asemaneshab

هیچ کس نمی‌تواند منکر این واقعیت شود که جهان عجیب و غریب است. کافی است به طبیعت نگاه کنید تا انواع گیاهان و جانداران عجیب و غریب و خودتکثیری را ببینید که روی سنگ‌های نیمه‌ مذاب پوشیده‌شده با پوسته‌ای نازک و سخت، زیر لایه‌ای از گازهای مختلف، در حال خزیدن هستند.

با این‌ حال، سیاره ما فقط بخش کوچکی از پدیده‌های عجیب و غریبی است که در سرتاسر کیهان وجود دارد. ستاره‌شناسان هر روز شگفتی‌های جدیدی را کشف می‌کنند. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا با ۱۲ مورد از عجیب‌ترین پدیده‌های کیهان آشنا شوید.

سیگنال‌های رادیویی مرموز در کیهان
از سال ۲۰۰۷، محققان سیگنال‌های رادیویی بسیار قوی و فوق‌العاده روشنی را دریافت می‌کنند که تنها چند میلی‌ ثانیه طول می‌کشند. این تشعشع‌های مرموز انفجارهای رادیویی سریع (FRBs) نام دارند و به‌ نظر می‌رسد از میلیاردها سال نوری دورتر می‌آیند.

اخیرا، دانشمندان موفق شدند یک FRB تکرارشونده را ضبط کنند که شش بار متوالی چشمک زد. این دومین سیگنال تکرارشونده است که تا به‌ حال دیده شده است و می‌تواند به کشف این راز کمک کند.

پاستا هسته‌ای
قوی‌ترین ماده در کیهان از بقایای یک ستاره مرده تشکیل می‌شود. بر اساس شبیه‌سازی‌ها، اگر پروتون‌ها و نوترون‌های موجود در پوسته چروکیده یک ستاره تحت فشار گرانشی بسیار شدید قرار بگیرند، به شکل رشته‌های درهم‌تنیده‌ پاستا فشرده می‌شوند. این رشته‌ها تنها در صورتی می‌شکنند که نیرویی معادل ۱۰ میلیارد برابر نیروی لازم برای خرد کردن فولاد به آن‌ها وارد شود.

حلقه‌های هائومیا 
سیاره کوتوله هائومیا که در کمربند کویپر و فراتر از نپتون می‌چرخد، بسیار عجیب است. این سیاره کوتوله با ظاهر تخم‌مرغ‌مانند خود دو قمر دارد و یک روز آن فقط ۴ ساعت است. بنابراین، سریع‌ترین جرم بزرگ در حال چرخش در منظومه شمسی محسوب می‌شود. در سال ۲۰۱۷، هائومیا عجیب‌تر شد. وقتی ستاره‌شناسان آن را هنگام عبور از مقابل یک ستاره تماشا کردند، متوجه حلقه‌های بسیار نازکی شدند که دور این سیاره کوتوله می‌چرخند. این حلقه‌ها احتمالا نتیجه یک برخورد در گذشته‌ای دور هستند.

ماهی که یک ماه دارد
چه چیزی بهتر از ماه است؟ ماهی که دور یک ماه دیگر می‌چرخد و در اینترنت به ماه ماه معروف شده است. ماه ماه که با نام‌های زیر قمر، زیر ماه، ماه‌ بزرگ، moonettes و moooons نیز شناخته می‌شود، هنوز در حد نظریه است. با این‌ حال، محاسبه‌های اخیر نشان می‌دهد که هیچ چیز غیرممکنی در مورد شکل‌گیری آن‌ وجود ندارد. بنابراین، شاید ستاره‌شناسان موفق به کشف آن شوند.

تلسکوپ هوشمند با چشمی دیجیتال مدل Unistellar eVscope 2
 

سایر ویژگی‌های تلسکوپ هوشمند با چشمی دیجیتال مدل Unistellar eVscope 2

تلسکوپ با دهانه ۱۱۴ میلی‌متری و نسبت کانونی f3.9
با بزرگ‌نمایی اُپتیکی ۵۰ برابر و بزرگ‌نمایی دیجیتال 400 برابر (تا 15۰ برابر توصیه می‌شود)
مجهز به چشمی دیجیتال نیکون Nikon Technology
مجهز به کامپیوتر پردازشگر تصویر داخلی - درون مقر تلسکوپ با حافظه ذخیره ۶۴ گیگ
قابلیت رصد و تماشای اجرام آسمان شب از چشمی دیجیتال یا موبایل و تبلت
دارای میدان دید گسترده با قابلیت ذخیره تصاویر و به اشتراک گذاری سریع آنها
همراه با کیف حمل (کوله پشتی) فوم دار با کیفیت بسیار خوب  با محافظت عالی از تلسکوپ
 با قابلیت نصب و راه اندازی بسیار ساده و سریع
مجهز به سنسور (حسگر تصویربرداری شرکت سونی) 7.7 MP Sony IMX347 CMOS sensor
کیفیت تصویر بسیار بالای ۷.۷ مگاپیکسل –قابلیت بزرگ‌نمایی تصویر با جزئیات بسیار بالا
دارای تکنولوژی هوشمند Deep Dark Technology برای کم کردن اثر آلودگی نوری – قابل استفاده در محیط شهری Smart Light Pollution Reduction
مجهز به سسیتمGPS و Wi-Fi وای-فای با قایبلیت اتصال به موبایل و تبلت
با قابلیت همزمان اتصال به ۱۰ گوشی موبایل یا تبلت (رصد گروهی)
دارای اپلیکیشن رایگان Unistellar  برای گوشی‌ها اندروید و آیفون
دارای پایگاه داده‌ها با بیش از ۵۰ هزار جرم آسمانی برای رصد خودکار
یافتن و رصد اجرام آسمان با اپلیکیشن همراه با اطلاعات مفید و جامع درباره سوژه رصدی
دارای تکنولوژی Autonomous Field Detection با قابلیت الاین شدن( همسو شدن) خودکار و شناسایی آسمان شب در کمتر از یک دقیقه
مقر سمتی-ارتفاعی کاملا اتوماتیک گوتو-GoTo
مجهز به سه پایه مستحکم و سبک آلومینیومی با قابلیت تنظیم ارتفاع و دارای تراز
مجهز به باطری داخلی قابل شارژ با قابلیت ۹ ساعت کار مداوم
تلسکوپ هوشمند با چشمی دیجیتال مدل Unistellar eVscope 2 همه آنچه برای یک رصد و عکاسی نجومی عالی و سریع نیاز دارید
مجهز به تکنولوژی Enhanced Vision technology - ثبت تعداد زیادی تصویر و ادغام آنها با هم و آشکارسازی یک تصویر بهینه از مجموع تصاویر
وزن کل با سه‌پایه ۹ کیلوگرم
با قدرت تفکیک 1.33 arcsecond به رصدگر امکان میدهد تا جزپیات دقیقی از اجرام آسمان شب را ببیند
یکی از بهترین تلسکوپ‌های هوشمند و دیجیتال در بازار با نقدهای مثبت منتقدین و کاربران
 

کهکشان بدون ماده تاریک؟
ماده تاریک، ماده ناشناخته‌ای که ۸۵ درصد کل ماده کیهان را تشکیل می‌دهد، عجیب است. با این‌ حال، محققان حداقل در مورد یک چیز مطمئن هستند: ماده تاریک در همه جا وجود دارد. بنابراین، وقتی دانشمندان در مارس ۲۰۱۸ یک کهکشان عجیب را شناسایی کردند که به ‌نظر می‌رسید حاوی ماده تاریک نیست،‌ گیج شدند. بررسی‌های بیشتر نشان داد که این کهکشان عجیب در واقع حاوی ماده تاریک است. جالب است که این یافته به‌ طور متناقضی به نظریه مخالفی اعتبار می‌بخشد که فرض می‌کند ماده تاریک اصلا وجود ندارد.

برای اطلاع از مقاله چرا تلسکوپ‌های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

عجیب‌ترین ستاره
وقتی ستاره‌شناس تابتا بویاجیان از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا و همکارانش برای اولین بار ستاره معروف به KIC 846285 را دیدند، گیج شدند. این ستاره که با نام مستعار تبی شناخته می‌شود، در فواصل زمانی نامنظم و برای مدت‌های طولانی عجیب، درخشندگی کمتر، گاهی حتی تا ۲۲درصد، دارد. نظریه‌های مختلفی از جمله احتمال وجود یک ابرساختار بیگانه مطرح شده است. در حال حاضر، بیشتر محققان معتقد هستند که این ستاره توسط حلقه‌ای غیرعادی از غبار احاطه شده است که باعث تاریک شدن آن می‌شود.

هایپریون بسیار الکتریکی
عنوان عجیب‌ترین قمر منظومه شمسی را می‌توان به اجرام مختلفی داد مانند قمر آیو بیش ‌از حد آتشفشانی مشتری یا قمر تریتون نپتون با آتشفشان‌های یخی. هایپریون زحل نیز یکی از عجیب‌ترین قمرها است که سطح سنگی نامنظم مثل سنگ پا با دهانه‌های متعدد دارد. فضاپیمای کاسینی ناسا که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۷ مشغول کاوش در اطراف سیاره زحل بود، کشف کرد که هایپریون یک ریزچه پرتو از الکتریسیته ساکن دارد که به درون فضا تخلیه می‌شود.

یک نوترینوی راهنما
نوترینوی پرانرژی که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷ به زمین برخورد کرد، به‌ خودی خود خیلی خارق‌العاده نبود. فیزیکدانان رصدخانه ردیاب نوترینو آیس کیوب حداقل یک بار در ماه نوترینوهایی با‌ سطوح انرژی مشابه مشاهده می‌کنند.

خاص بودن این نوترینو به‌ این دلیل بود که با اطلاعات کافی در مورد منشا خود از راه رسید و باعث شد ستاره‌شناسان تلسکوپ‌های خود را به سمتی که از آن آمده بود بگیرند. آن‌ها متوجه شدند که این نوترینو ۴ میلیارد سال پیش توسط یک سیاهچاله کلان‌جرم شعله‌ور در مرکز کهکشانی که مواد اطراف خود را مصرف می‌کرده است، به‌ سمت زمین پرتاب شده است.

کهکشان فسیلی زنده
DGSAT I یک کهکشان فوق پراکنده (UDG) است، یعنی به بزرگی کهکشانی مثل کهکشان راه شیری است. ولی ستاره‌های آن به‌ قدری نازک پخش شده‌اند که تقریبا نامرئی است. وقتی دانشمندان DGSAT 1 شبح‌‌ مانند را در سال ۲۰۱۶ دیدند، متوجه شدند که کاملا برخلاف سایر کهکشان‌های فوق پراکنده که معمولا به‌ صورت خوشه‌ای پیدا می‌شوند، تنها است. ویژگی‌های این UDG نشان می‌دهد که این جرم کم‌نور در دوران بسیار متفاوتی در کیهان شکل گرفته است، یعنی تقریبا ۱ میلیارد سال پس از بیگ بنگ. به‌ همین دلیل، DGSAT 1 را می‌توان یک فسیل زنده در نظر گرفت.

تصویر کوازار دوتایی
اجسام عظیم نور را به‌ اندازه کافی خم می‌کنند تا تصویر اشیاء پشت خود را تحریف کنند. محققان با کمک تلسکوپ فضایی هابل یک اختروش را از کیهان اولیه شناسایی کردند و آن را برای تخمین نرخ انبساط کیهان به‌ کار بردند.  آن‌ها متوجه شدند که جهان امروز سریع‌تر از گذشته در حال انبساط است. این یافته با اندازه‌گیری‌های دیگر سازگار نیست. بنابراین، فیزیکدانان باید این مساله را حل کنند که آیا نظریه‌های آن‌ها اشتباه است یا چیز عجیب دیگری در حال وقوع است.

جریان مادون قرمز از فضا
ستاره‌های نوترونی اجرام بسیار متراکمی هستند که بعد از مرگ یک ستاره معمولی به‌ وجود می‌آیند. آن‌ها معمولا امواج رادیویی یا تشعشع‌های با انرژی بالاتر مانند اشعه ایکس ساطع می‌کنند. در سپتامبر ۲۰۱۸، اخترشناسان یک جریان طولانی نور مادون قرمز پیدا کردند که از یک ستاره نوترونی در فاصله ۸۰۰ سال نوری از زمین می‌آمد. این کاملا بی‌سابقه بود. محققان پیشنهاد کردند که ممکن است دیسک گرد و غباری که ستاره نوترونی را احاطه کرده، مسئول ایجاد سیگنال باشد. ولی هنوز هیچ توضیح قطعی وجود ندارد.

برای اطلاع از مقاله آسمان شب هر سال ۹.۶درصد روشن‌تر می‌شود، زیرا آلودگی نوری مانع دیدن ستاره‌ها می‌شود روی لینک کلیک کنید.
 

سیاره سرکش با شفق‌های قطبی
سیاره‌های سرکش که در کیهان حرکت می‌کنند، توسط نیروهای گرانشی از ستاره مادر خود دور شده‌اند. یکی از سیاره‌های سرکش خاص SIMP J01365663+0933473 است، جرمی به‌ اندازه سیاره در فاصله ۲۰۰ سال نوری که میدان مغناطیسی آن بیش از ۲۰۰ برابر قوی‌تر از مشتری است.

این میدان مغناطیسی به‌ اندازه کافی قوی است تا شفق‌های چشمک‌زنی را در اتمسفر ایجاد کند که با تلسکوپ‌های رادیویی قابل ‌مشاهده هستند.

نتیجه

از زمانی که بشر به این دنیا وارد شد تا به همین روز در صدد کشف شگفتی های کیهان است و از این تلاش خود دست نخواهد کشید. دانشمندان برای مطالعه این دنیا و آسمان آن با کمک تلسکوپ توانستند پاسخ برخی از سوالات خود را به دست آورند. شما هم اگر در مورد آسمان شب سوالاتی دارید می توانید با خرید تلسکوپ به این سوالات پاسخ دهید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب از خرید تلسکوپ با کیفیت و قیمت مناسب بهره ببرید.

برای دانلود مقاله ۱۲ مورد از عجیب‌ترین پدیده‌های کیهانی روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ۱۲ مورد از عجیب‌ترین پدیده‌های کیهانی

اگر قصد دارید یک تلسکوپ جدید بخرید، حتما با این سوال‌ها روبرو خواهید شد که شکستی چه فرقی با بازتابی دارد؟ چطور کار می‌کنند؟ کدام بهتر است؟ اولین قدم در انتخاب مدل مناسب این است که مشخص کنید چه چیزی می‌خواهید ببینید. تلسکوپ‌های شکستی عدسی‌های تخصصی دارند و گزینه خوبی برای تماشای اجرام اعماق فضا مثل کهکشان‌ها و سحابی‌ها محسوب می‌شوند.

در مقابل، تلسکوپ‌های بازتابی برای تماشای اجرام بزرگ‌تر و درخشان‌تر مثل ماه و سیاره‌ها مناسب‌تر هستند، زیرا آینه‌هایی دارند که حساسیت بیشتری به تمام طول‌موج‌ها فراهم می‌کنند. در این مقاله تفاوت این دو مدل و ویژگی‌های هر کدام را توضیح می‌دهیم تا خرید راحت‌تری را تجربه کنید. با ما همراه باشید. 

تلسکوپ‌های شکستی
در مدل‌های شکستی، عدسی‌هایی که به‌ صورت خاص طراحی شده‌اند، نور را به‌ منظور ایجاد تصویر متمرکز می‌کنند. بیشتر مدل‌های شکستی دو عدسی دارند:

عدسی بزرگ‌تر یا عدسی شیئی که نور ورودی را درون لوله متمرکز می‌کند.
عدسی کوچک‌تر یا عدسی چشمی که نور را برای مشاهده متمرکز می‌کند.
عدسی شیئی در نزدیکی انتهای لوله تلسکـوپ قرار دارد و هرچقدر بزرگ‌تر باشد، لوله نوری باید درازتر باشد تا تصویر فوکوس شود.

ارتباط مستقیم طول و اندازه عدسی‌های یک شکستی همراه با این واقعیت که تولید عدسی‌های بزرگ با کیفیت دشوار و گران است، به این معنی است که مدل‌های بزرگ نسبتا قیمت بالایی دارند. به‌همین دلیل، بیشتر مدل‌های شکستی معمولا دیافراگم کوچک‌تر دارند و یکی از قابل‌حمل‌ترین تلسکـوپ‌های موجود در بازار محسوب می‌شوند. سلسترون PowerSeeker 80EQ یک تلسکـوپ شکستی خوب برای افراد مبتدی و انتخابی عالی برای رصد زمینی و همچنین آسمانی است.

تلسکوپ‌های شکستی و اعوجاج رنگی
یکی از نقطه‌ ضعف‌های مدل‌های شکستی اعوجاج رنگی است. به‌ عبارت دیگر، هاله‌ای از رنگ اطراف لبه‌های اجسام موجود در تصویر وجود دارد. زیرا طول موج‌های مختلف نور در زوایای مختلفی توسط عدسی شکسته می‌شوند.

یک موج نور حاوی طول موج‌های مختلف است. وقتی این طول موج‌ها وارد عدسی می‌شوند، از یکدیگر جدا شده و با زوایای کمی متفاوت می‌رسند. بنابراین در تصویری که می‌بینیم، اجسام حاشیه رنگی مشخص خواهند داشت.

بیشتر مدل‌های شکستی ارزان «دوگانه» هستند و ممکن است اعوجاج رنگی داشته باشند. مدل‌های «سه‌گانه» برای رفع این مشکل طراحی شده‌اند. این سیستم سه‌ عدسی به‌ عنوان تلسکوپ شکستی آپوکروماتیک شناخته می‌شود.

با این‌ حال، چه دوگانه یا سه‌گانه، شکستی‌ها مقاوم هستند. لنزهای غیرمتحرک آن‌ها ساختار محکمی را ایجاد کرده است تا فقط گاهی مجبور باشید لنزها را تمیز کنید.

برای اطلاع از مقاله چرا تلسکوپ‌های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

مزایای تلسکوپ‌های شکستی
اعوجاج تصویر کم است.
تصاویر سمت راست به بالا هستند.
عدسی‌ها نیازی به موازی‌سازی ندارند.
سیستم بسته به‌ معنای نگهداری راحت و نیاز بسیار کم به تمیز کردن است.
برای افراد مبتدی مناسب هستند.
 

معایب شکستی‌ها
اعوجاج رنگی (با تلسکوپ آپوکروماتیک قابل‌ اصلاح است.)
دیافراگم کوچک‌تر به دلیل هزینه بالا
نور جمع‌آوری‌شده کمتر
قیمت بسیار بالای دیافراگم‌های بزرگ‌تر
 

تلسکوپ‌های بازتابی
در حالیکه تلسکـوپ‌های شکستی‌ از عدسی استفاده می‌کنند، مدل‌های بازتابی‌ از آینه استفاده می‌کنند. این آینه‌ها نور را در زوایای مختلف درون لوله نوری منعکس می‌کنند و مسیر کلی نور را گسترش می‌دهند. تلسکوپ بازتابی شامل یک آینه اصلی در انتهای مخالف تلسکوپ از دیافراگم و یک آینه ثانویه کوچک‌تر در نزدیکی محل همگرایی نور منعکس‌شده است. این آینه ثانویه نور را به سمت چشمی یا CCD منعکس می‌کند.

