asemaneshab

جهان از یک انفجار بزرگ شروع شد و تقریبا بلافاصله شروع به گسترش کرد. این انبساط ناگهانی باعث شد کیهان صاف شود و مواد و تشعشع‌ها به‌ طور یکنواخت در آن پخش شوند. گسترش کیهان تنها پس از کسری از ثانیه متوقف شد ولی بر اساس نظریه «چندجهانی تورمی»، همچنان ادامه دارد و جهان‌های دیگر را به وجود می‌آورد.

ستاره‌شناسان هنوز مطمئن نیستند که آیا می‌توانند به این ایده آزمایش‌نشده و غیرقابل آزمایش اعتماد کنند یا نه. سوال این است که آیا می‌توانیم نظریه چندجهانی را اثبات کنیم؟ برای یافتن پاسخ این سوال تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

نظریه چندجهانی چه می‌گوید؟
بر اساس نظریه چندجهانی، انبساط کیهان در جایی که ما قادر به دیدن آن نیستیم، ادامه دارد و جهان‌های دیگر را تولید می‌کند. این «تورم ابدی» می‌تواند بی‌نهایت جهان دیگر را ایجاد کند. این جزایر کیهانی در کنار هم چیزی را تشکیل می دهند که دانشمندان به آن «چندجهان» می‌گویند. در هر کدام از این جزایر، اصول فیزیکی مانند بارها، جرم‌ الکترون‌ها و پروتون‌ها و نحوه انبساط فضا متفاوت است.

کیهان‌شناسان بیشتر این نسخه چندجهانی را مطالعه می‌کنند ولی این سناریو اشکال دیگری نیز دارد. مثلا، تصور کنید که کیهان بی‌نهایت است. بنابراین بخشی از آن را که می‌توانیم ببینیم، یعنی جهان مرئی، فقط یکی از جهان‌های غیرقابل شمارش هم‌ اندازه دیگر است که با هم جمع می‌شوند و یک جهان چندگانه را می‌سازند.

یک نسخه دیگر با عنوان «تفسیر دنیاهای چندگانه» از مکانیک کوانتومی می‌آید. بر این اساس هر بار که یک ذره فیزیکی مانند یک الکترون گزینه‌های متعددی دارد، همه آن‌ها را انجام می‌دهد. به‌ عبارت دیگر، هر کدام را در یک جهان متفاوت و تازه تولید‌شده عملی می‌کند.

تلاش برای اثبات چندجهانی چه مشکلاتی دارد؟
در حوزه علم، محققان سعی می‌کنند با استفاده از پیش‌بینی‌هایی که آن‌ها را به‌ طور رسمی فرضیه می‌نامند، توضیح دهند که طبیعت چطور کار می‌کند. دانشمندان پیش‌بینی‌های خود را آزمایش کرده و سپس نتایج را تجزیه و تحلیل می‌کنند تا ببینند آیا حدس اولیه آن‌ها توسط داده‌ها پشتیبانی می‌شود یا نه. به این ترتیب، فرضیه به نظریه تبدیل می‌شود.

آزمایش فرضیه‌ای مانند چندجهانی بسیار دشوار و شاید حتی غیرممکن است. بدون توانایی اثبات یا رد ایده‌ چندجهانی، هیچ راهی برای دانشمندان وجود ندارد تا نزدیک بودن این ایده را به واقعیت بسنجند. در نتیجه، بحثی میان فیزیکدانان شکل گرفته است که آیا ایده‌هایی مانند چندجهانی را از فیزیک به متافیزیک و از دنیای علم به دنیای فلسفه منتقل کنند یا نه.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

پشتیبانی دانشمندان از چندجهانی
گروهی از حامیان چندجهانی ادعا می‌کنند که شواهد فیزیکی واقعی برای اثبات چندجهانی پیدا کرده‌اند. «جوزف پولچینسکی» از دانشگاه کالیفرنیا و «آندری لیندا» از دانشگاه استنفورد می‌گویند که اثبات چندجهانی در کیهان ما به‌ صورت رمزی وجود دارد.

آن‌ها معتقدند که کیهان عظیم، صاف و مسطح است و این ویژگی‌ها نباید بی‌اهمیت باشند. در عوض، باید آن‌ها را داده‌های تجربی در نظر گرفت که نیاز به توضیح دارند و توضیح آن‌ها انبساط جهان است.

به‌ طور مشابه، به نظر می‌رسد جهان ما طوری تنظیم شده است که برای زندگی مطلوب باشد. اگر الکترون یا پروتون مثلا یک درصد بزرگ‌تر بودند، زندگی امکان‌پذیر نبود. چقدر احتمال دارد که همه این ویژگی‌ها برای ایجاد محیطی مناسب برای شکل‌گیری و تکامل حیات هماهنگ شوند؟

در جهانی که در واقع تنها جهان است، این احتمال بسیار پایین است ولی در یک چندجهانی در حال انبساط ابدی، مسلم است که یکی از کیهان‌ها باید مثل جهان ما باشد.

هر جهانی قوانین و اصول فیزیکی متفاوتی دارد. با توجه به جهش‌های بی‌نهایت، جهانی که در آن انسان‌ها می‌توانند متولد شوند در نهایت به‌ وجود می‌آید. چندجهانی در واقع توضیح می‌دهد که چرا ما این‌جا هستیم و بنابراین وجود ما به توضیح اینکه چرا چندجهانی قابل‌قبول است، کمک می‌کند.

در نهایت، دانشمندان ممکن است بتوانند شواهد مستقیم‌تری را از چندجهانی کشف کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند آثار کشش ناشی از انبساط را روی پس‌زمینه کیهانی، نور باقی‌مانده از بیگ بنگ، پیدا کنند. این آثار به دانشمندان می‌گوید که آیا انبساط اتفاق افتاده یا نه و آیا دور از چشم ما هنوز در حال رخ دادن است یا متوقف شده است.

نیاز به تکامل اثبات چندجهانی
گروهی از دانشمندان معتقد هستند که دو تعریف شواهد و اثبات نیاز به ارتقا دارند. «ریچارد دیوید» از مرکز فلسفه ریاضی مونیخ معتقد است که دانشمندان می‌توانند فرضیه‌های خود را مانند چندجهانی بدون پیدا کردن پشتوانه فیزیکی پشتیبانی کنند. او در کتاب خود عنوان می‌کند اگر یک نظریه سه معیار را برآورده کند، احتمالا درست است.

اول، اگر دانشمندان برای پیدا کردن یک نظریه جایگزین که پدیده‌ای را به‌ خوبی توضیح می‌دهد تلاش کرده‌اند و شکست خورده‌اند، این به‌ عنوان مدرکی به نفع نظریه اصلی محسوب می‌شود. دوم، اگر نظریه‌ای با مطالعه و بررسی بیشتر ایده بهتری به نظر می‌رسد، شواهد به نفع آن است. در نهایت، اگر یک خط فکری نظریه‌ای را ارائه دهد که شواهد بعدا آن را تایید کنند، به احتمال زیاد دوباره این کار را خواهد کرد.

از نظر تاریخی، این روش خیلی موفق نبوده است. مثلا، خورشید در طلوع و غروب خود به نظر می‌رسد که دور زمین می‌چرخد. بنابراین مردم مدت‌ها فکر می‌کردند که خورشید دور ما می‌چرخد.

نتیجه‌گیری نهایی چیست؟
تا امروز تمام حوزه‌های علم بر آزمون‌پذیری متکی بوده‌اند. این چیزی است که علم را به علم تبدیل می‌کند و نه خیال‌پردازی. قوانین سختگیرانه اثبات فرضیه‌ها، انسان‌ها را از چاه‌های تاریک بیرون می‌آورد و به فضا می‌برد. آزمون‌های اثبات گاهی دشوار و زمان‌بر هستند و بیشتر نظریه‌پردازان صبر کافی ندارند.

آن‌ها طاقت ندارند ایده چندجهانی را کنار بگذارند تا آزمون‌های درست برای اثبات آن پیدا کنند. زیرا معتقد هستند که چندجهانی در واقع می‌تواند پاسخی برای زندگی، جهان و همه چیز باشد.

در نهایت، جهان طبق تعریف شامل همه چیزهایی می‌شود که هر کسی که داخل آن است می‌تواند ببیند، تشخیص دهد یا کاوش کند. از آن‌جایی که جهان چندگانه از نظر فیزیکی و فلسفی دست‌نیافتنی است، اخترشناسان ممکن است نتوانند به‌ طور قطع وجود آن را تایید کنند.

نتیجه

اگر جهان چندگانه وجود داشته باشد، قابلیت میزبانی حیات در جهان خاص ما دیگر عجیب نخواهد بود، زیرا تعداد نامتناهی جهان‌های دیگر وجود دارند که این قابلیت را ندارند. به‌ عبارت دیگر، شرایط جهان ما فقط یک اتفاق تصادفی است.

ما در سایت موسسه طبیعت آسمان شب اطلاعات مفیدی در رابطه با تلسکوپ، میکروسکوپ، دوربین دوچشمی، دوربین تک چشمی و حتی مقالاتی در رابطه با علم نجوم و ستاره شناسی برای شما منتشر کردیم. همچنین شما می توانید در سایت ما خرید تلسکوپ مد نظر خود را با بهترین کیفیت و قیمت انجام دهید. خرید تلسکوپ در آسمان شب با ایمنی کامل انجام می شود. شما می توانید تلسکوپ و لوازم جانبی تلسکوپ را در سایت ما خریداری نمائید.

برای دانلود مقاله آیا فیزیکدانان می‌توانند ثابت کنند که چندجهانی واقعی است؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آیا فیزیکدانان می‌توانند ثابت کنند که چندجهانی واقعی است؟

آیا سفر در زمان ممکن است؟ پاسخ کوتاه این است: بله. شما در همین لحظه در حال سفر در زمان هستید، یعنی با سرعت یک ثانیه در ثانیه به سمت آینده می‌روید. ما تقریبا همیشه با سرعت یکسان در زمان حرکت می‌کنیم، ولی این سفر در زمانی نیست که تعداد بی‌شماری از نویسنده‌های علمی تخیلی را مجذوب خود کرده باشد. علم می‌گوید سفر در زمان ممکن است ولی احتمالا نه به روشی که فکر می‌کنیم. برای درک بیشتر مفهوم سفر در زمان، تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

نسبیت خاص و سفر در زمان به آینده نزدیک
اینشتین نظریه نسبیت خاص خود را در سال ۱۹۰۵ مطرح کرد. این نظریه همراه با نظریه نسبیت عام به یکی از اصول اساسی فیزیک مدرن تبدیل شده است. نسبیت خاص رابطه بین فضا و زمان را برای اجسامی که با سرعت ثابت در یک خط مستقیم حرکت می‌کنند توصیف می‌کند.

این نظریه را می‌توانیم به‌ صورت ساده توضیح دهیم. اول، همه چیز در ارتباط با چیز دیگری سنجیده می‌شود، یعنی هیچ چارچوب مرجع مطلقی وجود ندارد. دوم، سرعت نور بدون توجه به هر چیزی ثابت است و ثابت می‌ماند. سوم، هیچ چیز نمی‌تواند سریع‌تر از سرعت نور حرکت کند.

با توجه به این اصول ساده،‌ ناظری که با سرعت بالا حرکت می‌کند، زمان را با سرعت کمتری نسبت به ناظری که در فضا سرعت ندارد، تجربه می‌کند. اگر چه نمی‌توانیم با سرعت نور حرکت کنیم، فضانوردان با سرعت ۱۷۵۰۰ مایل در ساعت (۲۸۱۶۰ کیلومتر بر ساعت) در ایستگاه فضایی بین‌المللی دور زمین می‌چرخند.

فضانورد «اسکات کلی» بعد از برادر دوقلوی فضانورد خود «مارک کلی» به دنیا آمد. اسکات کلی ۵۲۰ روز را در مدار گذراند، در حالی‌ که مارک ۵۴ روز در فضا بود. تفاوت در سرعتی که آن‌ها زمان را در طول زندگی خود تجربه کرده‌اند، در واقع فاصله سنی بین آن‌ها را افزایش داده است.

نسبیت عام و سفر در زمان
تفاوتی که مدار پایین زمین در طول عمر یک فضانورد ایجاد می‌کند، ممکن است ناچیز باشد اما اتساع زمان بین افراد روی زمین و ماهواره‌های GPS که در فضا پرواز می‌کنند قابل‌ توجه است. ماهواره‌های GPS در فاصله ۱۲۵۰۰ مایلی (۲۰۱۰۰ کیلومتری) با سرعت ۸۷۰۰ مایل در ساعت (۱۴ هزار کیلومتر در ساعت) دور زمین می‌چرخند.

بر اساس نسبیت خاص، هر چه یک شی سریع‌تر نسبت به جسم دیگر حرکت کند، زمان را کندتر تجربه می‌کند. برای ماهواره‌های GPS با ساعت اتمی، این اثر از هر روز ۷ میکروثانیه یا ۷ میلیونم ثانیه کم می‌کند.

همچنین، بر اساس نسبیت عام، ساعت‌های نزدیک‌تر به مرکز یک جرم گرانشی بزرگ مانند زمین، کندتر از ساعت‌های دورتر حرکت می‌کنند. بنابراین از آن‌ جایی که ماهواره‌های GPS در مقایسه با ساعت‌های روی زمین از مرکز آن بسیار دور هستند، هر روز ۴۵ میکروثانیه دیگر به ساعت‌های ماهواره GPS اضافه می‌شود.

با در نظر گرفتن کاهش ۷ ثانیه‌ای بر اساس نسبیت خاص، نتیجه خالص ۳۸ میکروثانیه اضافه است. این یعنی مهندسان باید ۳۸ میکروثانیه اضافی در روز هر ماهواره در نظر بگیرند.

با توجه به این اعداد، بیش از هفت سال طول می‌کشد تا زمانی که ساعت اتمی در یک ماهواره جی‌پی‌اس نشان می‌دهد به میزان بیش از یک چشم بر هم زدن با ساعت‌های روی زمین متفاوت شود. این نوع سفر در زمان ممکن است به اندازه فاصله سنی برادران کلی ناچیز به نظر برسد ولی با توجه به دقت بیش از حد فناوری مدرن GPS، در واقع اهمیت دارد.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

آیا کرمچاله‌ها می‌توانند ما را در زمان عقب ببرند؟
به گفته ناسا، نسبیت عام ممکن است سناریوهایی را ارائه دهد که به ما اجازه می‌دهد در زمان به عقب برگردیم، ولی واقعیت فیزیکی این روش‌های سفر در زمان آسان نخواهد بود. کرم‌چاله‌ها در واقع تونل‌هایی نظری هستند که از میان بافت فضا زمان می‌گذرند و می‌توانند لحظه‌ها یا مکان‌های مختلف را در واقعیت به دیگران متصل کنند. کرم‌چاله‌ها به‌ عنوان پل‌های انیشتین-روزن یا سفیدچاله‌ها نیز شناخته می‌شوند.

