asemaneshab

زهره، دومین سیاره‌ای که بعد از عطارد دور خورشید می‌چرخد، داغ‌ترین و درخشان‌ترین سیاره در منظومه شمسی است.  رصد این سیاره از نزدیک کار بسیار دشواری است زیرا فضاپیماها نمی‌توانند مدت زیادی روی سطح آن فعالیت کنند. اگر می‌خواهید سیاره زهره را کامل بشناسید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

رنگ زهره
این سیاره به‌ دلیل داشتن ابرهای بازتابنده از زمین کاملا قابل‌ مشاهده است. این سیاره در آسمان زمین به‌ صورت یک جرم سفید درخشان دیده می‌شود و از درخشان‌ترین اجرام طبیعی در آسمان شب است. طبق گزارش ناسا، قدر ظاهری یا روشنایی این سیاره نزدیک به ۵- است. هر چقدر قدر ظاهری یک جسم کمتر باشد، روشن‌تر به‌ نظر می‌رسد. مثلا روشنایی ماه تقریبا ۱۴- است.

رنگ زهره شبیه آهن زنگ‌زده است، ولی نه مثل قرمز عمیقی که در سیاره مریخ می‌بینیم. در عوض تصاویری که از این سیاره سوزان ارسال شده‌اند، سیاره‌ای با رنگ‌های قرمز، قهوه‌ای و زرد را نشان می‌دهند.

با این‌ حال رنگ واقعی سیاره سوزان به‌ دلیل ابرهای اسید سولفوریک که آن را احاطه کرده‌اند، از مدار قابل‌ مشاهده نیست. به‌ عبارت دیگر، سطح زهره تنها در صورتی قابل‌ مشاهده است که یک ماهواره در مدار آن توانایی نگاه کردن از میان ابرهای ضخیم را داشته باشد.

اگر یک انسان بخواهد سطح زهره را ببیند، باید روی سطح آن فرود بیاید و از دما و فشار بسیار بالای آن جان سالم به در ببرد که قطعا امکان‌پذیر نیست. بنابراین در حال حاضر تنها راه برای اکتشاف در سیاره سوزان، استفاده از ربات‌ها است.

اندازه، دما و ترکیب زهره
سیاره سوزان و زمین اغلب دوقلو در نظر گرفته می‌شوند، زیرا از نظر اندازه، جرم، چگالی، ترکیب و گرانش مشابه هستند. زهره فقط کمی کوچک‌تر از زمین است و ۸۰درصد زمین جرم دارد. سیاره سوزان یک سیاره گازی نیست، بلکه سیاره‌ای سنگی است. فضای داخلی این سیاره سوزان از یک هسته فلزی آهنی تشکیل شده است که تقریبا ۲۴۰۰ مایل (۶ هزار کیلومتر) عرض دارد.

گوشته سنگی مذاب این سیاره تقریبا ۱۲۰۰ مایل (۳ هزار کیلومتر) ضخامت دارد. پوسته سیاره سوزان بیشتر بازالت است و ضخامت آن به‌ طور متوسط بین ۶ تا ۱۲ مایل (۱۰ تا ۲۰ کیلومتر) تخمین زده می‌شود.

اینکه چرا زهره داغ‌ترین سیاره منظومه شمسی است، دلایل پیچیده‌ای دارد. سیاره سوزان نزدیک‌ترین سیاره به خورشید نیست، ولی جو متراکم آن گرما را به شیوه‌ای مشابه اثر گلخانه‌ای به دام می‌اندازد. دمای زهره به ۸۸۰ درجه فارنهایت (۴۷۱ درجه سانتیگراد) می‌رسد که برای ذوب کردن سرب کافی است. در نتیجه فضاپیماها فقط چند ساعت پس از فرود آمدن روی این سیاره قادر به فعالیت هستند.

علاوه‌ بر دمای سوزان، این سیاره جو جهنمی دارد که عمدتا از دی‌اکسید کربن با ابرهای اسید سولفوریک و فقط مقدار کمی آب تشکیل شده است. اتمسفر زهره از هر سیاره دیگری سنگین‌تر است و فشار سطحی بیش از ۹۰ برابر زمین دارد. این میزان فشار مشابه فشاری است که در عمق ۳۳۰۰ فوتی (هزار متری) در اقیانوس وجود دارد.

سطح زهره
سطح زهره به‌ شدت خشک است. پرتوهای فرابنفش خورشید در طول تکامل سیاره سوزان به‌ سرعت آب آن را تبخیر کرده‌اند. در حال حاضر هیچ آب مایعی روی سطح سیاره سوزان وجود ندارد، زیرا گرمای سوزان ایجادشده توسط جو مملو از ازن آن باعث می‌شود که آب بلافاصله تبخیر شود.

تقریبا دو سوم سطح سیاره سوزان با دشت‌های صاف و هموار پوشیده شده است که هزاران آتشفشان در آن‌ها به چشم می‌خورد. بعضی از این آتشفشان‌ ها هنوز فعال هستند و از حدود نیم تا ۱۵۰ مایل (۰.۸ تا ۲۴۰ کیلومتر) عرض دارند. یک سوم باقی‌مانده سیاره سوزان از شش منطقه کوهستانی را تشکیل شده است. بلندترین رشته کوه این سیاره سوزان، ماکسول، حدود ۵۴۰ مایل (۸۷۰ کیلومتر) طول دارد و ارتفاع آن به حدود ۷ مایل (۱۱.۳ کیلومتر) می‌رسد.

سیاره سوزان همچنین چند ویژگی سطحی دارد که مشابه آن را روی زمین نمی‌بینیم. مثلا زهره ساختارهای حلقه‌مانندی به نام تاج دارد که عرض آن‌ها از ۹۵ تا ۱۳۰۰ مایل (۱۵۵ تا ۲۱۰۰ کیلومتر) متغیر است. دانشمندان معتقدند که تاج‌ها نتیجه بالا آمدن مواد داغ زیر پوسته و پخش شدن روی سطح هستند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

مدار سیاره سوزان چگونه است؟
زهره با اختلاف بسیار کندتر از سیاره‌های دیگر است و ۲۴۳ روز زمینی طول می‌کشد تا حول محور خود بچرخد. در واقع روز سیاره سوزان طولانی‌تر از سال آن است که ممکن است به‌ دلیل جو غلیظی باشد که به‌ عنوان یک ترمز بزرگ در چرخش سیاره عمل می‌کند. به علت این چرخش کند، هسته فلزی سیاره سوزان نمی‌تواند میدان مغناطیسی مشابه زمین ایجاد کند.

اگر از بالا به این سیاره سوزان نگاه کنیم، حول محور خود در جهت عکس سیاره‌های دیگر می‌چرخد. در نتیجه در این سیاره انگار خورشید از غرب طلوع کرده و در شرق غروب می‌کند.

سال سیاره سوزان، یعنی مدت زمانی که طول می‌کشد تا دور خورشید بچرخد، حدود ۲۲۵ روز زمینی است. در حالت عادی این جمله به این معناست که روزهای سیاره سوزان طولانی‌تر از سال‌های آن هستند. با این‌ حال به‌ دلیل چرخش وارونه عجیب زهره، از یک طلوع خورشید تا طلوع بعدی تنها حدود ۱۱۷ روز زمینی طول می‌کشد.

آب‌ و هوای سیاره سوزان
بالاترین لایه ابرهای سیاره سوزان هر چهار روز زمینی دور این سیاره می‌چرخند و توسط بادهای طوفانی که تقریبا ۲۲۴ مایل در ساعت (۳۶۰ کیلومتر در ساعت) سرعت دارند، به حرکت درمی‌آیند. چرخش سریع جو زهره که حدود ۶۰ برابر سریع‌تر از چرخش خود آن است، یکی از بزرگ‌ترین اسرار این سیاره محسوب می‌شود.

ابرهای سیاره سوزان همچنین حامل نشانه‌هایی از رویدادهای هواشناسی به نام امواج گرانشی هستند که هنگام وزش باد روی ویژگی‌های زمین‌شناسی ایجاد می‌شوند و باعث بالا و پایین رفتن در لایه‌های هوا می‌شوند. نوارهای غیرمعمول در ابرهای بالای این سیاره به جاذب آبی یا جاذب فرابنفش معروف هستند، زیرا به‌ شدت نور را در طول موج‌های آبی و فرابنفش جذب می‌کنند. به ‌این ترتیب به‌ نظر می‌رسد که نقش مهمی در دمای جهنمی سیاره سوزان دارند.

برای اطلاع از مقاله انواع تلسکوپ را بشناسید روی لینک کلیک کنید.
 

اکتشاف زهره
در سال ۱۹۶۲، فضاپیمای مارینر ۲ ناسا به فاصله ۲۱۶ هزار مایلی (۳۴۷۶۰ کیلومتری) سیاره سوزان رسید و آن را به اولین سیاره‌ای تبدیل کرد که توسط یک فضاپیمای عبوری رصد شده است.

فضاپیمای ونرا ۷ اتحاد جماهیر شوروی با فرود آمدن روی سیاره سوزان در دسامبر ۱۹۷۰ به اولین فضاپیمایی تبدیل شد که روی سیاره‌ای دیگر فرود آمد. چند سال بعد، فضاپیمای ونرا ۹ اولین عکس‌هایی را که از سطح سیاره سوزان گرفته بود، به زمین ارسال کرد.

فضاپیمای ونوس اکسپرس آژانس فضایی اروپا نیز 8 سال را در مدار ناهید گذراند و وجود رعد و برق را در آن‌ جا تایید کرد. در سال ۲۰۲۱، ناسا اعلام کرد که دو کاوشگر با ماموریت بررسی سیاره سوزان تا سال ۲۰۳۰ به فضا پرتاب خواهند شد.

نتیجه

در آینده قرار است برای شناخت و بررسی بیشتر این سیاره سوزان فضاپیمایی به این سیاره فرستاده شود. تلسکوپ ها هم برای تحقیقات سیارات دیگر کمک شایانی به دانشمندان کردند چرا که برای تحقیقات بر روی سیاره سوزان نمی توان زمان زیادی را روی سطح این سیاه سپری کرد. دانشمندان با تلسکوپ فضایی توانستند اطلاعات زیادی را در مورد این سیاره به دست آورند.

مردم عادی نیز با خرید تلسکوپ توانستند اطلاعات بیشتری در مورد آسمان بالای سر خود بدست آورند. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و ایمن صورت می گیرد.

برای دانلود مقاله زهره یا سیاره سوزان را بیشتر بشناسید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و زهره یا سیاره سوزان را بیشتر بشناسید

اورانوس هفتمین سیاره دور از خورشید و سومین سیاره بزرگ منظومه شمسی است. اگرچه این سیاره با چشم غیرمسلح دیده می‌شود، به ‌دلیل تاریکی و مدار کند مدت‌ها به‌ عنوان یک ستاره اشتباه گرفته می‌شد. میانگین فاصله اورانوس از خورشید تقریبا ۱.۸ میلیارد مایل (۲.۹ میلیارد کیلومتر) و حدود ۱۹ برابر فاصله زمین تا خورشید است. یکی از ویژگی‌های قابل‌توجه اورانوس شیب چشمگیر آن است که باعث می شود محور آن تقریبا مستقیم به سمت خورشید باشد. برای شناخت بیشتر این سیاره سرد تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

چه کسی اورانوس را کشف کرد؟
«ویلیام هرشل»، ستاره‌شناس بریتانیایی، در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ این سیاره سرد را با تلسکوپ خود کشف کرد. این سیاره نام خود را از خدای یونانی آسمان به اسم اورانوس یعنی کهن‌ترین ارباب آسمان‌ها، گرفته و تنها سیاره‌ای است که به‌ جای یک خدای رومی، به نام خدای یونانی نام‌گذاری شده است.

ویژگی‌های فیزیکی
رنگ اورانوس به ‌دلیل وجود متان در جو عمدتا متشکل از هیدروژن بوده و هلیوم آن ترکیبی از آبی و سبز است. این سیاره به غول یخی معروف است، زیرا حداقل ۸۰ درصد جرم آن را ترکیبی مایع از آب، متان و یخ آمونیاک تشکیل می‌دهد. برخلاف سیاره‌های دیگر منظومه شمسی، اورانوس به‌ قدری کج است که محور چرخش آن تقریبا به سمت خورشید است و اساسا به پهلو دور آن می‌چرخد. این جهت‌گیری غیرمعمول ممکن است به ‌دلیل برخورد با جسمی به اندازه یک سیاره یا چند جرم کوچک، بلافاصله پس از تشکیل باشد.

شیب غیرمعمول غول یخی باعث ایجاد فصول شدید می‌شود که حدود ۲۰ سال طول می‌کشند. به‌ عبارت دیگر برای نزدیک به یک چهارم سال اورانوسی که برابر با ۸۴ سال زمینی است، خورشید مستقیما روی هر قطب می‌تابد و نیمی دیگر از سیاره زمستانی طولانی، تاریک و سرد را تجربه می‌کند.