تلسکوپ‌های بازتابی‌ها معمولا از شکستی‌ها ارزان‌تر هستند، زیرا ساخت آینه‌های بزرگ مقرون‌ به‌ صرفه‌تر از ساخت عدسی‌های بزرگ است. علاوه‌بر این، بازتابی‌ها مثل شکستی‌های دوگانه اعوجاج رنگی ندارند. اگر می‌خواهید با هزینه کمتر دیافراگم بهتری داشته باشید، این مدل‌ها انتخاب بسیار خوبی هستند. مثلا می‌توانید یکی از تلسکوپ‌های دابسونی را بخرید که پایه جعبه راکر با کاربری آسان دارند.

همچنین انواع بازتابی بسیار کاربردی هستند و امکانات زیادی را ارائه می‌کنند و در اندازه‌های مختلف و حتی بسیار بزرگ عرضه می‌شوند.

با در نظر گرفتن این موضوع، خرید بزرگ‌ترین تلسکوپ بازتابی با بودجه‌ای که دارید، یک راه عالی و کم‌هزینه برای تماشای مناظر با دیافراگم بزرگ‌تر است. فقط مطمئن شوید که مشکلی بابت نگهداری و حمل‌ونقل امن آن ندارید.

چند نکته در مورد تلسکوپ‌های بازتابی
در مورد طراحی تلسکـوپ بازتابی باید به چند نکته توجه کنید. تصویری که از طریق چشمی بازتابی می‌بینید، به‌ طور پیش‌ فرض وارونه خواهد بود. به‌ همین دلیل قبل از نگاه کردن در چشمی، باید از جوینده تلسکوپ برای همتراز کردن آن با اشیایی که می‌خواهید ببینید، استفاده کنید.

بیشتر مدل‌های بازتابی مدرن مجهز به جوینده تلسکوپ یا جوینده نقطه قرمز هستند. بنابراین، به ‌احتمال زیاد نیازی به خرید جداگانه آن نخواهید داشت. علاوه‌بر این، بازتابی‌ها گاهی به فرایندی به‌ نام موازی‌سازی نیاز دارند که شامل تنظیم آینه‌های دستگاه برای اطمینان از همترازی آن‌ها با یکدیگر است.

یک تلسکوپ بازتابی بزرگ اگر به‌ درستی نگهداری شود، ابزاری عالی برای مشاهده اجسام کوچک‌تر یا دور با وضوح بالا است. این مدل با توجه به هزینه‌ای که پرداخت می‌کنید، دید با دیافراگم بزرگ‌ فراهم می‌کند.

طراحی‌های مختلف بازتابی
چند طراحی محبوب تلسکوپ بازتابی عبارتند از:

1. نیوتنی
این ساده‌ترین نوع تلسکوپ بازتابی است که به آن نیوت هم می‌گویند. در این طراحی، یک آینه سهمی‌ شکل نور را با زاویه ۴۵ درجه به آینه ثانویه منعکس می‌کند و سپس این آینه ثانویه نور را به چشمی یا دوربین هدایت می‌کند. مدل‌های نیوتنی برای افراد مبتدی عالی هستند، نسبت‌های کانونی کوتاهی دارند و می‌توانند دیافراگم‌های بزرگی داشته باشند. با این‌ حال، نیاز به موازی‌سازی منظم دارند و بسیار سنگین هستند.

2.  دابسونی
دابسون (یا داب)، در واقع یک تلسکوپ نیوتنی است که روی پایه‌ای با قابلیت چرخش بر محور عمودی و افقی قرار گرفته است. این پایه امکان چرخش آزادانه دستگاه را فراهم می‌کند و نیاز به سه‌ پایه را از بین می‌برد. داب‌ها برای نجوم بصری عالی هستند و می‌توانند دیافراگم‌های بزرگی داشته باشند. با وجود این، برای عکاسی نجومی از اعماق آسمان مناسب نیستند و بزرگ و سنگین هستند.

3. ریچی-کریتین (RC)
تلسکوپ RC که یکی از انواع طراحی کاسگرین است، از آینه‌های هذلولی به جای سهمی‌شکل استفاده می‌کند. در نتیجه، خطای کما تقریبا به‌ طور کامل از بین می‌رود. با این‌ حال، این مدل‌ها از آستیگماتیسم (یا «بال» در دو طرف ستاره‌های درخشان) رنج می‌برند. مدل‌های RC برای عکاسی نجومی از اعماق آسمان عالی هستند، ولی قیمت بالایی دارند. همچنین از آن‌ جایی ‌که انسداد مرکزی بزرگ کنتراست را کاهش می‌دهد، برای رصد سیاره‌ها مناسب نیستند.

4. دال کرکهام و سایر کاسگرین‌ها
این طرح‌ها کمتر رایج هستند، ولی برای نجوم سیاره‌ای ابزاری عالی محسوب می‌شوند. دراین مدل‌ها، به‌جای عدسی‌های تلسکوپ‌های بازتابی و اشمیت-کاسگرین، از طراحی تمام‌آینه استفاده شده است. این طرح‌ها اعوجاج رنگی ندارند و نسبت‌های کانونی طولانی دارند، ولی گران هستند و کاربرد محدود دارند.

برای اطلاع از مقاله نحوه تمیز کردن صحیح دوربین دوچشمی بدون آسیب رساندن به لنزها روی لینک کلیک کنید.
 

مزایای بازتابی‌ها
مناسب افراد مبتدی
دیافراگم بزرگ برای مشاهده اجرام در اعماق آسمان
بدون اعوجاج رنگی به ‌دلیل استفاده از آینه
جذب مقادیر قابل‌توجه نور
 

معایب بازتابی‌ها
کیفیت تصویر ممکن است راضی‌کننده نباشد.
آینه‌ها نیاز به موازی‌سازی و تمیز کردن دارند.
طراحی لوله باز آن را در برابر رطوبت، گرد و غبار و غیره آسیب‌پذیر می‌کند.
بزرگ و سنگین است.
 

تلسکوپ بازتابی بهتر است یا شکستی؟
اگر به عکاسی نجومی علاقه دارید، احتمالا خرید تلسکوپ شکستی گزینه بهتری است. طراحی تخصصی این مدل‌ها به آن‌ها اجازه می‌دهد اجرام فضایی عمیق مثل کهکشان‌ها و سحابی‌ها را نشان دهند. اگر می‌خواهید از اعوجاج رنگی اجتناب کنید، یک مدل آپوکروماتیک انتخاب کنید.

اگر به اجرام آسمانی درخشان‌تر مثل ماه یا سیاره‌ها علاقه دارید، تلسکـوپ بازتابی انتخاب بهتری است. با توجه به دیافراگم بزرگ‌تر این مدل‌ها در مقایسه با مدل‌های دیگر با قیمت‌های مشابه، معمولا بهترین انتخاب برای تقریبا هر نوع استفاده هستند.

همچنین، برای عکاسی نجومی از اعماق آسمان عالی هستند، ولی آن‌ها را به افراد مبتدی توصیه نمی‌کنیم. زیرا به نگهداری زیاد و تنظیم دقیق نیاز دارند.

در مقابل، شکستی‌ها نیز عالی هستند ولی در مقایسه با بازتابی‌ها با اندازه دیافراگم‌ مشابه، قیمت بسیار بالایی دارند. تلسکوپ‌های شکستی برای عکاسی نجومی از اعماق آسمان بسیار عالی هستند و خرید آن‌ها را به تمام مبتدیانی که به‌ تازگی تصویربرداری نجومی را شروع کرده‌اند، توصیه می‌کنیم.

نتیجه

هر کدام از این مدل تلسکـوپ ها معایب و مزایایی دارند که در این مقاله به آنها اشاره کردیم. اگر شما قصد خرید تلسکوپ دارید و برای انتخاب بین این دو مدل دچار سر درگمی شدید می توانید با مطالعه این مقاله به نتیجه نهایی برسید. اگر شما قصد خرید تلسکوپ را دارید می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب در مورد مدل مد نظر خود اطلاعات خوب و کافی را به دست آورید. 

برای دانلود مقاله تلسکوپ شکستی یا بازتابی؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و تلسکوپ شکستی یا بازتابی؟

اگر می‌خواهید دوربین دوچشمی‌ شما عمر بیشتری داشته باشد، باید نحوه تمیز کردن آن را یاد بگیرید. چه یک مدل دست‌ دوم خریده باشید یا مبلغ زیادی را بابت بهترین مدل موجود پرداخت کرده باشید، باید از سرمایه‌گذاری‌تان محفاظت کنید.

اولین قدم واضح است: سعی کنید در وهله اول دوربین را کثیف نکنید. درپوش‌های لنز گاهی مشکل‌ساز هستند ولی از دوربین دوچشمی هنگام حمل‌ و نقل و راه‌اندازی محافظت می‌کنند. معلوم نیست که چرا سازندگان تقریبا همیشه رنگ مشکی را برای درپوش لنزها انتخاب می‌کنند، در صورتی که این طراحی باعث می‌شود دوربین در تاریکی به‌ راحتی گم شود.

همچنین، توصیه می‌کنیم نحوه کارکرد دوربین‌ دوچشمی را یاد بگیرید تا درک بهتری از حساسیت بالای بعضی از قسمت‌های آن داشته باشید. اگر می‌خواهید نحوه درست تمیز کردن دوربین را یاد بگیرید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

لکه‌ها
هنگام استفاده از دوربین دوچشمی، از لمس لنز با انگشتان خود خودداری کنید. این کار لکه‌ای روغنی روی لنز باقی می‌گذارد و کیفیت تصویر را پایین می‌آورد. برای پاک کردن لکه روی سطوح نوری از هیچ نوع کاغذی، حتی دستمال نرم، استفاده نکنید. کاغذ به‌ شدت ساینده است و به پوشش لنز آسیب می‌زند.

لنزهای دوربین دوچشمی و تلسکوپ با لایه‌هایی از مواد شیمیایی پوشانده شده‌اند تا انتقال نور را افزایش دهند، بازتاب‌ها را کم کنند و اعوجاج‌هایی را که حاشیه‌های رنگی اطراف اجسام روشن ایجاد می‌کنند، از بین ببرند.

برای اطلاع از مقاله چرا تلسکوپ‌های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

اگرچه پوشش‌های مدرن بسیار مقاوم هستند، همچنان ممکن است آسیب ببینند. فراموش نکنید که آن‌ها تنها چیزی هستند که بین دنیای بیرون و شیشه‌های دقیق گران‌قیمت داخل دوربین قرار دارند. اگر پوشش آسیب ببیند، لنز و در نتیجه دوربین دوچشمی آسیب می‌بیند.

از یک پارچه تمیز، نرم و خشک برای تمیز کردن لکه استفاده کنید. بهترین گزینه پارچه میکروفیبر است که هیچ پرزی روی لنز باقی نمی‌گذارد. اگر گرد و غبار یا شن روی لنز بود، اول آن را بردارید و بعد پارچه را با احتیاط روی لنز بکشید. توصیه می‌کنیم به‌ جای بالا و پایین بردن پارچه، از حرکت دایره‌ای استفاده کنید. زیرا هر اثر کوچکی که از آن باقی بماند، کمتر به عملکرد لنز آسیب می‌رساند.

مایع‌های تمیزکننده لنز یا دستمال‌های مرطوب هم کاربردی هستند، ولی باید بدون باقی گذاشتن هیچ اثری تبخیر شوند. اگر مطمئن نیستید، اول آن‌ها را روی پنجره یا لیوان شیشه‌ای امتحان کنید. اما هرگز و هرگز از محصولات شیشه پاک‌کن خانگی استفاده نکنید!

دوربین دوچشمی نایت اسکای مدل MS 34x100 ED
دوربین دوچشمی نایت اسکای مدل MS 34X100 ED ایده‌ال برای تماشای مناظر دوردست طبیعت، حیات وحش و پرنده‌نگری است. علاوه بر این با این دوربین می‌توانید هلال ماه، هلال کوچک و زیبای زهره و عطارد را رصد کنید. رصد ماه با پستی و بلندی‌های سطحی‌اش، مانند دهانه‌های برخوردی و کوه‌ها، می‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم کند. همچنین رصد مشتری و اقمار کوچک آن و‌ حلقه‌های زحل نیز با این دوربین لذت‌بخش است.
اگر از شهر فاصله بگیرید می‌توانید ده‌ها جرم غیرستاره‌ای مانند خوشه‌های باز، سحابی‌ها و کهکشان‌ها را با این ابزار فوق‌العاده ببینید. این دوچشمی همچنین برای رصد وضعیت آب و هوا هم بسیار مناسب است. گشودگی دهانه‌ی بسیار بزرگ این دوچشمی باعث گردآوری زیاد نور و شفافیت تصویر در آن می‌شود و آن‌ را به دوربینی ایده‌آل برای رصد اجرام کم‌نور ژرفای آسمان تبدیل کرده است.
فضای درونی این دوچشمی برای پیشگیری از وارد شدن رطوبت به درون آن و بخار گرفتن عدسی‌ها از درون با گاز نیتروژن پر شده است. این ابزار بسیار محکم است و بدنه‌ی ضد آب و ضد ضربه‌ی آن برای شرایط سخت و روزهای بارانی بسیار مناسب است.
سطح لنزی که هیچ پوششی نداشته باشد %96 نور را از خود عبور می‌دهد و %4 از نور پراکنده می‌شود. اما سطح لنزی با پوشش کامل و چند لایه  %99.5 درصد نور را عبور می‌دهد و پراکندگی نوری از روی سطح لنز تنها %0.5 خواهد بود.
بنابراین اگر در یک دوربین دوچشمی که چندین لنز و منشور دارد، مجموع سطوح لنزها و منشورها 10 باشد، این دوربین در صورتی که لنزهایش هیچ پوششی نداشته باشند فقط چیزی در حدود %60 نور ورودی را به چشمان شما می‌رساند و بقیه پرتوهای نوری بازتاب یا پراکنده می‌شوند. اما در صورتی که لنزها پوشش کامل و چند لایه داشته باشند %95 نور ورودی به چشمان شما خواهد رسید. نتیجه اینکه پوشش کامل و چند لایه لنزها و منشورها در یک دوچشمی اهمیت بالایی دارد.
 

ویژگی های دوربین دوچشمی نایت اسکای:

بزرگ‌نمایی 34 برابر با عدسی‌های بسیار بزرگ 100 میلیمتری
سری MS با بدنه سبک از آلیاژ منیزیم MS (Magnesium Series)
سری ED با کمترین پراکندگی و تفرق نور ED (Extra-low Dispersion)
ایده‌آل برای پرنده‌نگری، تماشای مناظر طبیعت، حیات وحش و مناظر شهری
مناسب نجوم (بویژه رصد ماه)
لنزها با کیفیت بالا و پوشش چند لایه ضد انعکاس نور (افزایش میزان عبور نور و شفافیت تصویر)
داری منشورهای بزرگ از جنس BAK4 برای رسیدن به بهترین تصویر ممکن
گردآوری نور عالی در شرایط نور کم و یا فواصل دور با کیفیت تصویر بسیار بالا
ضد مه‌گرفتگی و پر شده با گاز نیتروژن برای استفاده در شرایط مختلف آب و هوایی
ضد آب با درجه مقاومت IPX7 
با آسودگی چشمی بالا ، مناسب استفاده با عینک و بدون آن
فوکوسر مستقل و حرفه‌ای برای هر دوچشمی (مناسب رصدهای نجومی)
قابلیت نصب به سه‌پایه با پیچ‌های استاندارد 1/4 و 3/8 اینچی
دوربین دوچشمی نایت اسکای مدل MS 34X100 ED دارای کیف حمل مخصوص و مستحکم
 

خاک، شن و گرد و غبار
این نوع آلودگی‌ها بدترین دشمنان دوربین‌های دوچشمی و تلسکوپ‌های با کیفیت هستند، زیرا به‌ راحتی  سطوح نوری ظریف را به‌ ویژه موقع تمیز کردن، خراش می‌دهند. ترفند این است که بدون فشار دادن گرد و غبار و شن روی لنز که باعث ایجاد خراش می‌شود، از شر آن‌ها خلاص شوید. بهترین راه مکش است، ولی قطعا نمی‌توانید همیشه یک جاروبرقی همراه داشته باشید.

یک روش عملی‌تر استفاده از برس‌های مخصوصی است که شامل یک بادکنک لاستیکی کوچک متصل به یک برس نرم هستند. این برس‌های بادکنکی ارزان هستند و در دوربین‌فروشی‌ها و فروشگاه‌های آنلاین عرضه می‌شوند.

دوربین دوچشمی را عمودی بگیرید و از فاصله نزدیک چند بار بادکنک را فشار دهید تا گرد و غبار از روی لنز پاک شود. سپس، برس را چند بار به‌ صورت دایره‌ای روی لنز تکان دهید و در صورت لزوم همزمان بادکنک را فشار دهید. به ‌این ترتیب، تقریبا هر گرد و غبار یا خاک خشک از روی لنز پاک خواهد شد.

اگر برس بادکنکی پیدا نکردید، یک برس با موهای نرم بهترین گزینه بعدی است. حتی می‌توانید از یک برس رنگ تمیز یا یک برس آرایشی نرم استفاده کنید. با این‌ حال، مطمئن شوید که کاملا تمیز و ترجیحا استفاده‌ نشده هستند، وگرنه ممکن است مشکل را بدتر کنید.

دوربین دوچشمی سلسترون مدل SkyMaster PRO
دوربین دوچشمی SkyMaster Pro برای ستاره‌شناسان آماتور یا هر کسی که قصد تماشای فواصل دور را دارد گزینه ایده‌آلی است. در مقایسه با دوربین‌های دوچشمی با عدسی شیئی بزرگ و با قیمت پایین‌تر، مزیت SkyMaster Pro  اپتیک، اندود، قطعات داخلی و مواد بهتری است که در ساخت بدنه آن استفاده شده است. با عدسی‌های شیئی بزرگ، منشورهای BaK-4 و سطوح اپتیک‌های با پوشش چندلایه که از فناوری اختصاصی XLT سلسترون برای آنها استفاده شده است، مناظر از میان دوربین SkyMaster Pro  کم‌نظیر است.

عدسی‌های شیئی 70 میلی‌متری قابلیت جمع‌آوری نور فوق‌العاده‌ای دارند و عملکرد فوق‌العاده‌ای در نور کم، حتی در بدترین شرایط جوی ارائه می‌کنند. SkyMaster Pro را برای استفاده در هنگام غروب، سحر و رصدهای نجومی شبانه انتخاب کنید.

در دوربین دوچشمی سلسترون مدل SkyMaster PRO 20x70 سطح همه لنزها پوشش اختصاصی سلسترون XLT ضد انعکاس نور دارند. این پوشش همراه با منشورهای BaK-4 باعث افزایش انتقال نور شده و تصاویر واضح و کنتراست بالا با وضوح فوق‌العاده ارائه می‌دهند.

وجود آداپتور نصب روی سه‌ پایه SkyMaster Pro 15X70mm اجازه می‌دهد تا دوربین دوچشمی مستقیما به سه پایه متصل شود تا در زمان رصد‌های طولانی‌، دوچشمی پایداری بیشتری داشته باشد و همچنین اجازه می‌دهد تا جوینده نقطه قرمز (red-dot finder) با استفاده از ریل RSR - Reflex Sight Ready به آن متصل شود. هنگامی که جوینده به درستی با دوربین دوچشمی همخط شود، جوینده نقطه قرمز سرعت پیدا کردن سوژه‌ها را افزایش می‌دهد.

محفظه آلومینیومی با روکش پلی‌کربنات باعث شده تا دوچشمی  SkyMaster Pro  هم سبک وزن و هم بادوام و مستحکم باشد. محافظ لاستیکی بدنه بسیار مستحکم است و می تواند در برابر استفاده مداوم و ضربات تصادفی مقاومت کند.