بر خلاف سیاهچاله‌ها، گمانه‌زنی‌ها در مورد کرمچاله‌ها بسیار زیاد است و هیچ موردی در دنیای واقعی شناسایی نشده است. در گذشته عقیده بر این بود که کرمچاله‌ها بیش از حد ناپایدار هستند و هیچ چیزی نمی‌تواند از میان آن‌ها عبور کند. با‌ این‌ حال، یک مطالعه ادعا می‌کند که اینطور نیست.

«پاسکال کویران» پیشنهاد کرد که کرم‌چاله‌ها می‌توانند به‌ عنوان میانبرهای فضا زمان عمل کنند. کویران برخلاف مطالعه‌های قبلی، از مختصات ادینگتون فینکلشتاین به‌ جای شوارتزشیلد استفاده کرد. در گذشته، مسیر یک ذره در یک کرم‌چاله فرضی قابل‌ردیابی نبود. کویران با استفاده از این مختصات این مشکل را حل کرد.

اگرچه به نظر می‌رسد نظریه‌های انیشتین سفر در زمان را دشوار می‌کنند، برخی از محققان راه‌حل‌هایی را پیشنهاد کرده‌اند که امکان پرش به جلو و عقب را در زمان فراهم می‌کند. با این‌ حال، این نظریه‌ها یک نقص عمده دارند: هیچ راهی وجود ندارد که یک فرد بتواند از کشش و فشار گرانشی که در این راه‌حل‌ها مورد نیاز است، جان سالم به در ببرد.

نظریه سیلندر بی‌نهایت
ستاره‌شناسی به اسم «فرانک تیپلر»، مکانیزمی را پیشنهاد کرد که در آن می‌توان ماده‌ای با جرم ۱۰ برابر جرم خورشید را در استوانه‌ای دراز و بسیار متراکم قرار داد. موسسه اندرسون، یک سازمان تحقیقاتی سفر در زمان، عنوان کرد که پس از چرخاندن این استوانه با سرعت چند میلیارد دور در دقیقه، یک سفینه فضایی در نزدیکی آن می‌تواند در یک منحنی بسته و زمان‌مانند در زمان به عقب حرکت کند. مشکل اصلی این است که برای اینکه سیلندر تیپلر به واقعیت تبدیل شود، استوانه باید بی‌نهایت طولانی باشد یا از نوعی ماده ناشناخته ساخته شده باشد.

دونات زمان
«آموس اوری»، فیزیکدان نظری، مدلی برای ماشین زمان ساخته‌شده از فضا زمان منحنی ارائه کرد. این ماشین زمان یک خلا دونات‌شکل است که توسط دایره‌ای از ماده معمولی احاطه شده است. چند نکته در مورد ماشین زمان اوری وجود دارد. ابتدا، کسی نمی‌تواند به زمان‌هایی زودتر از زمان اختراع و ساخت دونات زمان سفر کنند. دوم، اختراع و ساخت این ماشین به توانایی ما برای دستکاری میدان‌های گرانشی به دلخواه بستگی دارد. این کار ممکن است از نظر تئوری امکان‌پذیر باشد ولی قطعا فراتر از دسترس ما است.

نتیجه

در مجموع، اگرچه افراد زیادی مجذوب ایده تغییر گذشته یا دیدن آینده هستند، اما هیچ فردی تا به‌ حال روشی را برای فرستادن یک فرد به یک زمان مشخص پیشنهاد نکرده است که عملی باشد. تلسکوپ جیمز وب به ما نشان داد که عجایب خیلی زیادی در این دنیا وجود دارد که ما هنوز در مورد آن اطلاعاتی نداریم. شما می توانید با خرید تسلکوپ بسیاری از شگفتی های دنیای بالای سر خود را تماشا کنید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب بسیار آسان و ایمن است.

برای دانلود مقاله آیا سفر در زمان ممکن است؟ روی لینک کلیک کنید.

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و آیا سفر در زمان ممکن است؟

جهان از میلیاردها کهکشان تشکیل شده که کهکشان راه شیری ما تنها یکی از آن‌ها است. کهکشان‌ معمولا به‌ عنوان مجموعه گسترده‌ای از ستاره‌ها در نظر گرفته می‌شود و در عکس‌ها هم این‌طور به نظر می‌رسد. با این‌ حال، انواع دیگری از مواد مانند گاز، غبار و ماده تاریک نیز در کهکشان وجود دارند.

ستاره‌شناسان می‌دانند که کهکشان ها بلافاصله بعد از بیگ بنگ شروع به شکل‌گیری کرده‌اند ولی هنوز به‌ طور کامل فرایند تکامل آن‌ها به چیزی را که امروز می‌بینیم، درک نکرده‌اند. در این مقاله به بررسی مهم‌ترین نظریه‌ها در مورد نحوه شکل‌گیری کهکشان ها، چگونگی و دلیل ادغام آن‌ها و همچنین انواع مختلف کهکشان ها می‌پردازیم. بنابراین، با ما همراه باشید.

نظریه‌های نحوه شکل‌گیری کهکشان ها
وقتی جهان بعد از بیگ بنگ از نظر اندازه منبسط شد، تمام مواد موجود در آن بیشتر و نازک‌تر گسترش پیدا کردند. در همان زمان یک نیروی مخالف، یعنی نیروی گرانش وجود داشت که مواد پراکنده‌شده را به توده‌های متراکم‌تر تبدیل می‌کرد.

بعضی از توده‌ها موقت بودند و در نهایت از بین رفتند. در مقابل، بعضی دیگر از توده‌ها به‌ اندازه کافی گرانش قوی داشتند که به آن‌ها اجازه داد ماده بیشتری را به داخل خود بکشند و رشد کنند. با افزایش جرم توده، کشش گرانشی آن افزایش پیدا می‌کند و باعث فروپاشی آن به اندازه کوچک‌تر و چگالی بیشتر می‌شود. به گفته مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا، نخستین کهکشان‌های اولیه به این شکل در چند صد هزار سال اول کیهان به‌ وجود آمدند.

تکامل کهکشان
ستاره‌شناسان کاملا مطمئن هستند که ادغام به‌ نوعی در شکل‌گیری کهکشان‌هایی که امروزه می‌بینیم، نقش داشته است. تلسکوپ‌های قدرتمندی مانند هابل نمونه‌های متعددی از ادغام کهکشانی را نشان داده‌اند که هنوز هم رخ می‌دهند.

همچنین، دورترین کهکشان‌ها که به ‌دلیل سرعت محدودی که نور با آن حرکت می‌کند میلیاردها سال پیش آن‌ها را می‌بینیم، به‌ طور مشخص کوچک‌تر از کهکشان‌های نزدیک به‌ نظر می‌رسند. این نشانه واضحی است که کهکشان‌ها از زمان شکل‌گیری اولیه خود تا امروز دستخوش تغییر و تکامل شده‌اند. همه اخترشناسان تقریبا با این نظریه موافق هستند. اما این موضوع کمتر قطعی است که نخستین کهکشان ها چه ارتباطی با کهکشان‌های بالغی که امروز می بینیم، دارند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

اساسا دو نظریه مخالف با نام‌های «بالا به پایین» و «پایین به بالا» وجود دارد. نظریه از بالا به پایین در سال ۱۹۶۲ مطرح شد. این نظریه عنوان می‌کند که اولین توده‌هایی که فرو ریختند، به ابرهای گازی غول‌پیکری تبدیل شدند که از نظر جرم با کهکشان‌های امروزی قابل‌ مقایسه بودند.

با فروپاشی گاز و افزایش چگالی آن، بعضی از ستاره‌ها خیلی زود، قبل از اینکه گاز به یک دیسک چرخان تثبیت شود، شکل گرفتند. این ستاره‌های اولیه بخش بیضوی یا برآمدگی یک کهکشان را تشکیل دادند، در حالیکه بقیه ستاره‌ها داخل بخش بسیار نازک‌تر دیسک به‌وجود آمدند.

نظریه پایین به بالا که به‌ عنوان مدل «خوشه‌بندی سلسله مراتبی» نیز شناخته می‌شود، جدیدتر است و به‌ طور کلی با شواهد و یافته‌ها مشاهده‌ای امروزی تطابق بهتری دارد. این نظریه دو عامل جدید را معرفی می‌کند که نقش عمده‌ای در مدل بالا به پایین نداشتند، یعنی ماده تاریک و ادغام کهکشانی.

بدیهی است که ماده تاریک باید در کهکشان ها وجود داشته باشد، زیرا روی سرعت چرخش آن‌ها تاثیر می‌گذارد. همچنین به ‌نظر می‌رسد که باید نقش مهمی در شکل‌گیری اولیه کهکشان ها داشته باشد.

نظریه پایین به بالا، برخلاف نظریه بالا به پایین، فرض نمی‌کند که کهکشان‌های اولیه باید هم اندازه کهکشان‌های امروزی بوده باشند. در عوض می‌گوید که بسیار کوچک‌تر بوده‌اند و در طول زمان از طریق ادغام‌های مکرر به اندازه کنونی خود رسیده‌اند.

انواع مختلف کهکشان
کهکشان ها مانند اجرام آسمانی انواع مختلفی دارند که در ادامه آن‌ها را معرفی می‌کنیم.

1. بیضوی
حدود یک سوم از کهکشان ها گاز یا غبار بسیار کمی دارند و هیچ ناحیه‌ تشکیل ستاره فعال در آن‌ها وجود ندارد. بزرگ‌ترین آن‌ها یعنی بیضی‌های غول‌پیکر، می‌توانند تا ۳۰۰ هزار سال نوری وسعت داشته باشند. در حالیکه بیضوی‌های بیضی‌های کوتوله، فقط چند هزار سال نوری هستند.

2. مارپیچی
این کهکشان ها کاملا متمایز هستند و از یک صفحه نازک از گاز، غبار و ستاره‌ها تشکیل شده‌اند که در یک الگوی مارپیچی تماشایی قرار دارند. بیشتر کهکشان های مارپیچی همچنین یک برآمدگی کوچک در مرکز خود شبیه یک کهکشان بیضوی و احتمالا یک میله مرکزی دارند.

3. نامنظم
این دسته هر چیز دیگری به جز انواعی را که معرفی کردیم، در برمی‌گیرد. کهکشان نامنظم نه یک بیضی صاف است و نه یک مارپیچ منظم و متقارن. کهکشان‌های نامنظم بیشتر در فواصل دورتر، به عبارت دیگر در اوایل زندگی کیهان، رایج هستند. این احتمال وجود دارد که آن‌ها با گذشت زمان، به کهکشان مارپیچی یا بیضوی ادغام شوند.

نتیجه

نحوه شکل گیری انواع مختلف کهکشان ها را مورد بررسی قرار دادیم و جزئیاتی را در این موارد برای شما عنوان کردیم. تلسکوپ های جدید می توانند کهکشان های کشف نشده ای را به ما نشان دهند و مار با دنیاهای جدیدی آشنا کنند. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از دیدن شگفتی های آسمان لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب بسیار آسان و ایمن خواهد بود.

برای دانلود مقاله نحوه به ‌وجود آمدن کهکشان ها نظریه‌ها، انواع و رشد روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و نحوه به ‌وجود آمدن کهکشان ها نظریه‌ها، انواع و رشد

قرن‌ها پیش، ستاره‌شناسان تلاش می‌کردند ماهیت ستاره‌های دنباله‌دار و ترکیب شیمیایی ستاره‌ها را پیدا کنند. این معماهای قدیمی و بزرگترین رازهای جهان در حال حاضر حل شده‌اند و معماهای جدیدی جای آن‌ها را گرفته‌اند. امروزه تلاش می‌کنیم به پاسخ سوال‌هایی درباره سیاهچاله‌ها، ماهیت قوانین فیزیکی و جایگاه خود در کیهان برسیم. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا با ۹ مورد از بزرگترین رازهای جهان آشنا شوید.

１. کهکشان‌ها چگونه تشکیل می‌شوند؟
پاسخ ساده نیروی گرانش است. ماده اولیه در کیهان تازه متولدشده به‌ طور یکنواخت پخش نشده بود. نواحی که چگالی کمتری داشتند ماده بیشتری را جذب کردند و در طول زمان بزرگ‌تر شدند. بنابراین همان‌طور که جهان در حال انبساط بود، ماده به سمت توده‌هایی کشیده شد که در نهایت به کهکشان‌هایی مانند کهکشان راه شیری ما تبدیل شدند. هنوز مشخص نیست که چگونه اولین کهکشان‌های عظیم خیلی زود بعد از بیگ بنگ شکل گرفتند.

２. آیا منظومه شمسی ما منحصربه‌فرد است؟
تا اواسط دهه ۱۹۹۰، ستاره‌شناسان سرنخی در مورد وجود منظومه‌های خورشیدی دیگر نداشتند. امروزه می‌دانیم که منظومه شمسی ما ممکن است کمیاب باشد، ولی منحصر به‌ فرد نیست. ستاره‌های خورشید مانند دیگری کشف شده‌اند که یک یا چند سیاره دور آن‌ها می‌چرخند. با این‌ حال، سیاره‌های قابل‌سکونت احتمالا به‌ اندازه‌ای که فکر می‌کنیم فراوان نیستند. از سوی دیگر، تلسکوپ‌های فعلی قادر به تشخیص منظومه‌های شمسی مشابه نیستند. بنابراین، شاید تعداد زیادی از آن‌ها وجود داشته باشد. طبیعت هرگز از چیزی فقط یک نسخه نمی‌سازد.

３. چه چیزی باعث بیگ بنگ شد؟
برای پیدا کردن علت انفجار بزرگ، باید یک رویداد قبلی را فرض کنیم که تاثیر آن پدید آمدن کیهان بوده است. با این‌ حال، کلمه «قبلی» در این‌ جا خیلی معنی ندارد. شاید بیگ بنگ علاوه‌ بر ایجاد ماده و انرژی، منشا فضا و زمان نیز بوده است. در این صورت، صحبت در مورد علت آن دشوار است.

برخی از دانشمندان معتقد بودند که جهان روزی دوباره فرو خواهد ریخت و در نهایت انفجار دیگری رخ خواهد داد. وقتی مشخص شد انبساط جهان هرگز متوقف نمی‌شود، این ایده رد شد.