قطب‌های مغناطیسی بیشتر سیاره‌ها معمولا کم و بیش با محوری که در امتداد آن می‌چرخند، هم‌تراز هستند. ولی میدان مغناطیسی اورانوس کج است و تقریبا ۶۰ درجه از محور چرخش این سیاره منحرف شده است. در نتیجه این غول یخی یک میدان مغناطیسی عجیب دارد که قدرت آن در سطح نیمکره شمالی بیش از ۱۰ برابر قدرت آن در سطح نیمکره جنوبی است.

ترکیب اتمسفر این سیاره سرد از نظر حجمی ۸۲.۵درصد هیدروژن، ۱۵.۲درصد هلیوم و ۲.۳درصد متان است. ساختار داخلی آن نیز شامل گوشته‌ای از آب، آمونیاک و یخ‌های متان است و هسته‌ای از آهن و سیلیکات منیزیم دارد.

غول یخی چه نوع سیاره‌ای است؟
اورانوس با سیاره‌های غول گازی مانند زحل و مشتری و سیاره‌های زمینی مانند زمین یا مریخ متفاوت است. این سیاره همراه با نپتون در گروهی منحصر‌ به‌ فرد در منظومه شمسی قرار دارد. غول یخی سیاره‌ای با جرم متوسط محسوب می‌شود، زیرا جرم آن بسیار بیشتر از سیاره‌های زمینی (۱۵ برابر جرم زمین) است. در عین‌ حال، غول یخی بسیار کوچک‌تر از سیاره‌های غول گازی مانند مشتری و زحل است که به ترتیب بیش از ۳۰۰ و نزدیک به ۱۰۰ برابر جرم زمین دارند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

آب‌ و هوای اورانوس
شیب شدید محوری سیاره سرد منجر به آب‌ و هوای غیرعادی آن شده است. طبق گزارش ناسا همان‌ طور که نور خورشید برای اولین بار در طول چند سال به بعضی از مناطق این سیاره می‌رسد، جو را گرم می‌کند و طوفان‌های عظیم بهاری به راه می‌اندازد.

در سال ۲۰۱۴، ستاره‌شناسان اولین طوفان‌های تابستانی را در غول یخی مشاهده کردند. در کمال تعجب، این طوفان‌های عظیم هفت سال پس از رسیدن سیاره به نزدیک‌ترین فاصله خود به خورشید رخ دادند. بنابراین، این سوال وجود دارد که چرا طوفان‌های غول‌پیکر پس از اینکه گرمای خورشید در سیاره به حداکثر رسیده است اتفاق افتادند.

آب‌ و هوای غیرعادی دیگر در این سیاره سرد باران الماسی است که تصور می‌شود تا هزاران مایل زیر سطح سیاره‌های غول‌پیکر یخی مانند اورانوس و نپتون فرو می‌رود. فرض بر این است که کربن و هیدروژن تحت فشار و گرمای شدید در اعماق جو این سیاره‌ها فشرده می‌شوند و الماس‌هایی را تشکیل می‌دهند که به سمت پایین فرو می‌روند و در نهایت در اطراف هسته‌های این سیاره‌ها متوقف می‌شوند.

چه چیزی اورانوس را به سردترین سیاره منظومه شمسی تبدیل کرده است؟
غول یخی تنها سیاره‌ای است که واقعا در تعادل حرارتی با خورشید قرار دارد و دو گزینه برای اینکه چرا سطح آن سرد به‌ نظر می‌رسد، وجود دارد. فرضیه اول این است که شاید این سیاره سرد در واقع در درون خود داغ است ولی این گرما به دام افتاده است. به‌ عبارت دیگر نمی‌تواند گرما را تخلیه کند، بنابراین در داخل گرم ولی بیرون آن سرد است.

از طرف دیگر، ممکن است فقط گرمای اولیه خود را مثلا از طریق یک ضربه بزرگ یا فرایند ناشناخته دیگری از دست داده باشد. در مجموع، هنوز دقیقا مشخص نیست که چرا غول یخی سرد است و این یکی از بزرگ‌ترین اسرار این سیاره به‌شمار می‌آید.

آیا اورانوس حلقه دارد؟
اورانوس دو مجموعه حلقه دارد. سیستم درونی حلقه‌ها عمدتا از حلقه‌های باریک و تیره تشکیل شده، در حالیکه سیستم بیرونی متشکل از دو حلقه دورتر است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۶ نشان داد که حلقه‌های اورانوس، زحل و نپتون ممکن است بقایای سیاره‌های کوتوله پلوتومانندی باشند که مدت‌ها پیش به سمت جهان‌های غول‌پیکر منحرف شده‌اند. این سیاره‌های کوتوله در اثر گرانش وسیع سیاره‌ها از هم پاشیده شده‌اند و به شکل حلقه درآمده‌اند.

اورانوس چند قمر دارد؟
غول یخی ۲۷ قمر شناخته‌ شده دارد. اوبرون و تیتانیا بزرگ‌ترین قمرهای اورانوس و اولین قمرهایی هستند که توسط ویلیام هرشل در سال ۱۷۸۷ کشف شدند. «ویلیام لاسل» دو قمر بعدی اورانوس، آریل و آمبریل را کشف کرد. نزدیک به یک قرن گذشت تا ستاره‌شناس هلندی آمریکایی به اسم «جرارد کویپر»، قمر میراندا را در سال ۱۹۴۸ پیدا کرد.

این سیاره سرد علاوه‌ بر قمر مجموعه‌ای از سیارک‌های تروجان، اجرامی که مداری مشابه سیاره دارند، منطقه خاصی به نام نقطه لاگرانژ دارد. علیرغم ادعاها مبنی بر اینکه نقطه لاگرانژ این سیاره برای میزبانی از چنین اجسامی بسیار ناپایدار است، اولین سیارک در سال ۲۰۱۳ کشف شد.

اکتشاف اورانوس
فضاپیمای وویجر ۲ ناسا اولین و تنها فضاپیمایی بود که از غول یخی بازدید کرد. اگر چه در حال حاضر هیچ فضاپیمایی در راه اورانوس وجود ندارد، ستاره‌شناسان همواره با استفاده از تلسکوپ هابل و کل این سیاره را زیر نظر دارند. اورانوس واقعا یک سیاره جذاب با اسرار فراوان است و هنوز سوال‌های زیادی در مورد آن بدون پاسخ مانده‌اند.

برای اطلاع از مقاله سحابی مفهوم، موقعیت و انواع آن روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

همانطور که گفته شد دیگر برای رصد سیارات دیگر فضاپیما ارسال نمی شود بلکه با استفاده از تلسکوپ بررسی های مورد نظر را انجام می دهند. تلسکوپ کمک کرد بررسی ها بهتر و مستند شوند تا دانشمندان با توجه به تصاویر تلسکوپ ها نتایج مدنظر خود را بدست آورند.

مردم عادی نیز با خرید تلسکوپ توانستند از خانه خود اسمان شب را رویت کنند و بیشتر با شگفتی های آسمان آشنا شوند. شما هم اگر به نجوم و فضا علاقمند هستید می توانید با خرید تلسکوپ از سایت موسسه طبیعت آسمان شب به رویا های خود جامعه عمل بپوشانید.

برای دانلود مقاله اورانوس هر چیزی که باید در مورد سردترین سیاره منظومه شمسی بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اورانوس هر چیزی که باید در مورد سردترین سیاره منظومه شمسی بدانید

زحل ششمین سیاره از خورشید و دومین سیاره بزرگ منظومه شمسی است. زحل دورترین سیاره از زمین است که با چشم غیرمسلح می‌توان آن را دید. بااین‌حال، برجسته‌ترین ویژگی این سیاره‌ یعنی حلقه‌های آن، با تلسکوپ بهتر دیده می‌شوند.

اتحادیه بین‌المللی نجوم نام زحل را برای این سیاره انتخاب کرده است که بر اساس دانش‌نامه بریتانیکا، با خدای کشاورزی رومی ارتباط دارد. اگر چه سایر غول‌های گازی منظومه شمسی، برای مثال مشتری، اورانوس و نپتون نیز حلقه‌ دارند، حلقه‌های زحل برجسته‌تر هستند و به‌ همین دلیل به «سیاره حلقه‌دار» معروف است. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا این سیاره زیبا را بهتر بشناسید.

زحل از چه چیزی ساخته شده است؟
این سیاره حلقه دار چند لایه دارد، ولی تقریبا همه آن‌ها از هیدروژن در حالت‌های مختلف ساخته شده‌اند. تصور این است که هیدروژن فلزی مایع و جامد بزرگ‌ترین اجزای هسته زحل هستند، در حالیکه هیدروژن، هلیوم، آب و مقدار کمی از گازهای دیگر، از جمله آمونیاک، جو و ابرها را تشکیل می‌دهند.

این سیاره حلقه‌دار کمترین چگالی را بین تمام سیاره‌ها دارد و تنها سیاره‌ای است که چگالی آن کمتر از آب است. اگر یک وان به‌ اندازه کافی بزرگ وجود داشت، سیاره حلقه دار در آن شناور می‌شد.

نوارهای زرد و طلایی که در اتمسفر زحل دیده می‌شوند، نتیجه بادهای بسیار سریع در اتمسفر فوقانی هستند که سرعت آن‌ها به ۱۱۰۰ مایل در ساعت (۱۸۰۰ کیلومتر در ساعت) در اطراف خط استوا می‌رسد. سیاره حلقه دار تقریبا هر ۱۰ ساعت و نیم یک بار دور خود می‌چرخد. این چرخش سریع باعث می‌شود که سیاره حلقه دار در استوای خود برآمده و در قطب‌هایش صاف باشد.

حلقه‌های‌ زحل
گالیله اولین کسی بود که حلقه‌های زحل را در سال ۱۶۱۰ دید. 45 سال بعد در سال ۱۶۵۵، ستاره‌شناس هلندی به اسم «کریستیان هویگنس» پیشنهاد کرد که سیاره حلقه دار یک حلقه نازک و مسطح دارد. با گذشت زمان و پیشرفت ابزار، دانشمندان اطلاعات بیشتری درباره ساختار و ترکیب حلقه‌های زحل کسب کردند. این سیاره در واقع حلقه‌های زیادی دارد که از میلیاردها ذره یخ و سنگ ساخته شده‌اند. اندازه این ذره‌ها از یک دانه قند تا یک خانه متغیر است. این ذره‌ها باقی‌مانده دنباله‌دارها، سیارک‌ها یا قمرهای متلاشی‌شده هستند. همچنین این حلقه‌ها ممکن است لاشه سیاره‌های کوتوله باشند.

حلقه‌های این سیاره حلقه دار به‌ ترتیبی که کشف شده‌اند، طبق حروف الفبا نام‌گذاری شده‌اند. حلقه‌های اصلی زحل به ترتیب از نزدیک به دور با نام‌های C، B و A شناخته می‌شوند. D درونی‌ترین حلقه زحل و بسیار کم‌رنگ است. در مقابل، بیرونی‌ترین حلقه تا به امروز که در سال ۲۰۰۹ کشف شد، به‌ قدری بزرگ است که یک میلیارد زمین را درون خود جا می‌دهد.

حلقه F سیاره حلقه دار نیز ظاهری بافته‌ شده و عجیب دارد. این حلقه از چند حلقه باریک‌تر تشکیل شده است که خمیدگی، پیچ‌خوردگی و توده‌های روشن آن‌ها این توهم را ایجاد می‌کند که بافته شده‌اند. ظاهر این حلقه‌ها در طول زمان در اثر برخورد سیارک‌ها و دنباله‌دارها تغییر کرده است.

پره‌های اسرارآمیزی در حلقه‌های زحل دیده شده است که به‌ نظر می‌رسد در عرض چند ساعت شکل می‌گیرند و سپس پراکنده می‌شوند. دانشمندان حدس می‌زنند که این پره‌ها ممکن است از ورقه‌های باردار الکتریکی از ذره‌های گرد و غبار تشکیل شده باشند که بر اثر برخورد شهاب‌سنگ‌های کوچک به حلقه‌ها یا پرتوهای الکترونی ناشی از رعد و برق سیاره ایجاد شده‌اند.

سیاره حلقه دار با سرعت بسیار پایینی در حال از دست دادن حلقه‌های خود است ولی ناپدید شدن آن‌ها با تلسکوپ از زمین به‌ وضوح قابل‌ مشاهده نیست. همان‌ طور که سنگ‌ها و ذره‌های یخ اطراف زحل حرکت می‌کنند، به‌ آهستگی توسط گرانش زحل به سمت آن کشیده می‌شوند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

قمرهای سیاره حلقه دار
زحل ۱۴۵ قمر دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها تایتان است. تایتان کمی بزرگ‌تر از عطارد و دومین قمر بزرگ منظومه شمسی پس از گانیمد (قمر مشتری) است. بعضی از قمرهای زحل ویژگی‌های خاصی دارند. مثلا پان و اطلس شبیه بشقاب پرنده هستند، یک طرف قمر یاپتوس به روشنی برف و طرف دیگر آن به تاریکی زغال است و در قمر انسلادوس شواهدی از آتشفشان یخی دیده می‌شود. دانشمندان قمرهای زیادی را اطرف سیاره حلقه دار شناسایی کرده‌اند. با این‌ حال، سیاره حلقه دار قمرهای کوچک دیگری هم دارد که مدام تشکیل می‌شوند و از بین می‌روند.

