هنگامي كه هسته با چگالي بحراني برخورد مي كند، نيروي گرانشي هسته اي بر آن غلبه مي كند كه دافعه مي شود و ماده به شدت به بيرون رانده مي شود.

✅ وقتي ستاره ها مي ميرند

بر اساس تحقيقات آژانس فضايي اروپا، به طور متوسط، يك ابرنواختر هر 50 سال يك بار در كهكشاني به اندازه كهكشان راه شيري رخ مي دهد. به گفته وزارت انرژي ايالات متحده، اين بدان معناست كه يك ستاره در هر 10 ثانيه يا بيشتر در جايي در جهان منفجر مي شود. حدود 10 ميليون سال پيش، خوشه اي از ابرنواخترها "حباب محلي" را ايجاد كردند، يك حباب گازي به طول 300 سال نوري و به شكل بادام زميني در محيط بين ستاره اي كه منظومه شمسي ما را احاطه كرده است.چگونگي مرگ يك ستاره تا حدي به جرم آن بستگي دارد. براي مثال خورشيد ما جرم كافي براي انفجار به عنوان يك ابرنواختر را ندارد. (اگرچه اخبار براي زمين هنوز خوب نيست، زيرا زماني كه خورشيد سوخت هسته‌اي خود را تمام كند، شايد چند ميليارد سال ديگر، به غول قرمز تبديل شود كه احتمالاً جهان ما را تبخير خواهد كرد، قبل از اينكه به تدريج سرد شود و به رنگ سفيد تبديل شود. كوتوله.) اما با مقدار مناسب جرم، يك ستاره مي تواند در يك انفجار آتشين بسوزد.

✅ انواع ابرنواخترها
يك ستاره مي تواند به يكي از دو روش به ابرنواختر تبديل شود:

ابرنواختر نوع اول: يك ستاره ماده را از همسايه نزديك خود جمع مي كند تا زماني كه يك واكنش هسته اي فراري مشتعل شود.

ابرنواختر نوع دوم: سوخت هسته اي يك ستاره تمام مي شود و تحت نيروي گرانش خود فرو مي ريزد.

✅ سوپرنواهاي نوع دوم
بياييد ابتدا به نوع دوم هيجان انگيزتر نگاه كنيم. براي اينكه يك ستاره به عنوان يك ابرنواختر نوع دوم منفجر شود، بايد چندين برابر جرم خورشيد باشد (برآوردها بين هشت تا 15 جرم خورشيدي دارند). مانند خورشيد، در نهايت هيدروژن و سپس سوخت هليوم در هسته اش تمام مي شود. با اين حال، جرم و فشار كافي براي ذوب كربن خواهد داشت. در مرحله بعد، به تدريج عناصر سنگين تري در مركز جمع مي شوند و ستاره لايه هاي پياز مانندي از مواد را تشكيل مي دهد كه عناصر به سمت بيرون ستاره سبك تر مي شوند. هنگامي كه هسته ستاره از يك جرم خاص (به نام حد چاندراسخار) فراتر مي رود، شروع به انفجار مي كند. به همين دليل، اين ابر نواخترهاي نوع دوم به عنوان ابرنواخترهاي فروپاشي هسته نيز شناخته مي شونددر نهايت، انفجار از هسته باز مي گردد و مواد ستاره اي را به فضا مي راند و ابر نواختر را تشكيل مي دهد. چيزي كه باقي مي ماند يك جرم فوق چگال به نام ستاره نوتروني است، جرمي به اندازه شهر كه جرم خورشيد را در فضاي كوچكي جمع مي كند. زيرمجموعه‌هاي ابرنواختر نوع دوم بر اساس منحني‌هاي نورشان طبقه‌بندي مي‌شوند كه چگونگي تغيير شدت نور در طول زمان را توصيف مي‌كنند. نور ابرنواخترهاي نوع 2-L پس از انفجار به طور پيوسته كاهش مي يابد، در حالي كه نور ابر نواخترهاي نوع 2-P قبل از كاهش مدت طولاني تري ثابت مي ماند. هر دو نوع داراي امضاي هيدروژن در طيف هاي خود هستند. ستاره شناسان فكر مي كنند ستارگاني با جرم بسيار بيشتر از خورشيد (حدود 20 تا 30 جرم خورشيد) ممكن است به عنوان يك ابر نواختر منفجر نشوند. در عوض، آنها فرو مي ريزند و سياهچاله ها را تشكيل مي دهند.

