asemaneshab

سال‌ها است تلاش می‌کنیم به این سوال پاسخ دهیم که آیا ما در جهان تنها هستیم؟ تلاش برای یافتن پاسخ این سوال جستجوی بشقاب پرنده ها و حیات فرازمینی را به یک حوزه جذاب تبدیل کرده است. امروزه با دسترسی به فناوری پیشرفته و تلسکوپ‌های بسیار قوی، جستجوی حیات میان ستاره‌ها امیدوارکننده‌ به ‌نظر می‌رسد. تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید تا از آخرین اخبار و یافته‌های مربوط به دنیای بشقاب پرنده ها و بیگانه‌ها مطلع شوید.

１. تمرکز روی یوفوها
با افزایش مشاهده یوفوها در سال ۲۰۲۱، کارشناسان اعلام کردند که باید این ادعاها را با دقت بررسی کرد.

«مارک رودگیر» مدیر علمی مرکز مطالعات یوفو در شیکاگو، می‌گوید: «تلاش برای شناسایی، ردیابی و بررسی پدیده بشقاب پرنده به‌ تازگی وارد مرحله جدیدی شده است. تکنولوژی پیشرفت کرده است، ابزارهای نرم‌افزاری بهبود یافته‌ اند و علاقه متخصصان به بشقاب پرنده ها بیشتر شده است.»

دولت ایالات متحده تحقیق درباره یوفوها را جدی گرفته است. در سال ۲۰۲۱، به دنبال گزارش کمیته UAP، کنگره خواستار ایجاد یک دفتر رسمی برای نظارت بر جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌های مربوط به بشقاب پرنده ها شد.

２. انتشار گزارش‌های غیرمحرمانه درباره بشقاب پرنده ها
در آوریل ۲۰۲۲، درخواست قانون آزادی اطلاعات که توسط روزنامه دسان ارائه شد، آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده را بر آن داشت تا ۱۵۷۴ صفحه از مطالب مربوط به بشقاب پرنده را در اختیار این روزنامه قرار دهد. سپس، دسان گزارش کرد که این مطالب شامل ۴۲ مورد پزشکی و ۳۰۰ مورد منتشرنشده از جراحت‌های انسانی پس از برخورد با وسایل نقلیه غیرعادی از جمله بشقاب پرنده ها است.

طبق این گزارش، افراد جراحت‌های سوختگی یا سایر شرایط مرتبط با تشعشع‌های الکترومغناطیسی داشته‌اند. همچنین اطلاعاتی درباره آسیب مغزی، آسیب عصبی، تپش قلب و سردرد مربوط به برخوردهای غیرعادی با وسیله نقلیه وجود داشت.

３. پاسخی برای پارادوکس فرمی
در ماه می ۲۰۲۲، دو دانشمند راه‌حلی برای پارادوکس فرمی پیشنهاد کردند: شاید تمدنی که به ‌اندازه کافی برای سفرهای فضایی هوشمند باشد، در نهایت به نقطه‌ای برسد که تقاضای انرژی آن از نوآوری پیشی بگیرد و منجر به فروپاشی آن شود.

از طرف دیگر، این تمدن بیگانه ممکن است بتواند تعادل خود را حفظ کند و در نتیجه دچار رکود شود. تمدن‌ها برای جلوگیری از نابودی خود می‌توانند تحت بیداری هموستاتیک قرار بگیرند و تلاش خود را به جای سفر بین ستاره‌ها روی رفاه اجتماعی، توسعه پایدار و هماهنگی زیست‌محیطی متمرکز کنند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

４. ارسال هشدار درباره آب‌و‌هوا به بیگانگان
در ماه می، محققان تصمیم گرفتند پیامی را برای اطلاع فضایی‌ها از بحران آب‌و‌هوایی زمین و درخواست کمک ارسال کنند. این پیام رمزگذار‌ی‌شده قرار است به منظومه تراپیست-۱ ارسال شود که حداقل هفت سیاره شبیه زمین دارد. دانشمندان امیدوارند تمدن بیگانه‌ای که این پیام را دریافت می‌کند قدیمی‌تر و پیشرفته‌تر از تمدن ما باشد و در نتیجه بتواند به بهبود وضعیت آب‌و‌هوا کمک کند.

با این‌ حال، نباید به این زودی منتظر پاسخ باشیم. حتی اگر پیام ما بلافاصله دریافت و ترجمه شود، با توجه به فاصله ۳۹ سال نوری، ۷۸ سال طول می کشد تا پاسخ را دریافت کنیم.

５. دریافت سیگنال مشکوک
در ژوئن سال ۲۰۲۲، خبری مبنی بر شناسایی سیگنال یک تمدن بیگانه توسط تلسکوپ رادیویی فاست چین دنیا را تکان داد. این تلسکوپ سه سیگنال رادیویی با باند باریک را شناسایی کرده بود که به نظر می‌رسید بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ از فضا می‌آمدند. از آن‌جایی‌ که منابع طبیعی این نوع سیگنال رادیویی را تولید نمی‌کنند، این سیگنال‌ها به‌عنوان ردپای احتمالی تکنولوژیکی و تمدن‌های فرازمینی خارج از زمین توصیف شدند. با وجود این محققان با بررسی‌های بیشتر اعلام کردند که این سیگنال‌ها نتیجه دخالت انسان هستند، نه حیات بیگانه هوشمند.

６. کره دایسون، محل زندگی بیگانه‌ها
در ماه ژوئن، تیمی از دانشمندان پیشنهاد کردند تمدن‌های پیشرفته بیگانه ممکن است روی کره‌های به اصطلاح دایسون ساکن باشند که دور بقایای ستاره‌های خورشیدی معروف به کوتوله‌های سفید می‌چرخند. علاوه‌بر این، قبل از اینکه ستاره‌هایی مانند خورشید به کوتوله‌های سفید تبدیل شوند، به‌ صورت غول‌های قرمز متورم می‌شوند که یعنی تمدن‌های فضایی باید زیستگاه‌های مصنوعی جدیدی اطراف ستاره خود ایجاد کنند. این زیستگاه‌ها می‌توانند کره‌های دایسون باشند که اولین بار «فریمن دایسون» در دهه ۱۹۶۰ آن‌ها را پیشنهاد کرد.

７. پروژه تحقیقاتی ناسا
در ژوئن سال ۲۰۲۲، ناسا اعلام کرد که قصد دارد یک مطالعه علمی درباره بشقاب پرنده ها آغاز کند. اهداف اصلی این مطالعه شناسایی و توصیف داده‌های موجود درباره یوفوها، ایجاد یک روش بهینه برای جمع‌آوری مشاهده‌های آتی و تعیین چگونگی استفاده از این داده‌ها برای پیشبرد درک اجرام مرموز در آسمان است. گروهی از کارشناسان شامل فیزیکدانان و همچنین فضانورد سابق ناسا، اسکات کلی، کار خود را که انتظار می‌رود 9 ماه طول بکشد، در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۲ شروع کردند.

برای اطلاع از مقاله 3 دلیل که چرا سیاهچاله‌ها از ترسناک‌ترین پدیده‌های جهان هستند روی لینک کلیک کنید.
 

８. جستجو برای پیدا کردن آثار فضایی‌ها
با توجه به اینکه عمر منظومه شمسی حدود ۴.۵ میلیارد سال است، این امکان وجود دارد که تمدن‌های پیشرفته قبلا به آن سفر کرده باشند. در اکتبر ۲۰۲۲، دانشمندان پیشنهاد کردند که بیگانگان ممکن است نشانه‌هایی از بازدید خود را در سراسر منظومه شمسی پراکنده کرده باشند. از میان آن‌ها، بارزترین موارد فضاپیماهای ازکارافتاده، کاوشگرها و بقایای دیگر روی سطح سیاره‌ها یا قمرها خواهد بود. دانشمندان همچنین پیشنهاد کردند که فضاپیماهای بیگانه برای پرش‌های بین‌ستاره‌ای به نیروی محرکه نیاز دارند که ممکن است توده‌های اگزوز قابل‌شناسایی باقی گذاشته باشد.

９. یوفو یا یک هوانورد عادی؟
در اکتبر سال ۲۰۲۲، مقام‌های وزارت دفاع ایالات متحده عنوان کردند که پس از سال‌ها تجزیه و تحلیل فیلم صدها یوفو به این نتیجه رسیده‌اند که قطعا بیشتر آن‌ها بیگانگان نیستند. طبق این گزارش، بیشتر این یوفوها احتمالا فقط هوانوردهای مختلف، مانند بالن‌های هواشناسی هستند. پهپادهای نظارتی چین نیز چند بار به‌ عنوان یوفو گزارش شده‌اند. علاوه‌ بر این، فیلمی که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و در آن به‌ نظر می‌رسد یک بشقاب پرنده قوانین فیزیک را به چالش می‌کشد، نتیجه توهم‌های نوری بود.

10. پتانسیل سیاره فراخورشیدی برای حیات
در نوامبر ۲۰۲۲، تلسکوپ فضایی جیمز وب اعماق جو سیاره فراخورشیدی WASP-39 b را بررسی کرد تا ترکیب شیمیایی و مولکولی آن را کشف کند. تصویر جو WASP-39 b نشان‌دهنده تحولی هیجان‌انگیز در جستجوی حیات در سایر نقاط کیهان بود. جمیز وب همچنین توانست در منظومه تراپیست-۱ هفت جهان صخره‌ای مانند زمین را کشف کند که دور یک ستاره خنک می‌چرخند. یکی از این سیاره‌ها، تراپیست-۱ئی، دور ستاره مادر خود در منطقه قابل‌ سکونت می‌چرخد. دمای این منطقه برای وجود آب مایع مناسب است که یک عنصر کلیدی برای حیات محسوب می‌شود.

نتیجه

در کل هنوز هیچ مردک قابل توجه و مستندی برای اثبات وجود بشقاب پرنده ها و بیگانه ها به دست نیامده است. هنوز نمی توان به طور قطع گفت که بشقاب پرنده ها را می توان با تلسکوپ دید و وجود دارند. اگر شواهد کافی برای اثبات وجود بشقاب پرنده ها وجود داشت مطمئنا ما به راحتی از آن با خبر می شدیم.

شاید شما روزی توانستید با تلسکوپ خود بشقاب پرنده ها را ببنید. برای اینکه بتوانید تصویری بهتر و با کیفیت از بشقاب پرنده ها داشته باشید پس بهتر است خرید تلسکوپ خوب و با کیقیت را در دستور کار خود قرار دهید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب با بهترین قیمت و کیفیت بسیار راحت و ایمن است.

برای دانلود مقاله ۱۰ چیز که در سال ۲۰۲۲ درباره بشقاب پرنده ها و بیگانه‌ها فهمیدیم روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ۱۰ چیز که در سال ۲۰۲۲ درباره بشقاب پرنده ها و بیگانه‌ها فهمیدیم

سحابی عقاب خوشه‌ای از ستاره‌ها و ناحیه‌ای از ستاره‌زایی فعال است که حدود ۵۷۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد. سحابی عقاب در صورت فلکی مار قرار دارد و مساحتی معادل ۷۰ در ۵۵ سال نوری را پوشش می‌دهد. این منطقه خانه ستون‌های آفرینش نمادین است که با تصویری که توسط تلسکوپ فضایی هابل در سال ۱۹۹۵ گرفته شد، به شهرت رسید.

اگر چه این سحابی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست، می‌توانید آن را با استفاده از یک تلسکوپ کوچک یا حتی یک جفت دوربین دوچشمی به‌ خوبی ببینید. برای دیدن ستون‌های آفرینش به یک تلسکوپ بزرگ‌تر و شرایط آب‌و‌هوایی خوب نیاز دارید.

این سحابی به‌ دلیل شباهت خود به یک عقاب با بال‌های بزرگ به سحابی عقاب معروف شده است. نام دیگر آن یعنی ستاره ملکه‌ نیز از ستاره‌شناس آمریکایی «رابرت برنهام جونیور» گرفته شده است که فکر می‌کرد ستون مرکزی کهکشان شبیه شبح یک ملکه ستاره است. اگر می‌خواهید بیشتر با سحابی عقاب آشنا شوید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

تاریخچه و تکامل سحابی عقاب
سحابی عقاب در سال ۱۷۴۵ یا ۱۷۶۴ توسط ستاره‌شناس سوئیسی «ژان فیلیپ دو شزو»، کشف شد. این سحابی یک سال بعد توسط ستاره‌شناس فرانسوی «شارل مسیه»، دوباره کشف شد که آن را با نام مسیه ۱۶ در فهرست اجرام نجومی غیر‌دنباله‌دار خود فهرست‌بندی کرد. بیش از یک قرن بعد، ستاره‌شناس آمریکایی «ادوارد امرسون برنارد»، اولین کسی بود که تصویری از این سحابی را در سال ۱۸۹۵ خلق کرد.