شفق زحل
شفق زحل برای اولین بار توسط فضاپیمای پایونیر ۱۱ در سال ۱۹۷۹ مشاهده شد. این نوارهای نور زمانی تولید می‌شوند که باد خورشیدی روی سیاره می‌چرخد و با جو آن واکنش می‌دهد. اگرچه برخلاف زمین، شفق‌های سیاره حلقه دار عمدتا در نور فرابنفش قابل‌ مشاهده هستند، یعنی فقط با تلسکوپ‌های فضایی دیده می‌شوند. زیرا جو زمین این بخش از طیف الکترومغناطیسی را مسدود می‌کند.

تاثیر زحل روی منظومه شمسی
گرانش زحل به‌ عنوان پرجرم‌ترین سیاره منظومه شمسی پس از مشتری به شکل‌گیری سرنوشت منظومه شمسی کمک کرده است. این سیاره ممکن است در پرتاب شدید نپتون و اورانوس به سمت بیرون نقش داشته باشد. همچنین، ممکن است همراه با مشتری در اوایل تاریخ منظومه، رگباری از ذره‌ها را به سمت سیاره‌های درونی پرتاب کرده باشد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷ نشان داد که سیاره حلقه دار بیشتر از مشتری، سیارک‌های خطرناک را از زمین دور می‌کند.

آیا سیاره حلقه دار قابل سکونت است؟
سیاره حلقه دار یک سیاره گازی است و بنابراین هیچ سطح جامدی برای ایستادن و ساخت و ساز ندارد. شاید بتوانیم روی یکی از قمرهای زحل زندگی کنیم که سطح جامد دارد، ولی مشکل این است که قمرها جو قابل تنفس ندارند.

اکتشاف زحل
اولین فضاپیمایی که به سیاره حلقه دار رسید پایونیر ۱۱ در سال ۱۹۷۹ بود که در فاصله ۱۳۷۰۰ مایلی (۲۲ هزار کیلومتری) این سیاره پرواز کرد. تصاویری که این فضاپیما گرفت، به اخترشناسان این امکان را دارد تا دو حلقه بیرونی این سیاره حلقه دار و همچنین وجود یک میدان مغناطیسی قوی را کشف کنند.

سپس، فضاپیمای وویجر به اخترشناسان کمک کرد تا کشف کنند که حلقه‌های این سیاره گازی از حلقه‌های نازک‌تری تشکیل شده‌اند. همچنین داده‌های این فضاپیما منجر به کشف سه قمر زحل شد.

فضاپیمای کاسینی، مدارگرد زحل، بزرگ‌ترین فضاپیمای بین سیاره‌ای نیز به شناسایی ستون‌های قمر یخی انسلادوس کمک کرد و کاوشگر هویگنس را حمل کرد که در جو قمر تایتان پایین رفت و با موفقیت روی سطح آن فرود آمد.

در سال ۲۰۱۹ ناسا اعلا کرد که فضاپیمای دراگون فلای را در سال ۲۰۲۶ برای بررسی مواد تشکیل‌دهنده تایتان به فضا می‌فرستد که در سال ۲۰۳۴ به این قمر خواهد رسید.

برای اطلاع از مقاله 11 نکته که باید در مورد دوربین دوچشمی بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

تمام اطلاعاتی که از سیارات بیان می شود نتیجه سال ها تحقیقات و بررسی های دانشمندان از گذشته تا به امروز است. تلسکوپ در بدست آمدن این تحقیقات نقشی بسیار حیاتی را ایفا کرده است و کمک شایانی به علم ستاره شناسی و اخترشناسی کرده است. تلسکوپ باعث شد تا دانشمندان اطلاعاتی جدید و خوب از کهکشان ما بدست آورند. همچنین مردمی که به علاقمند به تماشای آسمان بودند با خرید تلسکوپ توانستند آسمان شب را رویت کنند. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب امری آسان و ایمن است و شما می توانید با خیالی آسوده خرید خود را انجام دهید.

برای دانلود مقاله زحل هر چیزی که باید درباره ششمین سیاره از خورشید بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و زحل هر چیزی که باید درباره ششمین سیاره از خورشید بدانید

عطارد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید و کوچک‌ترین سیاره در منظومه شمسی است. این سیاره کوچک و پر از چاله، هیچ قمری ندارد و سریع‌تر از هر سیاره دیگری در منظومه شمسی دور خورشید می‌چرخد. عطارد، دومین سیاره چگال بعد از زمین است و هسته فلزی عظیمی با عرض تقریبا ۲۲۰۰ تا ۲۴۰۰ مایل (۳۶۰۰ تا ۳۸۰۰ کیلومتر) دارد.

این هسته که حجم زیادی از عناصر قرار دارد، توجه و تعجب دانشمندان زیادی را برانگیخته است. عطارد نام خود را از سریع‌ترین خدایان رومیان باستان گرفته است. سومری‌ها نیز حداقل از ۵ هزار سال قبل از وجود این سیاره اطلاع داشتند و آن را با نابو یعنی خدای نوشتن، مرتبط می‌دانستند.

این سیاره به‌ دلیل ظاهر خود دو نام جداگانه، یعنی ستاره صبح و ستاره عصر، نیز گرفته بود. با این‌ حال، ستاره‌شناسان یونانی می‌دانستند که این دو نام به یک جرم آسمانی اشاره می‌کنند. تا انتها همراه ما باشید تا در این مقاله با این سیاره کوچک بیشتر آشنا شویم.

دمای عطارد چقدر است؟
از آن‌ جایی‌ که این سیاره کوچک در نزدیکی خورشید قرار دارد، دمای سطح آن به ۸۴۰ درجه فارنهایت (۴۵۰ درجه سانتی‌گراد) می‌رسد. با این‌ حال به‌ دلیل نداشتن جو واقعی برای به دام انداختن گرما، دمای آن در شب به منفی ۲۷۵ درجه فارنهایت (منهای ۱۷۰ درجه سانتی‌گراد) می‌رسد. نوسان دمایی این سیاره بیش از ۱۱۰۰ درجه فارنهایت (۶۰۰ درجه سانتی‌گراد) است که هیچ سیاره‌ دیگری در منظومه شمسی به گرد پای آن نمی‌رسد.

اندازه عطارد چقدر است؟
اندازه این سیاره که فقط کمی بزرگ‌تر از ماه زمین است، کوچک‌ترین سیاره منظومه شمسی محسوب می‌شود. این سیاره به علت نداشتن اتمسفر قابل‌ توجه برای جلوگیری از برخورد شهاب‌سنگ‌ها و سایر اجرام آسمانی، سطحی مملو از حفره و دهانه دارد. 

حدود ۴ میلیارد سال پیش، یک سیارک با عرض تقریبا ۶۰ مایل (۱۰۰ کیلومتر) با شدتی معادل ۱ تریلیون بمب یک مگاتونی به این سیاره کوچک برخورد کرد و چاله‌ای وسیع به عرض تقریبا ۹۶۰ مایل (۱۵۵۰ کیلومتر) پدید آورد. این دهانه برخوردی که به حوضه کالوریس معروف است، به‌ قدری بزرگ است که تمام ایالت تگزاس آمریکا را در خود جا می‌دهد.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

ویژگی‌های سطح سیاره عطارد
اگر چه این سیاره کوچک نزدیک‌ترین سیاره به خورشید است، در سال ۲۰۱۲، فضاپیمای مسنجر ناسا موفق به کشف یخ آب در دهانه‌های اطراف قطب شمال این سیاره شد. شاید یک توضیح منطقی برای آن این باشد که این مناطق احتمالا همیشه در سایه هستند.

قطب جنوب عطارد نیز ممکن است حفره‌های یخی داشته باشد. این احتمال وجود دارد که دنباله‌دارها یا شهاب‌سنگ‌ها یخ را به این منطقه رسانده باشند یا بخار آب از درون سیاره خارج شده و در قطب‌ها منجمد شده باشد.

این سیاره پر حفره نه تنها در گذشته کوچک شده است، بلکه همچنان به کوچک شدن ادامه می‌دهد. این سیاره از یک صفحه قاره‌ای روی یک هسته آهنی خنک‌کننده تشکیل شده است. همان‌ طور که هسته سرد می‌شود، جامد شده و حجم سیاره را کاهش می‌دهد.

این فرایند باعث مچاله شدن سطح عطارد می‌شود و برجستگی‌ها یا صخره‌هایی به‌ شکل لوب ایجاد می‌کند که صدها مایل طول و یک مایل ارتفاع دارند. ویژگی‌های سطح سیاره عطارد را می‌توانیم به‌ طور کلی به دو گروه تقسیم کنیم. گروه اول شامل مواد قدیمی‌تر که در فشارهای بالاتر در مرز هسته و گوشته ذوب شده‌ و گروه دوم مواد جدیدتری که نزدیک‌تر به سطح تشکیل شده‌اند.

رنگ تیره سطح این سیاره به خاطر وجود کربن است. این کربن توسط دنباله‌دارها به سیاره مورد نظر ما نیامده، بلکه احتمالا باقیمانده پوسته اولیه آن است.

 میدان مغناطیسی عطارد
بر اساس یافته‌های فضاپیمای مارینر ۱۰،‌ عطارد میدان مغناطیسی دارد. از نظر تئوری، یک سیاره تنها در صورتی میدان مغناطیسی تولید می‌کند که به‌ سرعت بچرخد و هسته مذاب داشته باشد. با این‌ حال، ۵۹ روز طول می‌کشد تا عطارد بچرخد و آن‌ قدر کوچک است که هسته آن باید مدت‌ها پیش خنک می‌شد.

تفاوت‌های میدان مغناطیسی عطارد با زمین احتمالا به‌ دلیل بافت درونی غیرمعمول آن است. بر اساس یافته‌های فضاپیمای مسنجر، میدان مغناطیسی این سیاره در نیمکره شمالی تقریبا سه برابر قوی‌تر از نیمکره جنوبی آن است. بنابراین، دانشمندان پیشنهاد می‌کنند که هسته آهنی عطارد ممکن است به‌ جای مرز درونی هسته در مرز بیرونی آن از مایع به جامد تبدیل شود.

میدان مغناطیسی عطارد تنها یک درصد قدرت میدان مغناطیسی زمین است ولی بسیار فعال است. میدان مغناطیسی باد خورشیدی به‌ صورت دوره‌ای میدان مغناطیسی عطارد را لمس کرده و گردبادهای مغناطیسی قدرتمندی ایجاد می‌کند که پلاسمای سریع و داغ باد خورشیدی را به سمت سطح این سیاره هدایت می‌کند.

آیا عطارد اتمسفر دارد؟
عطارد به‌ جای اتسمفر، یک اگزوسفر بسیار نازک دارد. این اگزوسفر از اتم‌هایی تشکیل شده است که توسط تابش خورشید، باد خورشیدی و برخوردهای ریز شهاب‌سنگ از سطح سیاره جدا شده‌اند. طبق گزارش ناسا، اگزوسفر عطارد حاوی ۴۲درصد اکسیژن، ۲۹درصد سدیم، ۲۲درصد هیدروژن، ۶درصد هلیوم، ۰.۵درصد پتاسیم و مقادیر کمی آرگون، دی‌اکسیدکربن، آب، نیتروژن، زنون، کریپتون و نئون است.

مدار عطارد
این سیاره کوچک هر ۸۸ روز یک بار دور خورشید می‌چرخد و نزدیک به ۱۱۲ هزار مایل در ساعت (۱۸۰ هزار کیلومتر در ساعت) سرعت دارد که سریع‌تر از هر سیاره دیگری است. مدار عطارد به‌ شدت بیضوی‌شکل است و آن را تا ۲۹ میلیون مایل (۴۷ میلیون کیلومتر) از یک طرف و ۴۳ میلیون مایل (۷۰ میلیون کیلومتر) از طرف دیگر از خورشید دور می‌کند.

در این سیاره، این‌ طور به‌ نظر می‌رسد که خورشید برای مدت کوتاهی طلوع می‌کند، در قسمت‌های دیگری از سیاره غروب می‌کند و دوباره طلوع می‌کند. هنگام غروب نیز همین اتفاق در قسمت‌های دیگر به‌ صورت معکوس رخ می‌دهد. اگر از سطح این سیاره کوچک به خورشید نگاه کنیم، خورشید سه برابر بزرگ‌تر از زمانی که از زمین به آن نگاه می‌کنیم، به‌ نظر می‌رسد و نور آن نیز هفت برابر روشن‌تر است.

برای اطلاع از مقاله نظریه ریسمان چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

چه ماموریت‌هایی با هدف بررسی عطارد انجام شده است؟
اولین فضاپیمایی که تا نزدیکی این سیاره کوچک رفت مارینر ۱۰ بود که توانست از ۴۵درصد از سطح این سیاره تصویربرداری کرده و میدان مغناطیسی آن را شناسایی کند. مدارگرد مسنجر ناسا اولین فضاپیمایی بود که دور عطارد چرخید. ماموریت فضاپیمای مسنجر در ۳۰ آپریل ۲۰۱۵ با اتمام سوخت آن به پایان رسید.