گروهی از فیزیکدانان عقیده دارند که بیگ بنگ ناشی از برخورد فضازمان چهار بعدی خالی ما با جهان دیگری بوده است که در کنار جهان ما در یک فضای حجیم با ابعاد بالاتر شناور است. سوال گیج‌کننده‌تر این است که اگر چیزی دلیل بیگ بنگ بوده، علت خود آن چه بوده است؟

４. جهان چطور به پایان خواهد رسید؟
همه می‌میرند، سیاره‌ها از بین می‌روند، ستاره‌ها منفجر می‌شوند و حتی سیاهچاله‌ها تبخیر می‌شوند ولی شاید جهان برای همیشه باقی بماند. از زمانی که نرخ تولد ستاره‌ای در کیهان در اوج بود، زمان زیادی می‌گذرد و تا زمانی که شکل‌گیری ستاره در بسیاری از کهکشان‌ها تقریبا به‌ طور کامل کاهش یابد، حدود صد میلیارد سال دیگر طول خواهد کشید. وضعیت کیهان به‌ عنوان یک کل چطور است؟

از زمان کشف شتاب نرخ انبساط کیهان در سال ۱۹۹۸ که به انرژی تاریک معروف است، بسیاری از ستاره‌شناسان معتقد هستند که سرعت آن هیچ وقت کم نخواهد شد، چه برسد به اینکه به مرحله انقباض بازگردد.

بنابراین، در آینده دور کهکشان‌ها به‌ طور فزاینده‌ای از یکدیگر دور خواهند شد. در نهایت، فراتر از افق کیهانی یکدیگر ناپدید شده و جهان به مکانی تاریک و تنها تبدیل می‌شود. همچنین، انرژی تاریک که باعث شتاب کیهان می‌شود، ممکن است با گذشت زمان قوی‌تر شود و زمانی که فضا از هم جدا شد، منجر به «شکاف بزرگ» شود.

５. آیا نظریه انیشتین اشتباه بود؟
بیایید با یک سوال دیگر شروع کنیم: آیا اسحاق نیوتن اشتباه می‌کرد؟ نظریه گرانش او به‌ اندازه کافی برای پرواز فضاپیما به ماه دقیق است ولی در سرعت‌های بسیار بالا یا در میدان‌های گرانشی بسیار قوی صادق نیست.

در این شرایط، نظریه نسبیت عام اینشتین جایگزین بهتری است. این نظریه به‌ درستی خم شدن نور ستاره‌ها توسط گرانش، فروپاشی مداری تپ اخترهای دوتایی و تاب برداشتن فضازمان دور سیاهچاله را توصیف می‌کند.

به‌ همین دلیل، نسبیت عام در حال حاضر بهترین نظریه گرانش محسوب می‌شود. با این‌ حال، ممکن است تاریخ تکرار شود و یک نظریه بهتر مطرح شود. مثلا کاهش شتاب غیرقابل توضیح فضاپیماهایی مانند پایونیر ۱۰ و ۱۱ به‌ عنوان مدرکی برای فیزیک جدید تفسیر شده است.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

６. آیا جهان می‌توانست متفاوت باشد؟
جهان مادی ما متشکل از ذره‌های بنیادی است که توسط چهار نیروی طبیعت اداره می‌شوند. فیزیکدانان می‌توانند خواص ذره‌ها مانند نسبت جرم بین پروتون و الکترون را اندازه‌گیری کنند. همچنین، می‌توانند مجموعه‌ای از ثابت‌های فیزیکی مانند سرعت نور را تعیین کنند.

با این‌ حال، هیچ کس نمی‌داند که چرا جهان به این شکل است و آیا می‌توانست متفاوت باشد؟ فقط یک تغییر جزئی در جرم یا بار یک نوع خاص از ذره یا افزایش اندک قدرت یکی از نیروهای طبیعت، جهان را از ستاره‌ها، سیاره‌ها و حیات خالی می‌کند. اگر ویژگی‌های بنیادی کیهان نتیجه تصادفی یک فرآیند تصادفی باشد، عجیب است که چنین نتیجه خاصی داشته است.

در نظریه چندجهانی، جهان ما تنها یکی از مجموعه عظیمی از بسیاری از جهان‌های ممکن است. اگر هزاران کیهان وجود داشته باشد، همه ترکیب‌های ممکن از ثابت‌های طبیعی، ویژگی‌های ذره‌ها و قدرت نیروها ممکن است در جایی رخ دهند.

７. آیا انبساط جهان واقعا رخ داده است؟
کیهان‌شناسان از انبساط برای پاسخ دادن به یک سوال آزاردهنده استفاده می‌کنند: اگر بخش های دوردست هرگز با یکدیگر در تماس نبوده‌اند، جهان چگونه این‌قدر همگن است؟

بر اساس این نظریه، قبل از اینکه جهان از اندازه یک ذره زیراتمی به وسعت حدود ۲۷ میلیارد سال نوری برسد، به‌ اندازه کافی کوچک بود که بتواند ناهمگونی ها را از بین ببرد. علاوه‌ بر این، انبساط توضیح می‌دهد که چرا به‌ نظر می‌رسد انحنای بزرگ کیهان ما صفر است. با وجود این نظریه، شواهد مستقیم بسیار کمی برای انبساط وجود دارد.

８. آیا حیات در جایی غیر از زمین وجود دارد؟
از نظر تئوری، باید سیاره زنده دیگری در جهان وجود داشته باشد. دانشمندان استدلال می‌کنند که حدود صد میلیارد کهکشان در کیهان قابل‌ مشاهده وجود دارد که هر کدام ده‌ها میلیارد ستاره دارند. بسیاری از این ستاره‌ها سیاره دارند. بنابراین حتی اگر از هر تریلیون سیاره فقط در یکی زندگی تشکیل شود، تعداد سیاره‌های حیات‌زا در کیهان در حد یک میلیارد است.

９. جهان از چه چیزی به‌وجود آمده است؟
در واقع هیچ کس نمی‌داند. ماده‌ای که می‌شناسیم، شامل اتم‌ها و مولکول‌ها، فقط نوک یک کوه یخ عظیم است. بیشترین بخش جهان از ماده تاریک ساخته شده است که اجزای تشکیل‌دهنده آن شناخته‌شده نیست.

نتیجه

جهانی که ما در آن زیست می کنیم مملو از شگفتی های بزرگ است که هنوز بسیاری از آنها کشف نشده اند. شما می توانید با خرید تلسکوپ بیشتر این شگفتی ها را در آسمان شب ببینید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت کاملا راحت و ایمن است.

برای دانلود مقاله ۹ مورد از بزرگترین رازهای جهان روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ۹ مورد از بزرگترین رازهای جهان 

مدل بیگ بنگ تا حد زیادی به‌ عنوان تاریخچه پیدایش جهان و نحوه تکامل آن پذیرفته شده است. بر اساس این مدل، جهان از یک نقطه فوق‌ العاده داغ و متراکم در حدود ۱۳.۷ میلیارد سال پیش آغاز شد. سوال این است که جهان چطور به شکل امروزی رسیده است؟ تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا از بیگ بنگ تا امروز را در ۱۰ مرحله ساده بررسی کنیم.

مرحله ۱: پیدایش
بیگ بنگ یک انفجار در فضا نبود. در عوض، نامی است که به ظاهر شدن فضا در همه جای جهان داده‌ایم. بر اساس نظریه بیگ بنگ، جهان به‌ عنوان یک نقطه بسیار داغ و متراکم و منفرد در فضا متولد شد. کیهان‌شناسان مطمئن نیستند که قبل از این لحظه چه اتفاقی افتاده است. با این‌ حال، با ماموریت‌های فضایی، تلسکوپ‌های زمینی و محاسبه‌های پیچیده تلاش می‌کنند تصویر واضح‌تری از کیهان اولیه و شکل‌گیری آن ترسیم کنند.

در سال ۲۰۰۱، کاوشگر ناهمسان‌گرد ریزموجی ویلکینسون (WMAP) برای مطالعه کیهان اولیه از طریق اندازه‌گیری تشعشع‌های پس‌زمینه کیهانی به فضا پرتاب شد. WMAP سن جهان را حدود ۱۳.۷ میلیارد سال برآورد کرد.

مرحله ۲: اولین جهش رشد کیهان
وقتی که جهان خیلی جوان بود، چیزی حدود یک صدم یک میلیاردم تریلیونم یک تریلیونم ثانیه، یک جهش رشد باورنکردنی را تجربه کرد. در طول این انفجار که به انبساط معروف است، جهان به‌ طور تصاعدی رشد کرد و اندازه آن حداقل ۹۰ برابر شد. با گسترش فضا، جهان سرد شد و ماده شکل گرفت.

مرحله ۳: داغی بیش از حد
عناصر شیمیایی سبک در سه دقیقه اول شکل‌گیری کیهان ایجاد شدند. با انبساط جهان، دما پایین آمد و پروتون‌ها و نوترون‌ها با هم برخورد کردند و دوتریوم را ساختند که ایزوتوپ هیدروژن است. بخش زیادی از این دوتریوم‌ها ترکیب شدند و هلیوم را به‌وجود آوردند.

با این‌ حال، تا ۳۸۰ هزار سال بعد از بیگ بنگ، گرمای ناشی از به‌ وجود آمدن جهان به‌ قدری زیاد بود که نور قادر به تابش نبود. اتم‌ها با نیروی کافی برای تفکیک شدن به پلاسمای متراکم و مات پروتون‌ها، نوترون‌ها و الکترون‌ها که نور را مانند مه پراکنده می‌کردند، با هم برخورد کردند.

مرحله ۴: شروع تابش نور بعد از بیگ بنگ
حدود ۳۸۰ هزار سال بعد از بیگ بنگ، ماده به ‌اندازه کافی سرد شد تا الکترون‌ها با هسته ترکیب شوند و اتم‌های خنثی تشکیل دهند. در این مرحله که به آن «بازترکیب» می‌گوییم، جذب الکترون‌های آزاد باعث شفاف شدن جهان شد. امروزه، نوری را که در این مرحله منتشر شد، می‌توانیم به‌ شکل تشعشع از پس‌زمینه کیهانی ببینیم.  بعد از دوران نوترکیبی، دوره‌ای از تاریکی رخ داد و سپس ستاره‌ها و سایر اجرام درخشان به‌ وجود آمدند.

مرحله ۵: عبور از دوران تاریک کیهانی
تقریبا ۴۰۰ میلیون سال بعد از بیگ بنگ، جهان شروع به بیرون آمدن از دوران تاریک خود کرد که به آن عصر یونیزاسیون مجدد می‌گوییم. قبلا تصور این بود که این مرحله پویا بیش از نیم میلیارد سال طول کشیده است. امروزه یافته‌ها نشان می‌دهد یونیزاسیون مجدد ممکن است سریع‌تر از آنچه قبلا تصور می‌شد، رخ داده باشد.

در طول این مدت، توده‌های گاز به‌ اندازه کافی فرو ریختند تا اولین ستاره‌ها و کهکشان‌ها را شکل دهند. نور فرابنفش ساطع‌شده از این رویدادهای پرانرژی، بخش زیادی از گاز هیدروژن خنثی پیرامون را پاکسازی کرد. فرایند یونیزاسیون مجدد همراه با پاکسازی گاز هیدروژن، باعث شد که جهان برای اولین بار در برابر نور فرابنفش مرئی شود.

مرحله ۶: پیدایش ستاره‌ها و کهکشان‌های بیشتر
ستاره‌شناسان با بررسی دورترین و قدیمی‌ترین کهکشان‌ها تلاش می‌کنند شناخت بیشتری از ویژگی‌های جهان اولیه به‌ دست آورند. مطالعه پس‌زمینه کیهانی به آن‌ها این امکان را می‌دهد که به‌ صورت معکوس کار کنند و وقایع گذشته را کنار هم بگذارند. داده‌های کاوشگر WMAP و کاوشگر COBE که در سال ۱۹۸۹ به فضا پرتاب شد و ماموریت‌هایی که هنوز در حال کار هستند، مانند تلسکوپ فضایی هابل، به دانشمندان کمک می‌کنند پاسخ بحث برانگیزترین پرسش‌ها را در کیهان‌شناسی پیدا کنند.

مرحله ۷: تولد منظومه شمسی ما
دانشمندان تخمین می‌زنند که منظومه شمسی ما تقریبا ۹ میلیارد سال بعد از بیگ بنگ به‌ وجود آمده باشد. بر اساس برآوردهای فعلی، خورشید یکی از بیش از ۱۰۰ میلیارد ستاره در کهکشان راه شیری است و تقریبا در فاصله ۲۵ هزار سال نوری از هسته کهکشان دور آن می‌چرخد.

بسیاری از دانشمندان معتقد هستند که خورشید و بقیه منظومه شمسی ما از یک ابر بسیار بزرگ و چرخان از گاز و غبار به نام سحابی خورشیدی، تشکیل شده‌اند. هما‌‌ن‌ طور که گرانش باعث فروپاشی این سحابی شد، سریع‌تر چرخید و به شکل دیسک درآمد. در طول این مرحله، بیشتر مواد به سمت مرکز کشیده شدند و خورشید را به‌ وجود آوردند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

مرحله ۸: چیزهای نامرئی در جهان
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ستاره‌شناسان به این فکر افتادند که ممکن است جرم بیشتری در جهان نسبت به آنچه قابل مشاهده است، وجود داشته باشد. طبق فیزیک پایه نیوتنی، ستاره‌های حول یک کهکشان آهسته‌تر از ستاره‌های مرکز می‌چرخند. اما روبین ستاره‌شناسی بود که متوجه شد که تمام ستاره‌های یک کهکشان با سرعت کم و بیش یکسان دور مرکز می‌چرخند.

این یافته منشا ماده تاریک بود. وجود ماده تاریک از کشش گرانشی که بر ماده عادی اعمال می‌کند استنباط می‌شود. بر اساس یک فرضیه، این ماده مرموز ممکن است توسط ذره‌های عجیبی که با نور یا ماده معمولی برهمکنش ندارند، تشکیل شود و به‌ همین دلیل تشخیص آن بسیار دشوار است.

مرحله ۹: جهان در حال گسترش و شتاب
در دهه ۱۹۲۰، ادوین هابل ستاره‌شناس با استفاده از تلسکوپ جدید رصدخانه مونت ویلسون در لس آنجلس، مشاهده کرد که جهان ساکن نیست، بلکه در حال انبساط است.

چند دهه بعد، در سال ۱۹۹۸، یافته‌های تلسکوپ فضایی هابل درباره ابرنواخترهای بسیار دور نشان داد که مدت‌ها پیش، جهان آهسته‌تر از امروز منبسط می‌شد. این کشف شگفت‌انگیز بود زیرا مدت‌ها فرض بر این بود که گرانش ماده در جهان انبساط آن را کاهش می‌دهد یا حتی باعث انقباض آن می‌شود. تصور می‌شود که انرژی تاریک نیرویی است که کیهان را با سرعت فزاینده‌ای از هم جدا می‌کند.