سحابی عقاب با وجود ۵.۵ میلیون سال سن، نسبتا جوان در نظر گرفته می‌شود. بخش‌هایی از آن سحابی‌های انتشاری هستند، یعنی ابرهای گاز و غبار به‌‌ شدت داغی که نور خود را تولید می‌کنند. بخش‌های دیگر آن سحابی‌های تاریک هستند که از گاز سرد ساخته شده‌اند و فقط به‌ دلیل سایه‌ای که در مقابل پس‌زمینه درخشان سحابی ایجاد می‌کنند، قابل‌ مشاهده هستند.

ستون‌های آفرینش چیست و چگونه ایجاد شده‌اند؟
تلسکوپ فضایی هابل در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار تصویر ستون‌های آفرینش را ثبت کرد که یکی از نمادین‌ترین تصاویر نجومی تمام دوران محسوب می‌شود. این ستون‌ها تنها بخش کوچکی از سحابی عقاب را نشان می‌دهند که وسعت آن بین ۴ تا ۵ سال نوری است. این ستون‌ها توسط ستاره‌های پرجرم مجاور ایجاد شده‌اند که خوشه ستاره‌ای NGC 6611 را تشکیل می‌دهند.

این ستاره‌های پرجرم با تابش و تولید بادهای ستاره‌ای قوی، انرژی زیادی تولید می‌کنند که ترکیب آن‌ها مانند یک برف‌پاک‌کن گاز و گرد و غبار اطراف را به سمت بیرون هدایت می‌کند.

محفظه‌های متراکم گاز که به گوی‌های گازی تبخیری معروف هستند، در طول مسیر مانند سنگریزه‌های رودخانه عمل کرده و از گاز کم‌تراکم پشت خود در برابر باد خورشیدی محافظت می‌کنند. این کار باعث ایجاد جریانی دم‌ مانند در اطراف آن‌ها می‌شود که به‌ طور طبیعی ساختارهای ستون‌ مانند را ایجاد می‌کند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

اهمیت سحابی عقاب چیست؟
سحابی عقاب فوق‌ العاده چند ستاره عظیم را تشکیل داده که مسئول روشن کردن گاز پیرامون خود و ایجاد حفره حباب‌ شکل هستند که برای این نوع مناطق معمول است. سه ستون نمادین یا انگشتان (به اصطلاح ستون‌های آفرینش) برجسته‌ترین ویژگی سحابی عقاب هستند. این نوع ساختارها در بسیاری از مناطق ستاره‌ساز دیگر نیز وجود دارند، ولی ساختارهای سحابی عقاب بسیار دیدنی هستند و توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند.

سحابی عقاب در کجای کهکشان راه شیری قرار دارد؟
سحابی عقاب حدود ۵۷۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و نسبت به ما به مرکز کهکشان راه شیری نزدیک‌تر است. سحابی عقاب حدود ۰.۸ درجه بالاتر از صفحه کهکشان قرار دارد. اگر می‌خواهید آن را پیدا کنید، باید ~ ۱۷ درجه در جهت افقی و ~۰.۸ درجه در جهت عمودی را جستجو کنید.

چرا برخی از دانشمندان فکر می‌کنند این ستون ها قبلا از بین رفته‌اند؟
ستاره‌های بزرگ مجاور نه تنها مسئول شکل دادن به ساختارهای ستون‌مانند هستند، بلکه از طریق فرایندی به نام تبخیر نوری آن‌ها را از بین می‌برند. این فرایند باعث می‌شود گاز از سطوح ستون‌ها دور شود و در نتیجه جرم خود را از دست بدهند. با گذشت زمان، تبخیر نوری در نهایت ستون‌ها را به‌طور کامل فرسایش می‌دهد.

ستاره‌شناس فرانسوی «نیکلاس فلاژی»،‌ در سال ۲۰۰۷ پیشنهاد کرد که بر اساس داده‌های تلسکوپ فضایی اسپیتزر، ممکن است انفجار ابرنواختری این ستون‌ها را ۶۰۰۰ سال پیش از بین برده باشد. از آ‌‌‌ن‌ جایی ‌که ستون‌ها هزاران سال نوری از ما فاصله دارند، همچنان صدها یا حتی هزاران سال قابل‌ مشاهده خواهند بود. با‌ این‌ حال، داده‌ها تا به امروز وجود یک ابرنواختر را تایید نکرده‌اند و نشان می‌دهند در حالیکه تابش ستاره‌های مجاور به‌ تدریج ستون‌ها را فرسایش می‌دهد، ممکن است تا میلیون‌ها سال دیگر باقی بمانند.

سحابی عقاب و اشعه ایکس
در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲، محققان داده‌های بدست‌ آمده از هابل را با رصدخانه پرتو ایکس چاندرا ناسا ترکیب کردند تا بررسی کنند که کدام ستاره‌های سحابی عقاب پرتوهای ایکس ساطع می‌کنند. بسیاری از ستاره‌ها، از جمله خورشید وقتی به دمای بیش از یک میلیون درجه سانتیگراد می‌رسند، این تشعشع‌های بسیار پرانرژی را از تاج یا جو بیرونی خود ساطع می‌کنند.

اگر چه این مطالعه بیش از ۱۷۰۰ منبع تابش پرتو ایکس را شناسایی کرد که ۱۱۸۳ مورد آن از درون سحابی عقاب آمده است، احتمالا فقط یکی از این منابع از درون ستون‌های آفرینش ستاره‌ساز آمده است. بنابراین، شاید بتوانیم نتیجه بگیریم که پیش‌ستاره‌های ستون‌ها، یا ستاره‌هایی که در حال تولد هستند، ممکن است هنوز تاج به‌ اندازه کافی داغ نداشته باشند تا اشعه ایکس تولید کنند.

مشاهده سحابی عقابی
برای پیداکردن سحابی عقاب در آسمان شب، باید صورت فلکی مار را پیدا کنید که دو بخش مجزا دارد: دم مار و سر پهن مار. صورت فلکی مار از دو طرف صورت فلکی ذوزنقه‌مانند مارافسای گسترش یافته است. سحابی عقاب در دم مار قرار گرفته است که در عرض‌های جغرافیایی میانه شمالی، در پایین سمت چپ مارافسای قرار دارد.

چند سحابی دیگر مانند سحابی امگا یا نعل اسب در صورت فلکی قوس وجود دارد. سحابی عقاب را می‌توانید از سایه عقاب‌ مانند قسمت تاریک آن تشخیص دهید.

نتیجه

حتی در شب‌های تاریک نیز می‌توانید با یک تلسکوپ کم‌ مصرف یا یک جفت دوربین دوچشمی به‌ راحتی سحابی عقاب را رصد کنید. با‌ این‌ حال، سحابی عقاب با استفاده از این ابزارها حتی در مناطقی که آلودگی نوری نسبتا بالایی دارند نیز قابل مشاهده خواهد بود. اگر یک پایه تلسکوپ کامپیوتری دارید، می‌توانید کد M16 را وارد کنید تا تلسکوپ شما را به مکان درست هدایت کند.

پس شما می توانید با خرید تلسکوپ آسمان شب را به خوبی رویت کنید و حتی سحابی های دیگر را نیز مشاهده کنید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و خیالی آسوده خرید تلسکوپ مدنظر خود را انجام دهید.

برای دانلود مقاله سحابی عقاب حقایقی در مورد خانه ستون‌های آفرینش روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و سحابی عقاب حقایقی در مورد خانه ستون‌های آفرینش

سحابی عقاب خوشه‌ای از ستاره‌ها و ناحیه‌ای از ستاره‌زایی فعال است که حدود ۵۷۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد. سحابی عقاب در صورت فلکی مار قرار دارد و مساحتی معادل ۷۰ در ۵۵ سال نوری را پوشش می‌دهد. این منطقه خانه ستون‌های آفرینش نمادین است که با تصویری که توسط تلسکوپ فضایی هابل در سال ۱۹۹۵ گرفته شد، به شهرت رسید.

اگر چه این سحابی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیست، می‌توانید آن را با استفاده از یک تلسکوپ کوچک یا حتی یک جفت دوربین دوچشمی به‌ خوبی ببینید. برای دیدن ستون‌های آفرینش به یک تلسکوپ بزرگ‌تر و شرایط آب‌و‌هوایی خوب نیاز دارید.

این سحابی به‌ دلیل شباهت خود به یک عقاب با بال‌های بزرگ به سحابی عقاب معروف شده است. نام دیگر آن یعنی ستاره ملکه‌ نیز از ستاره‌شناس آمریکایی «رابرت برنهام جونیور» گرفته شده است که فکر می‌کرد ستون مرکزی کهکشان شبیه شبح یک ملکه ستاره است. اگر می‌خواهید بیشتر با سحابی عقاب آشنا شوید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

تاریخچه و تکامل سحابی عقاب
سحابی عقاب در سال ۱۷۴۵ یا ۱۷۶۴ توسط ستاره‌شناس سوئیسی «ژان فیلیپ دو شزو»، کشف شد. این سحابی یک سال بعد توسط ستاره‌شناس فرانسوی «شارل مسیه»، دوباره کشف شد که آن را با نام مسیه ۱۶ در فهرست اجرام نجومی غیر‌دنباله‌دار خود فهرست‌بندی کرد. بیش از یک قرن بعد، ستاره‌شناس آمریکایی «ادوارد امرسون برنارد»، اولین کسی بود که تصویری از این سحابی را در سال ۱۸۹۵ خلق کرد.

سحابی عقاب با وجود ۵.۵ میلیون سال سن، نسبتا جوان در نظر گرفته می‌شود. بخش‌هایی از آن سحابی‌های انتشاری هستند، یعنی ابرهای گاز و غبار به‌‌ شدت داغی که نور خود را تولید می‌کنند. بخش‌های دیگر آن سحابی‌های تاریک هستند که از گاز سرد ساخته شده‌اند و فقط به‌ دلیل سایه‌ای که در مقابل پس‌زمینه درخشان سحابی ایجاد می‌کنند، قابل‌ مشاهده هستند.

ستون‌های آفرینش چیست و چگونه ایجاد شده‌اند؟
تلسکوپ فضایی هابل در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار تصویر ستون‌های آفرینش را ثبت کرد که یکی از نمادین‌ترین تصاویر نجومی تمام دوران محسوب می‌شود. این ستون‌ها تنها بخش کوچکی از سحابی عقاب را نشان می‌دهند که وسعت آن بین ۴ تا ۵ سال نوری است. این ستون‌ها توسط ستاره‌های پرجرم مجاور ایجاد شده‌اند که خوشه ستاره‌ای NGC 6611 را تشکیل می‌دهند.

این ستاره‌های پرجرم با تابش و تولید بادهای ستاره‌ای قوی، انرژی زیادی تولید می‌کنند که ترکیب آن‌ها مانند یک برف‌پاک‌کن گاز و گرد و غبار اطراف را به سمت بیرون هدایت می‌کند.

محفظه‌های متراکم گاز که به گوی‌های گازی تبخیری معروف هستند، در طول مسیر مانند سنگریزه‌های رودخانه عمل کرده و از گاز کم‌تراکم پشت خود در برابر باد خورشیدی محافظت می‌کنند. این کار باعث ایجاد جریانی دم‌ مانند در اطراف آن‌ها می‌شود که به‌ طور طبیعی ساختارهای ستون‌ مانند را ایجاد می‌کند.

برای اطلاع از مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند؟ روی لینک کلیک کنید.
 

اهمیت سحابی عقاب چیست؟
سحابی عقاب فوق‌ العاده چند ستاره عظیم را تشکیل داده که مسئول روشن کردن گاز پیرامون خود و ایجاد حفره حباب‌ شکل هستند که برای این نوع مناطق معمول است. سه ستون نمادین یا انگشتان (به اصطلاح ستون‌های آفرینش) برجسته‌ترین ویژگی سحابی عقاب هستند. این نوع ساختارها در بسیاری از مناطق ستاره‌ساز دیگر نیز وجود دارند، ولی ساختارهای سحابی عقاب بسیار دیدنی هستند و توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند.

سحابی عقاب در کجای کهکشان راه شیری قرار دارد؟
سحابی عقاب حدود ۵۷۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و نسبت به ما به مرکز کهکشان راه شیری نزدیک‌تر است. سحابی عقاب حدود ۰.۸ درجه بالاتر از صفحه کهکشان قرار دارد. اگر می‌خواهید آن را پیدا کنید، باید ~ ۱۷ درجه در جهت افقی و ~۰.۸ درجه در جهت عمودی را جستجو کنید.