در سال ۲۰۱۶، دانشمندان اولین مدل رقومی ارتفاع این سایره کوچک را منتشر کردند که ترکیبی از بیش از ۱۰ هزار تصویر به‌ دست‌ آمده توسط مسنجر بود. در سال ۲۰۲۱، فضاپیمای بپی‌کلمبو اولین تصاویر خود را از عطارد در طول پرواز کمک گرانشی ثبت کرد. این فضاپیما قرار است در اواخر سال ۲۰۲۵ به این سیاره کوچک برسد و به مدت یک سال داده جمع‌آوری کند.

نتیجه

از سال های گذشته تا همین امروز اطلاعات زیادی در مورد دیگر سیارات به دست آمده و از این بعد نیز به واسطه بررسی هایی که انجام می شود اطلاعات جدید تری به دست بشر می رسد. پیشرفت های علوم و بشریت باعث شد تا اطلاعات سریع تر بهتر به دست انسان ها برسد.

یکی از اختراعاتی که به شناخت بیشتر فضا به انسان کمک کرد تلسکوپ بود. تلسکوپ وجوه جدیدی از فضا را در اختیار بشریت قرار داد و همچنین مردم عادی را نیز به واسطه خرید تلسکوپ خانگی بیشتر با فضا آشنا کرد. علاقمندان به نجوم و فضا می توانند با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب با خیالی راحت و آسوده خرید تلسکوپ مد نظر خود را انجام دهند.

برای دانلود مقاله عطارد حقایقی در مورد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و عطارد حقایقی در مورد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید

اجزای نوری میکروسکوپ‌ها را بیشتر بشناسید

اگر دقت کرده باشید، ‌میکروسکوپ صرفا یک قطعه تنها نیست و اجزای بسیار زیادی در ساخت آن به کار رفته‌اند. این اجزا در دو دسته نوری و مکانیکی قرار می‌گیرند که در این مقاله قصد داریم گروه اول را بررسی کنیم، پس همراهمان بمانید.

1. منشور‌‌ها
این اجزا سطوح بازتاب‌کننده نقره اندودی دارند که در اثر گذشت زمان ‌می‌‌‌توانند توانایی بازتابشان را از دست دهند. بعضی منشور‌‌ها سطح بازتاب‌کننده آن‌‌ها فقط یک روکش نقره اندود دارد. بنابراین اگر آن سطح بازتاب‌کننده آسیب ببیند، کل منشور باید برداشته یا تمیز شود، سطح آن دوباره جلا داده، رنگ شده و در نهایت دوباره نصب شود و در ردیف سری دو چشمی‌ قرار گیرد.

2. عدسی‌‌ها و اجزای مرتبط
1. عدسی چشمی‌ (Ocular)
اکولر‌‌ها در مجموع کار یک ذره‌بین را انجام ‌می‌‌‌دهند. اکولر از تصویر ایجاد شده به وسیله ابژکتیو تصویر مجازی مستقیم، بزرگ‌تر و معکوسی نسبت به جسم اولیه درست ‌‌می‌‌‌‌‌کند.

وظایفی که عدسی‌‌های چشمی‌ بر عهده دارند عبارتند از بزرگ‌سازی تصویر معکوس ایجاد شده از عدسی شیئی، تشکیل تصویر مجازی از تصویر به‌دست آمده به وسیله عدسی شیئی و اندازه‌گیری و سنجش اجزای واقع.

چشمی‌ها انواع مختلفی دارند که دو نوع معروف و معمول آن‌‌ها شامل چشمی‌ ‌‌‌‌هویگنس و چشمی‌ ‌‌‌‌رامزدن می‌شوند. چشمی‌ ‌‌‌‌هویگنس متشکل از دو عدسی سطح محدب است که یک طرف هر کدام مسطح و طرف دیگر محدب است.

لیست و قیمت تمام میکروسکوپ ها در سایت 
 

در نوع هویگنس سطح محدب هر دو عدسی به طرف پایین بوده و بین این دو عدسی دیافراگم قرار گرفته است. دیافراگم در محل کانون عدسی بالای عدسی چشمی‌ قرار گرفته است. عدسی پایین پرتو‌‌های رسیده از عدسی شیئی را جمع‌آوری کرده و در محل دیافراگم یا در نزدیکی آن متمرکز می‌کند. عدسی چشمی‌ ‌‌‌‌این تصویر را بزرگ کرده و البته به‌صورت یک تصویر مجازی بزرگ شده به چشم فرد مشاهده‌گر منتقل ‌می‌‌‌کند.

کار دیافراگم کاهش خیره‌کنندگی نور رسیده به چشم بیننده است. چشمی‌‌‌‌‌های هویگنس به چشمی‌های منفی معروف هستند و بزرگنمایی ۱۰ و ۵ دارند. چشمی‌ هویگنس قیمت نسبتا ارزان و کارایی مناسبی دارد.

اما اشکال بزرگ این عدسی محدود بودن میدان دید و تامین نکردن راحتی کافی برای چشم است. چشمی‌های رامزدن به چشمی‌‌‌‌‌های مثبت معروف هستند. این چشمی‌‌‌ها با دقت خوبی انحرافات عدسی‌‌های ایکروماتیک را تصحیح می‌‌کنند.

2. عدسی‌‌های شیئی
هر ابژکتیو اساسا از تعدادی عدسی تشکیل شده و عمل کلی ابژکتیو تشکیل اولین تصویر از جسم است. این تصویر بزرگتر از جسم معکوس و حقیقی است. ابژکتیو مهم‌ترین بخش نوری هر ‌‌‌میکروسکوپ است.

طول عدسی‌‌های شیئی با یکدیگر متفاوت است. یعنی عدسی کوچکتر عدسی بزرگنمایی ضعیف‌تری دارد، در حالیکه عدسی بزرگ‌تر، یک عدسی‌ با بزرگنمایی قوی‌تر ‌است. عدسی‌‌های ابژکتیو جنس‌‌های مختلفی دارند، از جمله کرون فلینت فلئورین و کوارتز.

ابژکتیو‌‌ها را بر حسب روش به‌کارگیری و ترکیب عدسی و کارآیی آن‌‌ها به شرح زیر تقسیم‌بندی ‌‌می‌‌‌‌‌کنند.

تقسیم‌بندی بر حسب روش به کارگیری
ابژکتیو‌‌ها را به دو نوع خشک و ایمرسیون نام‌گذاری ‌می‌‌‌کنند. وقتی محیط شفاف بین جسم و ابژکتیو هوا باشد، ابژکتیو را اصطلاحا ابژکتیو خشک ‌می‌‌‌نامند. اما اگر این فاصله به وسیله مایعی (آب، گلیسیرین، روغن سدر، آلفا بر مونفتل و مانند آن) پر شود به آن ابژکتیو ایمرسیون ‌می‌‌‌گویند.

در درشت نمایی‌‌های بالا که به نور بیشتری نیاز است، از شرایط ایمرسیون استفاده ‌می‌‌‌شود. در این شرایط مایع موجود در فاصله بین نمونه و ابژکتیو کار یک عدسی محدب را انجام ‌می‌‌‌دهد، پرتو‌‌های نوری را کانونی و همگرا ‌می‌‌‌کند و به ابژکتیو ‌می‌‌‌رساند و به این ترتیب از هدر رفتن آن‌‌ها پیشگیری ‌‌می‌‌‌‌‌کند.

تقسیم‌بندی بر حسب ترکیب و کارایی عدسی‌‌ها
ابژکتیو اکروماتیک
انواع مختلف شیشه از لحاظ درجه شکست رنگ‌‌های مختلف با یکدیگر تفاوت دارند. در ابژکتیو‌‌های آکروماتیک عدسی‌‌هایی که از ترکیب شیشه‌‌های مختلف ایجاد شده‌اند، به‌صورت مجموعه‌‌های دوتایی مقعر محدب به کار ‌گرفته می‌شوند.

در این نوع عدسی‌‌ها با استفاده از ترکیب عدسی‌‌هایی که جنس و تحدب متفاوتی دارند، عدسی‌‌های مقعر و محدب پرتو‌‌های قرمز و آبی را در یک کانون جمع آوری می‌کنند. سپس از مجموعه آن‌‌ها طیف سبز مایل به زرد را به‌وجود می‌آورند که در چشم بیشترین حساسیت را ایجاد ‌می‌‌‌کند. این نوع عدسی‌‌ها را عدسی‌‌های دارای سیستم دوتایی ‌‌می‌‌‌‌‌نامند.

خرید میکروسکوپ دیجیتال
 

ابژکتیو آپوکروماتیک
در این ابژکتیو‌‌ها ترکیب عدسی‌‌های مختلف به نحوی است که مجموعه‌ای از طیف‌‌های آبی سبز و قرمز هم‌کانون شده و به این ترتیب مقدار زیادی از انحرافات رنگی اصلاح می‌شود.

عدسی‌‌های به‌کار گرفته شده در ابژکتیو‌‌های آپوکروماتیک معمولا ساختمان سه تایی دارند. این ابژکتیو‌‌ها به‌ویژه برای عکس برداری‌‌های ‌‌‌میکروسکوپی مناسب هستند و در ‌‌‌میکروسکوپ‌‌های دقیق‌تر کاربرد دارند. نوع دیگری از ابژکتیو‌‌ها به نام ابژکتیو فاز مخصوص ‌‌‌میکروسکوپ‌‌های فاز متضاد نیز وجود دارد.

عدسی‌‌های شیئی روی شیئی قرار ‌‌می‌‌‌‌‌گیرند. در ‌‌‌میکروسکوپ‌‌های معمولی چهار عدسی شیئی روی صفحه چرخان نصب شده که ویژگی‌‌های این عدسی‌‌ها را در جدول زیر مشاهده می‌کنید:

 
اﻧﻮاع ﻋﺪﺳﯽ ﺷﯿﺌﯽ
 
ﻟﻨﺰ آﮐﺮوﻣﺎﺗﯿﮏ
ﻟﻨﺰ ﻓﻠﻮرﯾﺖ
ﻟﻨﺰ آﭘﻮﮐﺮوﻣﺎﺗﯿﮏ
ﺑﺰرﮔﻨﻤﺎﯾﯽ
N.A.
ﺣﺪ ﺗﻔﮑﯿﮏ(µm)
N.A.
ﺣﺪ ﺗﻔﮑﯿﮏ(µm)
N.A.
ﺣﺪ ﺗﻔﮑﯿﮏ(µm)
4x
0.10
2.75
0.13
2.12
0.20
1.375
10x
0.25
1.10
0.30
0.92
0.45
0.61
40x
0.65
0.42
0.75
0.37
0.95
0.29
100x
1.25
0.22
1.30
0.21
1.40
0.20
 
دو ﻋﺪﺳﯽ اول در ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺸﮏ و دو ﻋﺪﺳﯽ بعدی در ﺣﺎﻟﺖ اﯾﻤﺮﺳﯿﻮن روﻏﻨﯽ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده می‌شوند. وﻇﯿﻔﻪ ﻋﺪﺳﯽ شیئی ﺗﻬﯿﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﺰرگ‌ﺷﺪه از ﺷﯿﺌﯽ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ اﺳﺖ. ﻋﺪﺳﯽﻫﺎی شیئی وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‌ﺻﻮرت ﺧﺸﮏ به‌کار ﻣﯽروﻧﺪ، N.A زﯾﺎدی ندارند و بنابراین ﻣﺸﮑﻞ ﻗﺪرت ﺗﻔﮑﯿﮏ آن‌‌ها اﺳﺖ.

اﺳﺘﻔﺎده از روش اﯾﻤﺮﺳﯿﻮن روﻏﻨﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻮﺟﺐ اﻓﺰاﯾﺶ N.A و اﻓﺰاﯾﺶ روزﻟﻮﺷﻦ ﺷﻮد. عدسی‌های ﺷﯿﺌﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ به‌صورت ﻋﺪﺳﯽ ﻫﺎی ﻣﺮﮐﺐ هستند. کیفیت در عدسی‌‌های شیئی به‌شدت به روشنایی تصویر وابسته ‌است. تشکیل تصویر در ‌‌‌میکروسکوپ از قوانین تشکیل تصویر در عدسی‌‌های محدب پیروی ‌می‌‌‌کند.

به این شکل که ابژکتیو از جسم تصویر اول را ‌‌می‌‌‌‌‌سازد که تصویر حقیقی بزرگ‌تر و معکوس است، سپس اکولر مانند ذره‌بین از این تصویر، تصویر نهایی را که مجازی، بزرگ‌تر و مستقیم است ‌‌می‌‌‌‌‌سازد.

3. کندانسور
کندانسور از مجموعه‌ای از عدسی‌‌های محدب (کوژ یا محدب‌الطرفین) ساخته شده که عمل آن‌‌ها همگرا کردن پرتو‌‌های نوری حاصل از منبع نور و تاباندن آن‌‌ها روی جسم است. وظیفه کندانسور متمرکز کردن نور روی نمونه ‌است. کندانسور در زیر stage که محل قرارگیری نمونه است قرار می‌گیرد.