برای اطلاع از مقاله مقایسه تلسکوپ‌های سلسترون و اسکای واچر روی لینک کلیک کنید.
 

مرحله ۱۰: هنوز باید بیشتر کشف کنیم
در حالیکه چیزهای زیادی در مورد پیدایش و تکامل جهان کشف شده است، همچنان سوال‌های زیادی بدون پاسخ مانده‌اند. ماده تاریک و انرژی تاریک از بزرگترین رازها هستند که کیهان‌شناسان امید دارند با کاوش‌های بیشتر آن‌ها را کشف کنند. تلسکوپ فضایی جیمز وب که در سال ۲۰۲۱ پرتاب شد، با استفاده از ابزارهای فروسرخ خود، در مورد آغاز زمان و تکامل کیهان تحقیق می‌کند.

نتیجه

اختراع تلسکوپ بعد از بیگ بنگ به تحقیقات و بررسی های این نظریه کمک بسیار زیادی کرد. تلسکوپ از زمانی که اختراع شد به ستاره شناسان و اخترشناسان در کشف جهان های دیگر بسیار کمک کرده است. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از زیبایی های آسمان لذت ببرید. علاقمندان به نجوم می توانند با خرید تلسکوپ از سایت موسسه طبیعت آسمان شب خریدی مطمئن و راحت را انجام دهند.

برای دانلود مقاله تاریخچه جهان از بیگ بنگ تا امروز در ۱۰ مرحله ساده روی لینک کلیک کنید.
 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و تاریخچه جهان از بیگ بنگ تا امروز در ۱۰ مرحله ساده

تفاوت اصلی دوربین‌های دو چشمی و تک چشمی کاملا واضح است. دوربین‌های دوچشمی دو لوله دید دارند، در حالیکه دوربین تک چشمی فقط یک لوله دارد. سوال این است که کدام بهتر است؟ در این مقاله تفاوت‌های کلیدی دوربین‌های تک ‌چشمی و دو چشمی و مزایا و معایب هرکدام را بررسی می‌کنیم. بنابراین با ما همراه باشید.

دوربین تک چشمی
دوربین تک چشمی در اصل یک دوربین دو چشمی است که از وسط نصف شده است.

1. کاربرد
دوربین‌های تک ‌چشمی کوچک‌تر و سبک‌تر از دوربین‌های دو چشمی سنتی هستند. بنابراین، حمل آن‌ها راحت‌تر است. همچنین احتمال کمتری دارد به جایی برخورد کنند و آسیب ببینند. بیشتر دوربین‌های تک چشمی بسیار سبک هستند و می‌توانید به‌ راحتی آن‌ها را از گردنتان آویزان کنید. اگرچه بسیاری از دوربین‌های دو چشمی نیز بند دارند، به‌ دلیل وزن بالا در طولانی مدت باعث آسیب می‌شوند.

2. لنز و منشور
لنز و مکانیسم دید دوربین یک چشمی معمولا طراحی منشوری Porro prism است. این طرح بر اساس اصل عدسی منحنی که با منشور عمل می‌کند، کار می‌کند. لنز این دوربین‌ها برای گرفتن نور از فواصل دور و تقویت آن طراحی شده است. در مقابل، منشور تصویر را می‌گیرد و آن را معکوس می‌کند. این دو مکانیسم به‌ طور کلی گران‌ترین قسمت دوربین هستند. به‌ همین دلیل است که دوربین تک چشمی تقریبا همیشه ارزان‌تر از دو چشمی است.

3. بزرگنمایی
وقتی صحبت از بزرگنمایی می‌شود، دوربین‌های تک چشمی و دو چشمی تقریبا برابر هستند. اگر چه دوربین تک چشمی نصف یک دوربین دو چشمی است، نگاه کردن به اجسام بزرگ‌شده از یک لوله منفرد مزایای خاص خود را دارد. استفاده طولانی مدت از دوربین تک چشمی فشار بیشتری به چشم‌ها وارد می‌کند. وقتی بزرگنمایی یک چشم با دوربین بیشتر می‌شود و چشم دیگر عادی می‌بیند، به‌ سرعت خسته خواهید شد. به‌ همین دلیل است که دوربین‌های تک چشمی برای مشاهده سریع و لحظه‌ای مناسب‌تر هستند.

4. میدان دید
نمی‌توانیم منکر برتری دوربین دو چشمی در میدان دید شویم. لوله‌های دید دوقلو امکان دید وسیع‌تری را فراهم می‌کنند. با این‌ حال، دوربین‌های تک چشمی مزیت خاصی در موقعیت‌های دید در شب دارند.

وقتی فقط از یک چشم برای عملیات دید در شب استفاده کنید، دید طبیعی در شب را کاملا از دست نمی‌دهید. چشمی که از چشمی دید در شب استفاده می‌کند، بسیار سریع‌تر از زمانی که از دوربین دو چشمی دید در شب استفاده می‌کنید، قادر به تنظیم مجدد در تاریکی خواهد بود.

میدان دید دوربین‌های تک چشمی تقریبا با تلسکوپ‌ها یکسان است. در حالیکه دوربین‌های دو چشمی تجربه دید با زاویه باز را فراهم می‌کنند، دوربین‌های تک‌ چشمی‌ چیزی دارند که به‌ عنوان «میدان دید واقعی» شناخته می‌شود.

از آن‌ جایی‌ که دوربین‌های تک چشمی برای تشخیص دقیق اهداف استفاده می‌شوند، میدان دید آن‌ها خیلی مهم نیست. در واقع هر چه میدان دید کمتر باشد، بهتر است.

دوربین دو چشمی
اگر دنبال یک دوربین همه‌ منظوره واقعی هستید، یک دوربین دو چشمی خوب بهترین گزینه خواهد بود. این دوربین‌ها تقریبا برای هر موقعیتی مناسب هستند.

1. کاربرد
دوربین‌های دو چشمی تقریبا همه‌ کاره هستند و می‌توانید از آن‌ها حتی برای مدت طولانی استفاده کنید. در رویدادهای ورزشی، هنگام شکار گوزن‌ یا کاوش در جنگل‌ها، دوربین دو چشمی نیازتان را برآورده خواهد کرد.

در کنار این مزایا، دوربین دو چشمی ممکن است کمی سنگین باشد. بیشتر مدل‌ها مجهز به بند هستند که به شما امکان می‌دهد دوربین را دور گردن بیندازید یا از شانه‌تان آویزان کنید. با این‌ حال، به مرور زمان وزن دوربین شما را اذیت خواهد کرد. همچنین، فوکوس دوربین دو چشمی در مقایسه با دوربین‌ تک چشمی کمی بیشتر طول می کشد.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

2. لنزها و منشورها
دوربین‌های دو چشمی با سه سیستم کار می‌کنند: منشورهای Porro، Galilean یا Roof. در حقیقت، ابتدا دوربین‌های تک ‌چشمی‌ گالیله توسعه پیدا کردند و بعد پرو و روف به دوربین ‌های دو چشمی مدرن تبدیل شدند.

3. بزرگنمایی
دوربین‌های دو چشمی و تک چشمی قدرت بزرگنمایی تقریبا یکسان دارند. هر دو تصویر واضح‌تری از سوژه‌های دور فراهم می‌کنند ولی برای فواصل خیلی دور یا مطالعه نجوم به تلسکوپ نیاز دارید. نگاه به تصاویر بزرگنمایی‌شده برای مدت طولانی چشم را خسته می‌کند، ولی می‌توانید از دوربین دو چشمی مدت طولانی‌تری استفاده کنید. زیرا فقط یک چشم همه کارها را انجام نمی‌دهد.

4. میدان دید
حتی بدترین دوربین دو چشمی میدان دید بیشتری نسبت به بهترین دوربین تک چشمی خواهد داشت. به این دلیل که از هر دو چشم‌تان استفاده می‌کنید! لوله‌های دید دوقلو امکان دید بسیار وسیع‌تری را فراهم می‌کنند. از این رو، دوربین دو چشمی برای جستجو سوژه و تماشای رویدادهای فعال کاملا ایده‌آل است.

در کنار این مزایا، دوربین‌های دو چشمی برای استفاده در شب خیلی ایده‌آل نیستند. استفاده از هر دو چشم با فناوری دید در شب، سازگاری طبیعی بدن شما را در موقعیت‌های کم نور کاملا از بین می‌برد. به‌ همین دلیل است که نیروی نظامی و نیروهای ویژه دوربین تک چشمی دید در شب را ترجیح می‌دهند. دوربین تک چشمی باعث می‌شود چشم‌های شما راحت‌تر با دید در شب طبیعی خود سازگار شوند.

قیمت
وقتی صحبت از دوربین می‌شود، معمولا چیزی که دریافت می‌کنید به هزینه‌ای که پرداخت می‌کنید بستگی دارد. خوشبختانه، اگر می‌خواهید یک دوربین تک چشمی یا دو چشمی بخرید،‌ گزینه‌های زیادی در اختیار دارید. یک دوربین تک چشمی درجه یک همیشه ارزان‌تر از دوربین دو چشمی مشابه یا حتی کیفیت پایین‌تر است. بنابراین، تا جایی که به قیمت مربوط می‌شود، دوربین تک چشمی برنده است.

این بدان معنا نیست که خرید یک دوربین دو چشمی باکیفیت کار درستی نیست. اما اگر دنبال گزینه‌ای با میدان دید بسیار بیشتر هستید، بدون تردید به دوربین دو چشمی نیاز خواهید داشت.

برای اطلاع از مقاله چرا پلوتون سیاره نیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

کدام یک مناسب‌تر است: دوربین تک چشمی یا دوربین دو چشمی؟
هنگام مقایسه دوربین تک چشمی و دو چشمی، باید همه جوانب را در نظر بگیرید. آیا به میدان دید بزرگ‌تری نیاز دارید؟ اگر نمی توانید با یک بله قطعی پاسخ دهید، این احتمال وجود دارد که دوربین تک چشمی برایتان مناسب باشد.

همه چیز به استفاده‌ای که می‌خواهید از دوربین داشته باشید، بستگی دارد. ما هر دو را توصیه می‌کنیم. حمل دوربین تک چشمی بسیار راحت‌تر است و حجم کمتری دارد. همچنین اگر خراب شود، به اندازه دوربین دو چشمی هزینه ندارد.

با‌ این‌ حال، دوربین دو چشمی هم مزایای خاص خود را دارد. اگرچه ممکن است بزرگ‌تر باشد و جای بیشتری را اشغال کند، راحتی طولانی‌مدت و حداقل خستگی چشمی که ایجاد می‌کند یک موهبت است. علاوه‌بر این، همه‌کاره است و در هر شرایطی می‌توانید از آن استفاده کنید.

نتیجه

دوربین تک چشمی و دو چشمی هر کدام مزایای خاص خود را دارند بنابراین شما زمانی که قصد خرید دوربین تک چشمی یا خرید دوربین دوچشمی را داشتید باید اول ببینید کدام یک بیشتر به نیازهای شما پاسخ می دهد.

خرید تلسکوپ نیز مانند خرید دوربین تک چشمی و دوربین دو چشمی است. زمانی که خواستید خرید تلسکوپ را انجام دهید باید خوب تحقیق کنید و بدانید که کدام مدل تلسکوپ بیشتر به کار شما می آید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب از تمامی مدل های دوربین ها و تلسکوپ ها دیدن نمائید.

برای دانلود مقاله مقایسه دوربین تک چشمی و دو چشمی روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و مقایسه دوربین تک چشمی و دو چشمی 

در ۲۴ آگوست ۲۰۰۶، تصویری که از منظومه شمسی در ذهن داشتیم برای همیشه تغییر کرد. در این روز، محققان اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU)، پلوتون را از فهرست سیاره‌ها خط زدند و آن را به‌ عنوان یک سیاره کوتوله طبقه‌بندی کردند.

تنزل پلوتون بحث‌های جدی درباره نحوه تعریف اجرام در منظومه شمسی یا به‌ طور کلی‌تر حتی در فضا ایجاد کرد و نشان داد که علم همیشه نمی‌تواند به‌ راحتی هر چیزی را دسته‌بندی کند. اگر می‌خواهید بدانید که چرا پلوتون دیگر سیاره محسوب نمی‌شود، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

سیاره چیست؟
در حال حاضر، بحث درباره پلوتون مشکلاتی را در تعریف سیاره به‌ وجود آورده است. اتحادیه بین‌المللی نجوم سیاره را به‌ عنوان یک جرم آسمانی که دور خورشید می‌چرخد، ظاهری تقریبا کروی دارد و پیرامون خود را پاکسازی کرده است، تعریف می‌کند.

کلمه سیاره (در انگلیسی) به دوران باستان برمی‌گردد و از کلمه یونانی «planets» به معنی «ستاره سرگردان» گرفته شده است. سیاره‌های عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل با چشم غیرمسلح قابل‌ مشاهده هستند و در مقایسه با ستاره‌های دورتر در مسیرهای عجیب خود در سراسر آسمان حرکت می‌کنند. پس از ظهور تلسکوپ، اخترشناسان دو سیاره جدید یعنی اورانوس و نپتون را کشف کردند که بسیار کم نور هستند و نمی‌توان آن‌ها را با چشم غیر مسلح دید.

وقتی ستاره‌شناسان سرس را کشف کردند، ابتدا آن را در دسته سیاره‌ها قرار دادند. با گذشت زمان، مشخص شد که این سیاره کوچک‌تر از سیاره‌های شناخته‌شده است. سرس در حال حاضر یک سیاره کوتوله محسوب می‌شود.

پلوتون وقتی در سال ۱۹۳۰ کشف شد در دسته سیاره‌ها قرار گرفت. با‌ این‌ حال، پلوتون از همان ابتدا عجیب بود. مثلا، مدار آن به‌ قدری غیرعادی و بی‌شباهت به دایره است که در ۲۰ سال از سفر ۲۴۸ ساله خود از نپتون به خورشید نزدیک‌تر می‌شود. همچنین به سمت دایره‌البروج، صفحه‌ای که سایر سیاره‌های منظومه شمسی روی آن می‌چرخند، کج شده است.

معمای پلوتون
سوال‌های پیش روی محققان این بود: اگر پلوتون یک سیاره است، آیا این یعنی اریس هم یک سیاره است؟ اجرام یخی دیگر در کمربند کویپر یا اجرام کوچک‌تر در کمربند سیارک‌ها چطور؟ کلمه سیاره ناگهان بسیار گیج‌کننده شد. بعد از بحث‌های زیاد، پیشنهادهای جدیدی برای تعریف سیاره ارائه شد.