چرا برخی از دانشمندان فکر می‌کنند این ستون ها قبلا از بین رفته‌اند؟
ستاره‌های بزرگ مجاور نه تنها مسئول شکل دادن به ساختارهای ستون‌مانند هستند، بلکه از طریق فرایندی به نام تبخیر نوری آن‌ها را از بین می‌برند. این فرایند باعث می‌شود گاز از سطوح ستون‌ها دور شود و در نتیجه جرم خود را از دست بدهند. با گذشت زمان، تبخیر نوری در نهایت ستون‌ها را به‌طور کامل فرسایش می‌دهد.

ستاره‌شناس فرانسوی «نیکلاس فلاژی»،‌ در سال ۲۰۰۷ پیشنهاد کرد که بر اساس داده‌های تلسکوپ فضایی اسپیتزر، ممکن است انفجار ابرنواختری این ستون‌ها را ۶۰۰۰ سال پیش از بین برده باشد. از آ‌‌‌ن‌ جایی ‌که ستون‌ها هزاران سال نوری از ما فاصله دارند، همچنان صدها یا حتی هزاران سال قابل‌ مشاهده خواهند بود. با‌ این‌ حال، داده‌ها تا به امروز وجود یک ابرنواختر را تایید نکرده‌اند و نشان می‌دهند در حالیکه تابش ستاره‌های مجاور به‌ تدریج ستون‌ها را فرسایش می‌دهد، ممکن است تا میلیون‌ها سال دیگر باقی بمانند.

سحابی عقاب و اشعه ایکس
در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲، محققان داده‌های بدست‌ آمده از هابل را با رصدخانه پرتو ایکس چاندرا ناسا ترکیب کردند تا بررسی کنند که کدام ستاره‌های سحابی عقاب پرتوهای ایکس ساطع می‌کنند. بسیاری از ستاره‌ها، از جمله خورشید وقتی به دمای بیش از یک میلیون درجه سانتیگراد می‌رسند، این تشعشع‌های بسیار پرانرژی را از تاج یا جو بیرونی خود ساطع می‌کنند.

اگر چه این مطالعه بیش از ۱۷۰۰ منبع تابش پرتو ایکس را شناسایی کرد که ۱۱۸۳ مورد آن از درون سحابی عقاب آمده است، احتمالا فقط یکی از این منابع از درون ستون‌های آفرینش ستاره‌ساز آمده است. بنابراین، شاید بتوانیم نتیجه بگیریم که پیش‌ستاره‌های ستون‌ها، یا ستاره‌هایی که در حال تولد هستند، ممکن است هنوز تاج به‌ اندازه کافی داغ نداشته باشند تا اشعه ایکس تولید کنند.

مشاهده سحابی عقابی
برای پیداکردن سحابی عقاب در آسمان شب، باید صورت فلکی مار را پیدا کنید که دو بخش مجزا دارد: دم مار و سر پهن مار. صورت فلکی مار از دو طرف صورت فلکی ذوزنقه‌مانند مارافسای گسترش یافته است. سحابی عقاب در دم مار قرار گرفته است که در عرض‌های جغرافیایی میانه شمالی، در پایین سمت چپ مارافسای قرار دارد.

چند سحابی دیگر مانند سحابی امگا یا نعل اسب در صورت فلکی قوس وجود دارد. سحابی عقاب را می‌توانید از سایه عقاب‌ مانند قسمت تاریک آن تشخیص دهید.

نتیجه

حتی در شب‌های تاریک نیز می‌توانید با یک تلسکوپ کم‌ مصرف یا یک جفت دوربین دوچشمی به‌ راحتی سحابی عقاب را رصد کنید. با‌ این‌ حال، سحابی عقاب با استفاده از این ابزارها حتی در مناطقی که آلودگی نوری نسبتا بالایی دارند نیز قابل مشاهده خواهد بود. اگر یک پایه تلسکوپ کامپیوتری دارید، می‌توانید کد M16 را وارد کنید تا تلسکوپ شما را به مکان درست هدایت کند.

پس شما می توانید با خرید تلسکوپ آسمان شب را به خوبی رویت کنید و حتی سحابی های دیگر را نیز مشاهده کنید. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و خیالی آسوده خرید تلسکوپ مدنظر خود را انجام دهید.

برای دانلود مقاله سحابی عقاب حقایقی در مورد خانه ستون‌های آفرینش روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و سحابی عقاب حقایقی در مورد خانه ستون‌های آفرینش

سیاهچاله‌ ها مناطقی در فضا هستند که گرانش آن‌ها به‌ قدری قوی است که هیچ چیز نمی‌تواند از آن فرار کند. نیمی از جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۰ به «راجر پنروز» برای فعالیت‌های او در زمینه و فیزیک ریاضی تعلق گرفت که نشان داد سیاه چاله‌ ها نتیجه اجتناب‌ناپذیر نظریه نسبیت عام اینشتین هستند. نیم دیگر جایزه به «آندره‌آ ام گز» و «راینهارد گنزل» اهدا شد زیرا نشان دادند یک سیاهچاله عظیم در مرکز کهکشان ما وجود دارد.

سیاهچاله‌ ها بیشتر وقت‌ها در حالت غیرفعال قرار دارند ولی زمانی که فعال هستند و ستاره‌ها و گازها را می‌بلعند، منطقه نزدیک به آن‌ ها می‌تواند از نظر درخشندگی از کل کهکشان میزبان پیشی بگیرد. کهکشان‌هایی که درون خود یک سیاه چاله فعال دارند، اختروش یا کوازار نامیده می‌شوند. با وجود همه اطلاعاتی که در چند دهه گذشته در مورد سیاه چاله‌ ها به‌ دست آورده‌ایم، هنوز رازهای بی‌ پاسخ زیادی در مورد آن‌ها وجود دارد. اگر می‌خواهید بدانید که چرا سیاه چاله‌ ها ترسناک هستند تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

مرگ توسط سیاهچاله
تصور می‌شود که سیاه چاله‌ با مرگ یک ستاره عظیم به‌ وجود می‌آید. بعد از اینکه سوخت هسته‌ ای ستاره تمام می‌شود، هسته آن به متراکم‌ترین حالت ماده‌ای که می‌توان تصور کرد، یعنی صد برابر چگال‌تر از هسته اتم، متلاشی می‌شود. در این شرایط، پروتون‌ ها، نوترون‌ ها و الکترون‌ ها دیگر ذره‌های مجزا نیستند.

از آن‌جایی که سیاه چاله‌ ها تاریک هستند، وقتی پیدا می‌شوند که دور یک ستاره معمولی می‌چرخند. ویژگی‌های یک ستاره معمولی به اخترشناسان اجازه می‌دهد تا ویژگی‌های همدم تاریک آن را یعنی سیاهچاله، استنباط کنند.

سیاه چاله‌ ها قبر ماده هستند و هیچ چیزی حتی نور، نمی‌تواند از آن‌ ها فرار کند. سرنوشت هر کسی که در یک سیاه چاله بیافتد اسپاگتی شدن خواهد بود. استیون هاوکینگ نظریه اثر اسپاگتی را در کتاب خود با عنوان «تاریخ مختصر زمان» مطرح کرد. در اسپاگتی شدن، گرانش شدید سیاهچاله بدن را از هم می‌پاشد و استخوان‌ ها، ماهیچه‌ ها، رگ‌ ها و حتی مولکول‌ ها را از هم جدا می‌کند.

سیاهچاله، یک جانور گرسنه در کهکشان
در طول ۳۰ سال گذشته، مشاهده‌هایی که با کمک تلسکوپ فضایی هابل انجام شده است، نشان می‌دهد که همه کهکشان‌ ها در مرکز خود سیاه چاله دارند. کهکشان‌ های بزرگ‌تر سیاه چاله‌ های بزرگ‌تری دارند.

طبیعت می‌داند که چگونه سیاه چاله‌ هایی با جرم‌های متفاوت بسازد، از اجساد ستاره‌هایی با جرم چند برابر خورشید گرفته تا هیولاهایی با جرم ده‌ها میلیارد برابر خورشید که مانند تفاوت بین یک سیب و هرم بزرگ جیزه است.

ستاره‌شناسان تصویری از یک سیاه چاله و افق رویداد آن را منتشر کرده‌اند که در مرکز کهکشان بیضوی M87 قرار دارد و جرم آن ۷ میلیارد خورشیدی است. این سیاه چاله بیش از هزار برابر بزرگ‌تر از سیاه چاله‌ ای است که در کهکشان ما وجود دارد و کاشفان آن موفق به دریافت جایزه نوبل شدند.

سیاه چاله‌ ها بیشتر مواقع تاریک هستند ولی وقتی گرانش آن‌ها ستاره‌ها و گازهای مجاور را به سمت خود می‌کشد، به مرکز فعالیت‌های شدید تبدیل می‌شوند و مقدار زیادی تشعشع را بیرون می‌دهند. سیاهچاله‌ های عظیم از دو نظر خطرناک هستند. ابتدا اگر خیلی به آن‌ها نزدیک شوید، گرانش عظیم‌شان شما را به داخل می‌کشد و سپس اگر در فاز کوازار فعال خود باشند، توسط تشعشع‌های پرانرژی منفجر خواهید شد.

شاید برایتان جای سوال باشد که یک کوازار چقدر روشن است؟ تصور کنید که شب بر فراز شهر بزرگی مانند لس آنجلس شناور هستید. تقریبا ۱۰۰ میلیون نور اتومبیل‌ ها، خانه‌ ها و خیابان‌ های شهر را می‌توانید ستاره‌ های یک کهکشان در نظر بگیرید. در این مقایسه، سیاه چاله در حالت فعال خود مانند منبع نوری به قطر ۱ اینچ در مرکز شهر لس آنجلس است که صدها یا هزاران بار از کل شهر روشن‌تر است. کوازارها درخشان‌ترین اجرام در جهان هستند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

سیاهچاله‌ های کلان‌ جرم عجیب هستند
بزرگ‌ترین سیاهچاله‌ که تاکنون کشف شده است، ۴۰ میلیارد برابر جرم خورشید یا ۲۰ برابر منظومه شمسی وزن دارد. در حالیکه سیاره‌ های بیرونی منظومه شمسی ما هر ۲۵۰ سال یک بار دور خود می‌چرخند، این جرم بسیار سنگین‌ تر هر سه ماه یک بار دور خود می‌چرخد. در واقع، لبه بیرونی آن با نصف سرعت نور حرکت می‌کند.

سیاهچاله‌ های کلان‌جرم مانند سایر سیاه چاله‌ ها یک افق رویداد دارند که باعث می‌شود دیده نشوند. همچنین، در مراکز آن‌ها یک تکینگی وجود دارد که نقطه‌ای در فضا است که چگالی آن بی‌نهایت است. درون سیاهچاله برای ما قابل‌ درک نیست، زیرا قوانین فیزیک در آن شکسته می‌شوند. زمان در افق رویداد منجمد شده و گرانش در تکینگی بی‌نهایت می‌شود.

خبر خوب در مورد سیاهچاله‌ های کلان‌جرم این است که می‌توانید از سقوط در آن‌ها جان سالم به در ببرید. اگرچه گرانش آن‌ها قوی‌ تر است، نیروی کشش ضعیف‌تری نسبت به یک سیاه چاله دارند و شما را به درون خود نمی‌کشند. اما خبر بد این است که افق رویداد لبه پرتگاه را نشان می‌دهد. هیچ چیز نمی‌تواند از درون افق رویداد فرار کند، بنابراین نمی‌توانید از آن بیرون بیایید و تجربه‌ تان را با دیگران به اشتراک بگذارید.

به گفته استیون هاوکینگ، سیاه چاله‌ ها به‌ آرامی در حال تبخیر شدن هستند. در آینده دور کیهان، مدت‌ها بعد از این‌ که همه ستاره‌ ها مردند و کهکشان‌ ها توسط انبساط پرشتاب کیهانی از دید خارج شدند، سیاهچاله‌ ها آخرین اجرام باقی‌مانده خواهند بود.

پرجرم‌ترین سیاهچاله‌ ها سال‌های غیرقابل‌ تصوری طول می ‌شد تا تبخیر شوند. بر اساس تخمین‌ ها، تبخیر آن‌ها شاید ۱۰ به توان ۱۰۰ سال یا ۱۰ با ۱۰۰ صفر سال طول بکشد. به‌ عبارت دیگر، این پدیده‌های ترسناک تقریبا ابدی هستند.

نتیجه

به‌ طور خلاصه، سیاه چاله‌ ها به سه دلیل ترسناک هستند. اگر در سیاه چاله‌ ای که پس از مرگ یک ستاره باقی مانده است بیافتید، تکه تکه خواهید شد. همچنین، سیاهچاله‌ های عظیمی که در مرکز همه کهکشان‌ ها دیده می‌شوند اشتهای سیری‌ناپذیری دارند. دلیل سوم این است که سیاهچاله‌ ها مکان‌هایی هستند که قوانین فیزیک در آن‌ها نقض می‌شوند.