در همه شرایط آب و هوایی به دوچشمی اطمینان داشته باشید و به راحتی از آن استفاده کنید. محفظه دورنی دوچشمی با گاز نیتروژن خشک پر می‌شود تا از مه گرفتگی لنزها از داخل هنگام جابجایی بین محیط‌هایی که تفاوت دمای زیاد دارند یا هنگام استفاده از دوربین دوچشمی در شرایط مرطوب جلوگیری شود.

دوربین دوچشمی سلسترون مدل SkyMaster PRO 15x70 اجرام دور را با بزرگنمایی 15 برابر به شما نشان می‌دهد که برای رصد اجرام آسمانی، تماشای پرندگان و مناظر طبیعت یا مشاهده  هر سوژه‌ای دور در افق، بزرگنمایی مناسبی است.

ویژگی های دوربین دوچشمی سلسترون:

مناسب برای تماشای مناظر شهری، طبیعت  و ایده‌آل برای پرنده‌نگری
بسیار مناسب برای آغاز رصد آسمان شب
بزرگنمایی 15 برابر با عدسی بزرگ 70 میلی‌متری
گردآوری نور عالی در شرایط نور کم و یا فواصل دور
لنزها پوشش کامل و چند لایه ضد انعکاس نور –  با منشورهایی از جنس Bak-4
سطوح اُپتیکی پوشش مخصوص XLT شرکت سلسترون
امکان نصب جوینده نقطه قرمز (Red Dot Finderscope)
پوشش بدنه لاستیکی برای افزایش گیرایی دست در استفاده‌های هر روزه
پر شده باز گاز نیتروژن ضد آب و ضد مه گرفتگی – مناسب شرایط مرطوب و بارانی
دوربین دوچشمی سلسترون دارای رابط اتصال به سه پایه است.
حد قدر: ایده‌آل (11.73)، معمولی (10.73)، ضعیف (9.73)
 

برای اطلاع از مقاله آیا می‌توانیم با تلسکوپ آغاز زمان را ببینیم؟ ستاره‌شناسان چه نظری دارند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

رطوبت و بخار
آیا یک کیسه کوچک جاذب رطوبت، احتمالا سیلیکاژل، در کیف دوربین دوچشمی‌ شما هست؟ آن را نگه دارید، زیرا کار ارزشمندی انجام می‌دهد. وقتی در فضای باز مشغول تماشای آسمان هستید، دوربین سرد می‌شود. سپس وقتی به خانه برمی‌گردید، روی سطوح سرد، از جمله لنزها، بخار می‌گیرد. این رطوبت در واقع ذره‌های گرد و غبار معلق را به دوربین می‌چسباند و همچنین ممکن است باعث رشد قارچ شود.

به‌ همین دلیل، بهتر است دوربین دوچشمی را قبل از گذاشتن در جای مخصوص خود، خشک کنید. ابتدا، صبر کنید تا به دمای اتاق برسد و سپس با یک پارچه خشک و نرم و با مراقبت بیشتر از سطوح نوری، آن را پاک کنید. در آخر، دوربین را در جعبه حاوی جاذب رطوبت بگذارید.

فراموش نکنید که سیلیکاژل فقط مقدار مشخصی رطوبت را جذب می‌کند ولی می‌توانید آن را با خشک کردن در فر با دمای پایین به‌ مدت یک یا دو ساعت، دوباره شارژ کنید. رعایت کردن این چند نکته ساده باعث حفظ عمر و عملکرد دوربین ارزشمندتان می‌شود.

نتیجه

محافظت از دوربین و تلسکوپ و وسایل این چنینی نیاز به دقت دارد و باید بدانید که چه موقع این وسایل را باید تمیز کنید. در ضمن باید حتما در زمان تمیز کردن دقت بالایی داشته باشید تا مشکلی برای دوربین یا تلسکوپ شما ایجاد نشود. شما هم اگر به رصد آسمان علاقمند هستید می توانید با خرید دوربین دوچشمی و خرید تلسکوپ آسمان شب را رصد کنید. برای خرید دوربین دوچشمی و خرید تلسکوپ می توانید به سایت موسسه طبیعت آسمان شب مراجعه نمائید.

برای دانلود مقاله نحوه تمیز کردن صحیح دوربین دوچشمی بدون آسیب رساندن به لنزها روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نحوه تمیز کردن صحیح دوربین دوچشمی بدون آسیب رساندن به لنزها

در طول تاریخ بشر، ستاره‌ها همواره در آسمان تاریک شب درخشیده‌اند. با شروع انقلاب صنعتی و استفاده از نور مصنوعی به‌ طور فزاینده در شهرها در شب، ستاره‌ها کم‌کم شروع به ناپدید شدن کردند. ستاره‌شناسان برای مطالعه نجوم به آسمان تاریک شب وابسته هستند. بنابراین برای مقابله با آلودگی نوری، تلسکوپ‌ها را در تاریک‌ترین مکان‌های روی زمین می‌سازند.

امروزه، بیشتر مردم در شهرها یا حومه‌های شهر زندگی می‌کنند. در این مناطق، نور زیادی که به سمت آسمان شب می‌تابد، قابلیت دیدن ستاره‌ها را به‌ طور چشمگیری کاهش می‌دهد. داده‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که آلودگی نوری در آمریکای شمالی و اروپا ثابت مانده یا در دهه گذشته کمی کاهش یافته است. در مقابل، این پدیده در سایر نقاط جهان مانند آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی افزایش یافته است.

با این‌ حال، ماهواره‌ها نور آبی LED را که معمولا برای نورپردازی در فضای باز استفاده می‌شوند، تشخیص نمی‌دهند. در نتیجه، میزان آلودگی نوری را کمتر از چیزی که هست برآورد می‌کنند. اگر می‌خواهید با این پدیده و تاثیرهای آن بیشتر آشنا شوید، تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

اندازه‌گیری آلودگی نوری در طول زمان
یک پروژه علمی بین‌المللی شهروندی به نام Globe at Night تلاش می‌کند تغییر منظره آسمان شب را برای مردم عادی اندازه‌گیری کند. کمک گرفتن از شهروندان، اندازه‌گیری‌های متعدد آسمان شب را در طول زمان از مکان‌های مختلف بسیار آسان‌تر می‌کند.

داوطلبان برای ارائه داده به پروژه، تاریخ و زمان، مکان و شرایط آب‌ و‌ هوایی محلی خود را یک ساعت یا بیشتر بعد از غروب آفتاب در شب‌های خاصی در هر ماه در یک صفحه گزارش آنلاین وارد می‌کنند.

این صفحه هشت پنل را نشان می‌دهد که هر کدام یک صورت فلکی قابل‌ مشاهده را در آن زمان از سال نشان می‌دهند. مثلا شکارچی در ژانویه و فوریه قابل ‌مشاهده است.

پنل اول که نمایانگر آسمان شب آلوده به نور است، فقط چند ستاره بسیار درخشان را نشان می‌دهد. پنل‌های بعدی به‌ ترتیب ستاره‌های بیشتر و کم‌نورتر را نشان می‌دهند که نمایانگر آسمان‌های تاریک‌تر و تاریک‌تر است. سپس داوطلب آنچه را که در آسمان شب می‌بیند، با یکی از پنل‌ها تطبیق می‌دهد.

تیم Globe at Night این صفحه گزارش را به‌ عنوان یک برنامه آنلاین در سال ۲۰۱۱، درست هنگام شروع کاربرد گسترده LED ها، راه‌اندازی کرد. این تیم در جدیدترین مقاله خود داده‌های واردشده را هنگام گرگ و میش، زمانی که ماه بیرون بود، وقتی که هوا ابری بود یا زمانی که داده‌ها به هر دلیل دیگری غیرقابل اعتماد بودند، فیلتر کردند. در نهایت، حدود ۵۱ هزار داده باقی ماند که بیشتر در آمریکای شمالی و اروپا گرفته شده بود. این داده‌ها نشان می‌دهد که آسمان شب هر سال به‌ طور متوسط ۹.۶درصد روشن‌تر می‌شود.

برای بسیاری از مردم، آسمان شب امروزی دو برابر هشت سال پیش روشن است. هر چه آسمان روشن‌تر باشد، ستاره‌های کمتری را می‌توانید ببینید. اگر این روند ادامه پیدا کند، کودکی که امروز در جایی به دنیا می‌آید که ۲۵۰ ستاره در آن قابل ‌مشاهده است، در تولد ۱۸ سالگی خود فقط می‌تواند ۱۰۰ ستاره را ببیند.

تلسکوپ های با کیفیت بالا برای رصد آسمان
دو نمونه تلسکوپ با کیفیت که شما می توانید به وسیله آنها آسمان تاریک شب را به خوبی رصد کنید:

تلسکوپ 8 اینچی کامپیوتری سلسترون مدل CPC Deluxe 800 HD
اگر به دنبال تلسکوپی با بالاترین کارایی ممکن، طراحی زیبا و ارگونومیک، بسیار قدرتمند و همه کاره هستید تلسکوپ 8 اینچی کامپیوتری سلسترون مدل CPC Deluxe 800 HD  و یا یکی از تلسکوپ‌های سری  CPC Deluxe از شرکت سلسترون را انتخاب کنید. ناسا NASA  از تلسکوپ 9.25 اینچی کامپیوتری سلسترون مدل CPC Deluxe 925 HD در ایستگاه فضایی بین‌المللی  استفاده می‌کند و پرفسور استیون هاوکینگ در منزل خود در کمبریج، تلسکوپ 11 اینچی کامپیوتری سلسترون مدل CPC Deluxe 1100 HD داشت. 

سایر مشخصات و ویژگی‌های تلسکوپ 8 اینچی کامپیوتری سلسترون مدل CPC Deluxe 800 HD :

تلسکوپ اشمیت-کاسگرین با دهانه 8 اینچی معادل 203 میلی‌متر
با فاصله کانونی 2032 میلی‌متر و نسبت کانونی f/10
مناسب برای رصد و عکاسی نجومی با طراحی ارگونومیک و کیفیت ساخت بسیار بالا
سری Deluxe CPC  با ویژگی‌های اُپتیکی بهینه مناسب کاربران حرفه‌ای
سری EdgeHD دارای میدان دید مسطح – بدون خطای کُما و انحراف تصویر در گوشه‌ها
سطوح اُپتیکی پوشش کامل و چند لایه ویژه XLT شرکت سلسترون 
مقر کامپیوتری سمتی-ارتفاعی کاملا اتوماتیک گوتو با کنترلر دستی و GPS داخلی
دارای مقر با بازوهای چنگالی دو طرفه برای نگهداری مستحکم و بدون لرزش لوله تلسکوپ
بدنه سبک و مستحکم آلومینیومی با روکش رنگ الکترواستاتیک
با توانایی گردآوری نور به میزان 843 برابر بیشتر از چشم انسان
 قابلیت رصد و ردیابی خودکار 40 هزار سوژه آسمانی
با بیشترین بزرگ‌نمایی کاربردی برابر با 410 برابر
 چشمی 23 میلی‌متری با کیفیت بسیار بالا 
 چپقی 2 اینچی بعلاوه آداپتور  1.25 اینچی و جوینده
مناسب رصد و عکاسی نجومی از ماه، سیارات، سحابی‌ها، کهکشان‌ها، ستاره‌های دوتایی، خوشه‌های ستاره‌ای
 

برای اطلاع از مقاله چرا تلسکوپ‌های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

تلسکوپ 11 اینچی سلسترون سری CPC مدل 1100 XLT
علیرغم فاصله کانونی زیاد این تلسکوپ‌ها، لوله تلسکوپ دارای طول بسیار کوتاهی است و سیستم را به تلسکوپی فشرده تبدیل می‌کند که حمل و نقل آن بسیار آسان است. نور ابتدا به صفحه تصحیحگر اشمیت برخورد می‌کند و سپس روی آینه اصلی کروی تابیده می‌شود. این آینه نور را به سمت بالا منعکس می‌کند و آن را روی آینه ثانویه می‌تاباند که متعاقباً آن را در جهت آینه اصلی به عقب بازتاب می‌کند.

سپس نور از سوراخ مرکزی در آینه اصلی عبور می‌کند و به فوکوس کننده در پایین لوله تلسکوپ می‌رسد. بنابراین سیستم بسته است و از این رو از تلاطم هوا که می‌تواند کیفیت تصویر را کاهش دهد، رنج نمی‌برد. البته این بدان معناست که سیستم به طور بهینه از گرد و غبار هم محافظت می‌شود. صفحه اشمیت چند لایه اندود شده است و تصاویر روشن را تضمین می کند.

این تلسکوپ تصویر بسیار خوبی را ارائه می‌دهد، کنتراست و وضوح بالایی دارد و هنگام رصد سیاره‌ها لذت زیادی را ارائه می‌دهد. طراحی Schmidt-Cassegrain سیستمی را فراهم می‌کند که هم برای رصد و هم برای عکاسی نجومی ایده‌آل است و با طیف وسیعی از لوازم جانبی اختیاری در دسترس است.

استفاده از انتهای پایین لوله تلسکوپ برای رصد به معنای جهت گیری آسان است. این سیستم همچنین برای مشاهده گاه‌ به‌ گاه زمینی، به عنوان مثال، پرنده‌بینی از فاصله نزدیک بهینه است. تلسکوپ‌های اشمیت کاسگرین سلسترون دارای نسبت گشودگی حدود 1:10 هستند که بنابراین عکاسی نجومی نیز به سادگی امکان پذیر است.

فوکوس با استفاده از آینه اصلی به این معنی است که محدوده بسیار وسیعی از فوکوس در دسترس است که تقریباً امکان استفاده از هر وسیله جانبی معمول را فراهم می‌کند. دو بلبرینگ از پیش کارگذاری شده در مکانیسم موقعیت‌یابی فوکوس آینه اصلی به منظور جلوگیری از "جابجایی آینه" که مشکلی معمولی در هنگام استفاده از بوش‌های ساده است استفاده می‌شود. استفاده از مواد با کیفیت بالا مانند قطعات آلومینیومی تراشیده شده با CNC، فولاد ریخته‌گری شده و فولاد ضد زنگ، استحکام فوق‌العاده با وزن کم را تضمین می‌کند. این بدان معنی است که پایه بسیار سنگین غیرضروری است، که همیشه در مورد سایر طرح های تلسکوپ صدق نمی‌کند.

ویژگی های تلسکوپ 11 اینچی سلسترون سری CPC مدل 1100 XLT:
فاصله کانونی بلند با لوله اپتیکی کوتاه
لوله آلومینیوم با وزن کم
اندود جند لایه XLT با کیفیت بالا
سیستم بسته
بلبرینگ های از پیش نصب شده برای فوکوس آینه اصلی با جابجایی آینه کم
گیرنده GPS داخلی CPC Deluxe HD Series به طور خودکار تاریخ و زمان را از ماهواره‌های در حال چرخش دانلود می‌کند و مکان دقیق تلسکوپ را روی زمین مشخص می‌کند. این کار شما را از وارد کردن دستی تاریخ، زمان، طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی بی‌نیاز می‌کند.

SkyAlign انقلابی سلسترون هنگامی که GPS داخلی CPC موقعیت تلسکوپ را مشخص کرد، قطبی کردن تلسکوپ به آسانی 1-2-3 است! به سادگی مکان‌یابی کنید و از کنترل دستی استفاده کنید تا تلسکوپ را به صورت دستی به سمت سه جرم آسمانی روشن بگیرید.

نیازی به دانستن نام ستاره‌ها ندارید. حتی ممکن است ماه یا سیارات درخشان را انتخاب کنید! فناوری نرم افزار NexStar سلسترون، آسمان شب را برای تعیین موقعیت هر ستاره، سیاره و جرم آسمانی در بالای افق مدلسازی می‌کند. پس از قطبی شدن، کنترل دستی از راه دور امکان دسترسی مستقیم به هر یک از فهرست‌های اجرام آسمانی را در پایگاه داده کاربر پسند خود فراهم می‌کند.

پایگاه داده اجرام آسمانی پایگاه داده CPC شامل بیش از 40000 اجرام آسمانی از جمله اجرام مسیه، کاتالوگ کالدول، و همچنین کهکشان‌ها، سحابی‌ها و سیارات NGC است. محدودیت‌های فیلتر قابل تعریف توسط کاربر، پیمایش در این پایگاه داده گسترده را سریع‌تر و آسان‌تر می‌کند.

محدودیت‌های فیلتر به شما امکان می‌دهند اشیایی را که خارج از افق محلی شما هستند (به عنوان مثال، اگر درختان یا کوه‌ها در مقابلشان بودند) فیلتر کنید. همچنین امکان "Solar System Align" وجود دارد که اجازه می‌دهد با خورشید یا ماه برای رصد در طول روز تلسکوپ را قطبی کنید. استفاده از آن برای دیدن سیارات یا ستاره‌های درخشان در روز آسان است.

همه لوله‌های تلسکوپ‌های EdgeHD مجهز به آینه ثانویه قابل جابجایی برای تصویربرداری سریع CCD با f/2 هستند. تصویربرداری در پیکربندی FASTAR نه تنها زمان نوردهی را 25 برابر سریع‌تر از f/10 می‌کند، بلکه میدان دید را نیز پنج برابر گسترده‌تر می‌کند. ترکیبی عالی برای تصویربرداری از اجرام میدان باز مورد علاقه شما در کسری از زمان. (تصویربرداری FASTAR به یک مجموعه‌ای از عدسی‌ها به جای آینه ثانویه نیاز دارد).

دلایل، تاثیرها و راه‌حل‌ها برای رفع آلودگی نوری
مقصر اصلی افزایش روشنایی آسمان شب شهرنشینی و استفاده روزافزون از LED برای روشنایی در فضای باز است. از دست دادن آسمان تاریک به‌ دلیل آلودگی نوری و همچنین افزایش روزافزون ماهواره‌هایی که دور زمین می‌چرخند، توانایی اخترشناسان را برای رصد درست تهدید می‌کند.

مردم عادی نیز این ضرر را احساس می‌کنند، زیرا از بین رفتن آسمان‌های تاریک به‌ نوعی از دست دادن میراث فرهنگی بشری است. آسمان پرستاره شب برای هزاران سال الهام‌بخش هنرمندان، نویسندگان، موسیقی‌دانان و فیلسوفان بوده است. برای بسیاری از افراد، آسمان پر از ستاره، حس بی‌بدیلی از شگفتی ایجاد می‌کند.

آلودگی نوری همچنین در چرخه روزانه نور و تاریکی که گیاهان و حیوانات برای تنظیم خواب، تغذیه و تولید مثل استفاده می‌کنند، تداخل ایجاد می‌کند. دو سوم مناطق کلیدی تنوع زیستی جهان تحت تاثیر آلودگی نوری قرار دارند.

دولت‌ها و ساکنان این مناطق با چند تغییر ساده می‌توانند آلودگی نوری را کاهش دهند. مثلا استفاده از مقدار مناسب نور در مکان و زمان مناسب، پوشاندن وسایل روشنایی فضای باز به‌ طوری که به سمت پایین بدرخشند، استفاده از لامپ‌هایی که به‌ جای نور سفید نور زرد بیشتری ساطع می‌کنند و نصب تایمر یا حسگرهای حرکتی روی چراغ‌ها از رویکردهای کلیدی برای حفظ آسمان تاریک شب هستند.

دفعه بعد که از یک شهر بزرگ یا منبع دیگری از آلودگی نوری دور هستید، به آسمان شب نگاه کنید. نمای تقریبا ۲۵۰۰ ستاره که با چشم غیرمسلح در آسمان تاریک و به دور از آلودگی نوری قابل‌ مشاهده هستند، احتمالا شما را متقاعد خواهد کرد که آسمان‌ تاریک منبعی است که ارزش حفظ کردن را دارد.