در کنفرانس اتحادیه بین‌المللی نجوم در سال ۲۰۰۶، چهار پیشنهاد مختلف ارائه شد. در یک پیشنهاد بحث‌برانگیز، سرس، بزرگ‌ترین سیارک و قمر پلوتون یعنی شارون نیز به‌ عنوان سیاره معرفی شدند.

در اواخر کنفرانس، ۴۲۴ ستاره‌شناس به ایجاد سه دسته جدید برای اجرام در منظومه شمسی رای دادند. از آن زمان به بعد، پلوتون و خویشاوندان آن، یعنی اجرام گردی که مدار مشترک با اجرام دیگر دارند، سیاره کوتوله نامیده شدند. تمام اجرام دیگری که دور خورشید می‌چرخند، به‌ عنوان اجرام کوچک منظومه شمسی شناخته می‌شوند.

بحث‌های بیشتر درباره مفهوم سیاره
سفیه فضایی نیو هورایزنز نقطه عطف مهمی در بحث مربوط به سیاره‌ها بود. وقتی این فضاپیما از کنار پلوتون عبور کرد جهانی را نشان داد که بسیار پویاتر از تصورها بود. کوه‌های بزرگ، دهانه‌های آسیب‌دیده و نشانه‌هایی از جاری بودن مایع روی سطح آن همگی به جهانی اشاره می‌کردند که از زمان شکل‌گیری خود دستخوش تغییرهای زمین‌شناسی عظیمی شده است.

بر این اساس، افرادی مانند آلن استرن، ستاره‌شناس آمریکایی، معتقد هستند که پلوتون را باید یک سیاره در نظر گرفت. زیرا مکانی پویا است و آن‌ قدر ساکن نیست که فقط ریزشهاب‌سنگ‌ها سطح آن را مختل کنند. شارون، قمر پلوتون، نیز بسیار پویا است. این قمر یک کلاه قرمز روی قطب خود دارد که به ‌نظر می‌رسد با تغییر فصلی آهسته در منظومه شمسی تغییر ظاهر می‌دهد. پلوتون چند قمر دارد،‌ در حالیکه بعضی از سیاره‌ها مانند عطارد و زهره قمر ندارند. جالب است بعضی از سیارک‌ها و سیاره‌های کوتوله نیز قمر دارند که تعریف سیاره را پیچیده‌تر می‌کند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

آیا پلوتون دوباره به‌عنوان سیاره طبقه‌بندی خواهد شد؟
اتان سیگل، اخترفیزیکدان، در پاسخ به این سوال می‌گوید: «واقعیت ساده این است که پلوتون زمانی که برای اولین بار کشف شد به اشتباه طبقه‌بندی شد و هرگز با هشت سیاره دیگر برابر نبود.» مایک براون، ستاره‌شناس آمریکایی نیز گفت: «پلوتون یک سیاره نیست. در واقع هرگز نبوده است. ما فقط سال‌ها آن را اشتباه شناختیم و حالا بهتر می‌دانیم.»

دانشمندان مدام در حال پیشنهاد کردن طبقه‌بندی‌های جدید برای سیاره‌ها هستند. مثلا در سال ۲۰۱۷ سیاره به‌ عنوان یک جسم گرد در فضا که کوچک‌تر از یک ستاره است، تعریف شد. بر اساس این تعریف، پلوتون یک سیاره است ولی علاوه‌ بر آن قمر زمین و همچنین بسیاری از قمرهای دیگر در منظومه شمسی نیز سیاره محسوب می‌شوند.

چرا مهم است که پلوتون در چه دسته‌ای قرار می‌گیرد؟
بیش از ۵۰۰۰ سیاره فراخورشیدی یا سیاره خارج از منظومه شمسی تا به امروز کشف شده‌اند و مجموعه عظیمی از جهان‌ها را نشان می‌دهند. از ابرزمین‌ها که اندازه آن‌ها بین زمین و اورانوس است تا مشتری‌های داغ که دور خورشید می‌چرخند و طیف گسترده‌ای از سیاره‌های دیگر، انواع محیط‌ های سیاره‌ای به‌ سرعت در حال تغییر هستند. این تغییر مداوم نشان می‌دهد که هر منظومه‌ای محیط منحصر به‌ فرد خود را دارد.

در حالیکه می‌توانیم به‌ طور کلی‌ بگوییم که ستاره‌ها می‌توانند سیاره‌ها را از طریق فروپاشی گاز و غبار در محیط تشکیل دهند، دینامیک حاکم بر تشکیل سیاره بسیار پیچیده‌تر است. مثلا آیا در تشکیل سیاره چند ستاره درگیر هستند یا فقط یکی؟ چه مقدار گرد و غبار برای تشکیل سیاره نیاز است؟ آیا یک سیاهچاله یا ابرنواختری وجود دارد که غبار و گاز ارزشمندی را که سیاره‌ها برای رشد به آن نیاز دارند، فراهم کند؟

برای اطلاع از مقاله ماده تاریک چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

حتی اگر سیاره‌ها به‌ اندازه کافی خوش‌شانس باشند که شکل بگیرند، نحوه ارتباط آن‌ها با سیاره‌های دیگر در اوایل شکل‌گیری تا به امروز به‌ خوبی درک نشده است. همان‌ طور که کهکشان‌ها با یکدیگر تعامل دارند، به ‌نظر می‌رسد گرانش متقابل آن‌ها سیاره‌ها را به ستاره مادرشان نزدیک‌تر و دورتر می‌کند یا در بعضی از موارد، آن‌ها را با هم از منظومه خارج می‌کند.

نتیجه

در مجموع، می‌توانیم نتیجه بگیریم که تعریف ما از سیاره باید برای محاسبه تعداد سناریوهایی که ممکن است یک جهان در آن شکل بگیرد، انعطاف‌پذیری بیشتری داشته باشد. تنها چیزی که قطعی به ‌نظر می‌رسد این است که با جمع‌آوری داده‌های بیشتر، بحثی که پلوتون به راه انداخته است، برای مدتی طولانی ادامه خواهد داشت.

اگر شما به فضا و نجوم علاقه دارید می توانید با خرید تلسکوپ از این دنیای شگفت انگیز دیدن کنید و از زیبایی های آن لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و با ایمنی کامل انجام می شود کافیست شما به سایت ما مراجعه کنید تا با دنیایی از تلسکوپ ها، دوربین های دوچشمی و تک چشمی و میکروسکوپ ها آشنا شوید.

برای دانلود مقاله چرا پلوتون سیاره نیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و چرا پلوتون سیاره نیست؟

پدیده ابرنواختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره به پایان عمر خود می‌رسد و دچار یک انفجار عظیم و درخشان می‌شود. ابرنواخترها گاهی ممکن است برای مدت کوتاهی از کل کهکشان‌ها درخشان‌تر باشند و انرژی بیشتری نسبت به خورشید ما در طول عمر خود ساطع کنند. آن‌ها همچنین منبع اصلی عناصر سنگین در جهان هستند.

سحابی خرچنگ مشهورترین باقیمانده یک ابرنواختر است که اولین بار توسط ستاره‌شناسان چینی و کره‌ای مشاهده شد. ابرنواختری که سحابی خرچنگ را به‌ وجود آورد، به‌قدری درخشان بود که ستاره شناسان می‌توانستند آن را در طول روز ببینند. برای آشنایی بیشتر با این پدیده جذاب تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

ابرنواختر چیست؟
ابرنواختر انفجار یک ستاره بزرگ است و انواع مختلفی دارد. ابرنواخترها را می‌توان به‌ طور کلی به دو نوع اصلی فرار حرارتی یا فروپاشی هسته تقسیم کرد.

نوع اول در منظومه‌های ستاره‌ای دوتایی اتفاق می‌افتد که در آن حداقل یکی از ستاره‌ها کوتوله سفید است که معمولا با نام Type Ia SNe شناخته می‌شود. همان‌ طور که گاز ستاره همراه روی کوتوله سفید انباشته می‌شود، کوتوله سفید به‌ تدریج فشرده می‌شود. در نهایت، یک واکنش هسته‌ای داخل آن ایجاد می‌شود که نتیجه آن طغیان ابرنواختر بزرگ است. ستاره‌شناسان از ابرنواخترهای نوع Ia به‌ عنوان شمع‌های استاندارد برای اندازه‌گیری فواصل کیهانی استفاده می‌کنند، زیرا فرض بر این است که همه آن‌ها در اوج خود با درخشندگی یکسان می‌سوزند.

نوع دوم زمانی اتفاق می‌افتد که ستاره‌هایی با جرم بیشتر از ۸ برابر جرم خورشید ما دچار فروپاشی شده و منفجر می‌شوند. سوخت هیدروژن و سپس هلیوم هسته این ستاره‌ها در نهایت تمام می‌شود، ولی جرم و فشار کافی برای ذوب کربن خواهند داشت. در مرحله بعد، عناصر سنگین‌تر به‌ تدریج در مرکز ستاره جمع می‌شوند و لایه‌های پیاز مانندی را از مواد تشکیل می‌دهند. در این لایه‌ها، عناصر هر چه بیرونی‌تر باشند سبک‌تر هستند. وقتی هسته ستاره از یک جرم خاص (حد چاندراسخار) فراتر می‌رود، شروع به انفجار می‌کند. به‌ همین دلیل است که ابرنواخترهای نوع دوم به‌ عنوان ابرنواخترهای فروپاشی هسته شناخته می شوند.

بعد از یک ابرنواختر چه اتفاقی می‌افتد؟
بعد از یک سوپرنوا، چند اتفاق مختلف ممکن است رخ دهد. گاهی بخشی از ستاره منفجرشده به یک سیاهچاله یا یک ستاره نوترونی تبدیل می‌شود. جرم باقیمانده نیز به انرژی تبدیل شده یا بر اثر نیروی انفجار به اطراف پرتاب می‌شود. این مواد پرتاب‌شده به بقایای ابرنواختر نیز شهرت دارند که نوعی سحابی است.

همچنین اگر ستاره منفجرشده جرم زیادی داشته باشد، ممکن است در طول ابرنواختر یک انفجار طولانی پرتو گاما نیز اتفاق بیافتد. بخشی از مواد حاصل از انفجار دور سیاهچاله یا ستاره نوترونی پدیدارشده می‌چرخند و سپس از طریق یک فواره با سرعتی نزدیک به سرعت نور به بیرون پرتاب می‌شوند. از آن‌جایی که این مواد بسیار سریع حرکت می‌کنند، فوتون‌ها را با انرژی‌های پرتو گامای بسیار بالا ساطع می‌کنند که همان انفجار پرتو گاما است.

چه چیزی شروع یک ابرنواختر را نشان می‌دهد؟
در ابرنواختر نوع یکم ای، فرایند ابرنواختر زمانی اتفاق می‌افتد که کوتوله سفید در منظومه دوتایی جرم بیش از حد ایجاد کند (چیزی بیش از ۱.۴۴ برابر جرم خورشید ما).

علت دقیق انفجار هنوز مشخص نیست اما بسیاری از دانشمندان اعتقاد دارند که جرم اضافی باعث گرم شدن هسته کوتوله سفید می‌شود که فشار و انرژی زیادی داخل آن ایجاد می‌کند. در نتیجه، ستاره به‌ شدت منفجر می‌شود.

در ابرنواختر نوع فروپاشی هسته، شروع ابرنواختر زمانی است که هسته ستاره شروع به ادغام سیلیکون و آهن می‌کند. معمولا وقتی عناصر با عناصر سنگین‌تر ادغام می‌شوند، انرژی آزاد می‌شود و این انرژی است که از سقوط ستاره به درون خود جلوگیری می‌کند.

با‌ این‌ حال، آهن یک عنصر ویژه است که برای ادغام شدن با عناصر دیگر نیاز به جذب انرژی دارد. وقتی ستاره شروع به ساخت آهن می‌کند، آهن انرژی می‌گیرد و ستاره شروع به فروپاشی می‌کند. سپس ستاره به‌ سرعت فرو می‌ریزد و وقتی که هسته به چگالی بحرانی می‌رسد، نیروی گرانشی هسته‌ای بر آن غلبه می‌کند که دافعه می‌شود و ماده به‌ شدت به بیرون رانده می‌شود.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

مرگ ستاره‌ها
بر اساس پژوهش‌های آژانس فضایی اروپا، به‌ طور متوسط هر ۵۰ سال یک بار یک سوپرنوا در کهکشانی به اندازه کهکشان راه شیری رخ می‌دهد. به‌ عبارت دیگر هر ۱۰ ثانیه یا بیشتر، یک ستاره در جایی از جهان منفجر می‌شود.

حدود ۱۰ میلیون سال پیش، خوشه‌ای از سوپرنواها یک حباب محلی را ایجاد کردند. این حباب گازی به طول ۳۰۰ سال نوری شبیه بادام زمینی است که در محیط بین‌ستاره‌ای که منظومه شمسی ما را احاطه کرده، قرار دارد.

نحوه مرگ یک ستاره تا حدودی به جرم آن بستگی دارد. مثلا، خورشید ما جرم کافی برای انفجار به‌ عنوان یک سوپرنوا را ندارد. این خبر خوبی برای زمین نیست. زیرا وقتی که خورشید سوخت هسته‌ای خود را تمام کند، شاید چند میلیارد سال دیگر، به غول قرمز تبدیل می‌شود.

سپس قبل از اینکه به‌ تدریج سرد شده و به یک کوتوله سفید تبدیل شود، احتمالا جهان ما را تبخیر خواهد کرد. اگر یک ستاره جرم کافی داشتن باشد، می‌تواند در یک انفجار آتشین بسوزد.

بررسی و تماشای سوپرنوا
مطالعه‌های اخیر نشان داده‌اند که سوپرنواها مانند بلندگوهای بزرگ مرتعش می‌شوند و قبل از انفجار یک صدای قابل‌ شنیدن ساطع می‌کنند.

در سال ۲۰۰۸، دانشمندان برای اولین بار یک سوپرنوا را در حال انفجار شکار کردند. «آلیسیا سودربرگ» اخترشناس، در حالیکه به صفحه کامپیوتر خود نگاه می‌کرد، انتظار داشت لکه‌های کوچک درخشان یک سوپرنوا یک ماهه را ببیند. در عوض چیزی که او و همکارش دیدند، یک انفجار پرتو ایکس عجیب و فوق‌العاده درخشان پنج دقیقه‌ای بود.

به این ترتیب، آن‌ها اولین ستاره‌شناسانی بودند که یک ستاره را در حال انفجار شکار کردند. این سوپرنوا جدید SN 2008D نام گرفت. مطالعه‌های بیشتر نشان داده است که این سوپرنوا چند ویژگی غیرعادی دارد.