شاید شما هم با کمک تلسکوپ بتوانید این سیاهچاله ها را رویت کنید. تلسکوپ مورد نظر برای دیدن سیاره ها و ستاره ها و حتی سیاهچاله ها را می توانید تهیه کنید تا این اجرام آسمانی را ببینید. خرید تلسکوپ می تواند شما را با دنیای بالای سرتان بهتر و دقیق تر آشنا کند. شما می توانید با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب خرید تلسکوپ مد نظر خود را به راحتی انجام دهید.

برای دانلود مقاله ۳ دلیل که چرا سیاهچاله ها از ترسناک‌ترین پدیده‌های جهان هستند روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ۳ دلیل که چرا سیاهچاله ها از ترسناک‌ترین پدیده‌های جهان هستند

ما در کهکشانی به وسعت ۱۰۰ هزار سال نوری زندگی می‌کنیم که حدود ۲۰۰ میلیارد ستاره را در خود جا داده است. کهکشان ما بسیار بزرگ است، اگر چه سیاهچاله عظیمی که در مرکز آن قرار دارد نسبتا کوچک است. شواهد زیادی از چرخش کهکشان راه شیری وجود دارد که نشان می‌دهد مانند سایر کهکشان‌ها، حاوی ماده تاریک قابل‌ توجهی است که هنوز از نقش آن در شکل‌گیری ستاره ها مطمئن نیستیم.

با‌ این‌ حال، بخش زیادی از فرایندهای تکامل ستاره ها کشف شده‌اند که مهم‌ترین آن‌ها به‌ وجود آمدن زندگی جدید با مرگ است. به‌ عبارت دیگر، تکامل ستاره ها چرخه‌ای است و ستاره های جدیدی جایگزین ستاره هایی می‌شوند که می‌میرند. اگر می‌خواهید همه چیز را درباره تولد و مرگ ستاره‌ ها بدانید تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

بلوک‌های سازنده ستاره ها
ستاره محصول گاز، گرد و غبار، جاذبه و هم زدن شدید است. میلیاردها ستاره‌ای که در مرکز کهکشان راه شیری وجود دارند، باعث ظاهر درخشان آن می‌شوند. مشاهده‌های نوری و رادیویی نشان می‌دهد که حجم زیادی از گاز و غبار در کهکشان وجود دارد. این گرد و غبار از دانه‌ های معدنی میکروسکوپی متشکل از سیلیکون، منیزیم، آهن و بسیاری از فلزهای دیگر و همچنین کربن در اشکال مختلف آن تشکیل شده است.

*** کهکشان ما به‌ طور متوسط فقط یک دانه در هر متر مکعب دارد. با توجه به اینکه فاصله زیادی بین ستاره ها وجود دارد، غبار تقریبا یک درصد از جرم کل ماده بین ستاره‌ای را تشکیل می‌دهد.

در‌ حالیکه گرد و غبار بین ستاره‌ای در فضای بسیار بزرگی پخش شده است، تمایل دارد به هم بچسبد و گاهی ابرهای متراکم را تشکیل دهد. بعضی از این ابرها به‌ قدری ضخیم هستند که سرخپوست‌های آمریکای جنوبی آن‌ها را به شکل صورت فلکی می‌دیدند.

این ابرها حاوی بیش از ۲۰۰ گونه مولکولی هستند که بخش زیادی از آن‌ را هیدروژن مولکولی (H2) تشکیل می‌دهد. علاوه‌ بر این، مونوکسید کربن، دی اکسید کربن، متیل الکل، اتیل الکل و احتمالا مولکول‌های پیچیده مانند اوره و سایر مولکول‌های مهم برای زندگی نیز در آن‌ ها وجود دارد.

ستاره ها چگونه متولد می‌شوند؟
موج‌های انفجار ستاره‌ های در حال انفجار مجاور، برخورد ابر با ابر و رویدادهای دیگر ابرهای بین‌ستاره‌ای را به توده‌های متلاطمی تبدیل می‌کند که محل تولد ستاره‌ های جدید است.

به‌ دلیل دمای پایین، حباب‌های پاره‌شده درون ابرها متراکم شده و باعث می‌شوند هسته مرکزی آن‌ها به‌آرامی گرم شود. هسته‌ها در نهایت به اندازه‌ای داغ می‌شوند که شروع به درخشش می‌کنند. این پیش‌ ستاره‌ های در حال رشد روی ابرهای گرد و غبار صورت فلکی گاو، شکارچی،‌ ارابه‌ران و بسیاری از مناطق مشابه دیگر پراکنده هستند.

همان‌ طور که یک پیش‌ ستاره جدید تحت نیروی گرانش منقبض می‌شود، هسته آن شروع به گرم شدن می‌کند. در نهایت، دما به‌ اندازه‌ای بالا می‌رود که واکنش‌های هسته‌ای آغاز می‌شود که در آن چهار اتم هیدروژن به اتم سنگین‌تر بعدی، یعنی هلیوم، تبدیل می‌شوند.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

در نتیجه، بر اساس معادله معروف انیشتین (E=mc2) انرژی ایجاد می‌شود. این منبع جدید انرژی با تثبیت کردن دمای مرکز ستاره که به جرم آن بستگی دارد، انقباض را متوقف می‌کند. مثلا خورشید ما در حدود ۱۶ میلیون کلوین تثبیت شده است.

معمولا تعداد زیادی ستاره همزمان متولد می‌شوند و گرانش متقابل آن‌ ها باعث می‌شود به یک خوشه باز با طیف وسیعی از جرم‌ ها وصل شوند. با گذشت زمان، این خوشه‌ها به آرامی تبخیر شده و اجزای تشکیل‌دهنده آن‌ها پراکنده ‌می‌شوند. ما معتقدیم که خورشید نیز ممکن است در یکی از این خوشه‌ ها متولد شده باشد.

بعد از تولد ستاره چه اتفاقی می‌افتد؟
ستاره بعد از متولد شدن با مصرف سوخت هیدروژن خود پایدار می‌ماند. خورشید 70درصد از انرژی هسته‌ای خود را از زنجیره پروتون-پروتون (pp) و ۳۰ درصد دیگر را از چرخه کربن می‌گیرد. از آن‌ جایی ‌که خورشید بسیار متراکم است، هزاران سال طول می‌کشد تا گرمای تابش گاما از آن خارج شود.

جرم ستاره‌های هیدروژنی که به ستاره‌ های دنباله اصلی معروف هستند از ۰.۰۷۵ تا بیش از ۱۲۰ جرم خورشیدی متغیر است. به‌ دلایل تاریخی، همه این ستاره‌ های معمولی کوتوله نامیده می‌شوند ولی اجازه ندهید این اصطلاح گول‌تان بزند.

مثلا خورشید ما حدود ۸۶۴ هزار مایل (تقریبا ۱.۴ میلیون کیلومتر) عرض دارد، در حالیکه پرجرم‌ترین کوتوله‌ ها چند برابر آن هستند. از طرف دیگر، سردترین کوتوله‌های قرمز خیلی از مشتری بزرگ‌تر نیستند.

در ستاره‌ای با جرم بیشتر، همجوشی هیدروژن و هلیوم مانند قبل پیش می‌رود ولی جرم اضافی باعث می‌شود این زنجیره جلوتر هم برود. کربن و اکسیژن به ترکیبی تبدیل می‌شوند که شامل نئون و منیزیم است که قبل از رسیدن به آهن به سیلیکون و گوگرد تبدیل می‌شود.

مرگ ستاره
در حدود سال ۱۹۳۰، «سوبرامانیان چاندراسخار» کشف کرد که وقتی جرم هسته یک ستاره به جرم ۱.۴ خورشیدی می‌رسد، انحطاط الکترونی دیگر نمی‌تواند از هسته ستاره پشتیبانی کند. در نتیجه کل جرم فرو می‌ریزد، زیرا همه چیز دوباره به نوترون تبدیل می‌شود. ما انتظار داریم این اتفاق زمانی رخ دهد که جرم اولیه ستاره از حدود هشت خورشید بیشتر شود.

قطر ستاره نوترونی که به‌ وجود می‌آید حدود ۱۲.۴ مایل (۲۰ کیلومتر) و چگالی آن یک میلیون برابر یک کوتوله سفید است. ستاره نوترونی به محض تولد، ابتدا بیش از حد فشرده می‌شود و سپس به‌ شدت به حالت قبل برمی‌گردد. این فرایند یک موج شوک بسیار بزرگ ایجاد می‌کند که دما را میلیاردها کلوین افزایش می‌دهد و تا میلیاردها سال نوری پراکنده می‌شود.

همان‌ طور که ستاره ویران‌ شده منبسط می‌شود، شروع به سرد شدن می‌کند. اگر جرم اولیه ستاره به ‌اندازه کافی زیاد باشد، سیاهچاله‌ای با کشش گرانشی زیاد تشکیل می‌شود که هیچ چیز حتی نور، نمی‌تواند از آن فرار کند.

ستاره‌های دوگانه داستان متفاوتی دارند. یک ستاره در یک منظومه دوتایی می‌تواند بخشی از جرم خود را به کوتوله سفید کنار خود منتقل کند. از طرف دیگر دو کوتوله سفید که دور یکدیگر می‌چرخند، می‌توانند ادغام شوند.

اگر نتیجه در هر دو حالت از ۱.۴ جرم خورشیدی بیشتر شود، ستاره به‌ عنوان یک ابرنواختر نوع یکم ای منفجر می‌شود که حتی از نوع دو نیز درخشان‌تر است و آهن بیشتری تولید می‌کند.

بقایای ابرنواختر در حال گسترش که غنی از عناصر سنگین است دوباره وارد ابرهای بین‌ستاره‌ای می‌شود. در ادامه، بقایای آن به ماده‌ای تبدیل می‌شود که در نهایت ستاره‌های جدیدی را می‌سازد و در نتیجه چرخه را کامل می‌کند. تکامل ستاره ها در حقیقت چرخه زندگی است. ستاره‌ های در حال مرگ اجزای سازنده خود را به کهکشان می‌ریزند و راه را برای نسل بعدی هموار می‌کنند.

برای اطلاع از مقاله زباله فضایی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

در این مقاله به اتفاقاتی که برای ستارگان بوجود می آید از زمان تولد و تا مرگ ستاره مطالبی بیان شد. ستار ها در طول دوران حیات خود فعل و انفعالات زیادی را تجربه می کنند. شما می توانید بوسیله تلسکوپ ستاره ها را تماشا کنید و از زیبایی های این جرم آسمانی لذت ببرید. تلسکوپ وسیله ای است شگفت انگیز چرا که بعد از اختراع آن اتفاقات خوبی برای شناخت آسمان افتاد. شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از تماشای آسمان و ستارگان لذت ببرید. هم اکنون در سایت موسسه طبیعت آسمان شب بهترین مدل های تلسکوپ وجود دارد و فقط با چند کلیک و با خیالی آسوده خرید تلسکوپ مد نظر خود را نهایی کنید.

برای دانلود مقاله ستاره‌ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و ستاره ها چگونه متولد می‌شوند و می‌میرند

زباله فضایی به هر آنچیزی که در فضا بدون استفاده رها شده است می گویند. به هر چیزی که به فضا فرستاده می‌شود همیشه بر نمی‌گردد. در سال ۱۹۶۱، وقتی اتحاد جماهیر شوروی اولین انسان را به فضا فرستاد، زباله انباشته‌شده در فضا که از اکتشاف‌های قبلی باقی مانده بود کمتر از ۱۰۰۰ قطعه بود. طی دهه‌های بعد، حجم این زباله به ۳۰۰۰ قطعه افزایش یافت که فقط شامل قطعه‌هایی می‌شود که قابل‌ردیابی هستند. انباشته شدن زباله‌ فضایی چالش بزرگی برای سفر و اکتشاف فضایی است. اگر می‌خواهید همه چیز را درباره زباله‌ فضایی بدانید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

چه نوع زباله‌ای در فضا وجود دارد؟
زباله‌ های فضایی که به آن‌ها زباله‌ های مداری نیز می‌گوییم، شامل تکه‌ها و قطعه‌ های ماهواره‌ های غیرفعال، موشک‌هایی که آن‌ها را به فضا می‌برند، باقی‌مانده موشک‌ها و زباله‌ های به‌ جامانده توسط فضانوردان هستند. زباله‌ فضایی ممکن است به ‌اندازه یک اتوبوس مدرسه (مانند ماهواره انویست غیرفعال که در سال ۲۰۰۲ به فضا پرتاب شد) یا بسیار کوچک باشند.