نتیجه

آلودگی نوری همچنان که گفته شد دارای مضراتی برای محیط دارد و آلودگی نوری باعث می شود تا تصاویری با کیفیت کمتری ثبت شود. برای این که از آلودگی نوری به دور باشید و بتوانید آسمان بهتر رصد کنید باید از شهر ها فاصله بگیرید و در جایی دور از آلودگی نوری به رصد آسمان بپردازید. 

شما هم اگر به تازگی خرید تلسکوپ مد نظر خود را انجام داده اید باید به دور از آلودگی نوری به رصد آسمان بپردازید. خرید تلسکوپ با قیمت و کیفیت مناسب در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی قابل انجام است.

برای دانلود مقاله آسمان شب هر سال ۹.۶درصد روشن‌تر می‌شود، زیرا آلودگی نوری مانع دیدن ستاره‌ها می‌شود روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آسمان شب هر سال ۹.۶درصد روشن‌تر می‌شود زیرا آلودگی نوری مانع دیدن ستاره‌ها می‌شود

تلسکوپ فضایی جیمز وب یا به‌ اختصار JWST، یکی از پیشرفته‌ترین تلسکوپ‌هایی است که تاکنون ساخته شده است. برنامه‌ریزی پروژه JWST بیش از ۲۵ سال پیش شروع شد و ساخت آن بیش از یک دهه طول کشید. تلسکوپ فضایی جیمز وب در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد و بعد از یک ماه به مقصد نهایی خود، ۹۳۰ هزار مایل دور از زمین، رسید. جیمز وب در این نقطه از فضا دید نسبتا بدون مانع از جهان دارد.

طراحی جیمز وب یک تلاش جهانی به رهبری ناسا بود و هدف آن این بود که مرزهای رصد نجومی را با مهندسی انقلابی جابه‌جا کند. آینه عظیم JWST حدود ۲۱ فوت (۶.۵ متر) قطر دارد که تقریبا سه برابر تلسکوپ فضایی هابل است که در سال ۱۹۹۰ پرتاب شد و هنوز کار می‌کند.

آینه تلسکوپ به آن اجازه می‌دهد تا نور را جمع‌آوری کند. آینه JWST به‌ قدری بزرگ است که می‌تواند کم‌نورترین و دورترین کهکشان‌ها و ستاره‌های کیهان را ببیند. همچنین، ابزارهای پیشرفته جیمز وب قادر هستند اطلاعاتی درباره ترکیب، دما و حرکت این اجرام کیهانی دوردست ارائه کنند. اما آیا با این تلسکوپ پیشرفته می‌توانیم آغاز زمان را ببینیم؟ برای اینکه نظر ستاره‌شناسان را بدانید تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

سفر در زمان
اخترفیزیکدان‌ها مدام به گذشته نگاه می‌کنند تا کشف کنند که ستاره‌ها، کهکشان‌ها و سیاهچاله‌های کلان‌جرم وقتی که نور آن‌ها سفر خود را به سمت زمین آغاز کرد، چه شکلی بودند. سپس، از این اطلاعات برای درک بهتر رشد و تکامل آن‌ها استفاده می‌کنند.

تلسکوپ فضایی جیمز وب چقدر می‌تواند به گذشته کیهان نگاه کند؟ حدود ۱۳.۵ میلیارد سال. بنابراین، JWST برای ستاره‌شناسان و دانشمندان فضا دریچه‌ای به جهان ناشناخته است. هیچ تلسکوپی ستاره‌ها، کهکشان‌ها و سیاره‌های فراخورشیدی را آن‌طور که در حال حاضر هستند، نشان نمی‌دهد. در عوض، اخترشناسان وضعیت گذشته آن‌ها را می‌بینند.

حرکت نور در فضا و رسیدن آن به تلسکوپ‌های ما زمان‌بر است. بنابراین وقتی به فضا نگاه می‌کنیم، انگار به گذشته سفر کرده‌ایم. این حتی برای اجرامی که بسیار به ما نزدیک هستند نیز صدق پیدا می‌کند. نوری که از خورشید می‌بینیم، حدود ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه قبل از آن ساطع شده است. این مدت زمانی است که طول می‌کشد تا نور خورشید به زمین برسد.

محاسبه این زمان کار ساده‌ای است. تمام نورها، چه نور خورشید، چراغ قوه یا یک لامپ ساده، با سرعت ۱۸۶ هزار مایل (تقریبا ۳۰۰ هزار کیلومتر) در ثانیه حرکت می‌کنند. این سرعت معادل بیش از ۱۱ میلیون مایل (حدود ۱۸ میلیون کیلومتر) در دقیقه است.

خورشید حدود ۹۳ میلیون مایل (۱۵۰ میلیون کیلومتر) از زمین فاصله دارد. بنابراین، ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه طول می‌کشد تا نور آن به زمین برسد. هرچه چیزی دورتر باشد، نور آن دیرتر به ما می‌رسد. مثلا نوری که از پروکسیما قنطورس، نزدیک‌ترین ستاره به زمین بعد از خورشید، می‌بینیم ۴ ساله است. پروکسیما قنطورس حدود ۲۵ تریلیون مایل (تقریبا ۴۰ تریلیون کیلومتر) از زمین فاصله دارد، بنابراین نور آن کمی بیش از 4 سال طول می‌کشد تا به ما برسد.

اخیرا، JWST ایرندل را رصد کرد که یکی از دورترین ستاره‌های کشف‌شده است. نوری که جیمز وب از این ستاره می‌بیند حدود ۱۲.۹ میلیارد سال قدمت دارد.

جیمز وب در مقایسه با تلسکوپ‌های دیگر مانند تلسکوپ فضایی هابل به گذشته بسیار دورتر نگاه می‌کند. مثلا اگرچه هابل می‌تواند اجسامی را ببیند که ۶۰ هزار بار کم‌نورتر از چیزی هستند که چشم انسان می‌بیند، JWST می‌تواند اجسامی را ببیند که ۹ برابر کم‌نورتر از چیزی هستند که هابل قادر به دیدن آن‌ است.

برای اطلاع از مقاله چرا تلسکوپ‌های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

بیگ بنگ
اصطلاح بیگ بنگ برای تعریف آغاز جهان به‌ صورتی که ما می‌شناسیم به‌ کار می‌رود. به عقیده دانشمندان، بیگ بنگ حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش رخ داده است. بیگ بنگ پذیرفته‌شده‌ترین نظریه در میان فیزیکدانان برای توضیح تاریخ جهان ما است.

با‌ این‌ حال، این اصطلاح کمی گمراه‌کننده است. زیرا پشنهاد می‌کند که نوعی انفجار مانند آتش‌بازی، جهان را ایجاد کرده است. بیگ بنگ بیشتر به فضایی اشاره می‌کند که به‌ سرعت در همه جای کیهان در حال گسترش است. بلافاصله پس از بیگ بنگ، محیط شبیه مه کیهانی بود که جهان را پوشانده بود و عبور نور را دشوار می‌کرد. به‌ همین دلیل است که این دوره «عصر تاریک کیهانی» نامیده می‌شود.

با ادامه گسترش جهان، مه کیهانی کنار رفت و نور توانست آزادانه در فضا حرکت کند. در واقع چند ماهواره نور باقی‌مانده از بیگ بنگ را حدود ۳۸۰ هزار سال پس از وقوع آن، مشاهده کرده‌اند. تلسکوپ‌ این ماهواره‌ها برای تشخیص درخشش لکه‌دار باقی‌مانده از بیگ بنگ ساخته شده است. این نور در موج مایکروویو قابل‌ردیابی است.

‌با این‌ حال، حتی ۳۸۰ هزار سال بعد از بیگ بنگ، هیچ ستاره و کهکشانی وجود نداشت و جهان همچنان یک مکان بسیار تاریک بود. دوران تاریک کیهانی چند صد میلیون سال بعد، زمانی که اولین ستاره‌ها و کهکشان‌ها شروع به شکل‌گیری کردند، به پایان رسید.

 تلسکوپ فضایی جیمز وب برای رصد بیگ بنگ طراحی نشده،‌ بلکه هدف آن دیدن دوره‌ای است که اولین اجرام در جهان شروع به شکل‌گیری و ساطع کردن نور کردند. قبل از این دوره با توجه به شرایط جهان اولیه و نبود کهکشان‌ها و ستاره‌ها، نور کمی برای رصد توسط جیمز وب وجود داشت.

نگاه کردن به دوره زمانی نزدیک بیگ بنگ صرفا نیاز به آینه بزرگ‌تر ندارد. ستاره‌شناسان قبلا این کار را با استفاده از ماهواره‌هایی انجام داده‌اند که امواج مایکروویوی را که مدت کوتاهی بعد از بیگ بنگ منتشر شده‌اند، رصد می‌کنند.

بنابراین تلسکوپ فضایی جیمز وب که جهان را چند صد میلیون سال پس از بیگ بنگ رصد می کند، عملکرد محدود ندارد. در واقع، این ماموریت جیمز وب است. هدف این است که کشف کنیم اولین نور از ستاره‌ها و کهکشان‌ها در کجای جهان ظاهر شد.

دانشمندان امیدوار هستند با مطالعه کهکشان‌های قدیمی شرایط منحصر به‌ فرد جهان اولیه را درک کنند و درباره فرایندهایی که به شکوفایی آ‌ن‌ها کمک کرده است، اطلاعاتی به‌ دست آورند. این شامل تکامل سیاه‌چاله‌های بسیار پرجرم، چرخه حیات ستاره‌ها و ماده تشکیل‌دهنده سیاره‌های فراخورشیدی و جهان‌های فراتر از منظومه شمسی ما است.

تلسکوپ های شکستی
بعضی از مدل های تلسکوپ مخصوص عکاسی نجومی طراحی و ساخته شده اند که نمونه های زیر از این نوع تلسکـوپ ها هستند.

تلسکوپ شکستی 65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo
تلسکوپ شکستی 65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo که به طور خاص برای عکاسی تولید شده است وِیژگی‌های منحصر بفردی را در اختیار عکاسان نجومی می‌گذارد از جمله اینکه تلسکوپ میدان دید مسطح دارد و نیازی به خرید مسطح کننده میدان ندارید. در هنگام اضافه کردن تجهیزات اضافی مانند دوربین دیجیتال نیازی به محاسبه «بک-فوکوس» back focus ندارید تا زمانی که سوژه در فوکوس باشد تمام سیستم اُپتیکی تلسکوپ در بهترین حالت برای ثبت تصاویر نجومی است. برای همین عکاسی نجومی با  65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo سریعتر و راحت‌تر از سایر تلسکـوپ‌ها است.

تلسکوپ شکستی 65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo علاوه بر عکاسی نجومی برای رصد آسمان شب هم مناسب است. به راحتی می‌توانید چپقی و انواع چشمی‌ها را به آن متصل کنید و رصدهایی خوب از سیارات و سایر اجرام آسمان داشته باشید.

تلسکوپ شکستی 65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo بسیار کوچک و سبک است. لوله تلسکوپ 2 کیلوگرم وزن دارد و همراه با حلقه‌های اتصال وزن آن 2.8 کیلوگرم است. سیستم اُپتیکی آن با 5 عدسی که دوتای آنها ED  هستند کمترین پراکندگی نوری ممکن را دارد و علاوه بر این عاری از خطای کروماتیک و سایر ایرادهای معمول در تلسکوپ‌های شکستی است.

ویژگی های تلسکـوپ شکستی 65 میلی‌متری ZWO مدل FF65 Apo:

طراحی و ساخته شده برای عکاسی نجومی
لوله تلسکوپ با دهانه 65 میلی‌متری و لنزهای آپوکروماتیک و نسبت کانونی f/6.4
لنزهای آپوکروماتیک ED با کمترین پراکندگی نوری و بالاترین کیفیت
مجهز به عدسی‌های 5 تایی بدون خطای رنگی Quintuplet air-spaced APO
با میدان دید مسطح - بدون نیاز به خرید مسطح کننده میدان برای عکاسی نجومی
همراه با سه آداپتور M/68-M/54-M/48  برای اتصال انواع دوربین
بدون نیاز به تنظیم back-focus در هنگام عکاسی نجومی
تصویر خروجی تلسکوپ در زمان عکاسی نجومی سنسور فول فریم 44 میلی‌متر را پوشش می‌دهد
دارای فوکوسر بسیار دقیق دو سرعته 1:10 – فوکوس سریع و فوکوس دقیق
ایده‌آل برای عکاسی و فیلمبرداری از اعماق آسمان شب (سحابی‌ها و کهکشان‌ها)
محور یا پیچ چرخان 360 درجه، مخصوص عکاسی با دوربین، جهت چرخاندن دوربین به میزان دلخواه
سبک، کوچک و زیبا – حمل و جابجایی بسیار راحت، مناسب سفرهای نجومی و تورهای رصدی
بسیار سبک به وزن 2 کیلوگرم با بدنه ماشینکاری شده CNC بسیار دقیق
فقط لوله تلسکوپ – بدون چپقی، چشمی، مقر و سه پایه(سایر لوازم جداگانه تهیه می‌شوند)
مناسب تماشای مناظر زمینی (با اضافه کردن چپقی و چشمی مناسب)
 

تلسکوپ آپو William Optics FLT 156 Triplet Fluorostar Blue
تلسکوپ Fluorostar 156 APO ویلیام اپتیکز اپتیکی آپوکروماتیک برای عکاسی و رصد چشمی با کیفیت بالا با گشودگی 156 میلیمتر و فاصله کانونی 1217 میلیمتر یا نسبت کانونی 7.8 است.

تلسکـوپ تریپلت FLT 156 ویلیام اپتیکز از نگهدارنده شیئی فولادی برای عدسی 156 میلیمتری خود استفاده می‌کند. ثابت شده است که این نگهدارنده فولادی در مقایسه با نگهدارنده آلومینیومی بزرگ، شیئی را به دلیل تغییرات دمای محیط کمتر تحت فشار قرار می‌دهد. این بدان معناست که هدفتان با FLT-FPL-53 و عدسی لانتانیومی در طول تغییرات ناگهانی دما، بدون محدودیت و در یک راستا باقی می‌مانند تا عملکرد مورد انتظار شما را ارائه دهند. Fluorostar 156 APO ساخت ویلیام اپتیکز در رنگ آبی با لوله سفید ارائه شده است. اتصال لوله اپتیکی به رابط نیز با سه حلقه انجام می‌شود تا از محکم بودن آن اطمینان حاصل شود.

اگر می‌خواهید تصاویر نجومی فوق‌العاده‌ای با یک شکستی APO با کیفیت بالا بگیرید، این تلسکوپ راه عالی برای دستیابی به اهداف عکاسی شما است. طراحی لنز سه‌گانه با فاصله هوای شیشه‌ای FPL-53، تصاویری با وضوح فوق‌العاده، جزئیات واضح و با تصحیح رنگ در مرتبه آپو ارائه می‌کند.

شامل یک اتصال نوع لوسماندی، فوکوسر رک و پینیون دو سرعته 3.7 اینچی، سه حلقه نصب تاشو برای لوله تلسکوپ، و درپوش نوآورانه ماسک Bahtinov.

معرفی اولین ویژگی نوآورانه در صنعت تلسکوپ: اکنون Fluorostar 156 APO از ویلیام اپتیکز به صورت استاندارد با درپوش گرد و غبار ارائه می‌شود که دارای ماسک داخلی و شفاف Bahtinov برای فوکوس عالی در هر استفاده است. به سادگی صفحه پوشش جلویی صاف را بردارید و درپوش گردوغبار را روی لوله بگذارید بماند. تلسکـوپ را به سمت ستاره‌ای درخشان بگیرید و با دقت فوکوس کنید. هنگامی که پره‌های پراش مرکزی دقیقاً در مرکز بین دو پره دیگر به نظر می‌رسد که "X" را تشکیل می‌دهند، تلسکـوپ شما دقیقاً فوکوس شده است. درپوش گرد و غبار را با احتیاط از انتهای لوله تلسکوپ بردارید، و آماده عکاسی هستید.

ویژگی های تلسکـوپ Fluorostar 156 APO:

گشودگی 156 میلیمتری با نسبت کانونی 7.8
شیئی ترپلت با عدسی‌های FPL-53 و لانتانیوم
پوشش کامل حسگر فول فریم (44 میلیمتر)
قابل استفاده با دوربینهای APS-C و فول
فوکوسر 3.7 اینچی رک و پینیون
دارای درپوش غبار و ماسک باتینوف
رنگ بدنه سفید با بخشهایی به رنگ آبی
 

نتیجه

تمام تلسکـوپ های که تا به همین امروز ساخته شده اند هر کدام در زمانه خود بهترین تلسکوپ و پیشرفته ترین آنها بوده اند. همه این تلسکـوپ ها برای بالا بردن شناخت انسان از محیط پیرامون خود در فضا ساخته و اختراع شده اند. تلسکـوپ های ساخته شده تا به امروز به بشر برای شناخت آسمان بسیار کمک کرده اند و همچنان نیز این رویه ادامه دارد. بشر همچنان در صدد اختراع تلسکـوپ های بهتر و پیشرفته تر برای کشف شگفتی های فضا است. تلسکـوپ فضایی جیمز وب در حال حاضر یکی از پیشرفته ترین تلسکـوپ های موجود می باشد. تصاویر با کیفیت و دقیق این تلسکـوپ توانسته کمک شایانی به ستاره شناسان و اختر فیزیکدانان کند.

اگر شما هم به علم نجوم و ستاره شناسی علاقمند هستید می توانید با خرید تلسکوپ رویای خود را محقق کنید. خرید تلسکوپ مناسب می تواند شما را هم مسیر با دانشمندان و ستاره شناسان پیش ببرد تا شاید شما نیز یک شگفتی جدیدی را در آسمان کشف کنید و به مردم جهان نشان دهید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب تلسکـوپی با کیفیت و با قیمت مناسب پیدا کنید و سپس با چند کلیک خرید خود را نهایی کنید.

برای دانلود مقاله آیا می‌توانیم با تلسکوپ آغاز زمان را ببینیم؟ ستاره‌شناسان چه نظری دارند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آیا می‌توانیم با تلسکوپ آغاز زمان را ببینیم؟ ستاره‌شناسان چه نظری دارند؟

آیا وقت آن رسیده است که یک تلسکوپ هوشمند داشته باشید؟ فضا و نجوم علاقه‌مندان زیادی دارد ولی اگر تجربه خرید تلسکوپ را داشته باشید، حتما می‌دانید که راه‌اندازی آن دردسر زیادی دارد و معمولا تصویری با کیفیت پایین از آسمان شب ارائه می‌کند.

بنابراین، به‌ جای اینکه روی نجوم تمرکز کنید، باید نحوه انتخاب، تنظیم و نگهداری تلسکوپ را یاد بگیرید که به‌ راحتی اشتیاق شما را به کشف آسمان شب از بین می‌برد. علاوه‌بر این اگر در شهر زندگی می‌کنید، آلودگی نوری این سرگرمی را خسته‌کننده‌تر می‌کند.

تلسکوپ های هوشمند جدید Vanois و Unistellar خودکار هستند و از طریق یک اپلیکیشن در گوشی هوشمند کنترل می‌شوند. علاوه‌ بر این، آلودگی نوری هیچ تاثیری روی عملکرد آن‌ها ندارد. تلسکوپ‌ هوشمند باورنکردنی است، ولی چرا برخی از آن‌ تنفر دارند؟ برای پیدا کردن پاسخ این سوال تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

نداشتن چشمی
تلسکوپ‌های سنتی فقط به دو چیز نیاز دارند: چشمی برای تماشا و شفاف‌ترین و تاریک‌ترین آسمان ممکن. بنابراین، آینده نجوم مبتدی چگونه در دست نسل جدیدی از تلسکوپ های به‌ اصطلاح هوشمند است که چشمی ندارند و مداوم دید در شب کاربر را مختل می‌کنند؟ تلسکوپ های هوشمند کاملا غیر شهودی هستند، زیرا بیشتر روی تصویر تمرکز دارند تا نور. آن‌ها نور را روی حسگرهای تصویر سونی متمرکز می‌کنند.