براي اطلاع از مقاله همه چيز در مورد سياهچاله ها بر روي لينك كليك كنيد.
 

✅ ابرنواخترهاي نوع يك
فاقد امضاي هيدروژني در طيف نوري خود هستند و عموماً تصور مي‌شود كه از ستاره‌هاي كوتوله سفيد در يك سيستم ستاره‌اي دوتايي نزديك سرچشمه مي‌گيرند. همانطور كه گاز ستاره همراه روي كوتوله سفيد انباشته مي شود، كوتوله سفيد به تدريج فشرده مي شود. در نهايت يك واكنش هسته اي فراري را در داخل ايجاد مي كند كه در نهايت منجر به طغيان ابر نواختر فاجعه آميز مي شود. ستاره شناسان از ابرنواخترهاي نوع 1a به عنوان "شمع هاي استاندارد" براي اندازه گيري فواصل كيهاني استفاده مي كنند زيرا تصور مي شود همه آنها در اوج خود با درخشندگي يكسان مي سوزند. ابرنواخترهاي نوع 1b و 1c نيز مانند ابر نواخترهاي نوع دوم دچار فروپاشي هسته مي شوند، اما بيشتر لايه هيدروژني بيروني خود را از دست داده اند. در سال 2014، دانشمندان ستاره همدم كم نور و غيرقابل تشخيص يك ابرنواختر نوع 1b را شناسايي كردند. اين جستجو دو دهه طول كشيد، زيرا ستاره همراه بسيار ضعيف‌تر از ابرنواختر درخشان مي‌درخشيد.

✅ تماشاي يك سوپرنوا
مطالعات اخير نشان داده است كه ابر نواخترها مانند بلندگوهاي غول پيكر مرتعش مي شوند و قبل از انفجار يك زمزمه شنيداري ساطع مي كنند. در سال 2008، دانشمندان براي اولين بار يك ابر نواختر را در حال انفجار شكار كردند. آليسيا سودربرگ، اخترشناس، در حالي كه به صفحه كامپيوتر خود نگاه مي‌كرد، انتظار داشت لكه‌هاي كوچك درخشان يك ابر نواختر يك ماهه را ببيند. اما چيزي كه او و همكارش در عوض ديدند يك انفجار پرتو ايكس عجيب و فوق العاده درخشان پنج دقيقه اي بود.

نتيجه

با اين مشاهدات، آنها اولين ستاره شناساني بودند كه يك ستاره را در حال انفجار شكار كردند. ابرنواختر جديد SN 2008D نام گرفت. مطالعات بيشتر نشان داده است كه اين ابر نواختر داراي برخي خواص غيرعادي است. پائولو ماتزالي، اخترفيزيكدان ايتاليايي در رصدخانه پادووا و مكس، مي‌گويد: «مشاهدات و مدل‌سازي‌هاي ما نشان مي‌دهد كه اين يك رويداد نسبتاً غيرعادي است، كه بهتر مي‌توان آن را از نظر جسمي كه در مرز بين ابرنواخترهاي معمولي و انفجارهاي پرتو گاما قرار دارد، درك كرد. موسسه اخترفيزيك پلانك در مصاحبه اي در سال 2008 به Space.com گفت. اخيراً، ستاره شناسان درباره يك ابرنواختر تازه كشف شده در كهكشان فرفره هيجان زده شده اند. اين ابرنواختر جديد با نام SN 2023ixf و در فاصله 21 ميليون سال نوري از زمين، توجه منجمان حرفه‌اي و آماتور در سراسر جهان را به خود جلب مي‌كند كه تلسكوپ‌ها و دوربين‌هاي خود را به سمت نقطه مي‌چرخانند تا اين پديده كمي نادر را مشاهده كنند. در انتها بايد به اين نكته اشاره كرد كه براي كسب اطلاعات بيشتر در مورد نجوم و فضا مي توانيد به سايت آسمان شب مراجعه كنيد.

براي دانلود مقاله ابر نواختر چيست؟ روي لينك كليك كنيد
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ابرنواختر چيست؟