زباله‌ فضایی فقط از قطعه‌های باقی‌مانده‌ از موشک و ماهواره تشکیل نشده‌اند و شامل موارد زیر نیز هستند:

یک دستکش یدکی که فضانورد اد وایت در سال ۱۹۶۵ گم کرد.
کاردکی که فضانورد پیر سلرز در سال ۲۰۰۵ گم کرد.
دوربین فضانورد سونیتا ویلیامز که در طول راهپیمایی فضایی در سال ۲۰۰۷ در فضا رها شد.
نقاشی اندی وارهول که توسط ماموریت آپولو ۱۲ در سال ۱۹۶۹ به‌ جا ماند.
 

زباله فضایی چگونه وارد فضا می‌شود؟
زباله فضایی به‌ همان روشی وارد فضا می‌شود که به هر جای دیگری می‌رسند یعنی به دست انسان‌ها. گاهی زباله به‌ دلیل پرتاب موشک یا رها کردن یک ماهواره از کارافتاده در فضا باقی می‌ماند. گروه دیگری از زباله‌ها ناشی از تصادف هستند. مثلا در سال ۱۹۶۵، دو ماهواره منفجر شدند و نزدیک به ۵۰۰ قطعه زباله تولید کردند. همچنین، ۱۵ سال پیش، برخوردی که شدیدترین مورد ثبت‌شده در فضا بود، بیش از ۳۲۰۰ قطعه زباله تولید کرد.

زباله‌ ها با سرعت نگران‌کننده‌ای در فضا جمع می‌شوند. از زمان آغاز اکتشاف‌های فضایی، بیش از ۱۵۰۰۰ ماهواره به فضا پرتاب شده است. امروزه بیش از سه بار در هفته موشک به فضا پرتاب می‌شود که بسیاری از آن‌ها چند ماهواره دارند. پرتاب هر موشک جدید زباله بیشتری تولید می‌کند. در سال ۲۰۰۰، حدود ۸ هزار قطعه زباله قابل‌ ردیابی در فضا وجود داشت که در سال ۲۰۱۹ به تقریبا ۲۰ هزار قطعه رسید.

در حال حاضر، تنها چهار سال بعد، نزدیک به ۳۰ هزار قطعه زباله بزرگ‌تر از یک توپ سافت‌بال در فضا شناور است. عامل اصلی افزایش فعالیت‌های فضایی و تعداد اجرام در مدار، رشد صورت‌های فلکی ماهواره‌ای است. تا سال ۲۰۱۵، ۵۸ سال پس از پرتاب اولین ماهواره، در مجموع ۷۵۰۰ محموله به فضا پرتاب شده بود.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

8 سال پس از آن، تعداد کل ماهواره‌های پرتاب‌شده بیش از دو برابر شده است. مسئول این رشد تا حد زیادی برنامه استارلینک شرکت ایکس اسپیس است که ۵۰درصد از ماهواره‌های فعال در مدار را تشکیل می‌دهد.

سرمایه‌گذاری در اکتشاف فضا در بخش‌های دولتی و خصوصی نیز به‌ شدت در حال افزایش است. در سال ۲۰۲۰، سرمایه‌گذاران نزدیک به ۹ میلیارد دلار به نهادهای فضایی خصوصی کمک کردند و پیش‌بینی می‌شود این سرمایه‌گذاری‌ها بیشتر شوند.

در حال حاضر، حداقل ۷۰ کشور آژانس فضایی دارند و تعداد زیادی از آن‌ها بودجه فضایی خود را افزایش داده‌اند. با توجه به پروژه‌های فضایی پیشنهادی که توسط نهادهای خصوصی و دولتی مختلف حمایت می‌شوند، ممکن است در دهه آینده سالانه ۱۲۰۰۰ ماهواره جدید به فضا پرتاب شود.

علاقه روزافزون به اکتشاف‌های فضایی مساله کاهش تجمع زباله‌های فضایی را مطرح کرده است. از آن‌ جایی ‌که بیشتر کشورها و شرکت‌های خصوصی در فعالیت‌های تحقیقاتی فضایی سرمایه‌گذاری می‌کنند، باید بخشی از تلاش خود را به توسعه، تایید و پیروی از سیاست‌هایی برای حمایت رویکردهای کاهش زباله فضایی اختصاص دهند.

چرا زباله‌ فضایی خطرناک است؟
زباله‌ فضایی خطرناک است، زیرا هر چیزی که دور زمین می‌چرخد، به‌ سرعت در حال حرکت است. زباله‌ها در فضا تقریبا با سرعت ۱۰ کیلومتر در ثانیه حرکت می‌کنند که حدود ۳۰۰ برابر سریع‌تر از حداکثر سرعت در بیشتر بزرگراه‌های ایالات متحده است.

از آن‌ جایی ‌که هر دو جسم دخیل در یک برخورد سریع حرکت می‌کنند، سرعت نسبی حتی بیشتر خواهد بود. برخورد با یک جسم بزرگ که با این سرعت حرکت می‌کند، قطعا خطرناک است. ولی حتی زباله‌هایی به کوچکی یک قطره نیز مشکل‌ساز خواهند بود.

در حالیکه برخورد در فضا یک خطر واقعی است، احتمال ورود زباله‌ فضایی به مدار زمین و نسبتا کم است. وقتی این زباله‌ ها وارد جو زمین می‌شوند، واکنش‌هایی رخ می‌دهند که گرما و گاز ایجاد می‌کنند. این گرما و گازهای ایجادشده به‌ قدری شدید هستند که معمولا باعث سوختن زباله‌ها می‌شوند.

چگونه می‌توان مشکل زباله‌ فضایی را حل کرد؟
زباله برای دهه‌ها، قرن‌ها یا حتی هزاره‌ها در فضا باقی می‌ماند. زباله‌ فضایی در مدار بسیار پایین زمین یعنی ارتفاع تقریبا ۳۰۰ کیلومتری، در مدت زمان نسبتا کوتاهی خود به‌ خود وارد جو می‌شوند. در مقابل زباله‌هایی که در مدارهای بالاتر قرار دارند، ممکن است تا ابد در فضا باقی بمانند. راهکارهایی که به کاهش یا پاکسازی زباله‌های فضایی کمک می‌کنند، به شرح زیر هستند.

1. افزایش آگاهی
بخش زیادی از خطر برخورد در عملیات فضایی ناشی از کمبود داده‌های قابل‌ اعتماد است که امکان ردیابی اشیا و زباله‌ها را فراهم می‌کند. بهبود فناوری مشاهده و افزایش دقت مدل‌های ردیابی این کار را آسان‌تر می‌کند.

2. هماهنگی بهتر
با افزایش ترافیک فضایی، بهترین شیوه‌ها برای واکنش به برخوردهای احتمالی اهمیت زیاد دارد. سیستم‌های امروزی متکی به اپراتورهایی هستند که به‌ صورت دستی بر وضعیت یک ماهواره نظارت می‌کنند و با اپراتورهای دیگر ارتباط برقرار می‌کنند. با افزایش تعداد ماهواره‌های فعال، رویکردهای جدید از جمله اتوماسیون ضروری است.

3. به حداقل رساندن رشد زباله فضایی
به حداقل رساندن رشد زباله برای حفظ محیط فضایی حیاتی است و نتیجه ترکیبی از قوانین، اقدام‌های داوطلبانه و توافق‌های بین‌المللی خواهد بود.

4. کاهش و حذف زباله‌ها
بیشتر زباله‌های موجود در فضا قدرت حرکت ندارند، زیرا از بین رفته‌اند یا قطعه‌ای از یک ماهواره بزرگ‌تر هستند. در حال حاضر خارج کردن غیرفعال از مدار، یعنی انتظار برای ورود مجدد آن‌ها به جو، تنها راهی است که می‌توان آن‌ها را از فضا خارج کرد. سازماندهی کشورها و نهادها برای پاکسازی فضا بسیار دشوار است. در حال حاضر مشخص نیست چه کسی هزینه این کار را پرداخت خواهد کرد.

برای اطلاع از مقاله همه چیز درباره قطب شمال روی لینک کلیک کنید.
 

نتیجه

باید به این نکته هم اشاره کرد که بر اساس پیمان ماورای جو که ۱۳۶ کشور آن را امضا کرده‌اند، اشیا موجود در فضا قلمرو مستقل کشوری هستند که آن‌ ها را در آن‌ جا قرار داده است. بنابراین، پاکسازی فضا بدون رضایت مالک زباله‌ فضایی امکان‌پذیر نیست. بعضی از زباله های فضایی آنقدر بزرگ هستند که شما می توانید با تلسکوپ آنها را تماشا کنید. زباله فضایی در آسمان یک پدیده کاملا خطرناک است که با افزایش آن می توان پیش بینی کرد که فضا دیگر جایی برای سکونت ما نداشته باشد چرا که تلسکوپ های فضایی هم در معرض خطر برخورد با زباله فضایی هستند.

شما هم می توانید با خرید تلسکوپ بعضی از این زباله فضایی را رصد کنید چرا که زباله فضایی تولید شده توسط انسان ها بسیار بزرگ بوده و مردم با خرید تلسکوپ می توانند این زباله فضایی را رصد کنند. علاقمندان به رشته نجوم می توانند با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب از انواع تلسکوپ ها دیدن کنند و مدل مدنظر خود را به راحتی و با ایمنی کامل خریداری کنند.

برای دانلود مقاله زباله فضایی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و زباله فضایی چیست؟

قطب شمال صحرایی بسیار زیبا ولی غیرمهمان‌نواز یا به‌ طور دقیق‌تر یک بیابان قطبی است که کیلومترها طول دارد و سرتاسر آن با یخ و برف پوشیده شده است. در قطب شمال هیچ نوع پوشش گیاهی وجود ندارد. در‌ طول زمستان، میانگین دما 40- درجه سانتی‌گراد است، اما گاهی دمای آن تا 80- یا 90- درجه نیز می‌رسد. درست مثل خیلی از بیابان‌های این سیاره، شمالگان نیز اسرار خاص خود را دارد. در این مقاله با قطب شمال و حقایقی درباره آن بیشتر آشنا می‌شویم، پس همراهمان باشید.

قطب شمال جهت مشخصی ندارد
این تصور که قطب شمال یک نقطه ثابت بر سطح زمین است، صحت ندارد. به‌ طور معمول شمالگان شمالی‌ترین نقطه روی کره زمین در نظر گرفته می‌شود، ولی به چندین دلیل زیر ساکن نیست.

نوسان محور چرخش زمین: محور چرخش زمین کاملا در یک راستا قرار ندارد. بلکه با لرزشی خفیف شبیه به چرخش که به‌ تدریج تعادل خود را از دست می‌دهد، همراه است. این پدیده که با نام نوسان محور چرخش زمین شناخته می‌شود، سبب حرکت شمالگان در یک الگوی دایره‌ای نامنظم با شعاع متوسط ​​حدود 10 متر و دوره زمانی درحدود 433 سال می‌شود.
حرکت یخ: اقیانوس منجمد شمالی بیشتر توسط دریای یخ پوشیده شده و به‌ خاطر جریان‌های اقیانوسی، باد و جزر و مد اقیانوس دائما در حال حرکت است. این حرکت موجب جابه‌جایی شمالگان می‌شود. سرعت این ر‌انش متفاوت است.
عوامل ژئوفیزیکی: حتی زمین که اگر چه به ‌ظاهر ثابت است، اما به‌ دلیل تکتونیک صفحه‌ای دستخوش حرکات نامحسوس می‌شود. این حرکت‌ها به حرکت کلی شمالگان البته با سرعت بسیار کمتر کمک می‌کنند.
 

در قطب شمال حیات جریان دارد
حیات همیشه بدون توجه به محیط راهی پیدا خواهد کرد. نزدیک‌ترین محل سکونت در فاصله بیش از 805 کیلومتری از شمالگان قرار دارد. هیچ جانداری مستقیما در شمالگان زندگی نمی‌کند، ولی بعضی از حیوانات هر از ‌گاهی در سرتاسر این منطقه دیده می‌شوند.

خرس‌های قطبی، روباه‌های قطبی، گوزن‌های شمالی، خرگوش‌های قطبی، فوک‌های قطبی و مرغ دریایی در این منطقه حضور دارند. میکروب‌ها نیز در داخل یخ‌ها ساکن هستند. در زیر یخ، میگو، شقایق‌های دریایی و انواع سخت‌پوستان هم زندگی می‌کنند. نهنگ‌هایی مانند نهنگ کمانی گاهی در این منطقه حرکت می‌کنند. اگرچه مردم در شمالگان زندگی نمی‌کنند، ولی ایستگاه‌هایی برای اقامت‌های کوتاه‌مدت در آن‌جا برپا شده است.