چند مدل محبوب عبارتند از Vaonis Stellina پرچمدار، تلسکوپ های شکستی مناسب سفر Vaonis Vespera، Unistellar eVscope 2 و تلسکوپ های بازتابی مقرون‌ به‌ صرفه‌تر Unistellar eVscope eQuinox.

کاری که این تلسکوپ ها می‌کنند انقلابی است. مثلا، GPS گوشی هوشمند متصل به خود را دریافت می‌کنند و سپس از طریق تلسکوپ، ارجاع متقابل موقعیت ستاره‌ها با پایگاه داده آسمان‌نمای داخلی، به‌ صورت خودکار تراز می‌شوند. همچنین، یک سیستم موتوری Go To دارند که با استفاده از آن می‌توانید اهداف موردنظرتان را از فهرست چیزهایی که در موقعیت‌تان قابل‌ مشاهده هستند، انتخاب کنید.

ترفند منحصر به‌ فرد تلسکوپ های هوشمند این است که به‌ جای ارائه تصویر زنده و لحظه‌ای از اجرام آسمانی دوردست از طریق چشمی، از تنظیمات تصویر از ‌پیش ‌تعیین‌شده (برای ISO و نوردهی) و مجموعه‌ای از تصاویر زنده برای وضوح استفاده می‌کنند و تصاویر باکیفیت را به گوشی هوشمند یا تبلت متصل انتقال می‌دهند.

از نظر فنی، تلسکوپ های هوشمند برای عکاسی نجومی هستند و به درد نجوم رصدی نمی‌خورند. اگر تلسکوپ هوشمند داشته باشید، به‌ راحتی می‌توانید از داخل خانه جهت آن را کنترل کنید و تصاویری را که می‌گیرد ببینید. سپس، این تصاویر را می‌توانید از طریق اپلیکیشن‌های مختلف در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

مساله فوتون‌ها
در نجوم، فوتون‌ها همه چیز هستند. وقتی با تلسکوپ آسمان را رصد می‌کنید، همیشه به گذشته نگاه می‌کنید. نور 8 دقیقه طول می‌کشد تا از خورشید به ما برسد. کهکشان آندرومدا نیز ۲.۵ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد.

در هر صورت، معجزه برخورد فوتون‌ها به شبکیه چشم جادوی واقعی نجوم مبتدی است. اگر از یک تلسکوپ هوشمند استفاده کنید، در واقع اجرام را در آسمان شب نمی‌بینید. همه چیز نسبتا منفعل است و چیزی که می‌بینید، فقط یک تصویر پردازش‌شده است.

برخی حتی معتقد هستند که آنچه واقعا با تلسکوپ هوشمند می‌بینید، تصاویر دانلودشده از اینترنت هستند که در اصل توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده‌اند. این باور کاملا غلط است، زیرا تصاویر ارائه‌شده توسط تلسکوپ های هوشمند به‌ اندازه تصاویر هابل باکیفیت نیستند.

بحث این است که اگر قرار است داخل خانه بشینید و منفعلانه به صفحه گوشی نگاه کنید، انگار به تصاویر موجود در اینترنت نگاه می‌کنید. بر اساس این استدلال، تلسکوپ های هوشمند به درد نجوم نمی‌خورند، ولی لزوما اینطور نیست.

برای اطلاع از مقاله خورشید چقدر داغ است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

شایعه‌ها
مشکل بیشتر ما این است که زیر آسمان‌ تاریک روستا زندگی نمی‌کنیم، بلکه آسمان شهری‌ آلوده به نور را می‌بینیم. همچنین، بیشتر مردم تمایل یا وقت کافی برای عکاسی نجومی درست ندارند.

در حال حاضر، تلسکوپ های هوشمند وضوح نسبتا پایینی دارند و حدود 7 مگاپیکسل هستند. اگرچه می‌توانید تصاویر تلسکوپ هوشمند را در فرمت‌های خام مثل TIFF ارسال کنید، این کاربرد واقعی تلسکوپ های هوشمند نیست. بدون شک، تمرکز تلسکوپ های هوشمند فعلا روی راحتی است تا کیفیت.

با این‌ حال، مبارزه با آلودگی نوری نقطه قوت آن‌ ها است. آلودگی نوری بسیار شدید است و به‌لطف چراغ‌های LED خیابانی که بدون هیچ قاعده و نظارتی نصب می‌شوند، بدتر می‌شود.

اگر در شهر یک تلسکوپ سنتی را به‌ سمت کهکشان گرداب (M51)، یک کهکشان مارپیچی عظیم در فاصله ۳۱ میلیون سال نوری در نزدیکی صورت فلکی ملاقه/آبگردان بزرگ، بگیرید چیز زیادی نخواهید دید. در واقع، باید خیلی خوش‌شانس باشید که آن را پیدا کنید. این برای بیشتر کهکشان‌ها و همه سحابی‌ها صدق می‌کند، ولی تلسکوپ هوشمند آن‌ها را باورنکردنی جلوه می‌دهد.

رصد اعماق آسمان با کیفیت خوب حدود ۱۰ دقیقه طول می‌کشد، ولی بعضی از سحابی‌های کم‌نورتر به یک ساعت رصد نیاز دارند. زمان رصد طولانی‌تر ارزش صبر کردن را دارد. زیرا هر چقدر تصاویر بیشتری جمع‌آوری شود، معمولا هر ۱۰ ثانیه یک عکس، جزئیات بیشتری آشکار خواهد شد.

تلسکوپ های هوشمند هنوز تا ایده‌آل شدن فاصله زیادی دارند. در حال حاضر، این دستگاه‌ها فوق‌العاده قیمت بالایی دارند و بنابراین بعید است که به این زودی جای خود را در بازار پیدا کنند. همچنین اخیرا مثل انواع دیگر تلسکوپ‌ها، به‌ دلیل تورم جهانی و مسائل زنجیره تامین گران‌تر شده‌اند.

تلسکوپ های هوشمند که به اجرام کم‌نور حساس هستند، تصویر خوبی از سیاره‌ها و ماه ارائه نمی‌کنند. هنگام استفاده از تلسکوپ هوشمند، باید زمان زیادی را صرف نگاه کردن به گوشی هوشمندتان کنید، بنابراین اگر عاشق رصد ستاره‌ها هستید، چون باعث می‌شود از موبایل‌تان فاصله بگیرید، تلسکوپ هوشمند انتخاب خوبی برای شما نیست.

آیا باید تلسکوپ های هوشمند را خرید؟
اگر می‌خواهید وارد حوزه عکاسی نجومی شوید و بهترین عکس‌های ممکن را بگیرید، باید دانش کافی کسب کنید و روی یک تلسکوپ بزرگ، یک پایه استوایی موتوردار و دوربین‌های کهکشانی مختلف سرمایه‌گذاری کنید. سپس باید زمان زیادی را صرف تراز و فوکوس کنید و تصاویری را که گرفته‌اید پردازش کنید. با این‌ حال، اگر زمان یا تمایلی برای این کارها ندارید، یک تلسکوپ هوشمند تقریبا بدون هیچ زحمتی نتایج تقریبا مشابه فراهم خواهد کرد.

تلسکوپ های هوشمند در حال حاضر بسیار گران هستند. با این‌ حال، با بهبود حسگرها و افزایش وضوح، این دستگاه‌های عکاسی نجومی با کاربرد آسان جای خود را بین ساکنان شهری عجولی که می‌خواهند کیهان را کاوش کنند، باز خواهند کرد. با شدیدتر شدن آلودگی نوری، تلسکوپ های هوشمند حتی بدون چشمی می‌توانند نجات‌دهنده ستاره‌شناسی مبتدی شهری باشند.

نتیجه

تلسکوپ های هوشمند جدید قابلیت های جدیدی را نیز دارند و با همین قابلیت ها می شود موارد شگفت انگیزی را در آسمان رصد کنید از آنها عکس بگیرید. خرید تلسکوپ می تواند شما را با دنیای جدید آشنا کند و بیشتر با آسمان تاریک آشنا شوید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت خرید تلسکوپ مد نظر خود را انجام دهید.

برای دانلود مقاله چرا تلسکوپ های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و چرا تلسکوپ های هوشمند آینده عکاسی نجومی هستند؟

وقتی کودک بودیم، بسیاری از کتاب‌های مشهور نجوم آن زمان توصیه می‌کردند که با دوربین دوچشمی شروع کنیم. من این دوربین‌ها را امتحان کردم ولی خیلی زود به تلسکوپ جذب شدم. در حقیقت، تنها در سال‌های اخیر از دوربین‌های دوچشمی دستی برای مطالعه نجوم استفاده کرده‌ام و از آن لذت برده‌ام.

شکی نیست که زیر یک آسمان پرستاره تاریک، ستاره‌شناسی با یک جفت دوربین دوچشمی دستی ساده یکی از لذت‌بخش‌ترین راه‌ها برای لذت بردن از این علم است، یعنی ساده و بی‌دردسر. اگر به‌جای چشم غیرمسلح از دوربین دوچشمی استفاده کنید، زیبایی کل آسمان را بهتر درک خواهید کرد. سوال این است که کدام دوربین دوچشمی را باید انتخاب کنید؟

پاسخ این سوال تا حدودی دشوار است و در انجمن‌های آنلاین مطالب زیادی درباره آن نوشته شده است. بعضی از آ‌‌ن‌ها توصیه‌های خوبی ارائه می‌کنند و بعضی دیگر کاملا به‌ درد نخور هستند. با ما همراه باشید تا با نکاتی که باید هنگام انتخاب دوربین دوچشمی دستی برای نجوم در نظر بگیرید، آشنا شوید.

دوربین دوچشمی برای نجوم
بیشتر دوربین‌های دوچشمی دستی برای تماشای پرنده‌ها طراحی شده‌اند نه نجوم. یک دوربین دوچشمی پرنده‌نگر خوب معمولا برای مطالعه نجوم نیز خوب است، ولی در بعضی موارد ویژگی‌های ضروری متفاوت هستند. مثلا بسیاری از دوربین‌های دوچشمی پرنده‌نگر، ضدآب هستند ولی این ویژگی برای نجوم ضروری نیست (اگرچه اگر دوربین را به‌ طور تصادفی روی چمن خیس بگذارید، ممکن است ضروری باشد).

یک دوربین دوچشمی پرنده‌نگر خوب نیاز به فوکوس سریع دارد، ولی این ویژگی نیز برای نجوم ضروری نیست. برای استفاده در روز به‌ ندرت عدسی شیئی بزرگ‌تر از ۳۰ تا ۴۰ میلی‌متر نیاز دارید. عدسی بزرگ‌تر صرفا هدر می‌رود، زیرا مردمک چشم منقبض می‌شود و عدسی بزرگ‌تر را می‌پوشاند (تیره می‌کند).

با این‌ حال، هنگام ستاره‌شناسی در تاریکی شب، مردمک چشم بزرگ‌تر می‌شود. بنابراین می‌توانید از نور اضافی جمع‌آوری‌شده توسط عدسی بزرگ‌تر بهره‌مند شوید. اما دوربین دوچشمی برای نجوم چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟

1. اندازه عدسی
برای شروع، دو ویژگی اصلی دوربین دوچشمی را در نظر می‌گیریم، یعنی اندازه عدسی شیئی و بزرگنمایی. اندازه‌ دوربین‌های دوچشمی معمولا به‌ عنوان بزرگنمایی ضربدر اندازه عدسی شیئی بر حسب میلی‌متر عنوان می‌شود. مثلا ۵۰ × ۱۰ به‌ معنای لنز ۵۰ میلی‌متری با بزرگ‌نمایی ده برابر است. دوربین‌های دوچشمی دستی در اندازه‌های مختلف بین ۲۰ × ۸ و ۶۰ × ۲۰ عرضه می‌شوند.

غیر از نگاه کردن به ماه، هیچ دوربین دوچشمی با عدسی‌ کوچک‌تر از ۳۰ میلی‌متر برای نجوم کاربرد زیادی ندارد و ۴۰ تا ۵۰ میلی‌متر بهتر است. عدسی‌های در محدوده ۵۰ تا ۶۰ میلی‌متر ممکن است دوربین دوچشمی را به‌ قدری سنگین کنند که نگه داشتن طولانی مدت آن سخت شود. با این‌ حال، از نظر فراهم کردن تصاویر روشن‌تر و ستاره‌ها و سحابی‌های کم‌نورتری که می‌توانید ببینید، ارزشش را دارد.

قدرت جمع‌آوری نور تابعی از مساحت عدسی است. بنابراین عدسی ۵۶ میلی‌متری (تقریبا بزرگ‌ترین عدسی که در دوربین‌های دوچشمی دستی وجود دارد)، دو برابر بیشتر از عدسی ۴۰ میلی‌متری نور را جمع‌آوری می‌کند.

2. قدرت
از نظر بزرگنمایی، ×۷ قدرت توصیه‌شده برای نجوم بود و یک دوربین دوچشمی خوب با این بزرگنمایی تصویر گسترده و ثابتی را فراهم می‌کند. در آسمان‌ مدرن آلوده به نور امروزی، بزرگنمایی ×۷ و حتی ×۸ کافی نیست و روشنایی آسمان ناشی از نورهای شهری را برجسته‌تر می‌کند، مگر اینکه در جای بسیار تاریکی زندگی کنید.

این توان پایین همچنین یافتن اجرام کوچک‌تر در اعماق آسمان مثل سحابی‌ها و خوشه‌های کروی را که به‌ راحتی با بزرگنمایی ۱۲ برابر پیدا می‌شوند، دشوار می‌کند. بزرگنمایی ۱۰ برابر و بالاتر تصویر بسیار دقیق‌تری از ماه را ارائه می‌کنند.

بزرگنمایی ۱۲ برابر حداکثر قدرتی است که بیشتر افراد می‌توانند بدون لرزش‌هایی که باعث تار شدن تصویر می‌شوند، به‌ راحتی استفاده کنند. اگر دست قوی و ثابتی دارید یا می‌توانید به دیوار یا ماشین تکیه دهید، شاید بتوانید بدون مشکل از دوربین با بزرگنمایی ۱۵ برابر استفاده کنید. هر دستگاهی با بزرگنمایی بالاتر از ۱۵ برابر نیاز به نوعی نصب دارد.

به‌ طور خلاصه، ۵۰ × ۱۰ گزینه ایده‌آل برای افراد مبتدی است. با گذشت زمان ممکن است متوجه شوید که تلاش بیشتر برای استفاده از ۵۰ × ۱۲ یا ۵۶ × ۱۵، برای دیدن تصاویر واضح‌تر ارزشش را دارد.

برای اطلاع از مقاله خورشید چقدر داغ است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

3. مردمک خروجی
اندازه مردمک خروجی یک دوربین دوچشمی، تصویر گرد کوچک و روشن از شیئی که در چشمی می‌بینید، صرفا اندازه عدسی تقسیم بر قدرت است.

بنابراین، در یک دوربین ۵۰ × ۷ (اندازه‌ای که در بیشتر کتاب‌های قدیمی توصیه شده است)، قطر مردمک خروجی حدود ۷ میلی‌متر است. این یک مشکل است، زیرا فقط مردمک افراد جوان می‌تواند به این اندازه باز شود. مردمک افراد مسن معمولا بین ۵ تا ۶ میلی‌متر باز می‌شود. بنابراین، اگر بالای چهل سال هستید و دوربین ۵۰ × ۷ را بخرید، عملا دیافراگم را هدر می‌دهید. تصویر دوربین دوچشمی ۴۰ × ۷ به‌ همان اندازه روشن به‌نظر می‌رسد.

4. میدان دید
میدان دید بزرگ‌تر قطعا بهتر است (۶۰ درجه یا بیشتر)، ولی از میدان‌ دید بسیار گسترده اجتناب کنید. زیرا اغلب اعوجاج زیادی در لبه‌ها مشاهده خواهید کرد. بعضی از دوربین‌های دوچشمی پرنده‌نگر کمی انحنای میدان دید دارند تا حرکت پانورامایی راحت‌تر شود. این ویژگی برای نجوم ایده‌آل نیست، زیرا میدان دید صاف تماشای اجرام دورتر را مثل میدان‌های ستاره‌ای رضایت‌بخش‌تر می‌کند.

میدان دید باریک صاف روشن برای نجوم بهتر از میدان دید منحنی گسترده و کم‌نور است. با این‌ حال، در نظر داشته باشید که بزرگنمایی زیاد و میدان دید خیلی کوچک ممکن است تصویر بسیار کوچکی از آسمان را نشان دهد و پیدا کردن اجرام را سخت کند.

در مجموع، میدان دید متوسط حدود ۶ درجه در یک دوربین دوچشمی با بزرگنمایی ۱۰ برابر، برای نجوم بهترین گزینه است. بعضی از مدل‌های ویژه، مثل EL سواروسکی ۵۰ × ۱۲ میدان دید بزرگ‌تری دارند ولی همچنان نمای گسترده و اصلاح‌شده‌ای از کل میدان فراهم می‌کنند.

5. فاصله راحتی چشم
تسکین چشم میزان فاصله پشت عدسی چشمی است که تصویر در آن شکل می‌گیرد. تسکین چشم کوتاه به این معنی است که باید چشم‌تان را به عدسی چشمی بچسبانید. این نقطه ضعف بسیاری از دوربین‌های دوچشمی قدیمی با چشمی ساده (نوع کلنر) است. اگر از عینک استفاده می‌کنید، باید دوربینی با فاصله راحتی چشم مناسب انتخاب کنید. برای افراد عینکی، فاصله راحتی چشم ۱۴ میلی‌متری حداقل و ۱۶ میلی‌متری بهتر است.

توصیه می‌کنیم قبل از خرید دوربین دوچشمی آن را امتحان کنید، به‌ ویژه در رابطه با فاصله راحتی چشم، اندازه یک میلی‌متر ظاهرا بین تولیدکنندگان مختلف بسیار متفاوت است! دوربین‌های دوچشمی با فاصله راحتی چشم زیاد به کاپ چشمی نیاز دارند تا افراد عینکی (کاپ بسته‌شده) و غیرعینکی (کاپ بازشده) بتوانند به‌ راحتی از آن‌ها استفاده کنند. استفاده از کاپ‌های چشمی قابل‌تنظیم با دکمه بسیار ساده‌تر از نوع قدیمی تاشو لاستیکی است.

6. کیفیت تصویر
کیفیت تصویر خوب بسیار مهم است. یک آزمایش آسان برای سنجش کیفیت کلی مشابه تلسکوپ‌ها، فوکوس است. بهترین فوکوس باید به‌ راحتی قابل‌دستیابی، واضح و مشخص باشد. اگر مدام برای فوکوس کردن مشکل دارید، بهتر است یک دوربین دیگر بخرید.

دوربین‌های دوچشمی مدرن باید پوشش چندلایه داشته باشند. لایه‌های بیشتر باعث می‌شود نور بسیار بیشتری به چشم منتقل شود و این تفاوت زیادی برای نجوم ایجاد می‌کند.