کندانسور چگونگی تمرکز نور روی نمونه را کنترل ‌می‌‌‌کند و ترکیبی از عناصر و اجزای نوری و مکانیکی ‌‌است. اجزای نوری میکروسکوپ نیز عدسی‌‌ها هستند و اجزای مکانیکی اجزایی هستند که چگونگی کنترل موقعیت و حالت عدسی‌‌ها و کیفیت نوری را که به نمونه از طریق یک روزنه مکانیکی ‌می‌‌‌رسند، کنترل می‌کنند.

به‌طور معمول اصولا اجزای کندانسور تحت تاثیر حضور گرد و خاک قرار ‌می‌‌‌گیرند. این اجزا باید مانند آینه‌‌ها و عدسی‌‌ها پاک شوند و از یک بروس نرم برای رفع گرد و خاکی که روی سطح ‌‌می‌‌‌‌‌نشیند، استفاده کنید.

4. لامپ
لامپ منبع نور در میکروسکوپ است. بعضی تجهیزات مانند میکروسکوپ نوری فلوئورسانس از لامپ‌های مخصوص (جیوه یا نور زنون) استفاده می کنند. لامپ‌ها انواع گوناگونی دارند از جمله هالوژن، تنگستن، زنون و جیوه‌ای.

5. آئینه‌ها
این اجزاء سطح‌های بازتاب‌کننده‌ای دارند که به‌طور مستقیم با هوا تماس دارند و به زنگ زدن حساس هستنداند. اگر تعمیر لازم باشد، آینه جدا شده و از قسمت سری دو چشمی برداشته می‌شود و با یک مورد جدید جایگزین می‌شود و در ردیف مکانی که باید باشد قرار می‌گیرد. شما می توانید برای خرید میکروسکوپ بر روی لینک خرید میکروسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شهر کلیک کنید و از تمام میکروسکوپ ها دیدن بفرمائید.

برای دریافت پی دی اف مقاله اجزای نوری میکروسکوپ ها کلیک کنید

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اجزای نوری میکروسکوپ‌ها را بیشتر بشناسید

آیا به دوربین دوچشمی جدید نیاز دارید ولی نمی‌توانید گزینه ایده‌آل را پیدا کنید؟ نگران نباشید. در این مقاله با ۱۱ ویژگی‌ دوربین‌های دوچشمی آشنا می‌شوید، پس با ما همراه باشید.

１. ضریب بزرگنمایی دوربین دوچشمی
هر دوربین دوچشمی یک نشانگر مانند ۴۲×۸ دارد که عدد اول آن (۸) نشان‌دهنده بزرگنمایی است. در این مثال، جسم موردنظر ۸ بار نزدیک‌تر دیده می‌شود. بنابراین اگر جسمی در فاصله ۸۰ متری شما باشد، آن را طوری خواهید دید که انگار در فاصله ۱۰ متری قرار دارد.

خرید دوربین‌ دوچشمی که تا حد امکان بزرگ‌نمایی می‌کند، وسوسه‌برانگیز است. واقعیت این است که هرچقدر بزرگنمایی قوی‌تر باشد، بهتر می‌توانید یک شی را ببینید. با‌این‌حال، مساله به این سادگی نیست.

نکته اول این است که ضریب بزرگنمایی روی مردمک خروجی، ضریب گرگ‌ و میش و روشنایی نسبی تاثیر می‌گذارد. دوم اینکه ممکن است ثبات تصویر کمتر شود. زیرا نه‌ تنها جسم موردنظر بزرگ‌نمایی می‌شود، بلکه حرکات دوربین نیز بزرگ‌نمایی خواهد شد.

اگر ضریب بزرگنمایی ۱۰ باشد، ثابت نگه داشتن دوربین به‌ طوری که تصویر حرکت نکند به‌ شدت دشوار خواهد بود. علاوه‌ بر این، به‌ طور کلی در دوربین های دوچشمی با ضریب بزرگنمایی زیاد، کوتاه‌ترین فاصله‌ای که هنوز می‌توانید در آن فوکوس کنید افزایش می‌یابد. در نهایت، قوی‌ترین دوربین‌های دوچشمی معمولا سنگین‌ترین و گران‌ترین هستند.

２. قطر لنز جلویی
عدد دوم در نشانگر ۴۲×۸ قطر لنز جلویی یا به ‌اصطلاح اولین لنز شیئی را نشان می‌دهد. هر چقدر این عدد بزرگ‌تر باشد، یعنی لنز نور بیشتری جذب می‌کند و تصویر روشن‌تر خواهد بود. بنابراین اگر قرار است از دوربین در هوای بد استفاده کنید، به این عدد توجه ویژه داشته باشید. فراموش نکنید دوربین‌هایی که لنز جلویی بزرگ‌تر دارند، سنگین‌تر هستند. ضریب بزرگنمایی و قطر لنز جلویی برای محاسبه ضریب گرگ‌ و‌ میش، مردمک خروجی و روشنایی دوربین دوچشمی به‌کار می‌روند.

３. ضریب گرگ‌ و میش
هر چقدر ضریب گرگ‌ و میش بیشتر باشد، وقتی که نور خوب نیست، جزئیات بیشتری خواهید دید. دوربین‌های دوچشمی با ضریب گرگ‌ و‌ میش زیر ۱۶ بیشتر در طول روز قابل‌ استفاده هستند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

４. مردمک خروجی
قطر مردمک خروجی اندازه پرتویی است که از دوربین به‌ سمت چشم می‌رود. تا زمانی که مردمک دوربین بزرگ‌تر از مردمک چشمتان باشد، تصویر مناسبی خواهید داشت. اگر مردمک خروجی دوربین کوچک‌تر از مردمک چشم باشد، تصویری که می‌بینید لبه‌های سیاه خواهد داشت. هرچقدر نور (فضای باز) کمتر باشد، این لبه آزاردهنده‌تر است، به‌ ویژه با در نظر گرفتن این واقعیت که مردمک چشم وقتی که نور کافی وجود ندارد بزرگ‌تر می‌شود.

５. روشنایی
هر چقدر عددی که روشنایی دوربین دوچشمی را مشخص می‎‌کند بالاتر باشد، بهتر است. اگر این عدد کمتر از ۱۵ باشد یعنی باید عمدتا در طول روز از دوربین استفاده کنید. به دوربین‌هایی که با ضریب روشنایی بالا دارند (۵۰×۷۰، ۵۶×۸، ۶۳×۹)، دوربین دید در شب نیز می‌گویند.

６. ضریب گرگ‌ و میش
قطر لنز جلویی تاثیر مثبتی روی ضریب گرگ‌ و میش و روشنایی دارد. این یعنی اگر قطر لنز جلویی بزرگ‌تر باشد، ضریب گرگ‌ و میش و همچنین روشنایی بهبود می‌یابد.

اگر بزرگنمایی را در نظر بگیرید، مساله کمی متفاوت است. بزرگنمایی بیشتر به معنی ضریب گرگ‌ و میش بالاتر است (که عالی است زیرا با نور کم چیزهای بیشتری خواهید دید)، ولی ضریب روشنایی کمتری خواهید داشت (که وقتی با نور معمولی سروکار دارید چندان عالی نیست).

اگر در جایی که زندگی می‌کنید گرگ‌ و میش نسبتا طولانی است، بهتر است دوربین‌های دوچشمی با ضریب گرگ‌ و میش بالا را انتخاب کنید. در مقابل در مناطق استوایی که در آن گرگ‌ومیش نسبتا کوتاه است، روشنایی اهمیت بیشتری دارد.

７. تسکین چشم
تسکین چشم فاصله بین عدسی تا محلی است که دوربین دوچشمی تصویر را ایجاد می‌کند. این ویژگی برای کسانی که از عینک استفاده می‌کنند بسیار مهم است زیرا چشمان آن‌ها فاصله بیشتری از دوربین دوچشمی خواهد داشت. تسکین چشم ۱۵ میلی‌متری برای افراد عینکی مناسب است. بسیاری از دوربین‌های دوچشمی کلاهک‌های قابل ‌تنظیم دارند که با استفاده از آن می‌توانید تسکین چشم را تغییر دهید.

８. تصحیح دیوپتریک دوربین دوچشمی
افراد عینکی می‌توانند بدون عینک نیز از دوربین دوچشمی استفاده کنند. تصحیح دیوپتریک دوربین دوچشمی همراه با فوکوس باعث می‌شود تصویر واضحی را ببینید. می‌توانید چشمی‌ها را مستقل از یکدیگر و بر اساس بینایی چشم راست و چپ‌تان تنظیم کنید. با این‌ حال، این یعنی باید مدام عینک‌تان را بزنید و بردارید.

９. میدان دید
میدان دید با افزایش ضریب بزرگنمایی کاهش می‌یابد ولی به اپتیک داخلی دوربین دوچشمی نیز بستگی دارد. هر چقدر تصویر بیشتر بزرگنمایی شود، نمای کلی کوچک‌تر خواهد بود.

میدان دید به میزان متری اشاره می‌کند که می‌توانید به‌ صورت افقی در فاصله ۱۰۰۰ متری ببینید. هرچقدر میدان دید بزرگ‌تر باشد، پیدا کردن و دنبال کردن هدف موردنظر آسان‌تر خواهد بود.

１０. عمق میدان
تصویر دوری که روی آن فوکوس می‌کنید در واقع تنها چیز واضح است. با این‌ حال، از آن‌ جایی‌‌ که افراد درجه کمی از تاری را واضح در نظر می‌گیرند، مساله عمق میدان مطرح می‌شود. عمق میدان به‌راحتی قابل تعیین نیست. زیرا تصویری که برای برخی به‌اندازه کافی واضح است، برای برخی دیگر غیرقابل قبول است.

به‌ طور کلی، می‌توان گفت که هرچقدر جسم بزرگ‌تر به تصویر کشیده شود، عمق میدان کاهش می‌یابد. به‌ عبارت دیگر، می‌توانید از یک نقطه با ضریب بزرگنمایی بالاتر به یک جسم نگاه کنید یا با همان ضریب بزرگنمایی به همان جسم از نزدیک نگاه کنید.

برای اطلاع از مقاله ماه گرفتگی چیست و چگونه رخ می‌دهد؟ روی لینک کلیک کنید.
 

１１. پوشش
پوشش از بازتاب و پراکندگی نور جلوگیری می‌کند. در نتیجه، نور زیادی را از دست نخواهید داد ولی همچنان کنتراست بهتری خواهید داشت. شیشه بدون پوشش تا ۵ درصد نور را منعکس می‌کند. با توجه به این واقعیت که دوربین های دوچشمی از چند عدسی شیشه‌ای تشکیل شده‌اند، استفاده از شیشه بدون پوشش به‌ معنای از دست دادن نور زیاد است.

یک لایه پوشش ضدانعکاس اتلاف نور را تا ۱.۵درصد کاهش می‌دهد. اضافه کردن چند لایه با پوشش‌های مختلف اتلاف نور را به ۰.۲درصد کاهش می‌دهد. فراموش نکنید پوشش آسیب‌ دیده قابل‌ ترمیم نیست. دوربین های دوچشمی خوب رنگ‌های جسم هدف را به‌ طور واقعی نشان می‌دهند و کنتراست کافی ارائه می‌کنند. کیفیت عناصر نوری و پوشش تاثیر زیادی روی این ویژگی دارد. یک دوربین دوچشمی با کیفیت پایین‌ باعث انحراف رنگ‌های واقعی می‌شود یا تصویری کم‌ رنگ فراهم می‌کند.

نتیجه

متاسفانه هیچ دوربینی در همه این جنبه‌ها بهترین امتیاز را نمی‌گیرد. با‌ این‌ حال، بعضی از دوربین‌های دوچشمی در مقیاس همه‌ جانبه عالی هستند. اجازه ندهید دوربین‌های گران‌تر یا بزرگ‌تر گمراهتان کنند و همیشه مطمئن شوید گزینه‌ای که انتخاب می‌کنید با موقعیت و نوع استفاده‌تان متناسب باشد. بنابراین برای خرید دوربین دوچشمی به خوبی باید تحقیق کنید و می توانید برای خرید تلسکوپ و دوربین به سایت موسسه طبیعت آسمان شب مراجعه نمائید. چرا که خرید تلسکوپ و دوربین در سایت ما به راحتی و ایمن انجام می شود.

برای دانلود مقاله ۱۱ نکته که باید در مورد دوربین دوچشمی بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ۱۱ نکته که باید در مورد دوربین دوچشمی بدانید

نظریه ریسمان را شاید بتوان نظریه همه چیز یا چارچوبی معیوب برای فیزیک نظری در نظر گرفت. این نظریه چارچوب واحدی است که نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را متحد می‌کند، دو نظریه‌ای که تقریبا زیربنای تمام فیزیک مدرن هستند.