اخیرا، یک ابرنواختر کشف‌شده در کهکشان فرفره ستاره‌شناسان را هیجان‌زده کرده است. این ابرنواختر جدید که SN 2023ixf نامگذاری شده است و در فاصله ۲۱ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، توجه منجمان حرفه‌ای و مبتدی را در سراسر جهان به خود جلب کرده است.

نتیجه

تمدن‌های مختلف مدت‌ها قبل از اختراع تلسکوپ در قرن هفدهم، ابرنواخترها را ثبت کردند. قدیمی‌ترین ابرنواختر ثبت‌شده RCW 86 است که ستاره‌شناسان چینی آن را در سال ۱۸۵ پس از میلاد مشاهده کردند. بعد از اختراع تلسکوپ هم اطلاعات خوبی در مورد این سوپرنواها بدست آمد. تلسکوپ در بررسی این پدیده علمی نقش مهمی را ایفا کرده است.

شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از سایت موسسه طبیعت آسمان شب ابرنواخترها را تماشا کنید. خرید تلسکوپ می تواند شما را با دنیای جدیدی آشنا کند و از رصد اعماق آسمان لذت ببرید.

برای دانلود مقاله ابرنواختر چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ابرنواختر چیست؟ 

وقتی صحبت از تلسکوپ می‌شود،  تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر از محبوب‌ترین برندهای موجود در بازار هستند. هر دو برند طیف گسترده‌ای از تلسکوپ‌های با کیفیت را با ویژگی‌ها و امکانات مختلف متناسب با نیاز افراد گوناگون ارائه می‌کنند. سلسترون و اسکای واچر به‌ عنوان نام‌های پیشرو در صنعت تلسکوپ تثبیت شده‌اند و محبوبیت زیادی بین ستاره‌شناسان، متخصصان و علاقه‌مندان به نجوم دارند.

این برندها مجموعه متنوعی از تلسکوپ‌ها را ارائه می‌دهند که طیف وسیعی از اندازه‌ها، انواع و عملکردهای پیشرفته را در بر می‌گیرند. در این مقاله، دو برند تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر را با هم مقایسه می‌کنیم و به بررسی نقاط قوت و ضعف هر کدام می‌پردازیم تا بتوانید آگاهانه یکی از آن‌ها را انتخاب کنید. بنابراین‌ با ما همراه باشید.

آیا تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر یکسان هستند؟
سلسترون و اسکای واچر یکسان نیستند، بلکه دو برند مختلف هستند که تلسکوپ‌های متنوع برای اهداف مختلف تولید می‌کنند. اگرچه هر دو برند محبوب و شناخته‌شده هستند، ویژگی‌های منحصر‌ به‌ فردی دارند که آن‌ها را از یکدیگر متمایز می‌کند.

مقایسه تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر
اگر قصد خرید تلسکوپ دارید، به احتمال زیاد نام این دو برند به گوشتان خورده است. هر دو برندهای شناخته‌شده در جامعه نجوم هستند و طیف گسترده‌ای از تلسکوپ‌ها را ارائه می‌دهند. در ادامه نکته‌هایی را که باید هنگام انتخاب تلسکوپ های سلسترون یا اسکای واچر در نظر بگیرید، بررسی می‌کنیم.

1. هدف از خرید تلسکوپ
وقتی صحبت از هدف خرید تلسکوپ می‌شود، هر دو برند حرفی برای گفتن دارند.

تلسکوپ های سلسترون به همه‌ فن‌ حریف بودن مشهور هستند و گزینه‌ای عالی برای مشاهده سوژه‌های روی زمین و همچنین اجرام آسمانی محسوب می‌شوند. در مقابل، تلسکوپ های اسکای واچر برای فعالیت‌های نجومی طراحی شده‌اند و ویژگی‌هایی مانند دیافراگم بزرگ و فواصل کانونی طولانی دارند که آن‌ها را برای رصد عمیق آسمان ایده‌آل می‌کند.

2. کیفیت تصویر
کیفیت تصویر یکی از فاکتورهای بسیار مهمی است که باید هنگام انتخاب تلسکوپ در نظر داشته باشید. تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر هر دو تصاویر با کیفیت ارائه می‌کنند. تلسکوپ های سلسترون معمولا با اپتیک‌های اشمیت-کاسگرین یا ماکسوتوف-کاسگرین عرضه می‌شوند، در حالیکه در ساخت تلسکوپ های اسکای واچر اغلب از آینه‌های سهموی استفاده می‌شود.  هر دو مدل مزایا و معایب خود را دارند ولی در مجموع تصویر با کیفیت ارائه می‌کنند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

3. سهولت استفاده
آسان بودن استفاده از تلسکوپ یکی از نکته‌های ضروری است که باید در نظر گرفته بگیرید، به‌ ویژه اگر مبتدی هستید. تلسکوپ های سلسترون طراحی کاربرپسند دارند و مجهز به ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند پایه‌های کامپیوتری و کنترل‌های بصری هستند. در مقابل، تلسکوپ های اسکای واچر برای افراد مبتدی نیز مناسب هستند و ویژگی‌هایی مانند سیستم‌های ردیابی و پایه جستجوی خودکار (GOTO) دارند که یک امتیاز بزرگ برای ستاره‌شناسان باتجربه است.

4. قابل‌حمل بودن
قابل‌ حمل بودن یکی دیگر از عوامل مهمی است که باید هنگام انتخاب تلسکوپ در نظر داشته باشید. هر دو برند تلسکوپ‌هایی در اندازه‌های مختلف، از کوچک و قابل‌ حمل تا بزرگ و سنگین، ارائه می‌کنند. تلسکوپ های سلسترون سبک‌تر هستند و راحت‌تر می‌توانید آن‌ها را حمل کنید ولی تلسکوپ های اسکای واچر بیشتر برای استفاده ثابت طراحی می‌شوند.

5. قیمت
هنگام انتخاب تلسکوپ، قیمت همیشه مهم است. سلسترون و اسکای واچر تلسکوپ‌هایی با قیمت‌های مختلف ارائه می‌کنند. هر دو برند گزینه‌های مقرون‌ به‌ صرفه برای مبتدیان و تلسکوپ‌های پیشرفته گران برای ستاره‌شناسان باتجربه دارند. تلسکوپ‌های سلسترون به‌ طور کلی قیمت بالاتری دارند ولی بعضی از مدل‌های اسکای واچر نیز بسیار گران‌ هستند، به‌ ویژه اگر دیافراگم بزرگ یا ویژگی‌های پیشرفته داشته باشند.

آیا سلسترون برند خوبی است؟
سلسترون یکی از معتبرترین برندها در دنیای تلسکوپ و نجوم است. این شرکت بیش از ۵۰ سال است که در زمینه ساخت و فروش تلسکوپ فعالیت می‌کند و مشتریان مبتدی و با تجربه خود را راضی نگه داشته است. این برند به ‌دلیل نوآوری و خدمات مشتری خود شهرت زیادی دارد. همچنین، تعهد به کیفیت نیز یکی دیگر از مواردی که سلسترون را به یک برند تلسکوپ خوب تبدیل می‌کند. تلسکوپ‌ های سلسترون از مواد باکیفیت ساخته می‌شوند و دوام بالایی دارند. تمامی محصولات این برند گارانتی ارائه دارند که هر نقص یا مشکلی احتمالی را پوشش می‌دهد.

محصولات نوآورانه این برند یکی از مهم‌ترین دلایل محبوبیت آن است. سلسترون چند فناوری جدید از جمله تلسکوپ‌های کامپیوتری و پایه جستجوی خودکار (GOTO) را به بازار معرفی کرده است. این نوآوری‌ها رصد ستاره‌ها را برای منجمان مبتدی آسان‌تر و لذت‌بخش‌تر کرده است.

از نظر خدمات مشتری، سلسترون از شهرت بسیار خوبی برخوردار است. این شرکت پشتیبانی و منابع بسیار خوبی به مشتریان خود ارائه می‌کند، از جمله کتابچه راهنمای کاربر، انجمن ‌ای آنلاین و خطوط تلفن پشتیبانی.

تلسکوپ‌های سلسترون کجا تولید می‌شوند؟
دفتر مرکزی سلسترون در تورنس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا قرار دارد. شرکت مادر که سینتا تکنولوژی است محصولات خود را در تایوان تولید می‌کند. این شرکت علاوه‌ بر تلسکوپ، طیف گسترده‌ای از محصول‌های مرتبط مانند دوربین‌های دوچشمی، دوربین‌های تک‌چشمی، میکروسکوپ و لوازم جانبی نیز تولید می‌کند. سلسترون استانداردهای بالایی برای کنترل کیفیت دارد و اطمینان حاصل می‌کند که تمام تلسکوپ‌ها قبل از عرضه به بازار بهترین عملکرد را دارند.

برای اطلاع از مقاله سحابی عقاب حقایقی در مورد خانه ستون‌های آفرینش روی لینک کلیک کنید.
 

بهترین مدل‌های تلسکوپ سلسترون
هر هدف و بودجه‌ای که داشته باشید، سلسترون قطعا یک مدل تلسکوپ دارد که نیازهای شما را برآورده می‌کند. در ادامه بعضی از بهترین مدل‌های تلسکوپ سلسترون را معرفی می‌کنیم.

1. تلسکوپ سلسترون NexStar 8SE: بهترین گزینه برای رصد اعماق آسمان
تلسکوپ سلسترون NexStar 8SE یک تلسکوپ اشمیت-کاسگرین است که دیافراگم ۸ اینچی و فاصله کانونی ۲۰۳۲ میلی‌متری دارد. این مدل همچنین پایه جستجو کاملا خودکار دارد که می‌تواند با دقت سوژه‌ها را در آسمان پیدا و ردیابی کند.

تلسکوپ سلسترون NexStar 8SE مجهز به محدوده‌یاب است. محدوده‌یاب ابزار مفیدی است که با ارائه میدان دید وسیع‌تر نسبت به تلسکوپ اصلی، به مکان‌یابی اجرام آسمانی کمک می‌کند. این تلسکوپ یک انتخاب عالی برای ستاره‌شناسان متوسط تا پیشرفته است که می‌خواهند اجرام اعماق آسمان را کاوش کنند.

2. تلسکوپ سلسترون NexStar 6SE: بهترین انتخاب برای افراد مبتدی و متوسط
تلسکوپ سلسترون NexStar 6SE نسخه کوچک‌تر NexStar 8SE است که دیافراگم ۶ اینچی و فاصله کانونی ۱۵۰۰ میلی‌متری دارد. این تلسکوپ برای کاربران مبتدی و متوسطی که یک تلسکوپ قابل‌حمل و کاربرپسند بدون افت کیفیت تصویر می‌خواهند عالی است. پایه GoTo کاملا خودکار آن نیز تماشای بی‌دردسر آسمان شب را تضمین می‌کند.

3. تلسکوپ بازتابی Celestron Omni XLT 150: بهترین گزینه برای کاوش اجرام اعماق آسمان و عکاسی نجومی
تلسکوپ بازتابی Celestron Omni XLT 150 با دیافراگم ۶ اینچی و فاصله کانونی ۷۵۰ میلی‌متر، تصاویر چشمگیری از آسمان شب ارائه می‌کند.

پایه محکم استوایی این مدل ثبات آن را افزایش داده است و امکان ردیابی راحت را فراهم می‌کند. این تلسکوپ برای کسانی که به کاوش در اجرام اعماق آسمان و عکاسی نجومی علاقه دارند، بسیار مناسب است.

4. تلسکوپ سلسترون CPC Deluxe 1100 HD0: انتخاب حرفه‌ای‌ها
این مدل پیشرفته و سطح بالا برای افراد حرفه‌ای طراحی شده است. تلسکوپ سلسترون CPC Deluxe 1100 HD0 دیافراگم ۱۱ اینچی و فاصله کانونی ۲۸۰۰ میلی‌متری دارد که کیفیت و جزئیات عالی ارائه می‌دهد. این تلسکوپ یک سه پایه سنگین و یک پایه کاملا خودکار GoTo دارد که پیدا کردن و ردیابی اجسام را در آسمان آسان می‌کند.

5. تلسکوپ سلسترون NexStar Evolution 9.25: بهترین گزینه برای کاربران پیشرفته و عکاسی نجومی
تلسکوپ مدل NexStar Evolution 9.25 ترکیبی از ویژگی‌های پیشرفته دارد و یک دیافراگم ۹.۲۵ اینچی و فاصله کانونی ۲۳۵۰ میلی‌متری در آن تعبیه شده است. این مدل قابل‌حمل مجهز به وای‌فای داخلی است که امکان کنترل بی‌سیم از طریق تلفن هوشمند یا تبلت را فراهم می‌کند. این مدل با طراحی اشمیت کاسگرین و اپتیک عالی محبوبیت زیادی بین کاربران متوسط و پیشرفته، به‌ ویژه علاقه‌مندان به عکاسی نجومی دارد.

6. تلسکوپ سلسترونCGX-L : بهترین برای عکاسی نجومی
تلسکوپ سلسترون CGX-L یک تلسکوپ بزرگ و پیشرفته برای افراد حرفه‌ای است. این مدل دیافراگم بزرگ ۱۴ اینچی و فاصله کانونی ۳۹۱۰ میلی‌متری دارد که مناظر خیره‌کننده‌ای از اجرام اعماق آسمان ارائه می‌کند. مدل CGX-L همچنین یک پایه کاملا خودکار GoTo و یک سه پایه سنگین دارد که یافتن و ردیابی سوژه را در آسمان آسان می‌کند.

7. تلسکوپ سلسترون AstroFi 130 : بهترین تلسکوپ مقرون‌به‌صرفه
تلسکوپ سلسترون AstroFi 130 یک تلسکوپ مقرون‌به‌صرفه است که گزینه‌ای ایده‌آل برای مبتدیان محسوب می‌شود. این مدل دیافراگم ۱۳۰ میلی‌متری و فاصله کانونی ۶۵۰ میلی‌متری دارد که کیفیت تصویر مناسبی را با توجه به قیمت خود ارائه می‌دهد. این مدل مجهز به وای‌فای داخلی و اپلیکیشن گوشی هوشمند است که کاربران با استفاده آن می‌توانند از دستگاه تلفن همراه خود تلسکوپ را کنترل کنند.

8. تلسکوپ سلسترون NexStar 4SE: بهترین تلسکوپ کوچک
تلسکوپ سلسترون NexStar 4SE برای حمل و نقل مناسب است و یک دیافراگم ۴ اینچی و فاصله کانونی ۱۳۲۵ میلی‌متری دارد. این مدل پایه GoTo کاملا خودکار دارد که مکان‌یابی و ردیابی اجرام آسمانی را آسان می‌کند. مدل NexStar 4SE یک انتخاب عالی برای کاربران مبتدی و متوسط است که دنبال راحتی و تطبیق‌پذیری هستند.