یک نور روشن را روی عدسی منعکس کنید. انعکاس باید بنفش یا سبز کم‌رنگ به‌ نظر برسد و بهترین پوشش‌ها باعث می‌شوند لنزها تقریبا ناپدید شوند. حالا داخل لوله‌ها را نگاه کنید. بهترین دوربین‌ها شیارهای تیغه‌ای یا رنگ مشکی بسیار مات دارند تا بازتاب‌های ناخواسته را حذف کنند.

دوربین دوچشمی را به سمت یک منبع نور قوی مثل چراغ خیابان یا ماه بگیرید تا بازتاب‌های داخلی را که آزاردهنده هستند و کنتراست را کاهش می‌دهند، بررسی کنید. اگر تصویر رنگ‌پریده شد یا بازتاب‌های قوی (ارواح) ظاهر شدند، دوربین دیگری را تست کنید.

تست «مشتری» هم به انتخاب دوربین مناسب کمک می‌کند. روی یک سیاره روشن فوکوس کنید. در این حالت باید یک دیسک کوچک کاملا مشخص با پراکندگی یا پخش نور کم ببینید. هر چیز دیگر به این معنی است که دوربین دوچشمی بی‌کیفیت است. بسیاری از دوربین‌های دوچشمی که در طول روز خوب به‌ نظر می‌رسند، در این آزمایش مردود می‌شوند.

اعوجاج رنگی (CA، کج‌نمایی رنگ پیرامون اجسام روشن)‌ به این دلیل رخ می‌دهد که لنزها همه رنگ‌ها را به یک فوکوس نمی‌رسانند. در طول روز می‌توانید با فوکوس کردن روی چیزی با کنتراست بالا (مثل شاخه‌های درخت با پس‌زمینه آسمان روشن) این موضوع را بررسی کنید و دنبال حاشیه‌های بنفش یا سبز بگردید.

بیشتر دوربین‌های دوچشمی CA متوسطی دارند و این مشکل بزرگی برای نجوم نیست. اعوجاج رنگی وقتی مشکل‌زا است که شدید باشد یا دوست داشته باشید به ماه نگاه کنید ولی ام رنگ‌های کاذب بسیار روشن خوشایند نباشند. در نهایت از دوربین‌های دوچشمی زوم اجتناب کنید، زیرا معمولا از نظر کیفیت تصویر ضعیف هستند (به‌استثنای دوربین‌های دوچشمیDuovid لایکا).

دوربین کج بین و راست بین
دوربین‌های دوچشمی‌ها ساختار و طرح‌های مختلفی دارند، ولی در کل به دو نوع اصلی کج بین و راست بین تقسیم می‌شوند. (همه دوربین‌های دوچشمی به‌ غیر از عینک‌های ساده برای تماشای اپرا منشورهایی دارند که تصویر را به سمت بالا می‌چرخانند). دوربین‌های دوچشمی راست بین با لوله‌های صاف مدرن‌تر هستند. در مقابل، دوربین‌های کج بین با داشتن شانه نوع سنتی هستند.

مزیت دوربین‌های دوچشمی راست بین این است که معمولا کوچک‌تر هستند و نگه داشتن آن‌ها در دست راحت است. علاوه‌ بر این، فوکوس داخلی دارند و در نتیجه راحت‌تر می‌توان آن‌ها را ضدآب کرد.

قبل از اینکه یک دوربین دوچشمی راست بین بخرید، این نکته را در نظر داشته باشید که برای کیفیت تصویر موردنظرتان، باید دو برابر دوربین‌های کج بین هزینه کنید و هیچ دوربین دوچشمی راست بین ارزان‌قیمتی خوب نخواهد بود. بنابراین، برای نجوم نیازی به دوربین‌های دوچشمی راست بین ندارید!

منظور این نیست که یک دوربین دوچشمی راست بین با کیفیت مثل زایس، لایکا، نیکون، سواروفسکی و غیره برای نجوم خوب نیست، بلکه دوربین‌های کج بین باکیفیت به همین اندازه خوب و ارزان‌تر هستند. مشکل این است که در حال حاضر تعداد بسیار کمی از دوربین‌های دوچشمی کج بین با کیفیت بالا ساخته می‌شوند.

کدام برند و مدل را انتخاب کنیم: ارزان و ساده یا با کیفیت بالا؟
اولین چیزی که باید درک کنید این است که تقریبا هیچ برندی دوربین دوچشمی دستی با کیفیت بالا مخصوص ستاره‌شناسان نمی‌سازد. دوربین‌های دوچشمی کوچک‌تر برای تماشای طبیعت و پرنده‌‌ها طراحی شده‌اند و دوربین‌های بزرگ‌تر تقریبا منحصرا برای شکار هستند.

هرچقدر برای دوربین‌ دوچشمی هزینه کنید، همان‌قدر کیفیت دریافت می‌کنید. دوربین‌های راست بین قدرتمند (بزرگنمایی بیش از ۱۰ برابر) تولیدکنندگان برتر (زایس، نیکون، لایکا، سواروفسکی) برای نجوم معمولی عالی هستند، ولی قیمت بالایی دارند.

با این‌ حال، با این دوربین‌ها تقریبا همه چیز را به‌ دست خواهید آورد. یعنی وزن سبک، تصاویر درخشان و واضح با میدان دید نسبتا وسیع، کاملا ضدآب و فاصله راحتی چشم زیاد همراه با کاپ‌های چشمی با سیستم چرخش و تثبیت برای استفاده آسان با عینک.

در واقع، اگر به دوربین‌های دوچشمی ارزان‌تر عادت کرده‌اید ولی خیلی به آن‌ها علاقه ندارید، تصاویر معرکه این مدل‌ها واقعا شگفت‌زده‌تان خواهد کرد! اگر نمی‌توانید بیشتر از هزار پوند برای خرید یک جفت دوربین دوچشمی هزینه کنید و به ساختار بادوام و ضدآب مدل‌های خاص راست بین نیاز ندارید، یک دوربین دوچشمی کج بین خوب بخرید.

در تئوری و عمل، حتی بهترین راست بین‌ها شفافیت و انتقال نور بهترین کج بین‌ها را ندارند (مدل‌های منشور abbe زایس استثنا هستند). بنابراین، لازم نیست از نظر کیفیت تصویر ضرر کنید. مشکل این است که دوربین‌های دوچشمی کج بین خیلی خوب زیادی وجود ندارد، زیرا بیشتر شکارچی‌ها و پرنده‌شناسان علاقه‌مند به ساختار ضدآب و طراحی باریک دوربین‌های راست بین هستند.

احتمالا بهترین دوربین‌های دوچشمی کج بین کوچک، سری Superior E نیکون هستند که از نظر تصویری و مکانیکی عالی‌اند، ولی ضد آب نیستند. این دوربین‌ها در اندازه‌های ۳۲ × ۸، ۴۲ × ۱۰ و ۵۰ × ۱۲ عرضه می‌شوند. اندازه‌های بزرگ‌تر برای کاربرد نجومی مناسب هستند.

از طرف دیگر، 10x50 FMT-SX و FMTR-SX فوجینون (R به معنی روکش پلاستیکی است و غیر از آن هیچ تفاوتی بین این دو مدل وجود ندارد) کیفیت عالی دارند و ضدآب هستند، ولی در مقایسه با دوربین‌های نیکون وزن بیشتری دارند.

دوربین دوچشمی تثبیت‌کننده تصویر (IS)
بزرگ‌ترین محدودیت دوربین‌های دوچشمی دستی تکان‌های بدن است،‌ حتی اگر آن‌ها را محکم نگه دارید. دوربین‌های دوچشمی تثبیت‌کننده تصویر (I.S.) اواسط دهه ۹۰ وارد بازار شدند. این دوربین‌ها مدل‌های مختلفی دارند، مثلا مدل‌های غیرفعال شامل منشورهای معلق و بدون نیاز به باتری (زایس ۶۰ × ۲۰)، مدل‌های ژیروسکوپی تثبیت‌شده (فوجینون) و مدل‌هایی که از رایانه برای کنترل منشورهای ویژه‌ای استفاده می‌کنند (کانن) که مسیر نور را در هر میلی‌ثانیه تنظیم می‌کنند. محبوب‌ترین برند در حال حاضر کانن است.

کانن ۳۰ × ۱۰ واقعا برای نجوم خوب است. کافی است دکمه بالای دوربین را فشار دهید تا چند ثانیه بعد تصویر ثابت شود و وضوح به‌ طور چشمگیری بهبود پیدا کند. استفاده از این مدل واقعا به‌ همین سادگی است. حتی مدل ۳۰ × ۱۰ جزئیات بیشتری را نسبت به دوربین‌های دوچشمی تثبیت‌نشده نشان می‌دهد، ولی نور آن در مقایسه با مدل ۴۲ × ۱۰ کمتر است.

با این‌ حال، مدل ۵۰ × ۱۸ هنگام استفاده چند نقص عجیب دارد. مثلا فوکوس لحظه به لحظه به‌ صورت جزئی تغییر می‌کند، اگر چه سطح جزئیات ارائه‌ شده توسط این مدل شگفت‌انگیز است.

ده نکته مهم برای انتخاب دوربین دوچشمی برای نجوم
قدرت: ۱۲-۱۰ (۱۸-۱۵ با پشتیبانی یا S.)
دیافراگم ۴۰ تا ۶۰ میلی‌متر
وزن: کمتر از هزار گرم بهترین حالت است، مگر اینکه زور زیادی داشته باشید. ۱۵۰۰ گرم را حداکثر مطلق در نظر بگیرید.
فاصله راحتی چشم: حداقل ۱۴ میلی‌متر برای افراد عینکی ولی ۱۶ میلی‌متر بهتر است.
کاپ چشمی با سیستم توقف با کلیک راحت‌تر از نوع تاشو است.
همیشه دنبال پوشش چندلایه کامل باشید،‌ زیرا تصویر بسیار روشن‌تری را ارائه می‌دهند. از دوربین‌های دوچشمی ساخته‌شده قبل از اواسط دهه هشتاد اجتناب کنید، زیرا پوشش تک‌لایه دارند.
مطمئن شوید دوربین راست بینی که می‌خرید phase coatings داشته باشد. دوربین‌های کج بین نیازی به آن‌ ندارند.
دوربین‌های دوچشمی راست بین با کیفیت مشابه همیشه گران‌تر از دوربین‌های کج بین هستند. بنابراین، مدل ارزان نخرید. اگر بودجه محدود دارید، دوربین کج بین بخرید.
زوم نخرید (دوربین‌های دوچشمی لایکا با قدرت دوبرابر استثنا هستند).
قبل از خرید حتما دوربین را امتحان کنید، زیرا راحتی در دست گرفتن و فاصله راحتی چشم مناسب برای هر فردی متفاوت است.
در نهایت، یکی از بهترین دوربین‌های دوچشمی برای نجوم نیکون SE 12 × 50 است. اگرچه تولید این مدل متوقف شده است، شاید بتوانید آن را پیدا کنید.

برای اطلاع از مقاله انواع مختلف میکروسکوپ و کاربرد هر کدام چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

در این مقاله اطلاعاتی در مورد دوربین های دوچشمی که مناسب مطالعه نجوم هستند را در اختیار شما قرار دادیم. حتی بهترین دوربین دوچشمی مناسب نجوم را به شما معرفی کردیم و اگر شما قصد خرید دوربین دوچشمی و خرید تلسکوپ دارید می توانید به سایت موسسه طبیعت آسمان شب مراجعه کنید. خرید تلسکوپ و خرید دوربین دوچشمی با بهترین قیمت و بهترین کیفیت را در سایت ما تجربه کنید.

برای دانلود مقاله انتخاب دوربین دوچشمی برای نجوم روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و انتخاب دوربین دوچشمی برای نجوم

سرعت حرکت نور در خلاء دقیقا ۲۹۹۷۹۲۴۵۸ متر (۹۸۳۵۷۱۰۵۶ فوت) در ثانیه، تقریبا معادل ۱۸۶۲۸۲ مایل در ثانیه است. سرعت حرکت نور یک ثابت جهانی است که در معادله‌ها به‌ عنوان c یا سرعت نور شناخته می‌شود. بر اساس نظریه نسبیت خاص آلبرت انیشتین که بیشتر فیزیک نوین بر مبنای آن است، هیچ چیز در جهان نمی‌تواند سریع‌تر از نور حرکت کند. بر اساس این نظریه، با نزدیک شدن ماده به سرعت نور، جرم آن بی‌نهایت می‌شود. بنابراین، سرعت نور به‌عنوان محدودیت سرعت در کل جهان شناخته می‌شود.

طبق گزارش موسسه ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده، سرعت نور به‌ قدری تغییرناپذیر است که از آن برای تعریف اندازه‌گیری‌های استاندارد بین‌المللی مانند متر (و همچنین مایل، فوت و اینچ) استفاده می‌کنند. این ثابت از طریق معادله‌های خاص به تعریف کیلوگرم و واحد دما کلوین نیز کمک می‌کند.

با وجود شهرت سرعت نور به‌ عنوان یک ثابت جهانی، دانشمندان و نویسندگان داستان‌های علمی تخیلی همچنان به سفر با سرعت بالاتر از نور فکر می‌کنند. تا کنون هیچ کس نتوانسته است به سرعت مافوق نور دست پیدا کند ولی این موضوع مانع حرکت جمعی به سمت داستان‌های جدید، اختراع‌های جدید و قلمروهای جدید فیزیک نشده است.

سال نوری چیست؟
سال نوری مسافتی است که نور می‌تواند در یک سال طی کند که معادل تقریبا ۶ تریلیون مایل (۱۰ تریلیون کیلومتر) است. سال نوری یکی از روش‌های مورداستفاده اخترشناسان و فیزیکدانان برای اندازه‌گیری فواصل بسیار زیاد در سراسر جهان است.

نور ماه در حدود یک ثانیه به چشم ما می‌رسد، یعنی ماه یک ثانیه نوری با ما فاصله دارد. نور خورشید حدود ۸ دقیقه طول می‌کشد تا به چشم ما برسد، بنابراین فاصله خورشید از ما ۸ دقیقه نوری است. نور آلفا قنطورس که نزدیک‌ترین منظومه ستاره‌ای به منظومه ستاره‌ای ماست، تقریبا ۴.۳ سال طول می‌کشد تا به ما برسد. بنابراین، آلفا قنطورس ۴.۳ سال نوری از ما فاصله دارد.

مرکز تحقیقات گلن ناسا در وب‌سایت خود می‌گوید: «برای درک اندازه یک سال نوری، محیط زمین (۲۴۹۰۰ مایل) را در نظر بگیرید، آن را در یک خط مستقیم قرار دهید، طول این خط را در ۷.۵ ضرب کنید (فاصله مربوطه یک ثانیه نوری است) و سپس ۳۱.۶ میلیون خط مشابه آن را پشت سر هم قرار دهید. فاصله حاصل تقریبا ۶ تریلیون (۶ با ۱۲ صفر) مایل است!»

ستاره‌ها و سایر اجرام فراتر از منظومه شمسی در فاصله از چند سال نوری تا چند میلیارد سال نوری قرار دارند. هر چیزی که ستاره‌شناسان در جهان دور می‌بینند، به‌ معنای واقعی کلمه تاریخ است. به‌ عبارت دیگر وقتی ستاره‌شناسان اجرام دوردست را مطالعه می‌کنند، نوری را می‌بینند که این اجرام را همان‌طور که در زمان خروج نور از آن‌ها بوده‌اند، نشان می‌دهد.

این اصل اخترشناسان را قادر کرده است تا جهان را همان‌ طور که ۱۳.۸ میلیارد سال پیش بعد از بیگ بنگ به‌ نظر می‌رسید، ببینند. اجرامی که ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، همان شکلی دیده می‌شوند که ۱۰ میلیارد سال پیش، نسبتا کمی پس از آغاز جهان به‌ نظر می‌رسیدند. به‌ عبارت دیگر ظاهری را که امروز دارند، نمی‌بینیم.

چه چیزی سریع‌تر از سرعت نور است؟
هیچ چیزی سریع‌تر از نور نیست. نور یک محدودیت سرعت جهانی است و طبق نظریه نسبیت انیشتین، سریع‌ترین سرعت در جهان را دارد یعنی ۳۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه (۱۸۶ هزار مایل در ثانیه).

آیا سرعت نور ثابت است؟
سرعت نور یک ثابت جهانی در خلاء، مانند خلاء فضا، است. با این‌ حال، نور وقتی از یک محیط جذب‌کننده مانند آب (۲۲۵۰۰۰ کیلومتر در ثانیه یا ۱۴۰۰۰ مایل در ثانیه) یا شیشه (۲۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه یا ۱۲۴ هزار مایل در ثانیه) عبور می‌کند، ممکن است کمی کند شود.

برای اطلاع از مقاله خورشید چقدر داغ است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

چه کسی سرعت نور را کشف کرد؟
رومر در سال ۱۶۷۶ یکی از اولین اندازه‌گیری‌های سرعت نور را از طریق رصد قمرهای مشتری انجام داد. سرعت نور برای اولین بار در سال ۱۸۷۹ توسط آزمایش مایکلسون-مورلی با دقت بالا اندازه‌گیری شد.

چگونه سرعت نور را می‌دانیم؟
رومر با مشاهده خسوف‌های آیو، قمر مشتری، توانست سرعت نور را اندازه‌گیری کند. رومر متوجه شد وقتی مشتری به زمین نزدیک‌تر است، خسوف‌های آیو کمی زودتر از زمانی که مشتری دورتر است اتفاق می‌افتد. رومر معتقد بود دلیل آن این است که وقتی مشتری از زمین دورتر است، مدت بیشتری طول می‌کشد تا نور این مسافت را طی کند.

سرعت نور چطور اندازه‌گیری شد؟
در اوایل قرن پنجم، فیلسوفان یونانی مانند امپدوکلس و ارسطو، درباره ماهیت سرعت نور اختلاف نظر داشتند. امپدوکلس معتقد بود نور از هر چیزی که ساخته شده است، باید حرکت کند و بنابراین باید سرعت حرکت داشته باشد.

ارسطو در رساله خود با عنوان «درباره حواس و محسوس» دیدگاه امپدوکلس را رد و استدلال کرد که نور، برخلاف صدا و بو، آنی است. ارسطو اشتباه می‌کرد ولی صدها سال طول کشید تا کسی آن را ثابت کند. در اواسط دهه ۱۶۰۰، ستاره‌شناس ایتالیایی گالیله یک آزمایش انجام داد. دو نفر با فانوس‌های پوشش‌دار روی تپه‌هایی با فاصله کمتر از یک مایل ایستادند.

یکی از آن‌ها پوشش فانوسش را برداشت. وقتی طرف مقابل نور را دید، او هم پوشش فانوسش را برداشت. فاصله آزمایشی گالیله برای ثبت سرعت نور کافی نبود و فقط توانست نتیجه بگیرد که نور حداقل ۱۰ برابر سریع‌تر از صوت حرکت می‌کند.

در دهه ۱۶۷۰، «اوله رومر»، ستاره‌شناس دانمارکی، تلاش کرد تا یک جدول زمانی قابل‌ اعتماد برای ملوانان ایجاد کند. به‌گفته ناسا، رومر به‌ طور تصادفی بهترین تخمین جدید سرعت نور را به‌دست آورد.

رومر برای ایجاد یک ساعت نجومی، زمان دقیق خسوف آیو، یعنی قمر مشتری را ثبت کرد. با گذشت زمان، رومر مشاهده کرد که زمان خسوف‌های آیو معمولا با محاسبه‌های او منطبق نیست. او متوجه شد که خسوف‌ها وقتی مشتری و زمین از یکدیگر دور می‌شوند، بیشترین تاخیر را دارند و وقتی زمین و مشتری به هم نزدیک می‌شوند، زودتر از موعد ظاهر می‌شوند. همچنین وقتی زمین و مشتری در نزدیک‌ترین یا دورترین نقطه از هم قرار دارند، خسوف طبق زمان‌بندی رخ می‌دهد.