هیچ زمینی زیر قطب شمال وجود ندارد
آن‌ چه که درباره شمالگان می‌دانیم این است که برخلاف قطب جنوب هیچ خشکی در زیر آن وجود ندارد. قطب شمال در اقیانوس منجمد شمالی واقع شده که گستره وسیعی از آب پوشیده‌شده‌ از دریایخ است. شمالگان یک پهنه یخی غول‌پیکر است که در زمستان منبسط و بزرگ شده و در تابستان کوچک می‌شود. اگر بخواهید در شمالی‌ترین نقطه قطب شمال به حفاری بپردازید، در نهایت به اقیانوس منجمد شمالی خواهید رسید.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

هوا در قطب شمال نسبت‌ به قطب جنوب گرم‌تر است
معمولا در شمالگان هوا گرمتر از قطب جنوب است. متوسط ​​دما در قطب شمال در تابستان حدود صفر درجه سانتی‌گراد و میانگین دمای قطب جنوب در تابستان حدود منفی 50 درجه سانتی‌گراد است. دلایل مختلفی برای این تفاوت دما وجود دارد.

یکی از آن‌ها این است که شمالگان بر ‌فراز یک اقیانوس واقع شده، در حالیکه قطب جنوب روی یک قاره قرار گرفته است. اقیانوس‌ها گرمای بیشتری نسبت‌ به خشکی جذب و ذخیره می‌کنند، بنابراین شمالگان گرمای بیشتری از خورشید می‌گیرد.

دلیل دیگر این است که شمالگان در عرض جغرافیایی کمتری در مقایسه با قطب جنوب قرار دارد. به این معنی که شمالگان بیشتر از قطب جنوب نور مستقیم خورشید را دریافت می‌کند. پرتوهای خورشید در عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر به‌ صورت مستقیم می‌تابند و به جو نفوذ کرده و سطح زمین را گرم می‌کنند.

در نهایت، شمالگان نسبت به قطب جنوب دارای لایه نازک‌تری از یخ است. این لایه نازک یخ اجازه می‌دهد تا نور بیشتری به سطح زمین برسد که به گرم شدن هوا کمک می‌کند. البته آب و هوای قطب شمال و قطب جنوب در مقایسه با بیشتر نقاط روی زمین همچنان بسیار سردتر است. اما شمالگان به‌ طور‌ کلی گرمتر از قطب جنوب است.

ماه‌ها تاریکی یا روشنایی مطلق
اگر به ‌دنبال مکانی برای تماشای غروب و طلوع خورشید می‌گردید، شمالگان اصلا جای مناسبی نیست. به ‌دلیل انحراف محوری زمین، نیم‌کره‌های سیاره مقادیر متفاوتی از نور خورشید را در ‌طول سال دریافت می‌کنند. همین امر موجب شده تا شمالگان دوره‌های طولانی تاریکی و روشنایی را تجربه کند.

قطب شمال به هیچ کشوری تعلق ندارد
یکی از چیزهایی که درباره شمالگان وجود دارد، بحث‌برانگیز بودن آن است. وقتی صحبت از حق حفاری به‌ میان می‌آید، کشورهایی که با شمالگان مرز مشترک دارند مجاز هستند تا 322 کیلومتری از مرزهای خود به‌ دنبال منابع طبیعی به آنجا بروند. با‌ این‌ حال، روسیه در تلاشی عجیب برای ادعای مالکیت قطب شمال، یک زیردریایی را زیر توده‌های یخی قطب شمال فرستاد. این ادعا توسط سازمان ملل جدی گرفته نشد اما این موضوع همچنان ادامه دارد.

قطب شمال شبیه به یک بیابان است
درست مثل یک بیابان، شمالگان نیز بارندگی سالانه بسیار کمی دارد. میانگین بارندگی سالانه در قطب شمال تنها 250 میلی‌متر است. علاوه‌ بر‌ این، شمالگان دارای پوشش گیاهی بسیار محدودی است. تنها حدود 1درصد از سطح قطب شمال را پوشش گیاهی تشکیل می‌دهد. این پوشش گیاهی عمدتا از خزه، گلسنگ و سایر گیاهان کم‌ارتفاع تشکیل شده است. در نتیجه، شمالگان یک منطقه خشک و کم‌گیاه است که شباهت زیادی به بیابان دارد.

 زمان در قطب شمال مفهومی ندارد
زمان در قطب شمال کمی عجیب است. شمالگان در عرض جغرافیایی 90 درجه شمالی قرار دارد. در این عرض جغرافیایی، خورشید در طول روز طلوع و در شب غروب نمی‌کند. این پدیده به نام شب قطبی یا شبانه‌روز قطبی شناخته می‌شود. در طول شب قطبی که از اواخر نوامبر تا اوایل مارس ادامه دارد، خورشید در زیر افق قرار می‌گیرد. در این مدت، 24 ساعت شب در شمالگان وجود دارد.

در طول شبانه‌روز قطبی که از اوایل مارس تا اواخر سپتامبر ادامه دارد، خورشید در بالای افق قرار می‌گیرد. در این مدت، 24 ساعت روز در شمالگان وجود دارد. در نتیجه در این منطقه زمان مفهومی ندارد.

برای اطلاع از مقاله زهره یا سیاره سوزان را بیشتر بشناسید روی لینک کلیک کنید.
 

در قطب شمال همه چیز رو به جنوب است
این حقیقت به‌ نوعی آشکار و در ‌عین‌ حال کمی عجیب است. شمالگان نقطه‌ای در عرض جغرافیایی 90 درجه شمالی است. به این معنا که تمام خطوط طول جغرافیایی در قطب شمال به‌ هم می‌رسند. در نتیجه هر جهتی که شما در قطب شمال بروید، به سمت جنوب است. اگر چه قطب شمال بعد از قطب جنوب کشف شد ولی اطلاعاتی که از قطب شمال در دسترس است، بیش از اطلاعاتی است که درباره قطب جنوب داریم. قطب شمال مکانی مرموز، زیبا و غیرمهمان‌نواز برای بیشتر موجودات روی کره زمین است.

نتیجه

شمالگان بیابانی است که به جای شن یخ دارد و به جای هوای گرم دمایی پائین دارد و پوشیده از یخ است. در شمالگان هم گونه های جانوری کمی زندگی می کنند که در قسمت های قبل به آنها اشاره کردیم. شما در قطب شمال بوسیله تلسکوپ و آسمانی بدون آلودگی نوری می توانید شگفتی های فضا را بهتر ببنید و از آنها لذت ببرید.

تلسکوپ در این منطقه بسیار کامل و شفاف شگفتی های آسمان را به شما نشان خواهد داد. شما می توانید با خرید تلسکوپ در هر نقطه از این کره خاکی آسمان شب را رصد کنید. علاقمندان به نجوم می توانند با مراجعه به سایت موسسه طبیعت آسمان شب به راحتی و با ایمنی کامل خرید تلسکوپ مد نظر خود را انجام دهند.

برای دانلود مقاله همه چیز درباره قطب شمال روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و همه چیز درباره قطب شمال

اجزای مکانیکی میکروسکوپ ها را بهتر بشناسید

برای کار کردن با میکروسکوپ، فقط آگاهی از نحوه کار کردن با آن و شناختن انواعش کافی نیست، بلکه باید بدانید از چه اجزائی تشکیل شده است. علم از این موضوع می‌تواند بازدهی شما را در کار کردن با میکروسکوپ بسیار بهبود بخشد. همچنین در این صورت می‌توانید هر زمان مشکلی در این وسیله ایجاد شد، بفهمید اشکال کار از کجا و کدام قطعه است.

در این مقاله تعدادی از مهم‌ترین قطعات مکانیکی به‌کار رفته در ساخت میکروسکوپ را نام می‌بریم و توضیح می‌دهیم. همچنین نحوه کار کردن با میکروسکوپ را می‌گوییم، پس همراهمان باشید.

1. صفحه گردان
صفحه گردان یک قطعه فلزی تقریبا به شکل مخروط ناقص است که در سطح پایین آن تعدادی سوراخ تعبیه شده است. به هر یک از این سوراخ‌ها یک لوله عدسی شیئی پیچ می‌شود. صفحه گردان در بالا به لوله میکروسکوپ متصل می‌شود. عدسی‌های شیئی با بزرگ نمایی‌های مختلف روی آن قرار دارند و با چرخش این صفحه عدسی شیئی مورد نظر روی شیئی قرار می‌گیرند.

2. صفحه میکروسکوپ
صفحه‌ای فلزی یا کائوچویی بوده و محل قرار دادن جسم مورد مطالعه است. روی آن سیستمی ‌‌به نام شاریوت پیش‌بینی شده است. شاریوت دارای دو بخش تیغه‌ای برای نگهداری نمونه است و پیچ‌هایی در زیر صفحه قرار دارد که با چرخاندن آن‌ها می‌توان نمونه را روی صفحه یا مجموعه نمونه و پلاتین را به چپ و راست یا به جلو و عقب حرکت داد.

صفحه یا نگهدارنده نمونه از یک سری اجزایی ترکیب شده که متقابلا با هم عمل می‌کنند و هدف آن‌ها کنترل موقعیت نمونه زیر بررسی و مطالعه است. این صفحه قابلیت حرکت در مسیر X و Y را دارد که گرداننده می‌تواند به وسیله پیچ‌های مستقل ماکرو و میکرو آن را کنترل کند. کنار این صفحه یک ابزار فنری شکل کششی وجود دارد که اجازه می‌دهد تا نمونه به حالت نرم حرکت کند.

در قسمت بالا، صفحه‌ها و یا ابزار‌های کنترل کننده‌ای نصب شده‌اند که این اجزا برای اسلاید‌های نمونه تعبیه شده‌اند. برای نگهداری این اجزا باید آن‌ها را پاک، روغن کاری و به خوبی تنظیم کنید.

لیست و قیمت تمام میکروسکوپ ها در سایت 

3. گیره
گیره میکروسکوپ اسلاید را نگه می‌‌دارد.

4. پیچ‌های تنظیم
پیچ‌های تنظیم روی دسته میکروسکوپ قرار دارند و شامل پیچ تنظیم سریع یا ماکرومتر و پیچ تنظیم دقیق یا میکرومتر هستند.

5. پیچ تنظیم شدت نور
شدت نور را کم یا زیاد می‌‌کند.

چگونه با میکروسکوپ کار کنیم؟
استفاده صحیح از میکروسکوپ نوری یک مهارت پایه آزمایشگاهی است. قبل از آنکه از میکروسکوپ استفاده کنید بهتر است با بخش‌های مختلف آن آشنا شوید.

ابژکتیو نمره ۴ را انتخاب کنید و در جای خود قرار دهید. عدسی چشمی ‌‌را برای فاصله بین دو مردمک چشم خود تنظیم کنید. اگر فکر می کنید این فاصله اشتباه است، با استفاده از خط کش بین لنز‌ها را مطابق چشم خود تنظیم کنید.

با کمک پیچ تنظیم ماکرو صفحه میکروسکوپ را در پایین‌ترین حد ممکن قرار دهید. این کار را به آرامی ‌‌انجام دهید تا قسمت‌های مکانیکی و چرخ دنده‌های آن صدمه نبینند. اسلاید مورد نظر را روی صفحه میکروسکوپ قرار دهید، به‌طوری که لامل رو به بالا باشد و نمونه در مسیر پرتو نور قرار گیرد.

خرید میکروسکوپ دیجیتال

این کار را با نگاه کردن از بغل و جابجایی اسلاید تا وقتی که نمونه با نور روشن شود انجام دهید و اسلاید را توسط گیره در جای خود محکم و ثابت کنید. لامپ میکروسکوپ را روشن کنید. در صورتی که نمونه مورد نظر مرطوب و بی رنگ مانند مشاهده گلبول‌ها در سرم فیزیولوژیک است، دیافراگم کندانسور را تا آخر ببندید. در نمونه‌های خشک و رنگ آمیزی شده این کار لازم نیست.

در عدسی ‌‌نگاه کنید و همزمان با استفاده از و پیچ ماکرو صفحه را بالا بیاورید. این کار را ادامه دهید تا تصویر نمونه ظاهر شود. این تصویر ممکن است چندان واضح نباشد یا زیاد روشن یا نسبتا تاریک باشد. در صورت وضوح پایین تصویر با کمک پیچ میکرو صفحه را طوری میزان کنید که تصویر واضح و روشن در عدسی‌های چشمی‌‌ ظاهر شود. این مرحله را میزان کردن (Focus) تصویر می‌‌نامند.

نکات مهم دیگر کار با میکروسکوپ که باید بدانید
برای جابه‌جایی اسلاید و مطالعه کامل نمونه بهتر است از پیچ‌های شاریو استفاده کنید. در صورت نیاز به ابژکتیو‌های دیگر می‌‌توانید بدون جابه‌جایی صفحه و استفاده از پیچ‌های ماکرو و سایر ابژکتیو (‌های) مورد نظر خود را نمره ۱۰ و نمره ۴۰ انتخاب کنید.