9. تلسکوپ سلسترون شکستی Inspire 100AZ: بهترین برای افراد مبتدی
تلسکوپ شکستی Inspire 100AZ که برای مبتدیان و علاقه‌مندان به نجوم طراحی شده است، دیافراگم ۱۰۰ میلی‌متری و فاصله کانونی ۶۶۰ میلی‌متری دارد. پایه غیر مجاز می باشد آزیموت این مدل امکان تماشای آسان آسمان شب را فراهم می‌کند. Inspire 100AZ یک گزینه عالی برای رصد اجرام آسمانی و تماشای آن‌ها با وضوح بالا است.

10. تلسکوپ سلسترون NexStar 130SLT: بهترین گزینه برای رصد بصری و عکاسی نجومی سطح ابتدایی
تلسکوپ سلسترون NexStar 130SLT با دیافراگم ۱۳۰ میلی‌متری و فاصله کانونی ۶۵۰ میلی‌متر، همه‌کاره و کاربرپسند است. این مدل یک کنترل دستی کامپیوتری با پایگاه داده بیش از ۴ هزار اجرام آسمانی دارد که امکان ردیابی خودکار و مکان‌یابی دقیق را فراهم می‌کند. این تلسکوپ بین کاربران مبتدی و متوسط علاقه‌مند به رصد بصری و عکاسی نجومی بسیار محبوب است.

برای اطلاع از مقاله 10 چیز که در سال ۲۰۲۲ درباره بشقاب ‌پرنده‌ها و بیگانه‌ها فهمیدیم روی لینک کلیک کنید.
 

آیا اسکای واچر برند خوبی است؟
اسکای واچر یک برند تلسکوپ معتبر و قابل‌اعتماد بین ستاره‌شناسان مبتدی و حرفه‌ای محسوب می‌شود. این شرکت که در سال ۱۹۹۹ تاسیس شد به‌ سرعت رشد کرد و به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان تلسکوپ در جهان تبدیل شد. تلسکوپ‌ های اسکای واچر به داشتن اپتیک با کیفیت بالا، ویژگی‌های پیشرفته و مقرون‌ به‌ صرفه بودن شهرت دارند. این شرکت طیف گسترده‌ای از تلسکوپ‌ها را، از مدل‌های ابتدایی برای مبتدیان تا مدل‌های حرفه‌ای برای کاربران پیشرفته،‌ ارائه می‌کند.

یکی از دلایلی که اسکای واچر بین ستاره‌شناسان محبوب شده است، توانایی آن در تولید تلسکوپ‌ هایی است که نسبت به قیمت خود عملکرد بسیار خوبی دارند. تلسکوپ‌های این برند قیمت مناسبی دارند و مبتدیان و کسانی هم که بودجه کمی دارند، قادر به خرید آن‌ها هستند.

تلسکوپ‌ های اسکای واچر از نظر کیفیت نیز مورد قبول جامعه نجوم هستند. این تلسکوپ‌ها با اپتیک باکیفیت و ویژگی‌های پیشرفته شناخته می‌شوند که استفاده از آن‌ها را آسان می‌کند و برای طیف گسترده‌ای از نیازها مناسب هستند.

در مجموع، اسکای واچر یک برند معتبر تلسکوپ است که مدل‌های باکیفیت را با قیمت‌های مقرون‌ به‌ صرفه ارائه می‌دهد. تلسکوپ‌های این برند یک انتخاب عالی برای مبتدیان و همچنین ستاره‌شناسان با تجربه هستند.

تلسکوپ‌ های اسکای واچر کجا تولید می‌شوند؟
تلسکوپ‌ های اسکای واچر در چین توسط شرکت Synta Taiwan's Suzhou Synta Optical Technology Co., Ltd. در سوژو (استان جیانگسو) تولید می‌شوند. این شرکت به‌ شدت به تحقیق و توسعه متعهد است و به نوآوری و بهبود محصولات خود ادامه می‌دهد. اسکای واچر یک تیم خدمات مشتری قوی دارد که از مشتریان این شرکت در سراسر جهان پشتیبانی می‌کند.

بهترین مدل‌های تلسکوپ اسکای واچر
اسکای واچر طیف وسیعی از مدل‌های تلسکوپ را ارائه می‌دهد که نیازهای مبتدیان و اخترشناسان با تجربه را برآورده می‌کند. این برند از تلسکوپ‌های جمع‌وجور و قابل‌حمل گرفته تا تلسکوپ‌های سطح بالا را برای رصد حرفه‌ای، برای مشتریان خود فراهم کرده است. در ادامه بعضی از بهترین مدل‌های تلسکوپ اسکای واچر را معرفی می‌کنیم.

1. اسکای واچر Evostar 120 APO: بهترین گزینه برای عکاسی نجومی
اسکای واچر Evostar 120 APO یک تلسکوپ شکستی آپوکروماتیک است که گزینه عالی برای عکاسی نجومی محسوب می‌شود. دیافراگم ۱۲۰ میلی‌متری و فوکوس‌ دو سرعتی این مدل، گرفتن تصاویر دقیق از اجرام آسمانی را آسان می‌کند.

2. اسکای واچر Dobsonian 8: یک انتخاب عالی برای رصد عمیق آسمان
تلسکوپ ۸ اینچی Dobsonian یک دیافراگم بزرگ و یک پایه دابسونی پایدار دارد که آن را برای رصد عمیق آسمان عالی می‌کند. این مدل با آینه اصلی ۸ اینچی خود نور کافی جمع‌ آوری می‌کند تا کهکشان‌های کم‌نور، سحابی‌ها و خوشه‌های ستاره‌ای را آشکار کند. طراحی ساده و در عین حال قوی تلسکوپ Dobsonian 8، راه‌اندازی آسان و عملکرد روان آن را تضمین می‌کند و به مبتدیان و اخترشناسان باتجربه اجازه می‌دهد از مناظر چشمگیر آسمان شب لذت ببرند.

3. اسکای واچر Quattro 10: بهترین برای عکاسی نجومی
تلسکوپ ۱۰ اینچی اسکای واچر Quattro یک تلسکوپ بازتابنده با کارایی بالا است که برای عکاسی نجومی طراحی شده است. این مدل یک آینه اصلی سهموی ۱۰ اینچی و فوکوس کرایفورد دو سرعته ۲ اینچی دارد که فوکوس دقیق و ثبت جزئیات دقیق اجرام آسمانی را امکان‌پذیر می‌کند. طراحی چهار عنصری این تلسکوپ، انحراف رنگی را به حداقل می‌رساند و تصاویر واضح و دقیق رنگی تولید می‌کند. اسکای واچر Quattro 10 با ساختار مستحکم و عملکرد اپتیکال عالی خود بهترین گزینه برای عکاسان نجومی است که به دنبال کیفیت تصویر فوق‌العاده هستند.

4. اسکای واچر Esprit 120ED: یک انتخاب عالی برای عکاسی نجومی و رصد بصری
اسکای واچر Esprit 120ED یک تلسکوپ شکستی آپوکروماتیک است که برای عکاسی نجومی و همچنین رصد بصری طراحی شده است. این مدل با دیافراگم ۱۲۰ میلی‌متری و فاصله کانونی ۸۴۰ میلی‌متر، کیفیت تصویر و تصحیح رنگ استثنایی را ارائه می‌دهد. این تلسکوپ مجهز به یک لنز شیئی ۳ عنصری و فوکوس‌کننده ۳ اینچی کریفورد با سرعت دوگانه است. چه علاقمند به ثبت تصاویر با جزئیات باشید و چه از مناظر خیره‌کننده اجرام آسمانی لذت می‌برید، اسکای واچر Esprit 120ED عملکرد بی‌نظیری را ارائه می‌دهد.

5. اسکای واچر Explorer 130P: یک تلسکوپ مناسب برای افراد مبتدی
اسکای واچر Explorer 130P یک تلسکوپ نیوتنی است. این تلسکوپ یک انتخاب عالی برای ستاره‌شناسان مبتدی است که سعی می‌کنند شگفتی‌های آسمان شب را کشف کنند. این تلسکوپ بازتابنده کاربرپسند دیافراگم ۱۳۰ میلی‌متری (۵.۱ اینچی) دارد که حجم نور چشمگیری را جمع‌آوری می‌کند. نسبت کانونی این تلسکوپ f/5 است.

لوله تلسکوپ (OTA) اسکای واچر Explorer 130P برای عملکرد بهینه طراحی شده است. این مدل با دیافراگم بزرگ‌تر خود وضوح و جزئیات بیشتری را هنگام رصد اجرام آسمانی ارائه می‌کند. این تلسکوپ که به یک آینه اصلی سهموی مجهز است، تصاویر واضحی را در اختیارتان قرار می‌دهد. مثلا می‌توانید جزئیات پیچیده ماه را مانند دهانه‌ها، کوه‌ها و دریاورها ببینید.

اسکای واچر Explorer 130P همچنین این امکان را به شما می‌دهد سیاره‌هایی مانند مشتری، زحل و مریخ را رصد کنید. همچنین ویژگی‌های شگفت‌انگیز آن‌ها را از جمله نوارهای ابری، حلقه‌های سیاره‌ای و کلاهک‌های یخی قطبی ببینید.

6. اسکای واچر Dobsonian 10: بهترین تلسکوپ برای رصد عمیق آسمان
تلسکوپ ۱۰ اینچی اسکای واچر Dobsonian ابزاری قدرتمند برای رصد اجرام اعماق آسمان است. دیافراگم بزرگ این مدل امکان جمع‌آوری نور چشمگیر را فراهم کرده و جزئیات پیچیده‌ای را از کهکشان‌ها، سحابی‌ها و خوشه‌های ستاره‌ای آشکار می‌کند. پایه محکم دابسونین نیز آن را پایدار کرده است. این ویژگی‌ها در کنار سهولت استفاده این مدل را به یک گزینه محبوب بین اخترشناسان تازه‌کار تبدیل کرده است.

7. اسکای واچر Evostar 80mm Doublet APO: بهترین تلسکوپ مسافرتی
اسکای واچر Evostar 80mm Doublet APO یک تلسکوپ کوچک و قابل‌حمل است که می‌توانید از آن برای رصد بصری و عکاسی نجومی استفاده کنید. دیافراگم ۸۰ میلی‌متری و اپتیک‌های باکیفیت این تلسکوپ تصاویر واضح و دقیقی از اجرام آسمانی ارائه می‌دهد. همچنین طراحی سبک و کیف مسافرتی همراه اسکای واچر Evostar 80mm Doublet APO باعث شده است برای تماشای ستارگان در حال حرکت یا افرادی که فضای ذخیره‌سازی محدودی دارند، یک گزینه عالی باشد.

8. اسکای واچر Skymax 90mm Maksutov-Cassegrain: بهترین تلسکوپ جمع‌وجور
اسکای واچر Skymax 90mm Maksutov-Cassegrain یک تلسکوپ جمع‌ و جور و همه‌کاره است که تصاویر با کنتراست بالای آن شهرت زیادی دارد. این مدل با دیافراگم ۹۰ میلی‌متری و طراحی نوری ماکستوف-کاسگرین، تصاویر واضح و شفافی از ماه، سیاره‌ها و اجرام کوچک‌تر در اعماق آسمان ارائه می‌‌کند. همچنین اندازه کوچک و وزن کم این تلسکوپ آن را به انتخابی عالی برای اخترشناسانی تبدیل کرده است که به قابلیت حمل‌ و‌ نقل بدون افت کیفیت تصویر اهمیت می‌دهند.

سلسترون یا اسکای واچر: کدام برای شما مناسب است؟
انتخاب بین تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر به ترجیح‌ها و نیازهای خاص فرد بستگی دارد. هر کدام از این برندها ویژگی‌ها و مزایای منحصر‌به‌فردی دارند که نیازهای مختلفی را برآورده می‌کنند. با این‌ حال، با در نظر گرفتن چند نکته زیر می‌توانید راحت‌تر تصمیم بگیرید:

1. سلسترون در عکاسی نجومی برتر است، در حالی که اسکای واچر روی مشاهده بصری تمرکز می کند.
هدفی که دارید نقش مهمی در تصمیم‌گیری بین این دو برند دارد. تلسکوپ‌ های سلسترون معمولا برای عکاسی نجومی محبوب بیشتری دارند، در حالی‌ که اسکای واچر برای مشاهده بصری مناسب‌تر است. اگر به عکاسی نجومی در اعماق فضا علاقه دارید، تلسکوپ‌ های سلسترون با قابلیت ردیابی و تصویربرداری پیشرفته انتخاب مناسبی هستند. در مقابل اگر بیشتر علاقه به رصد سیاره‌ها و ماه دارید، تلسکوپ‌ های اسکای واچر به‌ دلیل کیفیت اپتیکی بالاتر و دیافراگم بزرگ‌تر انتخاب بهتری هستند.

برای اطلاع از مقاله 3 دلیل که چرا سیاهچاله‌ها از ترسناک‌ترین پدیده‌های جهان هستند روی لینک کلیک کنید.
 

2. تلسکوپ‌های اسکای واچر در مقایسه با تلسکوپ‌های سلسترون برای مبتدیان مناسب‌تر هستند.
تلسکوپ‌ های اسکای واچر معمولا راه‌اندازی و استفاده آسان‌تر دارند. بسیاری از مدل‌های این برند طراحی‌های بصری و کنترل‌های کاربرپسند دارند. از طرف دیگر، راه‌اندازی و استفاده از تلسکوپ‌ های سلسترون ممکن است به تلاش بیشتری نیاز داشته باشد ولی ویژگی‌ها و عملکردهای پیشرفته‌تری را ارائه می‌کنند.

سلسترون اخترشناسان سطح متوسط را هدف قرار می دهد، در حالی‌که اسکای واچر روی مبتدیان متمرکز است.

3. سلسترون ویژگی‌های نوآورانه‌تری نسبت به اسکای واچر دارد.
سلسترون به ‌دلیل مدل‌های پیشگام اشمیت-کاسگرین و ویژگی‌های نوآورانه خود شناخته می‌شود، در حالیکه اسکای واچر در تولید Dobsonians و ماکستوف کاسگرین سرآمد بوده است. با این‌ حال، هر دو برند بر ارائه اپتیک‌های باکیفیت برای فراهم کردن یک تصویر واضح متمرکز هستند.

4. تلسکوپ‌های اسکای واچر در مقایسه با سلسترون مقرون‌به‌صرفه‌تر هستند.
قیمت تلسکوپ‌ها می‌تواند بسیار متفاوت باشد. هر دو برند طیف وسیعی از مدل‌ها را با قیمت‌های مختلف ارائه می‌دهند. تلسکوپ‌ های اسکای واچر مقرون‌ به‌ صرفه‌تر هستند و یک انتخاب عالی برای مبتدیان یا کسانی که بودجه کمی دارند، به‌ شمار می‌آیند. از طرف دیگر، تلسکوپ‌ های سلسترون گران‌تر هستند ولی ویژگی‌ها و قابلیت‌های پیشرفته‌تری را ارائه می‌کنند که آن‌ها را به انتخابی عالی برای کاربران با تجربه‌تر تبدیل می‌کند.