این مشاهده آنچه را که امروزه به‌ عنوان اثر دوپلر می‌شناسیم، نشان داد. اثر دوپلر تغییر در فرکانس نور یا صدای ساطع‌شده از یک جسم متحرک است که در دنیای نجوم به‌ عنوان به‌ اصطلاح انتقال به سرخ ظاهر می‌شود. رومر به‌ صورت شهودی تشخیص داد که نور یک زمان قابل‌اندازه‌گیری طول می‌کشد تا از آیو به زمین برسد. رومر از مشاهده‌های خود برای تخمین سرعت نور استفاده کرد.

او در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۸ در مجله آمریکایی فیزیک استدلال کرد از آن‌جایی‌ که اندازه منظومه شمسی و مدار زمین هنوز به‌ طور دقیق شناخته نشده، محاسبه‌های او ممکن است تا حدودی اشتباه باشند. با این‌ حال، دانشمندان چند رقم مشخص داشتند. رومر سرعت نور را حدود ۱۲۴۰۰۰ مایل در ثانیه (۲۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه) محاسبه کرد.

در سال ۱۷۲۸، فیزیکدان انگلیسی به اسم «جیمز بردلی»، مجموعه جدیدی از محاسبه‌ها را بر اساس تغییر موقعیت ظاهری ستاره‌ها ناشی از گردش زمین دور خورشید انجام داد. او سرعت نور را ۱۸۵۰۰۰ مایل در ثانیه (۳۰۱ هزار کیلومتر بر ثانیه) تخمین زد که طبق گزارش انجمن فیزیک آمریکا حدود ۱درصد با مقدار واقعی متفاوت است.

در اواسط دهه ۱۸۰۰، سرعت نور دوباره مورد توجه قرار گرفت. «ایپولیت لویی فیزو»، فیزیکدان فرانسوی، پرتویی از نور را روی یک چرخ دندانه‌دار که با سرعت می‌چرخید تنظیم کرد و آینه‌ای در فاصله ۵ مایلی (۸ کیلومتری) آن قرار داد تا نور را به منبع خود بازتاب دهد. تغییر سرعت چرخ به فیزو اجازه داد تا محاسبه کند چقدر طول می‌کشد تا نور از سوراخ به آینه برسد و دوباره برگردد.

یک فیزیکدان فرانسوی دیگر به اسم «لئون فوکو»، از آینه چرخان به‌ جای چرخ برای انجام آزمایش مشابه استفاده کرد. این دو روش مستقل سرعت نور را با اختلاف حدود ۱۰۰۰ مایل در ثانیه (۱۶۰۹ کیلومتر بر ثانیه) از سرعت واقعی نور تخمین زدند.

به گفته دانشگاه ویرجینیا، دانشمند دیگری که به معمای سرعت نور پرداخت، «آلبرت آ. مایکلسون» لهستانی بود که در کالیفرنیا بزرگ شد و با حضور در آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده، علاقه بیشتری به فیزیک پیدا کرد.

مایکلسون در سال ۱۸۷۹ تلاش کرد تا روش فوکو را برای تعیین سرعت نور تکرار کند، ولی فاصله بین آینه‌ها را افزایش داد و از آینه‌ها و عدسی‌های بسیار با کیفیت استفاده کرد. سرعتی که او تخمین زد ۱۸۶۳۳۵ مایل در ثانیه (۲۹۹۹۱۰ کیلومتر بر ثانیه) بود که تا ۴۰ سال به‌ عنوان دقیق‌ترین اندازه‌گیری سرعت نور موردقبول بود.

مایکلسون تصمیم گرفت دوباره سرعت نور را اندازه‌گیری کند. او در دور دوم آزمایش‌های خود، چراغ‌هایی را بین دو قله کوه با فواصل دقیق اندازه‌گیری‌شده روشن کرد تا تخمین دقیق‌تری به‌دست آورد.

سپس در سومین تلاش خود درست قبل از مرگش در سال ۱۹۳۱، یک لوله کم‌فشار فولادی موجدار به طول یک مایل ساخت. این لوله خلاء را شبیه‌سازی می‌کرد که می‌توانست تاثیر هوا بر سرعت نور را برای اندازه‌گیری دقیق‌تر حذف کند. سرعت به‌ دست‌آمده نهایی فقط کمی کمتر از مقدار پذیرفته‌شده سرعت نور امروزی بود.

«اتان سیگال»، اخترفیزیکدان، در وبلاگ علمی فوربس اشاره کرد که مایکلسون ماهیت خود نور را نیز مطالعه کرد. برترین دانشمندان فیزیک در زمان آزمایش‌های مایکلسون به دو گروه تقسیم شده بودند: آیا نور یک موج است یا ذره؟

مایکلسون همراه با همکارش «ادوارد مورلی» با این فرض کار می‌کردند که نور درست مانند صدا، به‌ صورت موجی حرکت می‌کند. مایکلسون و مورلی و سایر فیزیکدانان آن زمان استدلال کردند همان‌طور که صوت برای حرکت به ذره‌ها نیاز دارد، نور هم باید نوعی وسیله برای حرکت داشته باشد. این ماده نامرئی و غیرقابل کشف «اتر درخشنده» (یا اتر) نام دارد.

اگرچه مایکلسون و مورلی یک تداخل‌سنج پیچیده ساختند (نسخه‌ای بسیار ابتدایی از ابزاری که امروزه در رصدخانه‌ی تداخل‌سنج لیزری امواج گرانشی لایگو استفاده می‌شود)، نتوانستند مدرکی دال بر اتر درخشنده پیدا کند. بنابراین، نتیجه گرفتند که نور می‌تواند از خلاء عبور کند و می‌کند.

سیگال نوشت: «این آزمایش و مجموعه کارهای مایکلسون به‌ قدری انقلابی بود که باعث شد تنها فردی در تاریخ باشد که جایزه نوبل را به ‌دلیل کشف نکردن چیزی دریافت کرد. این آزمایش ممکن است یک شکست کامل بوده باشد، ولی آنچه ما از آن آموختیم برای بشریت و درک جهان هستی بیشتر از هر موفقیتی بود!»

نسبیت خاص و سرعت نور
نظریه نسبیت خاص اینشتین انرژی، ماده و سرعت نور را در معادله معروف E = mc^2 یکپارچه کرد. این معادله رابطه بین جرم و انرژی را به این شکل توصیف می‌کند که مقادیر کوچک جرم (m) حاوی مقدار زیادی انرژی (E) است یا از آن تشکیل شده‌ است.

 این چیزی است که بمب‌های هسته‌ای را بسیار قدرتمند می‌کند، چون آ‌ن‌ها جرم را به انفجارهای انرژی تبدیل می‌کنند. از آن‌ جایی ‌که انرژی برابر است با جرم ضرب در مربع سرعت نور، سرعت نور به‌ عنوان یک عامل تبدیل عمل می‌کند و دقیقا توضیح می‌دهد که چقدر انرژی باید درون ماده باشد. همچنین از آن‌جایی ‌که سرعت نور بسیار زیاد است، حتی مقدار کمی جرم باید معادل مقدار زیادی انرژی باشد.

این معادله برای توصیف دقیق جهان مستلزم این است که سرعت نور یک ثابت تغییرناپذیر باشد. انیشتین اعلام کرد که نور در خلاء حرکت می‌کند و نه در اتر درخشنده و سرعت آن ارتباطی با سرعت ناظر ندارد.

برای اطلاع از مقاله ستاره رشته اصلی تعریف و چرخه عمر روی لینک کلیک کنید.
 

فرض کنید کسانی که در یک قطار نشسته‌اند اگر به قطاری که در امتداد یک مسیر موازی حرکت می‌کند نگاه کنند، حرکت نسبی آن را نسبت به خود صفر می‌بینند. اما ناظرانی که تقریبا با سرعت نور حرکت می‌کنند، همچنان نور را با سرعت بیش از ۶۷۰ میلیون مایل در ساعت در حال دور شدن می‌بینند. به این دلیل که حرکت بسیار سریع یکی از تنها روش‌های تاییدشده سفر در زمان است. زمان در واقع برای این ناظرانی کاهش می‌یابد و آن‌ها آهسته‌تر پیر می‌شوند و لحظه‌های کمتری را نسبت به ناظرانی که آهسته حرکت می‌کنند، درک می‌کنند.

به‌ عبارت دیگر، انیشتین پیشنهاد کرد که سرعت نور با زمان یا مکانی که آن را اندازه می‌گیرید یا سرعت حرکت شما تغییر نمی‌کند. بنابراین، اجسام دارای جرم هرگز نمی‌توانند به سرعت نور برسند. اگر جسمی به سرعت نور برسد، جرم آن بی‌نهایت می‌شود و در نتیجه انرژی مورد نیاز برای حرکت جسم نیز بی‌نهایت می‌شود که غیرممکن است.

این یعنی اگر درک خود از فیزیک را بر اساس نسبیت خاص قرار دهیم (مثل بیشتر فیزیکدانان مدرن)، سرعت نور حد سرعت غیرقابل تغییر جهان ما است، یعنی سریع‌ترین سرعتی که هر چیزی می‌تواند طبق آن حرکت کند.

چه چیزی سریع‌تر از نور حرکت می‌کند؟
اگرچه سرعت نور به‌ عنوان محدودیت سرعت کیهان در نظر گرفته می‌شود، سرعت انبساط جهان بیشتر است. «پل ساتر»، اخترفیزیکدان، در مقاله‌ای برای Space.com نوشت که جهان به‌ ازای هر مگاپارسک فاصله از ناظر، کمی بیش از ۴۲ مایل (۶۸ کیلومتر) در ثانیه منبسط می‌شود (یک مگاپارسک ۳.۲۶ میلیون سال نوری است).

به‌ عبارت دیگر، به‌ نظر می‌رسد کهکشانی در فاصله ۱ مگاپارسکی با سرعت ۴۲ مایل در ثانیه (۶۸ کیلومتر بر ثانیه) از کهکشان راه شیری دور می‌شود، در حالیکه کهکشانی در فاصله دو مگاپارسکی با سرعتی نزدیک به ۸۶ مایل در ثانیه (۱۳۶ کیلومتر بر ثانیه) عقب‌نشینی می‌کند.

ساتر توضیح می‌دهد: «بالاخره در فاصله‌ای غیرقابل‌تصور، سرعت از سرعت نور فراتر می‌رود که ناشی از انبساط طبیعی و منظم فضا است. به‌ نظر غیر واقعی می‌رسد، اینطور نیست؟» به‌ گفته ساتر، نسبیت خاص یک محدودیت سرعت مطلق در جهان ارائه می‌دهد ولی نظریه انیشتین در سال ۱۹۱۵ درباره نسبیت عام امکان رفتارهای متفاوت را زمانی که فیزیک مورد بررسی دیگر محلی نباشد، فراهم می‌کند.

«یک کهکشان در سمت دور جهان؟ این حوزه نسبیت عام است که می‌گوید: چه کسی اهمیت می‌دهد! آن کهکشان می‌تواند هر سرعتی را که بخواهد داشته باشد، تا زمانی که خیلی دور بماند و نه نزدیک. نسبیت خاص به سرعت ابر نوری یا اجرام دیگر یک کهکشان دور اهمیتی نمی‌دهد و شما هم نباید به آن اهمیت دهید.»

آیا ممکن است سرعت نور کم شود؟
فرض بر این است که نور در خلاء با حداکثر سرعت حرکت می‌کند ولی هنگام عبور از هر ماده‌ای ممکن است کمی کند شود. مقداری که یک ماده نور را کند می‌کند ضریب شکست آن نامیده می‌شود. نور هنگام تماس با ذره‌ها خم می‌شود که منجر به کاهش سرعت می‌شود.

مثلا نوری که در جو زمین حرکت می‌کند تقریبا با سرعت نور در خلاء حرکت می‌کند و فقط سه ده هزارم کمتر است. در مقابل نوری که از یک الماس می‌گذرد به کمتر از نصف سرعت معمول خود می‌رسد، ولی همچنان سرعتی بیش از ۲۷۷ میلیون مایل در ساعت (تقریبا ۱۲۴ هزار کیلومتر بر ثانیه) دارد. این سرعت بسیار بالا است، ولی با حداکثر سرعت نور تفاوت قابل‌توجهی دارد.

بر اساس مطالعه ای که در سال ۲۰۰۱ در مجله نیچر منتشر شد، نور را می‌توان درون ابرهای فوق سرد اتم‌ها به دام انداخت و حتی متوقف کرد. اخیرا مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، روش جدیدی را برای متوقف کردن نور در مسیرهای خود در «نقاط استثنایی» یا مکان‌هایی که دو گسیل نور مجزا تلاقی می‌کنند و یکی می‌شوند، پیشنهاد کرد.

محققان همچنین تلاش کرده‌اند سرعت نور را حتی زمانی که در خلاء حرکت می‌کند، کاهش دهند. تیمی از دانشمندان اسکاتلندی با موفقیت سرعت یک فوتون یا ذره نور را حتی زمانی که در خلاء حرکت می‌کرد، کاهش دادند. در اندازه‌گیری‌های آن‌ها، تفاوت سرعت فوتون کندشده و فوتون عادی تنها چند میلیونیم متر بود ولی همچنان نشان داد که نور در خلاء می‌تواند کندتر از سرعت رسمی نور حرکت کند.

آیا می‌توانیم سریع‌تر از نور سفر کنیم؟
داستان‌های علمی تخیلی ایده سرعت بی‌نهایت را دوست دارند. سفر سریع‌تر از نور موضوع بسیاری از فیلم‌ها و کتاب‌ها بوده است. سرعت بی‌نهایت فضای بیکران را متراکم می‌کند و به شخصیت‌ها اجازه می‌دهد به‌ راحتی بین منظومه‌های ستاره‌ای سفر کنند.

در حالیکه سفر سریع‌تر از نور غیرممکن نیست، برای عملی کردن آن به قوانین عجیب و غریب نیاز داریم. خوشبختانه، برای علاقه‌مندان علم تخیلی و فیزیکدانان نظری، مسیرهای جدید زیادی برای کشف وجود دارد. تنها کاری که باید انجام دهیم این است که بفهمیم چگونه ثابت بمانیم و در عوض فضای اطراف را حرکت دهیم. زیرا بر اساس نسبیت خاص، قبل از رسیدن به سرعت به‌ اندازه کافی زیاد نابود خواهیم شد. یک ایده پیشنهادی شامل یک سفینه فضایی است که می‌تواند حباب فضازمان پیرامون خود را جمع کند. این ایده در تئوری و همچنین داستان عالی به‌ نظر می‌رسد.

«ست شوستاک»، ستاره‌شناس موسسه جستجوی هوش فرازمینی (SETI) در کالیفرنیا در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۰ گفت: «اگر کاپیتان کرک مجبور بود با سرعت سریع‌ترین موشک‌های ما حرکت کند، صد هزار سال طول می‌کشید تا به منظومه ستاره‌ای بعدی برسد.» بنابراین، این داستان علمی تخیلی مدت‌هاست که راهی را برای غلبه بر محدودیت سرعت فرض کرده تا داستان کمی سریع‌تر پیش رود.

بدون سفر سریع‌تر از نور، ماجراهای فیلم‌هایی مثل پیشتازان فضا یا جنگ ستارگان غیرممکن خواهد بود. اگر قرار باشد بشریت به دورترین نقاط جهان در حال گسترش برسد، فیزیکدانان آینده باید شجاعانه پا در مسیرهایی بگذارند که قبلا هیچ کس نرفته است.

نتیجه

در این مقاله به اندازه گیری سرعت نور و نظریات و کشفیات دانشمندان مختلف مطالبی را آوردیم و متوجه شدیم که سرعت نور با چه معادلاتی اندازه گیری می شود. اگر دانشمندان و یا اخترشناسان بخواهند فاصله دیگر اجرام را تا زمین ما تخمین بزنند از سرعت نور استفاده می کنند. اگر شما هم می خواهید فاصله دیگر اجرام را با زمین تماشا کنید می توانید با خرید تلسکوپ فاصله و دیگر اجرام آسمانی را ملاحظه نمائید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت امکان پذیر است.

برای دانلود مقاله سرعت نور چقدر است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و سرعت نور چقدر است؟

انواع مختلفی از میکروسکوپ‌ها وجود دارد که هر کدام کاربرد خاصی دارند. در این مقاله، اطلاعاتی در مورد پنج نوع مختلف میکروسکوپ همراه با کاربردهای هر کدام و اینکه چه کسی ممکن است از آن‌ها استفاده کند، ارائه کرده‌ایم. زیر هر توضیح میـکروسکوپ و کاربرد آن عکسی قرار دارد که با استفاده از همان میـکروسکوپ خاص گرفته شده است.

۵ نوع مختلف میکروسکـوپ
انواع میـکروسکـوپی که در این مقاله بررسی می‌کنیم عبارتند از:

میکروسکـوپ استریو یا سه‌بعدی
میکروسکـوپ مرکب
میکروسکوپ معکوس یا وارونه
میکروسکوپ متالورژیکی
میکروسکوپ پلاریزان
 

1. میکروسکـوپ استریو
میکروسکوپ‌های استریو برای مشاهده نمونه‌های مختلفی به‌ کار می‌روند که می‌توانید در دستانتان نگه دارید. این مدل یک تصویر سه‌ بعدی یا استریو ارائه می‌کند و بزرگنمایی آن به‌ طور معمول بین ۱۰ تا ۴۰ برابر است.

میکروسکـوپ استریو در تولید، کنترل کیفیت، جمع‌آوری سکه، علوم، پروژه‌های تشریح دبیرستان و گیاه‌شناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دستگاه معمولا نور منتقل‌شده و همچنین منعکس‌شده را فراهم می‌کند و برای مشاهده نمونه‌ای که اجازه عبور نور را نمی‌دهد، قابل‌ استفاده است. نمونه‌هایی که معمولا زیر مدل استریو مشاهده می‌شوند عبارتند از سکه‌ها، گل‌ها، حشره‌ها، قطعه‌های پلاستیکی یا فلزی، تخته‌های مدار چاپی، بافت‌های پارچه، آناتومی قورباغه و سیم‌ها.

این تصویر یک سکه زیر میکروسکوپ استریو با بزرگنمایی ۲۰ برابر است.

2. میکروسکوپ مرکب
میکروسکوپ مرکب به میکروسکوپ بیولوژیکی نیز معروف است. این مدل در آزمایشگاه‌ها، مدارس، تصفیه‌خانه‌های فاضلاب، مطب‌های دامپزشکی و بافت‌شناسی و پاتولوژی استفاده می‌شود. نمونه‌هایی که زیر میکروسکوپ مرکب مشاهده می‌شوند، باید روی لام قرار بگیرند و با استفاده از لامل صاف شوند. دانش‌آموزان معمولا اسلایدهای آماده‌شده را مشاهده می‌کنند، زیرا فرایند آماده‌سازی اسلاید زمان‌بر است.

از میکروسکـوپ مرکب برای مشاهده نمونه‌های مختلفی استفاده می‌شود که بعضی از آن‌ها عبارتند از سلول‌های خونی، سلول‌های گونه، انگل‌ها، باکتری‌ها، جلبک‌ها، بافت‌ها و بخش‌های نازک اندام‌ها. این دستگاه برای مشاهده نمونه‌هایی که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، استفاده می‌شود.