فیزیکدانان از تئوری مانند گرانش برای توصیف نحوه تاثیرگذاری نیروهایی که معمولا در یک سطح بسیار بزرگ تصور می‌شوند، بر اجسام کوچک مانند الکترون‌ها و پروتون‌ها استفاده می‌کنند. اگر می‌خواهید با نظریه ریسمان بیشتر آشنا شوید، تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

نظریه ریسمان چیست؟
نظریه ریسمان مجموعه‌ای از ایده‌ها در فیزیک نظری است که در آن بلوک‌های بنیادی سازنده طبیعت به‌ جای ذره‌ها (مانند الکترون نقطه‌مانند) ریسمان‌ ها هستند. نظریه ریسمان اساسا یک نظریه گرانش کوانتومی است که به‌ زیبایی تئوری‌های گرانش و مکانیک کوانتومی را ترکیب می‌کند. فیزیکدانان نزدیک به صد سال است که در جستجوی یک نظریه گرانش کوانتومی هستند. علاوه‌ بر این، ایده‌هایی از نظریه ریسمان برای حل مسائل در ریاضیات و سایر حوزه‌های فیزیک نظری مورد استفاده قرار گرفته است. نظریه ریسمان در واقع زبانی است که فیزیکدانان نظری می‌توانند از آن برای حل مسائل و بررسی ریاضیات جهان استفاده کنند.

نظریه ریسمان چه می‌گوید؟
در نظریه نسبیت عام اینشتین، گرانش نیرویی است که فضا و زمان را در اطراف اجسام بزرگ می‌پیچد. گرانش یکی از چهار نیرویی است که فیزیکدانان از آن برای توصیف طبیعت استفاده می‌کنند.

با این‌ حال گرانش برخلاف سایر نیروها (الکترومغناطیس، نیروی قوی و نیروی ضعیف)، به‌ قدری ضعیف است که نمی‌توان آن را در مقیاس یک ذره تشخیص داد یا مشاهده کرد. در عوض، اثر این نیرو فقط در مقیاس قمرها، سیاره‌ها، ستارگان و کهکشان‌ها قابل ‌توجه است.

به ‌نظر می‌رسد گرانش به‌ عنوان یک ذره وجود ندارد ولی نظریه‌پردازان می‌توانند پیش‌بینی کنند که یک ذره گرانشی چگونه خواهد بود. با این‌ حال وقتی آن‌ها تلاش می‌کنند محاسبه کنند که زمان برخورد ذره‌های گرانشی به یکدیگر چه اتفاقی می‌افتد، مقدار بی‌ نهایت انرژی در فضایی کوچک جمع می‌شود که نشان‌دهنده نادرست بودن محاسبه‌ها است.

نظریه‌ ریسمان برای توصیف استاندارد جهان، ذره‌های ماده و نیرو را با ریسمان جایگزین می‌کند. این ریسمان‌های در حال ارتعاش کوچک، به‌ صورت پیچیده‌ای می‌چرخند و از دید ما درست مانند ذره‌ها هستند.

وقتی یک ریسمان با طول مشخص به نوت خاصی برخورد می‌کند، ممکن است ویژگی‌های یک فوتون را به‌دست آورد. همچنین ریسمان دیگری که تا شده و با فرکانس متفاوتی ارتعاش می‌کند، می‌تواند نقش کوارک را بازی کند.

نظریه‌ ریسمان علاوه‌ بر حل کردن مساله گرانش، به‌ دلیل توانایی بالقوه خود در‌ توضیح ثابت‌های بنیادین مانند جرم الکترون جذابیت زیادی دارد. نظریه‌پردازان امیدوار هستند که گام بعدی یافتن راهی صحیح برای توصیف تا شدن و ارتعاش ریسمان‌ها و اتفاق‌های بعد آن باشد.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

چه کسی نظریه ریسمان را مطرح کرد؟
جالب است که بدانید نظریه ریسمان به‌ طور تصادفی کشف شده است. در سال ۱۹۶۹، فیزیکدان ایتالیایی به اسم «گابریله ونتسیانو»، فرمولی نوشت که پراکندگی چهار رشته را توصیف می‌کند. این فرمول امروزه به دامنه ونتسیانو معروف است. ونتسیانو تلاش می‌کرد تا فیزیک ذره‌هایی مانند پروتون و نوترون را توصیف کند و کاری با ریسمان‌ها نداشت. در سال‌های بعد، فیزیکدانان سراسر جهان شروع به کشف نظریه ریسمان از این فرمول کردند.

این نظریه در طول پنجاه سال بعد واضح‌تر شد. در دهه‌های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ایده‌های جدید و بینش‌های عمیقی در این حوزه مطرح شد. این تئوری با گذشت زمان همچنان یک حوزه جذاب با هزاران محقق در سراسر جهان است.

آیا نظریه ریسمان اثبات شده است؟
هیچ آزمایشی به‌ طور قطعی نظریه ریسمان را به‌ عنوان نظریه بنیادی طبیعت ثابت نکرده است. با‌ این‌ حال، ایده‌های این تئوری در پنجاه سال گذشته تست‌های نظری و ریاضی بی شماری را پشت سر گذاشته است. فیزیک بنیادی یک بازی طولانی است. مثلا انیشتین در سال ۱۹۱۵ امواج گرانشی را پیش‌بینی کرد ولی این امواج صد سال بعد توسط آزمایش LIGO در سال ۲۰۱۵ شناسایی شدند. آزمایش‌های آتی فیزیک ذرات، رصدخانه‌های امواج گرانشی یا اندازه‌گیری‌های کیهان‌شناسی ممکن است نظریه ریسمان را با قطعیت بیشتری آزمایش کنند.

در نظریه ریسمان چند بعد وجود دارد؟
نظریه ریسمان 10 بعد کلی فضا و زمان را پیش‌بینی می‌کند. با این‌ حال، ما به‌ وضوح در جهانی با چهار بعد (سه فضا و یک زمان) زندگی می‌کنیم. شش بعد از ابعاد پیش‌بینی‌شده توسط تئوری ریسمان را می‌توان به یک شکل فشرده کوچک درآورد. این ابعاد فشرده‌شده تنها با آزمایش بزرگ و دقیقی مانند برخورد دهنده هادرونی بزرگ سرن قابل ‌مشاهده هستند.

نظریه ریسمان چطور تکامل پیدا کرد؟
نظریه ریسمان امروزه با تئوری که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مطرح شد، مطابقت ندارد. در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴، دلایل خوبی برای توقف کار روی این نظریه وجود داشت. در این دوره فیزیکدانان از ریسمان‌هایی که به ‌نظر نتیجه‌ای نداشتند، فاصله گرفته بودند و در عوض روی شواهد قانع‌کننده‌تری از هادرون‌ها یعنی ذرات زیراتمی متشکل از کوارک‌ها، متمرکز شده بودند.  

در طول دهه بعد، چند دانشمند پنج نسخه مختلف از نظریه ریسمان را مورد مطالعه قرار دادند. با گذشت زمان، محققان شروع به یافتن ارتباط‌ های غیرمنتظره بین این پنج ایده کردند.

ادوارد ویتن، نظریه‌پرداز موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، این یافته‌ها را گردآوری کرد. ویتن استدلال کرد که هر کدام از پنج نظریه ریسمان نشان‌دهنده تقریبی از یک نظریه بنیادی‌تر و ۱۱ بعدی هستند که در یک موقعیت خاص رفتار می‌کنند. این شروع «نظریه ام» بود. چارچوب نظریه ریسمان با چالش‌های زیادی مواجه است. با وجود این راه‌های بی‌شماری برای تا کردن شش بعد اضافی ایجاد می‌کند.

در سال ۲۰۱۸، یک مشکل دیگر نیز در رابطه با این نظریه مطرح شد. فیزیک‌دانان عنوان کردند که مشخص نیست که آیا این تئوری با درک امروزی ما از جهان در حال انبساط که از انرژی تاریک انباشته شده است، سازگاری دارد یا نه.

برای اطلاع از مقاله ناسا چیست و چه می کند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

چرا نظریه ریسمان هنوز مهم است؟
صرف‌ نظر از اینکه آیا می‌توان نظریه ریسمان را در قالب نظریه همه چیز قرار داد یا نه، دستاوردهای آن به‌ عنوان یک برنامه تحقیقاتی در زمینه ریاضی انکار ناپذیر است. حتی اگر ثابت شود که جهان کاملا متقارن نیست و ده بعد وجود ندارد، این نظریه باز هم به اتصال شاخه‌هایی از ریاضیات به یکدیگر کمک کرده است.

در حال حاضر برخی از دانشمندان معتقدند که نظریه ریسمان شاید هیچ وقت به یک نظریه‌ کامل فیزیک تبدیل نشود، ولی همچنان به‌ عنوان یک حوزه‌ پژوهشی سازنده در دنیای علم باقی خواهد ماند.

نتیجه

نظریه هایی که در طول سال های سال توسط دانشمندان مورد بررسی قرار گرفته همگی در حال حاضر نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. چه بسا که با پیشرفت های که امروزه بشر به آن رسیده به این نظریه ها نظرات و فرضیات جدیدی نیز اضافه شده باشد. بنابراین می توان گفت پیشرفت انسان باعث شده دید وسیع تری نسبت به جهانی که در آن زندگی می کنیم داشته باشیم.

یکی از پیشرفت هایی که در علم نجوم به ستاره شناسان و حتی فیزیکدانان و سایر رشته ها کمک کرد اختراع تلسکوپ بود. تلسکوپ عجایب جدیدی را در آسمان به دانشمندان نشان داد و باعث شد نظریه ها بهتر و مفیدتر مورد بررسی قرار بگیرند. مردم نیز با خرید تلسکوپ توانستند با آسمان بالای سر خود بهتر و بیشتر آشنا شوند. سایت موسسه طبیعت آسمان شب یکی از معتبرترین و ایمن ترین مراکز آنلاین خرید تلسکوپ به شما می آید. شما علاقمندان به نجوم می توانید با خیالی راحت و آسوده در سایت ما تحقیق و خرید کنید.

برای دانلود مقاله نظریه ریسمان چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نظریه ریسمان چیست؟

انواع میکروسکوپ‌ها را بشناسید

بسیاری از افراد فکر می‌کنند میکروسکوپ فقط یک نوع است که با همان می‌توان انواع و اقسام موجودات زنده را مشاهده کرد. اگر شما هم از این دسته افراد هستید، باید بگوییم سخت در اشتباهید. واقعیت این است که با پیشرفت‌های حاصل شده در میکروسکوپ‌ها، برای استفاده بهتر آن‌ها را به دسته‌بندی‌های مختلفی تقسیم کرده‌اند که عبارتند از میکروسکوپ‌های نوری که خود انواع مختلفی دارند و میکروسکو‌پ‌های الکترونی.

لیست و قیمت تمام میکروسکوپ ها در سایت 
 

اگر این سوال در ذهنتان ایجاد شده است که هر کدام از این میکروسکوپ‌ها از چه اجزائی تشکیل شده‌اند و چه کاربردی دارند، تا انتها همراهمان باشید. چون در این مقاله به بررسی انواع میکروسکوپ‌ها به همراه توضیحات و جزئیاتشان می‌پردازیم.

میکروسکوپ‌های نوری
میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری از نور مرئی و یک مجموعه از عدسی‌‌‌‌‌‌‌‌ها برای بزرگنمایی تصویر نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها استفاده می‌‌کنند. نوع ابتدایی این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها بسیار ساده است. اگرچه طراحی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های پیچیده بسیاری تاکنون اختراع شده‌اند که باعث ایجاد تصاویر با کیفیت بهتر و رزولوشن بالاتر شده‌اند. به‌همین علت میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری به دو شاخه میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های ساده و میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مرکب تقسیم می‌‌شوند.

1. میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های ساده
   یک میکروسکوپ ساده یا میکروسکوپ تک لنزی تنها از یک عدسی برای بزرگنمایی نمونه استفاده می‌‌کند. این‌‌‌‌‌‌‌‌ مدل‌ها نسخه اصلی میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری هستند که امروزه ابتدایی به نظر می‌رسند. این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها تنها یک عدسی محدب منفرد دارند که مانند چیزی است که در ذره بین‌‌‌‌‌‌‌‌ها می‌بینید.

2. میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مرکب
معمول‌ترین میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مورد استفاده و جزو لاینفک آزمایشگاه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مدارس با دانشگاه‌‌‌‌‌‌‌‌ها این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها هستند. آن‌ها از دو بخش اپتیکی موسوم به عدسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های چشمی‌ ‌و عدسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های شینی تشکیل شده‌اند. این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها بزرگ‌تر و سنگین‌تر از میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری ساده هستند. انواع مختلفی از میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مرکب وجود دارند که در ادامه به معرفی مهم‌ترین آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها می‌‌پردازیم.

1. میکروسکوپ  Standard Compound Microscope
این میکروسکوپ شامل یک عدسی چشمی ‌‌است که با یک قطعه دماغی چرخنده در یک راستا قرار گرفته است. قطعه دماغی تعداد دو یا بیشتر عدسی چشمی‌ ‌را روی خود حمل می‌‌کند. پرتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری از خلال یک روزنه روی صفحه نگهدارنده نمونه عبور کرده و به نمونه می‌‌تابند. بسته به نوع عدسی چشمی‌ ‌که روی قطعه دماغی چرخان فیت شده است، تصویر نهایی ۴۰ یا ۱۰۰ برابر بزرگ‌تر می‌شود.