در این مرحله ممکن است تصویر واضح نباشد یا کاملا محو شود که با استفاده از پیچ‌های میکرو می‌توانید صفحه را کمی‌‌ جابه‌جا و تصویر را میزان کنید. در صورت انتخاب ابژکتیو نمره ۱۰۰ قبل از انتخاب و جا انداختن آن کار‌های زیر را انجام دهید:

با هر ابژکتیوی که کار می‌کنید، آن تغییر دهید. ابژکتیو نمره 40 را انتخاب و در جای خود قرار دهید.
یک قطره روغن ایمرسیون یا روغن سدر در وسط اسلاید محل تابش نور به نمونه قرار دهید.
ابژکتیو ۱۰۰ را انتخاب و در جای خود قرار دهید.
در صورت نیاز دیافراگم را بازتر کرده یا شدت نور لامپ را زیادتر کنید.
با کمک پیچ‌های شاریو هر نقطه از اسلاید و نمونه را که لازم می‌دانید جابه‌جا نموده، تعقیب مشاهده و مطالعه کنید.
 

از مشاهدات خود گزارش تهیه کنید
از کلیه مشاهدات میکروسکوپی خود در حد ضرورت گزارش تهیه کنید. تشخیص ضرورت نوع گزارش تصویری یا نوشتاری در آزمایشگاه‌های آموزشی به عهده مربی آزمایشگاه است و بستگی به هدف کار میکروسکوپی دارد. پس از اتمام کار خود با میکروسکوپ بلافاصله کار‌های زیر را انجام دهید.

لامپ میکروسکوپ را خاموش کنید
صفحه میکروسکوپ را کاملا پایین بیاورید
به کمک پیچ‌های ماکرو اسلاید را آزاد کنید از روی صفحه میکروسکوپ بردارید و در کنار میکروسکوپ روی میز قرار دهید. به کمک پنبه آغشته به الکل مطلق اتانول (یا گزیلول) مرطوب کردن پنبه کافی است. روغن ایمرسیون را از روی ابژکتیو نمره ۱۰۰ و در صورتی که سایر ابژکتیو‌ها، مثلا ابژکتیو نمره ۴۰ آلوده شده باشند، کاملا پاک کنید. در صورت آلوده شدن صفحه به روغن و یا مواد بیولوژیکی مورد مطالعه همین عمل را انجام دهید (استفاده از کاغذ مخصوص لنز یا پارچه‌های نرم ارجحیت دارد).
عمل برداشتن روغن ایمرسیون را برای اسلاید نیز انجام دهید.

دو شاخه کابل برق میکروسکوپ را از پریز خارج کنید و کابل را در اطراف پایه میکروسکوپ بپیچید. روکش مخصوص را روی میکروسکوپ بکشید، اسلاید را در محل مناسب بگذارید یا به سرپرست آزمایشگاه تحویل دهید.

به‌کارگیری روغن ایمرسیون
این روغن بالاترین قدرت تفکیک میکروسکوپ را ایجاد می‌کند. روغن باید بین نمونه و عدسی را پر کند. ضریب شکست روغن و عدسی یکی است، بنابراین کاهش نور در اثر انعکاس و پراکنش در محل برخورد هوا و عدسی از بین می‌‌رود. این امر قدرت تفکیک روشنایی و شفافیت تصویر را افزایش می‌دهد. برای استفاده از روغن یک قطره از روغن را درست تنظیم کنید. حال عدسی را کنار بزنید و روی نمونه در مسیر پرتو قرار دهید.

نمونه را روی عدسی ۴۰ تنظیم کنید، حال عدسی را کنار بزنید و عدسی ۱۰۰ را روی نمونه قرار دهید. دوباره تصویر را فوکوس کنید و سپس دیافراگم کندانسور و روشنایی را مانند سایر لنز‌ها تنظیم کنید. شما می توانید برای خرید میکروسکوپ بر روی لینک خرید میکروسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شهر کلیک کنید و از تمام میکروسکوپ ها دیدن بفرمائید.

برای دریافت پی دی اف مقاله اجزای مکانیکی میکروسکوپ ها را بهتر بشناسید کلیک کنید

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و اجزای مکانیکی میکروسکوپ ها را بهتر بشناسید

مشتری بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی و پنجمین سیاره از خورشید است. این غول گازی معمایی طوفانی است که بین ابرهای رنگارنگ قرار دارد. مشتری که به پادشاه سیاره‌ها معروف است با نام‌های «برجیس»، «هرمزد» یا «ژوپیتر» نیز شناخته می‌شود. برای آشنایی کامل با این سیاره مهم در منظومه شمسی تا پایان این مقاله با ما همراه باشید.

مشتری چه زمانی کشف شد؟
برجیس در سال ۱۶۱۰ توسط گالیله کشف شد. گالیله برجیس را همراه چهار قمر بزرگ آن یعنی آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو کشف کرد و انقلابی در دید ما به جهان و جایگاهی که در آن داریم، به‌ وجود آورد. این اولین باری بود که اجرام آسمانی در حال چرخش دور جسمی غیر از زمین دیده شدند و تاییدی بر دیدگاه کوپرنیک بود که زمین مرکز جهان نیست.

اندازه مشتری چقدر است؟
جرم مشتری بیش از دو برابر سیاره‌های دیگر است و حجم عظیم آن بیش از ۱۳۰۰ زمین را در خود جا می‌دهد. اگر ژوپیتر اندازه یک توپ بسکتبال باشد، زمین اندازه یک انگور است. ژوپیتر احتمالا اولین سیاره‌ای بود که در منظومه شمسی شکل گرفت. منشا این سیاره گازهای ‌باقی‌مانده از شکل‌گیری خورشید است.

مشتری چقدر تا خورشید فاصله دارد؟
به‌ طور متوسط، هرمزد حدود ۴۸۳،۶۸۲،۸۱۰ مایل (۷۷۸،۴۱۲،۰۲۰ کیلومتر) از خورشید فاصله دارد که ۵.۲۰۳ برابر فاصله متوسط زمین از خورشید است. هرمزد در نزدیک‌ترین نقطه به خورشید ۴۶۰،۲۷۶،۱۰۰ مایل (۷۴۰،۷۴۲،۶۰۰ کیلومتر) از آن فاصله دارد. همچنین، دورترین فاصله آن از خورشید به ۵۰۷،۰۸۹،۵۰۰ مایل (۸۱۶،۰۸۱،۴۰۰ کیلومتر) می‌رسد.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

آیا مشتری یک سیاره گازی است؟
ژوپیتر یک سیاره غول‌پیکر گازی است و سطح جامد واقعی ندارد. به‌ همین دلیل، فضاپیماها نمی‌توانند روی این سیاره فرود آیند. همچنین به‌ دلیل فشارهای خردکننده و دماهای شدیدی که فضاپیما تجربه می‌کند، قادر نخواهد بود بدون صدمه دیدن به پرواز در آید.

این سیاره بیشتر شبیه یک سیاره سیال است که هرچقدر بیشتر در عمق آن فرو برویم، متراکم‌تر و داغ‌تر می‌شود. فشار در بالای ابرهای رنگارنگ مشتری بی‌ شباهت به فشارهای موجود در جو زمین نیست ولی هرچقدر پایین‌تر برویم، به‌ شدت افزایش می‌یابد.

در واقع، هیدروژنی که گاز غالب ژوپیتر است، به‌ حدی فشرده می‌شود که به شکل هیدروژن فلزی خاصی در‌می‌آید. بنابراین می‌توان ژوپیتر را اقیانوسی بی‌ انتها از مواد عجیب و غریب در نظر گرفت.

لکه قرمز بزرگ معروف مشتری چیست؟
لکه قرمز بزرگ مشهور برجیس یک گرداب چرخان و از نظر فنی یک واچرخه است، زیرا در جهت خلاف جهت عقربه‌های ساعت در نیمکره جنوبی مشتری می‌چرخد. این گرداب به‌ اندازه‌ای بزرگ است که می‌تواند زمین را دو بار ببلعد. بادهایی که در اطراف لبه‌های این گرداب می‌وزند، هوای آرام داخل آن را از هوای متلاطم و طوفانی بیرون جدا نگه می‌دارند.

هوای آرام داخل گرداب توسط نور فرابنفش خورشید داغ می‌شود و مواد شیمیایی و مه‌هایی را ایجاد می‌کند که به‌ خوبی نور آبی را جذب می‌کنند. در نتیجه فقط نور قرمز را باقی می‌ماند و به سمت ناظر منعکس می‌شود. لکه قرمز بزرگ حداقل از دوران ویکتوریایی، یعنی تقریبا دو قرن پیش وجود داشته، ولی به‌ طور پیوسته در امتداد شرق به غرب کوچک‌تر شده است.

آیا مشتری حلقه دارد؟
فضاپیمای وویجر ۱ ناسا در سال ۱۹۷۹ سه حلقه ضعیف برجیس را در اطراف استوای این سیاره کشف کرد. حلقه‌های مشتری بسیار ضعیف‌تر از حلقه‌های رنگارنگ و درشت زحل هستند و از جریان‌های پیوسته ذره‌های غبار ساطع‌شده توسط بعضی از قمرهای سیاره تشکیل شده‌اند.

آیا مشتری قمر دارد؟
هرمزد ۷۹ قمر شگفت‌انگیز دارد. چهار قمر بزرگ مشتری به نام‌های آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو توسط گالیله کشف شده‌اند و به‌ همین دلیل به آن‌ها قمرهای گالیله نیز می‌گویند. گانیمد بزرگ‌ترین قمر منظومه شمسی محسوب می‌شود و از پلوتون و عطارد بزرگ‌تر است. همچنین، تنها قمر شناخته‌شده است که میدان مغناطیسی خاص خود را دارد.

چرا مشتری به ستاره شکست‌خورده معروف است؟
ژوپیتر و سایر سیاره‌های غول‌پیکر از مواد مشابه خورشید ولی با کمی تغییر در اجزای اصلی به‌ جز هیدروژن و هلیوم تشکیل شده‌اند. بنابراین اگر مواد کافی هنگام شکل‌گیری داشتند، می‌توانستند همجوشی هسته‌ای هیدروژن خود را برای تشکیل هلیوم شعله‌ور کنند و در نتیجه به ستاره تبدیل شوند. به گفته ناسا اگر ژوپیتر در طول توسعه خود حدود ۸۰ برابر جرم داشت، می‌توانست به یک ستاره تبدیل شود.

محیط مشتری چگونه است؟
جو مشتری شبیه جو خورشید است و بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. هسته نیمه حل‌شده آن نیز درون یک لایه غنی از هلیوم از هیدروژن فلزی سیال قرار دارد. نوارهای رنگارنگ تاریک و روشنی که هرمزد را احاطه کرده‌اند، توسط بادهای شدید شرق به غرب در جو بالای سیاره ایجاد می‌شوند که بیش از ۳۳۵ مایل در ساعت (۵۳۹ کیلومتر در ساعت) سرعت دارند.

ابرهای سفید در مناطق روشن از کریستال‌های آمونیاک منجمد تشکیل شده‌اند، در حالی که ابرهای تیره‌تر متشکل از سایر مواد شیمیایی هستند که در کمربندهای تاریک وجود دارند. ابرهای آبی در عمیق‌ترین سطوح قابل‌ مشاهده قرار دارند. در داخل جو آسمان ممکن است پر از باران الماس باشد و در اعماق جو، هسته متراکمی از یک ترکیب ناشناخته پنهان است.

برای اطلاع از مقاله اورانوس هر چیزی که باید در مورد سردترین سیاره منظومه شمسی بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

مشتری چگونه به منظومه شمسی ما شکل داده است؟
برجیس به‌ عنوان پرجرم‌ترین جرم منظومه شمسی پس از خورشید، با گرانش بی‌حد خود در شکل‌گیری سرنوشت ما در فضا نقش داشته است. بر اساس تحقیق‌ها، گرانش مشتری مسئول فاصله گرفتن نپتون و اورانوس همراه تعداد زیادی از اجرام کوچک‌تر مانند سیارک‌ها از خورشید است. همچنین مشتری و دیگر غول‌های گازی، مسئول آخرین بمباران سنگین بودند. یعنی دوره‌ای که زمین جوان و سیاره‌های نزدیک آن با واریزه‌ها رگبار می‌شدند.