بزرگنمایی میکروسکوپ مرکب معمولا ۴۰، ۱۰۰، ۴۰۰ و گاهی ۱۰۰۰ برابر است. دستگاه‌هایی را که بزرگنمایی بیش از ۱۰۰۰ برابر را تبلیغ می‌کنند نخرید، زیرا بزرگنمایی خالی با وضوح پایین ارائه می‌دهند.

این تصویر از هاگ‌های قارچ زیر میکروسـکوپ مرکب بیولوژیکی با بزرگنمایی ۴۰۰ برابر گرفته شده است.

3. میکروسکوپ معکوس یا وارونه
این مدل در دو نوع بیولوژیکی یا متالورژیکی در دسترس است. میکروسکوپ‌های معکوس بیولوژیکی بزرگنمایی ۴۰، ۱۰۰ و گاهی ۲۰۰ و ۴۰۰ برابر ارائه می‌کنند. این مدل برای مشاهده نمونه‌های زنده که در پتری دیش هستند، به‌کار می‌رود.

میکروسکـوپ معکوس به کاربر این امکان را می‌دهد که پتری دیش را روی یک صفحه صاف بگذارد که عدسی‌های شیئی زیر آن قرار دارند. این مدل برای لقاح آزمایشگاهی، تصویربرداری از سلول‌های زنده، زیست‌شناسی رشد، زیست‌شناسی سلولی، علوم اعصاب و میکروبیولوژی استفاده می‌شود.

برای اطلاع از مقاله خورشید چقدر داغ است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

میکروسکـوپ‌های معکوس بیشتر در تحقیق برای تجزیه و تحلیل و مطالعه بافت‌ها و سلول‌ها و به‌ ویژه سلول‌های زنده مورد استفاده قرار می‌گیرند. مدل متالورژیکی برای بررسی قطعه‌های بزرگ با بزرگنمایی بالا از نظر شکستگی یا گسل استفاده می‌شود. بزرگنمایی آن‌ها مشابه مدل بیولوژیکی است، با این تفاوت که نمونه‌ها در پتری دیش قرار نمی‌گیرند.

برای استفاده از این مدل، باید یک برش صاف از نمونه آماده شود تا روی صفحه قرار بگیرد. این نمونه صاف صیقل داده می‌شود و گاهی به آن پوک نیز می‌گویند.

میکروسکـوپ معکوس متالوگرافی مدل IMM–480
میکروسکوپ معکوس متالوگرافی صا ایران مدل IMM–480 که با نام «Inverted metallurgical Microscope MJ42» نیز شناخته می‌شود مجهز به با «سامانه نوری اصلاح شده در بینهایت» مخصوص میکروسکوپ‌های آزمایشگاهی-صنعتی Infinity Corrected Optics است . میکروسکوپی قدرتمند و ارگونومیک برای بررسی‌های آزمایشگاهی طولانی مدت در زمینه‌های زیر:

ابزار تحقیقاتی دانش پژوهان و محققان علوم متالورژی
کارگاه های ریخته گری و عملیات حرارتی
آزمایشگاههای تخصصی و متالوگرافی
دانشگاه ها و موسسات علمی و مراکز صنعتی
کارخانه‌ها و مراکز تولیدی
 

بزرگ‌نمایی 100 تا 1000 برابر  با قابلیت تفکیک 0.002  میلی‌متر
چهار شیئی (لنز) مسطح  Plan Achromatic 10x,20x,50x,100x
با «سامانه نوری اصلاح شده در بینهایت» مخصوص میکروسکوپ‌های آزمایشگاهی-صنعتی Infinity Corrected Optics
کله‌گی با زاویه 45 درجه و چشمی‌هایی با میدان دید باز و فاصله کانونی 22 میلیمتر  WF10x
بدنه مستحکم با طراحی ارگونومیک برای بررسی‌های آزمایشگاهی طولانی مدت
دارای پیچ تنظیم فوکوس سریع بعلاوه پیچ تنظیم فوکوس دقیق
لنزهای شیئی تخت کننده تصویر با قابلیت فوکوس با فاصله زیاد LWD Plan Objective
بدون نیاز به روغن امیرسون در بزرگنمایی 1000 برابر
دارای فیلترهای رنگی زرد، سبز و آبی
قابلیت اتصال دوربین (به عنوان چشم سوم) در کنار بدنه دستگاه، – دوربین جداگانه تهیه میشود
میز کار بزرگ 20×24 سانتیمتری با فضای کاری گسترده با قابلیت 3×3 سانتیمتر حرکت
قابلیت تنظیم فاصله دوچشمی 53 تا 75 میلیمتر
میکروسکوپ معکوس متالوگرافی صا ایران مدل IMM–480 با منبع نور هالوژن و قابلیت تنظیم مقدار روشنایی
قابلیت مشاهده تصاویر با استفاده از فیلتر آنالایزر و پلارایزر -مواردی چون کریستال مایع و پلیمرهای بیومدیکال در علوم زمین شناسی و متالوژی و …
 

4. میکروسکوپ متالورژیکی
میکروسکوپ‌های متالورژیکی دستگاه‌هایی با قدرت بالا هستند که برای مشاهده نمونه‌هایی که اجازه عبور نور را نمی‌دهند، طراحی شده‌اند.

نور منعکس‌شده از طریق عدسی‌های شیئی به سمت پایین می‌تابد و بزرگنمایی ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و گاهی ۵۰۰ برابر فراهم می‌کند. میکروسکوپ‌های متالورژیکی برای بررسی ترک‌های میکرونی در فلزها، لایه‌های بسیار نازک پوشش‌ها مانند رنگ و اندازه‌گیری دانه استفاده می‌شوند.

این مدل همچنین در صنعت هوافضا، صنعت خودروسازی و شرکت‌هایی که ساختارهای فلزی، کامپوزیت‌ها، شیشه، چوب، سرامیک، پلیمرها و کریستال‌های مایع را تجزیه و تحلیل می‌کنند، به‌کار می‌رود.

این تصویر یک قطعه فلز با خراش‌هایی روی آن است که توسط میکروسکوپ متالورژیکی با بزرگنمایی ۱۰۰ برابر گرفته شده است.

5. میکروسکوپ پلاریزان
این مدل از نور پلاریزه همراه با نور عبوری یا منعکس‌شده برای بررسی مواد شیمیایی، سنگ‌ها و کانی‌ها استفاده می‌کند. میکروسکوپ‌های پلاریزان روزانه توسط زمین‌شناسان، سنگ‌شناسان، شیمیدانان و صنعت داروسازی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

تمام میکروسکوپ‌های پلاریزان شامل پلاریزور و آنالایزر هستند. پلاریزور تنها به امواج نوری خاصی اجازه عبور می‌دهد. در مقابل، آنالایزر میزان نور و جهت نوری را که نمونه را روشن می‌کند، تعیین می‌کند. پلاریزور اساسا طول موج‌های مختلف نور را روی یک صفحه متمرکز می‌کند. این باعث می‌شود میکروسکـوپ برای مشاهده مواد دوشکستی ایده‌آل باشد.

این تصویر ویتامین C است که زیر میکروسکـوپ پلاریزان با بزرگنمایی ۲۰۰ برابر گرفته شده است.

میکروسکوپ پلاریزان، نوری عبوری و بازتابی Phenix PH-PG3230
در بسیاری از حوزه‌های علمی و صنعتی میکروسکـوپ‌های نوری معمول چندان کارایی ندارند و نیاز به نور پلاریزه است. نور پلاریزه راهکاری برای افزایش کنتراست تصویر و بالاتر بردن توانایی در تفکیک اجزای تصویر است. در حال حاضر در اغلب حوزه‌های علمی، تحقیقاتی و صنعتی از میکروسکـوپ‌های پلاریزان استفاده می‌شود از جمله:

زمین‌شناسی (مطالعه انواع سنگ‌ها، کانی‌ها، سنگ‌نگاری، مواد معدنی، مواد کریستالی، ذغال سنگ و ...)

صنعت (کاربردهای ساختمانی برای کشف درز، شکاف، حباب در بتن ، لوله و سایر مصالح. کاربرد در متالوژی، صنایع پلاستیک، شیشه. تعیین نوع، جنس و کیفیت مواد شیمیایی و طبیعی و کاربردهای بسیار دیگر)

میکروسکـوپ آزمایشگاهی ایده‌آل برای علوم زمین‌شناسی و شاخه‌های مرتبط(بزرگ‌نمایی تا 600 برابر)
مناسب صنایع شیمیایی، نفتی، الکترونیک، پزشکی، زیست‌شناسی، آزمایشگاهی و غیره
با کاربرد صنعتی در کنترل کیفیت  انواع پلیمرها و پلاستیک‌ها، شیشه‌ها، مواد شیمیایی و سایر مواد
طراحی ارگونومیک برای بررسی‌های آزمایشگاهی طولانی مدت
با «سامانه نوری اصلاح شده در بینهایت» مخصوص میکروسکـوپ‌های آزمایشگاهی-صنعتی infinity optical system
عدسی‌های شیئی اصلاح شده بدون خطای رنگی و تصویر مسطح strain-free plan achromatic objective
بدنه بسیار مستحکم فلزی با پوشش رنگ الکترواستاتیک
میز کار گرد به قطر 15 سانتیمتر با قابلیت چرخش 360 درجه
چشمی‌های 22 میلی‌متری با میدان دید بسیار وسیع
قابلیت نصب دوربین به چشمی سوم  برای تهیه عکس و فیلم
دارای سیستم فوکوس سریع و دقیق با قابلیت کنترل فشار Tensional adjustable  
سیستم روشنایی کوهلر Kohler Illumination System با نور هالوژن و قابلیت تنظیم شدت روشنایی
منبع قدرت برق شهری power supply (85-265V 50/60Hz), 6V30W halogen lamp
دارای حداکثر میزان رضایت خریداران در سایت‌های فروش جهانی
 

نتیجه

در این مقاله به انواع مختلف میکروسکوپ، ویژگی ها و امکانات آنها پرداخنیم. هر کدام از این میکروسکوپ ها کاربردهای مختلفی دارند که داخل مقاله ذکر شده است. شما هم اگر برای شغل خود نیاز به خرید میکروسکوپ دارید می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان با بهترین قیمت و کیفیت خرید میکروسکوپ خود را نهایی کنید.

برای دانلود مقاله انواع مختلف میکروسکـوپ و کاربرد هر کدام چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و انواع مختلف میکروسکـوپ و کاربرد هر کدام چیست؟

ستاره‌ های رشته اصلی از طریق همجوشی اتم‌های هیدروژن در هسته خود اتم‌های هلیوم را تشکیل می‌دهند. حدود ۹۰درصد از ستاره‌های جهان از جمله خورشید، ستاره‌های دنباله اصلی هستند. ستاره رشته اصلی از حدود یک دهم جرم خورشید تا ۲۰۰ برابر آن جرم دارند.

ستاره ها زندگی خود را به‌ عنوان ابرهایی از غبار و گاز شروع می‌کنند. نیروی گرانش این ابرها را به هم نزدیک می‌کند و یک پیش ستاره کوچک تشکیل می‌شود که انرژی خود را از مواد در حال فروپاشی تامین می‌کند. پیش ستاره ها معمولا در ابرهای متراکم گازی تشکیل می‌شوند و تشخیص آن‌ها کار ساده‌ای نیست.

«مارک موریس» از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس می‌گوید: «طبیعت ستاره‌ها را به‌ صورت مجزا تشکیل نمی‌دهد. در عوض، آن‌ها را به‌ صورت خوشه‌ای از ابرهای زایشی که تحت گرانش خود فرو می‌ریزند، به‌ وجود می‌آورد.»

اگر می‌خواهید همه چیز را در مورد ستاره رشته اصلی یاد بگیرید، تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

ستاره رشته اصلی چگونه به‌ وجود می‌آید؟
اجرام کوچک‌تر با جرم کمتر از ۰.۰۸ جرم خورشید، نمی‌توانند به مرحله همجوشی هسته‌ای در هسته خود برسند. در عوض به کوتوله‌های قهوه‌ای تبدیل می‌شوند، یعنی ستاره‌هایی که هرگز مشتعل نمی‌شوند.

اگر جرم کافی وجود داشته باشد، گاز و غبار در حال فروپاشی داغ‌تر می‌سوزند و در نهایت به دمایی می‌رسند که برای همجوشی هیدروژن به هلیوم کافی است. ستاره روشن شده و به یک ستاره رشته اصلی تبدیل می‌شود که از همجوشی هیدروژنی نیرو می‌گیرد. همجوشی فشار رو به بیرون ایجاد می‌کند که با کشش به سمت داخل ناشی از گرانش متعادل می‌شود و ستاره را تثبیت می‌کند.

عمر ستاره رشته اصلی
طول عمر یک ستاره رشته اصلی به جرم آن بستگی دارد. یک ستاره با جرم بیشتر ممکن است مواد بیشتری داشته باشد ولی به ‌دلیل دمای هسته بالاتر ناشی از نیروهای گرانشی بیشتر، سریع‌تر می‌سوزد. در حالیکه عمر خورشید حدود ۱۰ میلیارد سال ستاره رشته اصلی خواهد بود، ستاره‌ای با جرم ۱۰ برابر فقط ۲۰ میلیون سال عمر خواهد کرد.

یک کوتوله سرخ که جرم آن نصف خورشید است، می‌تواند ۸۰ تا ۱۰۰ میلیارد سال عمر کند که بسیار بیشتر از عمر ۱۳.۸ میلیارد سال جهان است. این عمر طولانی یکی از دلایلی است که کوتوله‌های سرخ منابع خوبی برای سیاره‌های میزبان حیات در نظر گرفته می‌شوند، زیرا برای مدت طولانی پایدار هستند.

ستاره درخشان
به‌ گفته «دیو روتشتاین»، توسعه‌دهنده نرم‌افزار و ستاره‌شناس که در سال ۲۰۰۷ از دانشگاه کرنل با مدرک دکترا فلسفه و کارشناسی ارشد نجوم فارغ‌التحصیل شد، بیش از ۲۰۰ سال پیش «هیپارکوس»، ستاره‌شناس یونانی، اولین کسی بود که فهرستی از ستاره ها بر اساس میزان درخشندگی ایجاد کرد.

هیپارکوس صرفا به ستاره ها نگاه کرد و آن‌ها را بر اساس میزان درخشش طبقه‌بندی کرد. درخشان‌ترین ستاره ها به ترتیب قدر ۱ تا قدر ۶ بودند. ستاره های قدر ۶ کم‌نورترین ستاره‌هایی بودند که هیپارکوس می‌توانست ببیند. ابزارهای مدرن اندازه‌گیری روشنایی ستاره ها را بهبود بخشیده‌اند و آن را دقیق‌تر کرده‌اند.

در اوایل قرن بیستم، اخترشناسان متوجه شدند که جرم یک ستاره با درخشندگی آن یا میزان نوری که تولید می‌کند، ارتباط دارد. ستاره هایی با جرم ۱۰ برابر خورشید بیش از هزار برابر آن می‌درخشند.

جرم و درخشندگی یک ستاره با رنگ آن نیز ارتباط دارد. ستاره های پرجرم داغ‌تر و آبی‌تر هستند، در حالیکه ستاره های کم‌جرم سردتر هستند و ظاهری سرخ دارند. خورشید به‌ دلیل ظاهر تقریبا زرد خود در نقطه میانی این طیف قرار می‌گیرد.

طبق گزارش رصدخانه جهانی لاس کامبرس، دمای سطح یک ستاره تعیین‌کننده رنگ نوری است که از خود ساطع می‌کند. ستاره‌های آبی داغ‌تر از ستاره‌های زرد هستند و ستاره‌های زرد داغ‌تر از ستاره‌های قرمز هستند.

این درک منجر به ایجاد طرحی به نام نمودار هرتسپرونگ راسل (H-R) شد که نموداری از ستاره ها بر اساس روشنایی و رنگ آن‌ها (که به نوبه خود دمای آن‌ها را نشان می‌دهد) است.

بیشتر ستاره ها روی خطی قرار می‌گیرند که به رشته اصلی معروف است. این خط در نمودار از سمت چپ بالا (جایی که ستاره‌های داغ درخشان‌تر هستند) به سمت راست پایین (جایی که ستاره‌های سرد کم‌نورتر هستند)، کشیده شده است.

خاموش شدن ستاره
در نهایت، یک ستاره رشته اصلی تمام هیدروژن موجود در هسته خود را می‎سوزاند و به پایان چرخه زندگی خود می‌رسد. در این مرحله، ستاره از رشته اصلی خارج می‌شود.

ستاره‌های کوچک‌تر از یک چهارم جرم خورشید مستقیما به کوتوله‌های سفید تبدیل می‌شوند. کوتوله‌های سفید دیگر در هسته خود همجوشی ندارند، ولی همچنان گرما ساطع می‌کنند. در نهایت، کوتوله‌های سفید باید به کوتوله‌های سیاه تبدیل شوند که فقط تئوری هستند. جهان به‌ اندازه کافی پیر نیست تا اولین کوتوله‌های سفید به‌ اندازه کافی سرد شوند و این تبدیل رخ دهد.

لایه‌های بیرونی ستاره‌های بزرگ‌تر به سمت داخل فرو می‌ریزد تا زمانی که دما به‌ اندازه‌ای گرم شود که هلیوم به کربن تبدیل شود. سپس، فشار همجوشی یک نیروی به سمت بیرون ایجاد می‌کند که ستاره را چند برابر بزرگ‌تر از اندازه اصلی خود منبسط می‌کند و یک غول سرخ را به‌ وجود می‌آورد.

برای اطلاع از مقاله خورشید چقدر داغ است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

این ستاره جدید بسیار کم‌نورتر از ستاره رشته اصلی است. در نهایت، خورشید نیز به یک غول سرخ تبدیل خواهد شد. با این‌ حال جای نگرانی نیست، زیرا این اتفاق تقریبا پنج میلیارد سال دیگر رخ خواهد داد.

«جاشوا بلکمن»، محقق متخصص در نجوم ستاره‌ای و منظومه‌های سیاره‌ای در دانشگاه تاسمانی می‌گوید: «در فرایند تبدیل شدن خورشید به یک غول سرخ، احتمالا سیاره‌های نزدیک به آن مثل عطارد و زهره نابود خواهند شد.»

اگر جرم ستاره اولیه تا ۱۰ برابر خورشید باشد، ۱۰۰ میلیون سال مواد خود را می‌سوزاند و سپس به یک کوتوله سفید فوق‌ متراکم فرو می‌ریزد. ستاره‌های پرجرم‌تر در یک مرگ شدید ابرنواختری منفجر می‌شوند و عناصر سنگین‌تری را که در هسته‌شان تشکیل شده است، در سراسر کهکشان پرتاب می‌کنند. هسته باقی‌مانده می‌تواند یک ستاره نوترونی را تشکیل دهد، یک جسم فشرده که اشکال مختلفی دارد.

عمر طولانی کوتوله‌های سرخ به این معنی است که حتی کوتوله هایی که مدت کوتاهی پس از بیگ بنگ تشکیل شده‌اند، هنوز وجود دارند. با این‌ حال، این اجسام کم‌جرم نیز در نهایت تمام هیدروژن خود را می‌سوزانند و کم‌نورتر و سردتر شده و در نهایت خاموش می‌شوند.

نتیجه

در این مقاله به تعریف و میزان عمر ستاره رشته اصلی پرداختیم و نکاتی را در رابطه با ستاره رشته اصلی عنوان کردیم. اگر شما هم به رصد ستارگان علاقمند هستید می توانید با خرید تلسکوپ این رویای خود را به واقعیت تبدیل کنید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت امری دست یافتنی است.  

برای دانلود مقاله ستاره رشته اصلی تعریف و چرخه عمر روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ستاره رشته اصلی تعریف و چرخه عمر