2. میکروسکوپ معکوس Inverted Microscope
این نوع میکروسکوپ در حقیقت یک میکروسکوپ برعکس شده است. این ابزار به بیننده این امکان را می‌دهد که یک تصویر درست را از یک نمونه که به‌صورت وارونه قرار گرفته است، مشاهده کند.این میکروسکوپ برای مشاهده کشت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های سلولی که مایع است و همچنین نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های ضخیم با بزرگ که امکان عبور نور از آن‌‌‌‌‌‌‌‌ها وجود ندارد، مناسب است.

3. میکروسکوپ Stereo Microscope
این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها قدرت بزرگنمایی کمتری دارند و برای مشاهده نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که اندازه اندکی بزرگ‌تر دارند، به‌کار می‌‌روند. این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها دارای دو مسیر اپتیکی هستند که زاویه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های متفاوتی دارند و به کاربر اجازه می‌دهند تصویر نمونه را به صورت سه بعدی ببینند.

خرید میکروسکوپ دیجیتال

استریو میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها در آناتومی ‌‌و فیزیولوژی و همچنین انجام جراحی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های میکروسکوپی کالبدشکافی تعمیرات دقیق و همچنین پزشکی قانونی کاربرد دارند. مزیت استریو میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها این است که می‌توان از آن‌ها برای مطالعه نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده استفاده کرد، البته قدرت بزرگنمایی کمتری دارند.

4. میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های متالورژی Metallurgical microscope
یک میکروسکوپ متالوژی برای مشاهده فلزات پلاستیک سرامیک و دیگر نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های مواد به‌کار می‌‌رود. این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها امکان مشاهدخ ساختار سطحی مواد فرسایش و خوردگی فلزات را فراهم می‌کند.

5. میکروسکوپ UV
در این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها برای تولید تصویر از نور UV فرابنفش استفاده می‌شود که نسبت به میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که از نور مرئی استفاده می‌کنند دو برابر قدرت تفکیک بیشتری دارند. چراکه اشعه ماورا بنفش نسبت به نور مرئی طول موج کوتاه‌تری دارد.

عدسی شیئی به‌کار رفته در این میکروسکوپ از جنس کوارتز است و قوس جیوه‌ای با شعله زنون برای تولید امواج فرابنفش استفاده می‌شود. از آن‌جایی که اشعه فرابنفش برای چشم انسان مضر است، برای مشاهده تصاویر در این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها از نمایشگر‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دیجیتال یا فیلم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های عکس برداری استفاده می‌‌کنند.

6. میکروسکوپ فلورسانس Fluorescence Microscope
انواع خاصی از میکروسکوپ نوری که منبع نور آن پرتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های فرابنفش است. برای مشاهده نمونه زیر این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها بخش‌‌‌‌‌‌‌‌ها با مولکول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های ویژه داخل سلول با مواد فلورسانت با نورافشان رنگ آمیزی می‌شوند. زمانی که هدف تشخیص پروتئین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های خاص یا جایگاهی در سلول باشد، روش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های معمولی رنگ آمیزی که پروتئین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها را به‌طور عام رنگ می‌کنند قابل استفاده نیستند.

7. میکروسکوپ دیجیتال Digital Microscope
یک میکروسکوپ دیجیتال که از عدسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری به عنوان حسگر‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دوربین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های CCD استفاده می‌‌کند. این میکروسکوپ بزرگنمایی تا ۱۰۰۰ برابر دارد و کاربرد آ« برای دستیابی به تصاویر با کیفیت بالا از نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها است. میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دیجیتالی به‌طور معمول یک نمایشگر ۱۵ اینچی و یک دوربین ۲ مگا پیکسلی دارند. دوربین دیجیتال CCD به میکروسکوپ متصل می‌شود و تصاویر حاصل از نمونه را روی صفحه نمایشگر یا کامپیوتر نشان می‌دهند.

8. میکروسکوپ USB
این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها اگر چه مانند سایر انواع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها برای کابرد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های علمی مشابهی ‌‌مناسب نیستند اما در میان انواع مختلف میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها برای دیدن تقریبا هر چیزی استفاده می‌شوند و نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها نیازی به هیچ آماده‌سازی ندارند. این میکروسکوپ از یک لنز بزرگ برای ایجاد تصویر روی نمایشگر کامپیوتر متصل به پورت  یواس‌بی استفاده می‌کند.

9. میکروسکوپ زمینه سیاه Dark field Microscope
امکان مطالعه سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده با این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها نیز وجود دارد. از سیستم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های نوری خاصی در تمام این نوع میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها استفاده می‌شود که مرز کافی بین ایجاد سلول ایجاد کرده و مشاهده سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده را امکان‌پذیر می‌کند.

در میکروسکوپ زمینه سیاه نور به‌دست آمده از منبع نوری به شکل مخروط در می‌آید و نور از اطراف به نمونه تابیده می‌شود. این کار را کندانسور خاص این میکروسکوپ انجام می‌دهد، در نتیجه تصویر نمونه به‌صورت روشن در یک زمینه تاریک مشاهده می‌شود.

10. میکروسکوپ اختلاف فاز Phase Contrast Microscope
مزیت میکروسکوپ اختلاف فاز در این است که می‌توان با آن سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده را با جزئیات بیشتر مشاهده کرد. تیمار‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی مثل تثبیت نمونه می‌توانند دگرگونی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی در ساختار درونی سلول به‌وجود آورند. بنابراین مطالعه سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده که هیچ تیماری ندیده‌اند، خیلی مطلوب است. می‌توان فرایند‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی مثل تقسیم میتوز در سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زنده را نیز با این میکروسکوپ‌‌‌‌‌‌‌‌ها مطالعه کرد. در بعضی موارد برای عکس برداری پیوسته و دراز مدت از سلول فعال دوربینی به میکروسکوپ وصل می‌شود.

میکروسکوپ الکترونی Electron Microscope
ابزار علمی‌‌ که با استفاده از پرتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های الکترونی به مطالعه یک شی یا نمونه و تولید یک تصویر بزرگ می‌‌پردازد به‌عنوان یک میکروسکوپ الکترونی (EM) نامیده می‌شود. این نوع از میکروسکوپ‌ها پرتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های الکترونی را به جای عدسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های شیشه‌ای با استفاده از سیم پیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های الکترومغناطیسی روی نمونه متمرکز می‌کنند. زیرا پرتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های الکترونی قادر به عبور از شیشه نیستند. میکروسکوپ‌های الکترونی انواع گوناگونی دارند از جمله: الکترونی گذاره، الکترونی نگاره، الکترونی بازتابی، الکترونی انتقالی روبشی و پروب روبشی. شما می توانید برای خرید میکروسکوپ بر روی لینک خرید میکروسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شهر کلیک کنید و از تمام میکروسکوپ ها دیدن بفرمائید.

برای دریافت پی دی اف مقاله انواع میکروسکوپ ها را بیشتر بشناسید  کلیک کنید

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و انواع میکروسکوپ‌ها را بشناسید

در بازار انواع تلسکوپ‌ برای علاقه‌مندان به کاوش آسمان شب وجود دارد. انواع تلسکوپ‌ ها در طرح‌ها و سبک‌های مختلفی تولید می‌شوند. اولین تلسکوپ در دهه 1600 ساخته شد. تلسکوپ‌های ساده معمولا کوچک و قابل‌ حمل هستند درحالی که تلسکوپ‌های حرفه‌ای اغلب ابعاد بسیار بزرگ و قیمت بالایی دارند. در این مقاله با انواع تلسکوپ و کاربرد آن‌ها بیشتر آشنا می‌شویم، پس همراهمان باشید.

تلسکوپ‌های اولیه
اولین تلسکوپی که طراحی شد، یک عدسی نورشکن بود. این تلسکوپ را یک عینک‌ساز در هلند در سال 1608 طراحی کرد. مدت کوتاهی بعد، گالیله این تلسکوپ انکساری اولیه را ارتقا داد و از کاربردهای فراوان آن در علم نجوم بهره برد. سه نوع اصلی از انواع تلسکوپ عبارتند از تلسکوپ‌های بازتابشی (انکساری)، تلسکوپ‌های بازتابی و تلسکوپ‌های کاتادیوپتری (بازتابی-شکستی یا مرکب). برای هر کدام از این تلسکوپ‌ها تنوع و طرح‌های هیبریدی زیادی وجود دارد.

1. تلسکوپ بازتابشی (انکساری)
این تلسکوپ یکی از انواع تلسکوپ است که در بازار جهانی موجود است. تلسکوپ‌های بازتابشی یک عدسی شیئی شیشه‌ای کانونی برای جمع آوری نور در جلوی یک لوله بلند دارند. این عدسی شیئی از دو یا چند عدسی کوچک‌تر تشکیل شده است تا نور هنگام عبور از لوله خم یا شکسته شود و تصویری واضح تولید کند و کژدیسی را کاهش دهد.

تلسکوپ‌های بازتابشی مدرن در دو نوع وجود دارند: آکروماتیک و آپوکروماتیک. هر یک از این سبک‌ها برای کاهش ابیراهی فامی (انحراف رنگی یا پراکندگی رنگ) طراحی شده‌اند. یک مشکل رایج در عدسی‌ها زمانی است که رنگ‌ها به درستی دچار شکست یا خمیدگی نمی‌شوند.

مزایای انواع تلسکوپ‌ های بازتابشی
اگرچه مشکل انحراف رنگ در این نوع تلسکوپ‌ها وجود دارد ولی نسبت به دیگر انواع تلسکوپ‌ ها قابل اعتمادتر هستند. سامانه اپتیکی آن‌ها در مقایسه با انواع تلسکوپ بازتابگر، در برابر انحراف مقاومت بیشتری از خود نشان می‌دهد.
سطح شیشه‌ای داخل لوله نیز با اتمسفر پوشیده شده و از نشستن گرد و غبار و بر لنز محافظت می‌کند.
عدسی‌های نورشکن باکیفیت می‌توانند تصاویر واضح و با کنتراست بالا را با بزرگنمایی بیشتری ارائه دهند. همین ویژگی باعث می‌شود این تلسکوپ برای عکاسی‌ های نجومی و رصد سیاره‌ ها و ماه مناسب باشد.
این تلسکوپ‌ها بسیار کوچکتر و قابل حمل‌تر از سایر تلسکوپ‌ ها هستند.
 

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

معایب تلسکوپ‌های بازتابشی
اگرچه انواع تلسکوپ‌ های بازتابشی قابل‌حمل و بادوام هستند و در مقایسه با سایر تلسکوپ‌ ها به تعمیر و نگهداری زیادی نیاز ندارند، ولی چند جنبه منفی دارند که باید در نظر داشته باشید. از جمله:

انحراف رنگی: تلسکوپ‌ های بازتابشی به دلیل ایجاد انحراف رنگی که نوعی کژدیسی است، شناخته می‌شوند. این انحراف منجر به متمرکز نشدن طیف‌های مختلف نور در یک نقطه و منجر به پدیدار شدن حاشیه‌های بنفش یا هاله‌هایی در اطراف اشیا در تصاویر می‌شود.
میدان دید وسیع: میدان دید تلسکوپ بازتابشی نسبت به سایر تلسکوپ‌ ها نسبتا وسیع است.
قیمت تلسکوپ: تلسکوپ‌های بازتابشی با کیفیت به‌ ویژه در مقایسه با انواع تلسکوپ‌ های بازتابنده با دیافراگم یکسان، قیمت بالایی دارند. قیمت تلسکوپ بازتابشی نسبت به قیمت انواع تلسکوپ ها خیلی بالا نیست.
این نکات منفی در یک تلسکوپ بازتابشی آپوکروماتیک با کیفیت که برای کاهش انحراف رنگی طراحی شده است، وجود ندارند.

2. تلسکوپ بازتابی (نوری)
برخلاف تلسکوپ بازتابشی، یک تلسکوپ نوری از آینه‌هایی که به داخل خم شده‌اند استفاده می‌کند تا نوری را که از لوله عبور کرده است به آینه ثانویه نزدیک بالای لوله که نور را به عدسی چشمی هدایت می‌کند، منعکس کند. تلسکوپ نوری بهترین و بیشترین دیافراگم را دارد. بیشتر تلسکوپ‌ های نوری برای تماشای سیاره‌هایی مثل مریخ، زحل و مشتری مناسب هستند. رایج‌ترین نوع این تلسکوپ، تلسکوپ نیوتنی است که توسط نیوتن اختراع شد.

فرایند موازی‌سازی در تلسکوپ‌های بازتابی (نوری)
به‌ طور کلی، تلسکوپ‌های بازتابی نسبت ‌به سایر انواع تلسکوپ‌ ها نیاز به نگهداری و مراقبت بیشتری دارند. بازتابگرها باید به‌ طور منظم باهم هماهنگ شوند و در یک راستا قرار بگیرند تا به بهترین شکل عمل کنند. فرایند هم‌سویی تلسکوپ‌های بازتابی شامل تراز کردن دقیق آینه‌های تلسکوپ با استفاده از ابزارهای تخصصی و پیچیده است.