سوال‌های رایج درباره تلسکوپ‌های سلسترون و اسکای واچر
در این قسمت به بعضی از سوال‌های متداول در مورد این دو برند پاسخ می‌دهیم:

آیا اسکای واچر یک شرکت چینی است؟
بله، اسکای واچر یک شرکت چینی است که در ساخت تلسکوپ‌های باکیفیت برای علاقه‌مندان به نجوم تخصص دارد.

کدام بهتر است: سلسترون،‌ اوریون یا اسکای واچر؟
پاسخ دادن به این سوال ساده نیست، زیرا هر کدام از این برندها نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند. مثلا، سلسترون طیف وسیعی از تلسکوپ‌ها را تولید می‌کند که نیازهای مختلف را از مبتدی تا پیشرفته برآورده می‌کنند. این برند به ‌دلیل تلسکوپ‌های کامپیوتری‌ که راه‌اندازی و استفاده آسان دارند، شهرت زیادی دارد.

از طرف دیگر، اوریون در تولید تلسکوپ ‌و لوازم جانبی با کیفیت بالا شهرت دارد. این تلسکوپ‌ها بین عکاسان نجومی محبوب هستند و طیف وسیعی از ویژگی‌های پیشرفته را برای تصویربرداری ارائه می‌دهند.

اسکای واچر نیز یک برند مقرون‌ به‌ صرفه است که تلسکوپ‌های مختلفی را برای کاربران مبتدی و متوسط ارائه می‌دهد. این برند به علت تولید بازتابنده‌های نیوتنی با کیفیت بالا و تلسکوپ‌های دابسونی شهرت پیدا کرده است.

تلسکوپ اوریون بهتر است یا سلسترون؟
انتخاب بین تلسکوپ سلسترون و اوریون به نیازها و ترجیح‌های فردی شما بستگی دارد، زیرا هر کدام از این دو برند مزایا و معایب خاص خود را دارند.

تلسکوپ‌های اوریون به ‌خاطر اپتیک باکیفیت خود شناخته می‌شوند. این برند طیف وسیعی از محصولات را ارائه می‌کند که برای مبتدیان و همچنین کاربران پیشرفته مناسب هستند. تلسکوپ‌های این برند اغلب مقرون‌ به‌ صرفه‌تر از تلسکوپ‌ های سلسترون هستند.

در مقابل، تلسکوپ‌ های سلسترون به‌ دلیل ویژگی‌ها و فناوری پیشرفته خود مانند ردیابی کامپیوتری و قابلیت‌های GPS شناخته می‌شوند. این برند همچنین طیف وسیع‌تری از مدل‌ها و لوازم جانبی را ارائه می‌کند که برای کسانی که می‌خواهند تنظیم‌های تلسکوپ خود را سفارشی کنند، مفید است.

تلسکوپ سلسترون بهتر است یا مید؟
سلسترون و مید هر دو از برندهای معروف تلسکوپ هستند که هر کدام نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند. انتخاب یکی از آن‌ها در نهایت به شما و آنچه از یک تلسکوپ می‌خواهید، بستگی دارد. سلسترون طیف وسیع‌تری از مدل‌های تلسکوپ را از جمله مدل‌های کامپیوتری و پیشرفته، ارائه می‌دهد. در مقابل، مید بیشتر روی تلسکوپ‌های سنتی متمرکز است. این دو برند از نظر اپتیکی مشابه هستند و هر دو تلسکوپ‌های باکیفیت ارائه می‌دهند.

با این‌ حال، مدل‌های رایانه‌ای سلسترون، کاربر سندتر هستند و کارکرد آسان‌تری دارند، در حالیکه تلسکوپ‌های مید معمولا قوی‌تر و بادوام‌تر هستند.

نتیجه‌گیری: تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر هر دو برندهای خوبی برای کشف اجرام آسمانی جالب هستند.
هر دو برند تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر تلسکوپ‌های بسیار خوبی را برای ستاره شناسان مبتدی و حرفه ارائه می‌کنند. بنابراین انتخاب از بین آن‌ها به ترجیح‌های فردی، هدف و بودجه بستگی دارد. از نظر کیفیت نوری، هر دو برند نماهای چشمگیری را از اجرام آسمانی ارائه می‌دهند. هر دو نقاط قوت و ضعف خود را دارند و مهم است که قبل از تصمیم‌گیری به دقت نیازهایتان را در نظر بگیرید.

اسکای واچر طیف وسیعی از تلسکوپ‌های مبتدی عالی را ارائه می‌دهد که برای کسانی که قصد دارند سفر نجومی خود را شروع کنند، عالی هستند. از طرف دیگر، سلسترون تلسکوپ‌های ممتاز که نیازهای کاربران پیشرفته را برآورده می‌کند ارائه می‌کند و کیفیت نوری استثنایی و ویژگی‌های پیشرفته را برای تجربه رصد برتر فراهم می‌کند. شما می توانید برای اطلاعات و خرید تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر و دیگر مدل های تلسکوپ به سایت موسسه طبیعت آسمان شب مراجعه نمائید.

برای دانلود مقاله مقایسه تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و مقایسه تلسکوپ های سلسترون و اسکای واچر

ماده تاریک بیش از ۸۰ درصد از کل ماده در جهان را تشکیل می‌دهد ولی دانشمندان هرگز آن را ندیده‌اند. در واقع، ما فقط وجود ماده تاریک را فرض می‌کنیم، زیرا بدون آن رفتار ستاره‌ها، سیاره‌ها و کهکشان‌ها را نمی‌توانیم توضیح دهیم. دو چیزی که به‌ طور قطعی درباره ماده تاریک می دانیم این است که نیروی گرانش اعمال می‌کند و در مقایسه با نور با سرعت کمتری حرکت می‌کند. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا با هر چیزی که درباره ماده تاریک می‌دانیم یا بهتر است بگوییم، آن‌ چه را که فکر می‌کنیم می‌دانیم، آشنا شوید.

ماده تاریک چیست و چرا نامرئی است؟
ماده تاریک کاملا نامرئی است. این ماده هیچ نور یا انرژی از خود ساطع نمی‌کند و بنابراین حسگرها و ردیاب‌های معمولی نمی‌توانند آن را شناسایی کنند. دانشمندان معتقدند که کلید ماهیت گریزان ماده تاریک احتمالا در ترکیب آن نهفته است.

ماده مرئی که به آن ماده باریونی نیز می‌گویند، از ذره‌های بنیادی اتم مانند پروتون، نوترون و الکترون تشکیل شده است. درباره این ماده، دانشمندان فقط حدس می‌زنند که از چه چیزی ساخته شده است. شاید ماده تاریک از باریون‌ها تشکیل شده باشد یا غیرباریونی باشد.

بیشتر دانشمندان معتقدند که ماده تاریک غیرباریونی بوده و از WIMPS (ذره‌های عظیم با برهمکنش ضعیف) تشکیل شده است. فرض بر این است که WIMPS جرمی ده تا صد برابر یک پروتون دارد ولی برهمکنش ضعیف آن با ماده عادی باعث می‌شود به‌ راحتی قابل تشخیص نباشد.

نوترینوهای عقیم یک گزینه دیگر هستند. نوترینوها ذره‌هایی هستند که ماده معمولی را به‌وجود نمی‌آورند. جریان زیادی از نوترینوها از خورشید جاری می‌شود ولی از آن‌جایی که به‌ندرت با ماده عادی برهم‌کنش دارند، از زمین عبور می‌کنند.

آیا ماده تاریک واقعا وجود دارد؟
جواب قطعی برای این سوال وجود ندارد. آنچه می‌دانیم این است که اگر به یک کهکشان معمولی نگاه کنیم، تمام چیزهایی را که می‌بینیم در نظر بگیریم و از قوانین نسبیت عام نیوتن برای توصیف حرکت آن‌ها استفاده کنیم، به پاسخ اشتباه می‌رسیم.

اجرامی که در کهکشان وجود دارند خیلی سریع حرکت می‌کنند. بنابراین نباید گرانش کافی وجود داشته باشد که آن‌ها را از پرواز به خارج از کهکشانی که در آن هستند، باز دارد. همین مساله درباره کهکشان‌هایی که پیرامون خوشه‌ها حرکت می‌کنند، صدق می‌کند.

برای اثبات وجود ماده تاریک دو توضیح وجود دارد:

ماده‌ای وجود دارد که با تلسکوپ قابل دیدن نیست و این همان ماده تاریک است.
قوانین نیوتن و حتی عدد گراشف در مقیاس کهکشان‌ها و هر چیز بزرگ‌تر اشتباه هستند.
بیشتر کیهان‌شناسان معتقدند که رفتار کهکشان‌ها را می‌توان توسط ماده تاریک توضیح داد، زیرا نوشتن یک نظریه موفق دینامیک نیوتونی اصلاح‌شده یا گرانش اصلاح‌شده بسیار دشوار است.

همچنین دلیل دیگر وجود ماده نامرئی تا حدودی این است که وقتی با تلسکوپ‌ به تشعشع‌های پس‌زمینه کیهانی (CMB)، یعنی نور کیهان اولیه نگاه می‌کنیم، بر اساس نظریه گرانش، به همان مقدار و نوع ماده نامرئی نیز نیاز داریم تا رفتار امواج صوتی را که در جهان با قدمت کمتر از ۵۰۰ هزار سال حرکت می‌کردند و قادر به دیدن آثار آن‌ها هستیم، توضیح دهیم.

منشا ماده تاریک چیست؟
ظاهرا این ماده در سراسر کیهان به شکل یک شبکه پراکنده شده است و خوشه‌های کهکشانی در گره‌هایی که محل تقاطع رشته‌ها هستند، شکل می‌گیرند. با توجه به اینکه گرانش در داخل و همچنین خارج از منظومه شمسی ما یکسان عمل می‌کند، محققان شواهد بیشتری برای وجود این ماده ارائه می‌کنند. با این‌ حال، سوال این است که ماده تاریک از کجا می‌آید؟ پاسخ واضح این است که نمی‌دانیم ولی چند نظریه در این مورد وجود دارد.

یک نظریه این است که ماده نامرئی ممکن است در سیاهچاله‌ها متمرکز باشد، دروازه‌های قدرتمندی که به ‌دلیل نیروی شدید گرانش، همه چیز را در مجاورت خود می‌بلعد. به این ترتیب، ماده تاریک همراه با سایر عناصر تشکیل‌دهنده جهان در بیگ بنگ ایجاد شده است.

بقایای ستاره‌ای مانند کوتوله‌های سفید و ستاره‌های نوترونی نیز حاوی مقادیر بالایی از ماده نامرئی هستند. این ماده در کوتوله‌های قهوه‌ای، ستاره‌های شکست‌خورده‌ای که مواد کافی برای شروع همجوشی هسته‌ای در هسته‌های خود نداشته‌اند نیز وجود دارد.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

چرا فکر می‌کنیم که ماده تاریک وجود دارد؟
اگر نمی‌توانیم ماده نامرئی را ببینیم، چگونه متوجه وجود آن می‌شویم؟ پاسخ این سوال گرانش است. در دهه ۱۹۲۰، اخترشناسان این فرضیه را مطرح کردند که جهان بیش از آنچه که ما می‌توانیم ببینیم حاوی ماده است. زیرا نیروهای گرانشی که در جهان وجود دارند، قوی‌تر از چیزی هستند که ماده مرئی به‌ت نهایی آن را به‌ وجود آورده باشد.

در دهه ۱۹۷۰، اخترشناسانی که کهکشان‌های مارپیچ را بررسی کردند انتظار داشتند که مواد موجود در مرکز آن‌ها سریع‌تر از لبه‌های حرکت کنند. آن‌ها در عوض متوجه شدند که ستاره‌ها در هر دو نقطه با سرعت یکسانی حرکت می‌کنند که نشان می‌دهد جرم کهکشان‌ها بیشتری چیزی است که می‌توان دید.

مطالعه گاز در کهکشان‌های بیضوی نیز نیاز به وجود جرم بیشتر نسبت به اجرام مرئی را نشان می‌دهد. اگر تنها جرمی که در خوشه‌های کهکشانی وجود داشت، جرم قابل‌ مشاهده با اندازه‌گیری‌های نجومی معمولی بود، این خوشه‌ها از هم دور می‌شدند.

نیروی گرانش نه تنها بر مدار ستاره‌ها در کهکشان‌ها، بلکه بر مسیر نور تاثیر می‌گذارد. فیزیکدان مشهور، آلبرت انیشتین، در اوایل قرن بیستم نشان داد که اجرام عظیم در جهان به‌ دلیل نیروی گرانش خود نور را خم و منحرف می‌کنند. این پدیده با نام عدسی گرانشی شناخته می‌شود. ستاره‌شناسان با مطالعه نحوه تحریف نور توسط خوشه‌های کهکشانی توانسته‌اند نقشه‌ای از ماده تاریک در کیهان ترسیم کنند.

دانشمندان چگونه ماده تاریک را مطالعه می‌کنند؟
اگر نمی‌توانیم ماده نامرئی را ببینیم، آیا واقعا می‌توانیم آن را مطالعه کنیم؟ دو رویکرد برای یادگیری بیشتر درباره این ماده مرموز وجود دارد. در روش اول، ستاره‌شناسان با مشاهده خوشه‌بندی مواد و حرکت اجرام در جهان، توزیع ماده تاریک در جهان را مطالعه می‌کنند. در روش دوم، فیزیکدانان ذره تلاش می‌کنند ذره‌های بنیادی سازنده ماده نامرئی را شناسایی کنند.

ماموریت انرژی تاریک اقلیدس آژانس فضایی اروپا در یکم ژانویه ۲۰۲۳ به فضا رفت و در حال حاضر در جستجوی ماده تاریک و انرژی تاریک است. هدف این ماموریت ترسیم هندسه ماده در جهان، به‌ ویژه توزیع کهکشان‌ها برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ماده تاریک گریزان است.

نتیجه

جستجوی ماده نامرئی همچنان ادامه دارد و دانشمندان به دنبال کشف این ماده هستند. ماده نامرئی را نمی توان با تلسکوپ دید ولی دیگر اجرام آسمانی را می توانیم با خرید تلسکوپ ببینیم. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و با ایمنی کامل انجام می شود.

برای دانلود مقاله ماده تاریک چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ماده تاریک چیست؟