آیا ممکن است در مشتری حیات وجود داشته باشد؟
هر چقدر در جو مشتری فرو برویم، گرم‌تر می‌شود. دمای جو ژوپیتر در ارتفاعی که فشار اتمسفر حدود ۱۰ برابر بیشتر از زمین است به دمای اتاق یا ۷۰ درجه فارنهایت (۲۱ درجه سانتیگراد) می‌رسد. دانشمندان معتقدند که اگر هر شکلی از حیات در مشتری وجود داشته باشد، باید در این سطح باشد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ نیز نشان داد که از لحاظ نظری آب کافی برای پشتیبانی از زندگی در مشتری وجود دارد. با این‌ حال، محققان شواهدی مبنی بر وجود حیات در مشتری پیدا نکرده‌اند.

قمرهای مشتری داستان متفاوتی دارند. مثلا اروپا ممکن است میزبان اقیانوسی پنهان باشد که در برابر تشعشع‌ها محافظت می‌شود و حاوی حیات دریایی باشد. فضاپیما جونو ناسا در سال ۲۰۱۶ به مشتری رسید و تا به امروز در حال ارسال تصاویر زیبا از این غول گازی است.

نتیجه

پس نتیجه میگریم که تحقیقات و بررسی ها در رابطه با این غول گازی هنوز ادامه دارد و شاید در آینده ای نه چندان دور اطلاعات جدیدتری به دست ستاره شناسان برسد. دانشمندان علاوه بر پرتاب ماموریت های جدید بوسیله تلسکوپ هم آسمان شب را رصد می کنند تا از اتفاقات و عجایب شگفت انگیز فضا دور نباشند.

تلسکوپ می تواند اطلاعات جالبی را از فضا در اختیار رصد کنندگان قرار دهد. مردم عادی نیز می توانند با خرید تلسکوپ از این اتفاقات و عجایب دیدن کنند و از تماشای آن لذت ببرند. اگر علاقمند به علم ستاره شناسی و نجوم هستید می توانید با خرید تلسکوپ از سایت موسسه طبیعت آسمان شب به رویاهای خود جامعه عمل بپوشانید.

برای دانلود مقاله مشتری بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و مشتری بزرگ‌ترین سیاره منظومه شمسی

پلوتون هر چیزی که باید در مورد سیاره کوتوله بدانید این سیاره کوتوله در کمربند کویپر قرار دارد که منطقه‌ای فراتر از مدار نپتون و مملو از صدها هزار جسم سنگی و یخی است. اگر می‌خواهید همه چیز را در مورد این سیاره کوتوله بدانید، تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

پلوتون از چه چیزی ساخته شده است؟
ستاره‌شناسان معتقدند که این سیاره کوتوله احتمالا یک هسته سنگی دارد که توسط اقیانوسی از آب پوشیده شده است. روی این آب نیز لایه دیگری از یخ‌آب یخ‌زده قرار دارد. پوسته سطحی پلوتون لایه‌ای از یخ‌های مختلف، عمدتا یخ نیتروژن، همراه با کوه‌های غول‌پیکر یخ‌آب و آثار متان و یخ‌های مونوکسیدکربن است. هنوز مشخص نیست که آیا نهمین سیاره میدان مغناطیسی دارد یا خیر. با این‌ حال، اندازه کوچک و چرخش آهسته این سیاره کوتوله نشان می‌دهد که میدان مغناطیسی آن بسیار ضعیف است یا اصلا وجود ندارد.

چرا پلوتون دیگر سیاره محسوب نمی‌شود؟
در گذشته فرض بر این بود که این سیاره کوتوله در کمربند کویپر منحصر به‌ فرد است. با اکتشاف بیشتر کمربند کویپر و کمربند سیارکی بین مریخ و مشتری، مشخص شد که اجرام زیادی مانند این سیاره کوتوله وجود دارند. کشف این اجرام جدید باعث شد ستاره‌شناسان کلمه سیاره را دقیق‌تر تعریف کنند و نهمین سیاره از خورشید را در دسته درست‌تری قرار دهند.

بر اساس سه قانون تعریف‌شده توسط اتحادیه بین‌المللی نجوم، سیاره باید دور خورشید بچرخد، باید به‌ اندازه کافی بزرگ و تقریبا کروی باشد و مدار خود را از هر جرمی با جرم مشابه خود پاک کرده باشد (یعنی باید از نظر گرانشی بر مدار خود غالب باشد). نهمین سیاره از خورشید فقط دو معیار اول را دارد. یکی از قمرهای پلوتون، شارون، تقریبا نصف اندازه آن است. بنابراین این سیاره کوتوله دیگر سیاره نیست، بلکه پادشاه گروه سیاره‌های کوتوله است.

آیا پلوتون جو دارد؟
جو پلوتون مانند پوسته آن از نیتروژن، متان و مونوکسیدکربن تشکیل شده است. همچنین ذره‌های مه در جو آن وجود دارند که نور آبی را پراکنده می‌کنند. منشا این ذره‌ها متان و نیتروژن یونیزه‌شده است. همان‌طور که یون‌ها با یکدیگر تعامل می‌کنند، به مولکول‌های پیچیده‌تر ترکیب می‌شوند و پوسته بیرونی یخ‌های فرار را تشکیل می‌دهند. وقتی ذره‌های مه بزرگ‌تر می‌شوند، شروع به ریزش در جو می‌کنند و یخ بیشتری ایجاد می‌کنند. این «برف» خاکستری مایل به قرمز روی سطح پلوتون می‌ریزد.

برای اطلاع از مقاله خورشیدگرفتگی چیست؟ روی لینک کلیک کنید.
 

پلوتون چه شکلی است؟
از آن‌ جایی ‌که پادشاه سیاره های کوتوله از زمین بسیار دور است، تا سال ۲۰۱۵ اطلاعات کمی در مورد اندازه یا شرایط سطح این سیاره کوتوله وجود داشت. سپس کاوشگر فضایی نیو هورایزنز ناسا از نزدیکی آن عبور کرد و اطلاعات ارزشمندی را در اختیار دانشمندان قرار داد. نیو هورایزنز کشف کرد که قطر پلوتو ۱۴۷۳ مایل (۲۳۷۰ کیلومتر)، کمتر از یک پنجم قطر زمین و تنها حدود دو سوم پهنای قمر زمین است.

این فضاپیما اطلاعات زیادی در مورد ویژگی‌های سطحی پلوتون نیز فراهم کرد، از جمله وجود کوه‌هایی که ارتفاع آن‌ها به ۱۱ هزار فوت (۳۵۰۰ متر) می‌رسد. در حالیکه یخ متان و نیتروژن بیشتر سطح پلوتون را پوشانده است، این مواد به‌ اندازه کافی قوی نیستند که بتوانند این قله‌های عظیم را تحمل کنند. بنابراین دانشمندان گمان می‌کنند که کوه‌ها روی بستری از یخ‌ آب قرار گرفته‌اند.

این سیاره کوتوله همچنین پشته‌های یخی دارد که شبیه پوست مار هستند. یکی دیگر از ویژگی‌های متمایز سطح پادشاه سیاره های کوتوله، منطقه بزرگی به شکل قلب است که به‌ طور غیررسمی به‌ عنوان «منطقه تامبا» شناخته می‌شود. در مرکز سمت چپ این منطقه ناحیه‌ای بسیار هموار قرار دارد که تیم نیو هورایزنز آن را به افتخار اسپوتنیک یعنی اولین قمر مصنوعی دور زمین، «فلات اسپوتنیک» نامگذاری کرده است.

آب‌ و هوای پلوتون
سطح این سیاره کوتوله یکی از سردترین نقاط منظومه شمسی است. دما در این سیاره کوتوله به حدود منفی ۳۷۵ تا منفی ۴۰۰ درجه فارنهایت (منفی ۲۲۶ تا منفی ۲۴۰ درجه سانتیگراد) می‌رسد. تصاویر گرفته‌شده از نهمین سیاره از خورشید توسط تلسکوپ فضایی هابل نشان می‌دهد که این سیاره کوتوله در طول زمان به ‌دلیل تغییرات فصلی قرمزتر شده است.

ویژگی‌های مداری پلوتون
مدار پلوتون بسیار بیضی‌شکل است و آن را بیش از ۴۹ برابر زمین از خورشید دور می‌کند. این مدار غیرعادی که هیچ شباهتی به دایره ندارد، باعث می‌شود فاصله پلوتون از خورشید به‌ طور قابل‌توجهی متغیر باشد. این سیاره کوتوله به مدت ۲۰ سال به خورشید نزدیک‌تر از نپتون می‌شود و فرصت نادری را برای اخترشناسان فراهم می‌کند تا آن را بررسی کنند.

وقتی این سیاره کوتوله به خورشید نزدیک‌تر می‌شود، یخ‌های سطح آن ذوب می‌شوند و به‌ طور موقت جو نازکی را تشکیل می‌دهند که بیشتر از نیتروژن و مقداری متان تشکیل شده است. گرانش کم پلوتون که کمی بیشتر از یک بیستم گرانش زمین است، باعث می‌شود که اتمسفر تشکیل‌شده در ارتفاع بسیار بالاتر نسبت به زمین گسترش پیدا کند.

وقتی سیاره کوتوله از خورشید دور می‌شود، فرض بر این است که بیشتر جو آن یخ می‌زند و ناپدید می‌شود. با این‌ حال، وقتی جو وجود دارد، پلوتون بادهای شدیدی را تجربه می‌کند. روشنایی این جو نیز تغییر می‌کند که شاید بتوان آن را با امواج گرانشی یا جریان هوا بر فراز کوه‌ها توضیح داد.

آیا پلوتون قمر دارد؟
پلوتون پنج قمر دارند که عبارتند از شارون، استیکس، نیکس، کربروس و هیدرا. شارون نزدیک‌ترین قمر به پلوتون و هیدرا دورترین قمر است. شارون که در سال ۱۹۷۸ کشف شد بسیار بزرگ و تقریبا نصف اندازه پلوتون است. از آن‌ جایی ‌که شارون و نهمین سیاره از نظر اندازه بسیار شبیه هم هستند، مدار آن‌ها با بیشتر سیاره‌ها و قمرهایشان فرق دارند.

پلوتون و شارون مثل مدارهای منظومه‌های ستاره‌ای دور نقطه‌ای در فضا می‌چرخند که بین آن‌ها قرار دارد. به‌ همین دلیل، سیاره کوتوله و شارون به سیاره کوتوله دوتایی، سیاره دوتایی یا منظومه دوتایی معروف هستند.

برای اطلاع از مقاله عطارد حقایقی در مورد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید روی لینک کلیک کنید.
 

اکتشاف پلوتون
فضاپیمای نیو هورایزنز ناسا اولین کاوشگری است که نهمین سیاره، قمرهای آن و دیگر جهان‌های کمربند کویپر را از نزدیک مطالعه می‌کند. این فضاپیما در ژانویه ۲۰۰۶ پرتاب شد و در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ با موفقیت به نزدیکترین نقطه به پلوتون رسید.

دانش محدود در مورد این سیاره کوتوله خطرهای بی‌سابقه‌ای را برای کاوشگر نیو هورایزنز ایجاد کرد. قبل شروع ماموریت، دانشمندان فقط از وجود تنها سه قمر در اطراف این سیاره کوتوله اطلاع داشتند. برخورد با قمرهای ناشناخته یا حتی تکه‎‌های کوچک زباله فضایی آسیب جدی به فضاپیما وارد می‌کند.

خوشبختانه، کاوشگر نیو هورایزنز به ابزارهای مختلفی برای محافظت در طول سفر مجهز بود. در اکتبر ۲۰۲۱، نیو هورایزنز با ارائه اولین تصاویر نزدیک از پلوتون و قمرهای آن، تاریخ‌ساز شد.

نتیجه

همانطورکه گفته شد بر اساس معیار های اتحادیه بین‌المللی نجوم سیاره کوتوله دیگر به عنوان سیاره شناخته نمی شود. در سال ۲۰۱۵ کاوشگر نیو هورایزنز توانسته بود تصاویر این سیاره کوتوله را ثبت کند و در اختیار ستاره شناسان قرار دهد. اما امروزه با تلسکوپ هم می توان این سیاره را رصد کرد و اطلاعاتی از این سیاره به دست آورد. تلسکوپ وسیله ای بسیار کاربردی در جهت تماشای فضا و سیارات است شما هم می توانید با خرید تلسکوپ از تماشای فضا و آسمان شب لذت ببرید. خرید تلسکوپ در سایت موسسه طبیعت آسمان شب کاملا ایمن و راحت انجام می شود شما می توانید با چند کلیک ساده تلسکوپ مد نظر خود را تهیه کنید.

برای دانلود مقاله پلوتون هر چیزی که باید در مورد سیاره کوتوله بدانید روی لینک کلیک کنید.
 

 منبع: سایت موسسه طبیعت آسمان شب و پلوتون هر چیزی که باید در مورد سیاره کوتوله بدانید