3. تلسکوپ کاتادیوپتری (بازتابی-شکستی یا مرکب)
تلسکوپ کاتادیوپتری (یا مرکب)، هم از لنز و هم آینه استفاده می‌کند. جذابیت این نوع از انواع تلسکوپ‌ ها در طول لوله‌های آن‌ها است که دو تا سه برابر عرضشان و کاملا فشرده هستند. این تلسکوپ دیافراگم عریضی دارد و حمل آن بسیار آسان است. این تلسکوپ‌ ها برای تماشای ماه و سیاره‌هایی مثل عطارد، زهره و مریخ در طول روز مناسب هستند.

چه تلسکوپی برای تماشای سیارات مناسب است؟
اگر به تماشای سیاره‌های منظومه‌شمسی از نزدیک علاقمند هستید، یک تلسکوپ با دیافراگم پهن گزینه مناسبی است.

بهترین تلسکوپ‌ها کدام هستند؟
انتخاب بهترین تلسکوپ به ترجیحات، اهداف و بودجه شخصی شما بستگی دارد. البته تلسکوپ‌های بازتابی (نوری) دیافراگم‌ عریض‌تری دارند و در نتیجه تصاویر بهتر و با جزئیات بیشتری از سیاره‌ ها، ماه و حتی اجرام در آسمان مانند کهکشان‌ها و سحابی‌ها نمایش می‌دهند.

بهترین تلسکوپ برای تماشای کهکشان‌ها
از آن‌ جایی که بیشتر کهکشان‌ها از دید ما کوچک و کم‌نور به‌ نظر می‌رسند، تلسکوپ‌هایی با دیافراگم عریض گزینه‌های بهتری هستند. زیرا نور بیشتری را در خود متمرکز می‌کنند. تلسکوپ‌ های نوری نیوتنی انتخابی عالی برای کسانی هستند که بودجه کمی دارند و می‌خواهند جزئیات بیشتری از درخشان‌ترین کهکشان‌های آسمان شب را ببینند. قیمت انواع تلسکوپ را می توانید در سایت آسمان شب استعلام کنید.

با کدام تلسکوپ می‌توان حلقه‌های زحل را تماشا کرد؟
تماشای حلقه‌های نمادین زحل با استفاده از تلسکوپ یکی از به‌ یادماندنی‌ترین تجربه‌ها در ستاره‌شناسی است. معمولا بیشتر تلسکوپ‌ ها قادر به مشاهده سیاره زحل هستند ولی برای دیدن جزئیات آن‌ها، تلسکوپ با بزرگ‌نمایی متوسط ​​تا زیاد توصیه می‌شود.

برای اطلاع از مقاله نظریه بیگ بنگ چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

بهترین تلسکوپ برای رصد ماه چیست؟
دیدن ماه با استفاده از تلسکوپ بسیار راحت است. هر تلسکوپ نجومی برای مشاهده ماه مناسب است. یک تلسکوپ بازتابشی که به‌ درستی تنظیم شده باشد، بهترین تصاویر از ماه را نمایش خواهد داد. یک تلسکوپ بازتابشی آپوکروماتیک (بدون انحراف رنگ) میان‌ برد با دیافراگم 100 میلی‌متری، نماهای دقیق و خاصی از ماه را نمایش می‌دهد. اگر می‌خواهید تصاویر دقیق‌تری از سطح ماه ببینید، تلسکوپ بزرگتری مانند تلسکوپ نوری نیوتنی انتخاب بهتری است.

مشخصات کلیدی و مهم یک تلسکوپ
فاصله کانونی (بزرگ‌نمایی)
نسبت کانونی (قابلیت گردآوری نور)
دیافراگم (اندازه عدسی چشمی یا آینه اصلی)
فاصله کانونی، میدان دید را تعیین می‌کند و بر میزان دید شما از طریق تلسکوپ تاثیر می‌گذارد. دیافراگم اندازه نور و میزان جزئیات را تعیین می‌کند. این دو عامل، یک تجربه منحصر به‌ فرد را برای شما رقم می‌زنند.

نتیجه

در پایان، می‌توان گفت که تلسکوپ‌ها ابزارهای قدرتمندی هستند که به ما این امکان را می‌دهند تا مرزهای دانش خود را گسترش دهیم. آن‌ها به ما کمک کرده‌اند تا به درک عمیق‌تری از جهان اطرافمان برسیم. همچنین به کشف پدیده‌های جدیدی در فضا منجر شده‌اند. در نظر داشته باشید که انتخاب بهترین تلسکوپ برای شما به استفاده‌ای که از آن دارید بستگی دارد.

سایت موسسه طبیعت آسمان شب انواع تلسکوپ خانگی و انواع تلسکوپ فضایی را به شما معرفی می کند و شما می توانید خرید تلسکوپ مد نظر خود را در سایت ما با روشی کاملا راحت و ایمن انجام دهید. خرید تلسکوپ باید با تحقیقات زیادی انجام شود بنابراین شما می توانید با مراجعه به قسمت مقالات سایت ما در مورد انواع تلسکوپ خانگی و انواع تلسکوپ فضایی اطلاعات کافی را به دست آورید.

برای دانلود مقاله انواع تلسکوپ را بشناسید روی لینک کلیک کنید.

منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و انواع تلسکوپ را بشناسید

سحابی‌ ها ابرهای غول‌پیکری از گازهای میان‌ستاره‌ای هستند که نقش مهمی در چرخه زندگی ستارگان دارند. در این مقاله به بررسی بیشتر سحابی ها می‌پردازیم، پس همراهمان بمانید.

سحابی چیست؟
سحابی چیست؟ سحابی یک کلمه لاتین به معنای «ابر» است اما از دیدگاه ستاره‌شناسی، به هر جرم آسمانی گفته می‌شود که هنگام مشاهده با تلسکوپ، شبیه ابر به نظر برسد. زمانی که تلسکوپ‌ ها به‌ اندازه امروز قدرتمند نبودند، این اصطلاح به کهکشان‌هایی در همسایگی ما گفته می‌شد که پیش‌تر با نام «سحابی آندرومدا» شناخته می‌شدند.

با این‌ حال امروزه با بهره‌مندی از تلسکوپ‌ های مدرن می‌دانیم که کهکشان‌ها اصولا ابر مانند نیستند، بلکه از میلیاردها ستاره تشکیل شده‌اند. به‌ عبارت دیگر ستاره‌شناسان اکنون کلمه سحابی را برای ابرهای واقعی که متشکل از گاز و غبار هستند و در داخل کهکشان خودمان قرار دارند، به کار می‌برند.

ابرهای گازی غول پیکر معمولا در فضای خالی بین ستاره‌ها که به‌ عنوان محیط میان ستاره‌ای شناخته می‌شود، یافت می‌شوند. به‌ طور تقریبی، این منطقه تنها دربردارنده یک اتم در هر سانتی‌متر مکعب است. با وجود این، در مکان‌هایی خاص چگالی می‌تواند به‌ طرز قابل توجهی بیشتر و به اندازه‌ای بالا باشد که از طریق تلسکوپ قابل مشاهده است. این ابرهای غول پیکر از دیدنی‌ترین مناظر در نجوم هستند. در واقع بسیاری از نمادین‌ترین تصاویر گرفته شده با تلسکوپ هابل، مانند «ستون‌های آفرینش»، تصاویری از یک ابر واقعی به‌ شمار می‌روند.

انواع سحابی
انواع سحابی‌ ها بسته به روش تشکیل و ترکیب آن‌ها وجود دارد. بیشتر این ابرهای غول پیکر عمدتا از گاز ساخته شده‌اند. آن‌ ها توانایی ساطع کردن نور از خود را دارند و می‌توانند نمایشگرهای رنگارنگی را ایجاد کنند. ابرهای دیگر مانند «سحابی تاریک» از نظر ترکیب بسیار غبارآلودتر هستند و این غبار به جای درخشیدن، نور اجرام بسیار دورتر و فراتر از خود را مسدود می‌کند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 
سحابی گسیلشی: سحابی جبار
سحابی جبار یک ابر غیرمتراکم است که به‌ طور مداوم ستاره‌زایی می‌کند. گازها در اینجا به اندازه‌ای داغ هستند که با نور ساطع‌شده از خودشان می‌درخشند. این ابرها چه در زمان تولد و چه در هنگام مرگ نقش کلیدی در چرخه زندگی ستارگان دارند. ستارگان از توده‌های متراکم گاز، غبار و مواد دیگر در داخل سحابی‌های گسیلشی نامتراکم متولد می‌شوند. معمولا به آن‌ها «مهد کودک‌های ستاره‌ای» نیز می‌گویند.

ستون‌های آفرینش هابل مانند ابر معروف جبار که احتمالا آن را با استفاده از تلسکوپ یا دوربین‌های شکاری دیده اید، نیز در این دسته قرار می‌گیرند. نیروی اصلی به کار رفته در اینجا گرانش است. گرانش باعث می‌شود تا محیط ناپایدار میان ستاره‌ای به یک ابر تبدیل شود. همچنین این گرانش است که باعث می‌شود توده‌های درون ابری به شکل ستاره در بیایند.

نوع دیگری از مرگ‌های ستاره‌ای، شکلی متفاوت از سحابی گسیلشی هستند. ستارگانی مانند خورشید به شکل کوتوله‌های سفید با تراکم بالا از بین می‌روند. آن‌ها با وارد شدن به این مرحله (فاز)، ابرهای گازی‌شکلی را آزاد می‌کنند که اصطلاحا به آن‌ها ابرهای سیاره‌نما گفته می‌شود.

این نام نسبتا گمراه‌کننده است، زیرا چنین ابرهایی هیچ ارتباطی با سیاره‌ها ندارند. برخلاف سحابی‌های گسیلشی نامتراکم، این ابرها ظاهر واضح‌تری دارند. آن‌ها معمولا دایره‌ای شکل هستند. زمانی که «ویلیام هرشل» در سال 1780 برای اولین بار این ابرها را مشاهده کرد آن‌ها را با سیاره‌ها اشتباه گرفت.

همه ستارگان زندگی خود را در آرامش مثل یک ابر گازی سیاره‌نما به پایان نمی‌رسانند. ستاره‌ای که بسیار بزرگ‌تر از خورشید است، در نهایت به شکل یک آذرسحاب (ابرنواختر) منفجر می‌شود و بقایایی که از آن انفجار به بیرون پرتاب می‌شوند، نوع دیگری از ابرها به نام بازمانده ابرنواختر را تشکیل می‌دهند. مشهورترین آن‌ها، خرچنگ است که باقی‌ مانده یک ابرنواختر دیدنی است. این ابر توسط ستاره‌شناسان چینی در سال 1054 دیده شد.

ثبت تصاویر ابرهای گازی
برای ثبت طبیعت تماشایی ابرها، تلسکوپ‌هایی مانند تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فضایی جیمز وب از تشعشعات فروسرخ ساطع شده از آن‌ها برای ایجاد تصاویر استفاده می‌کنند.

نور مرئی ساطع‌شده از ستارگانی که درون و اطراف یک ابر تشکیل می‌شوند، می‌تواند توسط ابرهای متراکم کیهانی متشکل از گاز و غبار که یک ابر غول پیکر گازی را می‌سازند مسدود شود. بنابراین، دانشمندان باید به سایر طول موج‌های نوری مانند تشعشعات فروسرخ که از ابرهای غول پیکر گازی ساطع می‌شوند نیز توجه کنند.

دوربین‌های مادون قرمز روی تلسکوپ جیمز وب بعضی از دقیق‌ترین تصاویر ابرها مانند سیاره‌ای حلقه جنوبی را نیز ثبت کرده‌اند.  حلقه جنوبی که با نام NGC 3132 نیز شناخته می‌شود، در فاصله 2500 سال نوری از زمین و خانه یک ستاره در حال مرگ است. با استفاده از دوربین فروسرخ و مادون قرمز میانی یکی از دقیق‌ترین تصاویر از یک ابر ثبت شده است.

برای اطلاع از مقاله اتمسفر: حقایقی درباره سد دفاعی سیاره ما روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

بر اساس اطلاعات آورده شده در سطرهای قبلی به این نتیجه رسیدیم که ابرهای گازی موجود در آسمان چگونه ایجاد می شوند و به چه معنایی دارند. همچنین متوجه شدیم که در دوران قبل از اختراع تلسکوپ این ابرها را با کهکشان ها اشتباه می گرفتند. ستاره شناسان و اختر شناسان بعد از اختراع تلسکوپ متوجه عجایب جدیدتری از آسمان شدند. مردم نیز با خرید تلسکوپ توانستند با شگفتی های آسمان و فضا آشنا شوند. علاقمندان به نجوم و فضا می توانند با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب خرید تلسکوپ مد نظر خود را با خیالی راحت و آسوده انجام دهند.

برای دانلود مقاله سحابی مفهوم، موقعیت و انواع آن روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و سحابی مفهوم، موقعیت و انواع آن